တည်းခိုခန်းထဲမှ ထူးဆန်းမှု
Vol. 74 Ch. 1102
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖိန်အန်း ရှေးဟောင်းမြို့ အတွင်း…
ဒါက ရှေးဟောင်းမြို့၏ ရပ်ကွက်သစ် ဖြစ်ပြီး ကျုံးကျိုးမြို့မှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသော ခရီးသွား ဧရိယာ ဖြစ်သည်။
ဖုန်းချွမ်းသည် ဒီရပ်ကွက်သစ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ယန်ကျန့်က သူ့အား ရပ်ကွက်ဟောင်းထဲသို့ ခြေမချရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ထူးဆန်းသော အရာအချို့ ပုန်းကွယ်နေနိုင်ပြီး မခန့်မှန်းနိုင်သော အန္တရာယ်များ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ရပ်ကွက်ဟောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိနေသည်။
ထို့ကြောင့် သူ ယန်ကျန့်၏ အကြံပြုချက်ကို မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။
"အားလုံးရဲ့ အချက်ပြမှုတွေ ပျောက်သွားပြီ"
ဖုန်းချွမ်းက ထူးခြားသော တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် ဝင်ရောက် စစ်ဆေးနေရင်း သူ၏ ဂြိုလ်တုဖုန်းမှတစ်ဆင့် လူအများအပြား၏ အချက်ပြမှု ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ခုနလေးတင်မှာပင် သူတို့အားလုံး၏ အချက်ပြမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယန်ကျန့်၏ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
သူ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်လိုက်ပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့၏ ရပ်ကွက်ဟောင်း လားရာသည် မှိန်ဖျော့ မှုန်မှိုင်းနေသည်။
လမ်းမီးတိုင်များ ရှိသော်လည်း ထိုနေရာမှ အလင်းရောင်သည် အထူးသဖြင့် မှိန်ဖျော့နေသည်။ မီးအား မပြည့်သော မီးချောင်းဟောင်းများကဲ့သို့ ဤနေရာကဲ့သို့ လမ်းမတစ်ခုလုံးကို မထွန်းလင်းနိုင်ပေ။ ညဉ့်နက်လာပြီးနောက် ဒီအချက်က အထူးသဖြင့် သိသာထင်ရှားနေသည်။
သို့သော် သာမန်လူများကတော့ ဒီပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။
"ဟိုဘက်မှာ အန္တရာယ် တကယ် ရှိနေတာပဲ"
ဖုန်းချွမ်းက သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။
သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ အခန်းအပြင်ဘက် စင်္ကြံလမ်းတွင် ဆူညံသံအချို့ ကြားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လေးလံသော အရာတစ်ခုကို စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ဆွဲယူသွားနေသည့် အသံ ဖြစ်ပြီး အောက်ထပ်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားနေသည်။
အစပိုင်းတွင် ဖုန်းချွမ်းက အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ဆူညံသံက လှေကားဆီသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ သူ ရုတ်တရက် အသံလာရာ လားရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံက သူ့ကို ပြောပြနေသည်။ ဒီဆူညံသံက ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဆွဲယူသွားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က အလောင်းတစ်လောင်းကို ဆွဲယူသွားနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ခြေထောက်များက လှေကားထစ်များကို ရိုက်ခတ်သွားသည့် အသံ ဖြစ်သည်။
ချက်ချင်းပင် သူ တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး မြေကြီးများ ပေကျံနေသော ဂေါ်ပြားတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ ခက်ထန်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လျှောက်သွားသည်။
စင်္ကြံလမ်းတွင် မြူပါးပါးတစ်ခု ရှင်းမပြနိုင်ဘဲ တက်နေသည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပင် ဖုန်းချွမ်း လှေကားထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီး ခုမှ သေဆုံးထားကာ လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်သော အိပ်ရာခင်းများဖြင့် ပတ်ထားသည့် အလောင်းနှစ်လောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အိပ်ရာခင်း အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေသော လက်မောင်းများက သက်ရှိလူတစ်ဦး၏ အသားအရောင်အတိုင်းပင် ရှိနေပြီး ဘာမှ ကွာခြားမှု မရှိပေ။ ခန္ဓာကိုယ် အနွေးဓာတ် အနည်းငယ်ပင် ကျန်ရှိနေသေးပြီး လုံးဝ အေးစက် မသွားသေးပေ။
အလောင်းများကို ဆွဲယူနေသူမှာ အသက် လေးဆယ်အရွယ် အလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဟိုတယ် ဝန်ထမ်း ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေပုံရသည်။
"စိတ်မကောင်းပါဘူး စွန့်ပစ်ဖို့ သယ်သွားရမယ့် အမှိုက်နည်းနည်း ရှိနေလို့ပါ ခင်ဗျားကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
အလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လှေကားပေါ်မှ ဖုန်းချွမ်းကို မော့ကြည့်ရင်း ရိုးသားသော်လည်း တောင်းပန်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြသည်။
ထိုအပြုံးက အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသလို ထင်ရသည်။ အလွန် သဘာဝမကျဘဲ ဘာက မှားယွင်းနေသည်ကို အတိအကျ ထောက်ပြရန် ခက်ခဲနေသည်။
"လူသေတဲ့အခါ အရင်ဆုံး အဖြစ်အပျက်ကို သတင်းပို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
ဖုန်းချွမ်းက လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း မည်းမှောင်စွာ ပြောသည်။
လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက စကားမပြောဘဲ အလောင်းပတ်ထားသော အိပ်ရာခင်းနှစ်ခုကို အောက်ထပ်သို့ ဆက်လက် ဆွဲယူသွားသည်။
"ကျုံးကျိုးမြို့က တာဝန်ရှိသူ မရှိတဲ့ အခြေအနေမှာ ဒီနေရာရဲ့ တာဝန်ခံက ငါပဲ မင်း ငါ့ကို သတင်းပို့နိုင်တယ် မင်း ငါ့ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် မင်းကို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းပိုင်ခွင့် ငါ့မှာ ရှိတယ်"
ဖုန်းချွမ်းက သူ၏ အထောက်အထားကို ထုတ်ပြရင်း သူ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း ဖွင့်ဟလိုက်သည်။
သို့သော် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက မကြားသကဲ့သို့ သူ၏လမ်း သူဆက်လျှောက်သွားသည်။
"ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒါဆို..."
သူ၏ စကား မဆုံးမီမှာပင် ထူထပ်သော မြူများက စင်္ကြံလမ်းကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ ဘေးတွင် မြေများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဂေါ်ပြားတစ်လက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။
သာမန်လူတစ်ယောက် သေသည်ဟု မဆိုနိုင်သည့်တိုင် အနည်းဆုံးတော့ ဒီလို အရိုက်ခံရပါက သတိလစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။
အလောင်းများကို ဆွဲယူနေသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျကာ လှုပ်ရှားမှုအားလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။
ဖုန်းချွမ်းက ထူထပ်သော မြူများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲမလိုက်သည်။ ဒီလူက လျှော့မတွက်သင့်သော မတည်ငြိမ်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို အရင်ဆုံး မြှုပ်နှံပစ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။
"ဒီလောက် ပေါ့နေတာလား"
သို့သော် သူ ဆွဲမလိုက်သည့်အခါ ဟိုတယ် ဝတ်စုံနှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ထူးဆန်းစွာ ပေါ့ပါးနေပြီး သာမန် အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦး၏ အလေးချိန်နှင့် မတူပေ။
သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖုန်းချွမ်း၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဒါက လုံးဝ သက်ရှိလူသားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ လူသေများအတွက် ရိုးရာ ပူဇော်ပသပွဲများတွင် အသုံးပြုသော စက္ကူရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်နေသည်။
"လျိုစန်းရဲ့ လက်ချက်လား"
ချက်ချင်းပင် ဖုန်းချွမ်းက ဒီအရာကို စက္ကူရုပ် လျိုစန်းနှင့် ဆက်စပ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ ထပ်မံ မစဉ်းစားနိုင်မီမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တစ္ဆေမြူများ လျင်မြန်စွာ ပျံ့လွင့်သွားပြီး အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ အသံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
"ဈေးရောင်းပွဲတော်တုန်းက သုံးကျပ်နဲ့ ဝယ်ထားရတဲ့ ငါ့ အစေခံကို မင်းက ဂေါ်ပြားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ မင်း လုပ်လိုက်တာတော့ မဟုတ်သေးဘူး ဧည့်သည်ရ။ မင်း ဒါကို ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်"
"ဘယ်သူလဲ"
ဖုန်းချွမ်းက တိုးညှင်းစွာ အော်လိုက်ပြီး အသံလာရာ လားရာသို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားသည်။
သူ မြေပြင်ပေါ်မှ အလောင်းနှစ်လောင်းကို လျစ်လျူရှုကာ အောက်ထပ်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းလာပြီး တည်းခိုခန်းငယ်၏ ဧည့်ကြိုခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အပြင်သို့ ခြေလှမ်းမည် အပြုတွင် သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် သူ၏ ခေါင်းကို ကောင်တာ၏ ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကောင်တာထိပ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အဝါရောင် အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နေသည့် ရေနံဆီမီးအိမ်ဟောင်းတစ်လုံး ရှိနေပြီး အသက် ခြောက်ဆယ်အရွယ် အဝတ်ဦးထုပ်ဟောင်း ဆောင်းထားကာ မျက်နှာပေါ် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နေသော လူတစ်ဦးက ထိုနေရာတွင် မှီနေသည်။ ယခု သူက ဖုန်းချွမ်းကို ကြည့်ရန် သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လာသည်။
သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံသွားသည်။
တစ်ယောက်က ခက်ထန်ပြီး သတိကြီးစွာ ကြည့်နေသည်။ အခြားတစ်ယောက်က နှုတ်ဆက်နေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ပြုံးနေသော အမူအရာ ရှိနေသည်။
"ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့က ဒေသခံ အဟောင်းလား"
ဖုန်းချွမ်းက ထိုလူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှ သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ချက်ချင်း စုဆောင်းလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ဂေါ်ပြားက တကယ် ကောင်းတာပဲ။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ငါ့ အစေခံကို သတ်ပစ်လိုက်နိုင်တယ်။ တော်တော် ထူးခြားတာပဲ"
ထိုလူက "မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ပြန်လျော်ကြေးပေးမလဲ။ ငါ ဒီပစ္စည်းဟောင်းကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သုံးလာခဲ့တာ။ ပျက်သွားရင် တစ်ခု လျော့သွားတာပဲ။ ငါ့မှာ အသစ်တစ်ခု ရဖို့ ပိုက်ဆံပို မရှိဘူး"
"မင်း ဘယ်သူလဲ"
ဖုန်းချွမ်းက ဂေါ်ပြားကို ကိုင်ထားသည်။ ဧည့်ကြိုခန်းမထဲတွင် မီးများက တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေသည်။
ထူထပ်သော မြူများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပြီး မကြာမီ အနီးအနားမှ တံခါးကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး မြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သို့သော် တည်းခိုခန်း၏ ဧည့်ကြိုကောင်တာ မီးအိမ် ပတ်လည် ဧရိယာကတော့ တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေဆဲ ဖြစ်ပီး မြူများက ချဉ်းကပ်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ မမြင်ရသော သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"ငါက ဒီတည်းခိုခန်းရဲ့ ပိုင်ရှင်ပဲ မင်း ငါ့ကို သူဌေးလျိုလို့ ခေါ်နိုင်တယ်"
ဒီလို ပြောပြီးနောက် ထိုလူက သွားဖြီးရယ်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူနေပုံရသည်။ သူဌေးတစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်းက သူ့ကို ပျော်ရွှင် ဂုဏ်ယူစေပုံရသည်။
"သူဌေးလျို ဟုတ်လား"
ဖုန်းချွမ်းက ဒါ အရေးမပါသော နာမည်တုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ပြီး "မင်းက တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ပဲလား"
"တစ္ဆေဆရာ ဟုတ်လား။ ငါ မဟုတ်ဘူး ငါ့ကို အသရေမဖျက်နဲ့ ငါက ရိုးသားတဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်"
သူဌေးလျိုက လျင်မြန်စွာ ခေါင်းခါ ငြင်းဆန်သည်။
"မင်းက တစ္ဆေဆရာ မဟုတ်ရင် မင်းမှာ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတွေ ဘယ်လို ရှိနိုင်မလဲ"
ဖုန်းချွမ်းက မေးသည်။
"ဝယ်ထားတာလေ ငါ့ ဘိုးဘွားတွေဆီက လက်ဆင့်ကမ်းလာတာ"
သူဌေးလျိုက ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အရွယ်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ လူလည်း မဟုတ် တစ္ဆေလည်း မဟုတ်ပုံ ဖြစ်နေတာ မင်း အပြင်သွားရင် တခြားသူတွေကို ကြောက်လန့်သွားစေမှာ မကြောက်ဘူးလား"
"အပေါ်ထပ်က လူနှစ်ယောက်ကို မင်း သတ်လိုက်တာလား"
ဖုန်းချွမ်းက ပြန်မဖြေဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်တာ"
သူဌေးလျိုက ပြင်းထန်စွာ ငြင်းဆန်သည်။
"ငါက ရိုးသားစွာ စီးပွားရှာနေတာ လူသတ်စရာလား အထူးသဖြင့် ဧည့်သည်တွေကိုပေါ့ အဲ့ဒီ နှစ်ယောက်က ကံကောင်းတာလား ကံဆိုးတာလား မသိဘူး။ သူတို့ တစ္ဆေလမ်းမထဲ မျက်စိလည် လမ်းမှား ဝင်သွားပြီး အဲ့ဒီကနေ ပစ္စည်းတစ်ခု ယူလာခဲ့တယ် သဘာဝအတိုင်းပဲ သူတို့ ကြီးမားတဲ့ တန်ရာတန်ကြေး ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်။ နေ့ခင်းတုန်းက ငါ သူတို့ကို တည်းခိုခွင့် မပေးဖို့ မူလက ရည်ရွယ်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က စီးပွားရေးက နှေးကွေးနေလို့ ငါ ခြွင်းချက်အနေနဲ့ လက်ခံလိုက်တာ"
"သူတို့ ဒီလောက် မြန်မြန် သေသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး။ ရက်အနည်းငယ်လောက် ကြာဦးမယ် ထင်တာ။ ကြည့်ရတာ သူတို့ ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခုခု ယူလာခဲ့ပုံပဲ"
"တစ္ဆေလမ်းမ ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါ ဘယ်နေရာလဲ"
ဖုန်းချွမ်း၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။
"ထိုက်ဖိန်မြို့ရဲ့ တစ္ဆေလမ်းမလေ အရမ်း ကျော်ကြားတဲ့ နေရာပဲ မင်း မသိဘူးလား အော် ဟုတ်သား မင်းက ဒေသခံ မဟုတ်ဘူးပဲ မသိတာ သဘာဝကျပါတယ် တစ္ဆေလမ်းမက အရင်ကဆို ထူးခြားတဲ့ နေရာတစ်ခု ထူးဆန်းတဲ့ ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ရောင်းချတယ်"
ဒီနေရာတွင် သူဌေးလျိုက သက်ပြင်းချသည်။
"ကံဆိုးတာက ခေတ်တွေ ပြောင်းသွားပြီ။ တစ်ချိန်က စည်ကားခဲ့တဲ့ တစ္ဆေလမ်းမက အခု ပျက်စီး ယိုယွင်းနေပြီ။ ဒီခေတ်က သူတို့နဲ့ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်။ ကံကောင်းတာက ငါ အလုပ် မြန်မြန် ပြောင်းလိုက်နိုင်လို့ တည်းခိုခန်း ဖွင့်တယ် တစ်နှစ်ကို တစ်သန်းလောက် ဝင်တယ် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာရင် ငါ အနားယူပြီး ဘဝကို အေးဆေး ဖြတ်သန်းလို့ ရပြီ။ ငါ မသေခင် ခေါင်းတလားတစ်လုံး ဝယ်နိုင်ဖို့ ပိုက်ဆံ စုမိပါစေလို့ မျှော်လင့်တယ် မကြာသေးခင်က မီးသင်္ဂြိုဟ်တာ ခေတ်စားနေတယ် ကြားတယ် ခေါင်းတလားဆိုင်က ဈေးမကောင်းလို့ လုပ်ငန်း ပိတ်လိုက်ရမလား မသိဘူး"
ဖုန်းချွမ်းက သတင်းအချက်အလက် အပိုင်းအစများစွာကို မှတ်သားလိုက်သည်။
တစ္ဆေလမ်းမ
ခေါင်းတလားဆိုင်
ခေါင်းတလား ဝယ်ရန် ပိုက်ဆံ စုဆောင်းခြင်း
"မင်း တကယ် မရိုးရှင်းဘူးပဲ။ အများကြီး သိနေတယ်။ တစ္ဆေရေကန်အကြောင်းရော မင်း သိလား"
ဖုန်းချွမ်းက မေးသည်။
တစ္ဆေရေကန်အကြောင်း ပြောမိသည်နှင့် သူဌေးလျို၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပေါ့ပါးမှု မရှိတော့ဘဲ အနည်းငယ် မှုန်မှိုင်းသွားသည်။ သို့သော် မကြာမီ သူဌေးလျိုက မျက်လုံးများ မှေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"အရင် ပိုက်ဆံ ပေး ပိုက်ဆံ ရရင် မင်း ဘာမဆို မေးလို့ ရတယ် ငါ သိသလောက် ငါ ပြောပြမယ်"
"ဘယ်လောက်လဲ"
ဖုန်းချွမ်းက "ဈေးနှုန်း ပြော။မင်းကို ဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ လွှဲပေးနိုင်တယ်"
သူ့တွင် တာချန်းမြို့၏ လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်မှု ရန်ပုံငွေများကို သုံးစွဲပိုင်ခွင့်လည်း ရှိသည်။ ဘီလီယံ ဖြစ်ရင်တောင် အေးဆေး ဖြစ်သည်။
"ငါ အဲ့ဒီအရာကို လိုချင်တယ်"
သူဌေးလျိုက ဖုန်းချွမ်း လက်ထဲမှ ဂေါ်ပြားကို ညွှန်ပြသည်။
"ဒါက ပစ္စည်းဟောင်းတစ်စုံနဲ့ တူတယ်။ အရမ်း တန်ဖိုးရှိတယ်။ ရောင်းလို့ရနိုင်တယ်"
"ငါ မင်းကို ပေးမယ်လို့ မင်း ထင်နေလား"
ဖုန်းချွမ်းက "ပြီးတော့ ဒီအရာကို ယူလိုက်တာနဲ့ မင်းက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို ရန်စလိုက်တာပဲ။ မင်း အသက်ကြီးတဲ့အထိ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေချင်သေးရဲ့လား"
"အဲ့ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်တာလား"
သူဌေးလျိုက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး " ခေါင်းဆောင်ဆိုတာ ကြားရတာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတယ်။ ငါက သူဌေးလေးတစ်ယောက်ပါပဲ။ မင်း ငါ့ကို အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ သုံးလေးပြားလောက် ပေးလိုက်။ နည်းတယ်လို့ ငါ သဘောမထားပါဘူး"
သူက သူ၏ လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသသည်။
"မင်း ပြောနေတဲ့ သုံးလေးပြား ငါ့မှာ မရှိဘူး"
ဖုန်းချွမ်းက မမိုက်မဲပေ။ ဒီသူဌေး ဆိုလိုသည်မှာ သာမန် ပိုက်ဆံ မဟုတ်မှန်း သူ သိသည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက အနီရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"မင်း ဒီနေရာက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြဖို့ ဆန္ဒရှိရင် လဲလှယ်တဲ့အနေနဲ့ ဒီဖယောင်းတိုင်ကို မင်းကို ငါ ပေးနိုင်တယ်"
"ငါ ပစ္စည်းကို အရင် စစ်ကြည့်ပါရစေ"
သူဌေးလျိုက အနီရောင် ဖယောင်းတိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် စူးစမ်းချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။ ပစ္စည်းသစ်တစ်ခုခု မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။
"ကောင်းပြီ"
ဖုန်းချွမ်းက သူ့ထံ အနီရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။ သူဌေးလျိုက ကျွမ်းကျင်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ၎င်းကို သူ၏ နှာခေါင်းရှေ့တွင် အကြိမ်များစွာ အပေါ်အောက် ရှူရှိုက်လိုက်သည်။
"ပြာတွေ ရှိတယ် အလောင်းဆီ ရှိတယ် သွေးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေ ရှိတယ် ပြီးတော့..."
ရုတ်တရက်။ သူက အနီရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ချထားလိုက်ပြီး တဟားဟား ရယ်မောသည်။
"မဆိုးဘူး ပစ္စည်းကောင်းပဲ ကံမကောင်းတာက ဒါ အကြာကြီး မလောင်ကျွမ်းဘူး ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံတချို့တော့ တန်နေတုန်းပဲ တစ်တိုင်တည်းက မလုံလောက်ဘူး နောက်တစ်တိုင် ထပ်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ ဒါက ရှားပါး ပစ္စည်း မဟုတ်ဘူး ငါ့မှာ ပစ္စည်းတွေသာ ရှိရင် ငါလည်း လုပ်နိုင်တယ်"
"တစ်တိုင်ပဲ။ ဒါ အကုန်ပဲ"
ဖုန်းချွမ်းက ပြောသည်။
"မင်းရဲ့ သံဂေါ်ပြားက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခု တော်တော် ရှားတယ် အဲ့ဒါကို ငါ့ကို ပေး ငါ မင်း စောစောက ငါ့ အလုပ်သမားကို သတ်လိုက်တဲ့ကိစ္စကို တာဝန် မယူခိုင်းတော့ဘူး ငါ မင်းကို ခုနစ်ကျပ်လည်း ပေးမယ် ဘယ်လိုလဲ"
သူဌေးလျိုက တစ်နေရာရာမှ စက္ကူပိုက်ဆံတစ်ရွက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဒါက ခုနစ်ကျပ်တန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက် ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်တွင် ယခင်က ရှိခဲ့သော တစ်ရွက်နှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသည်။
"ဒါက ခုနစ်ကျပ်တန် ငွေစက္ကူပဲ တစ်သက်မှာ တစ်ခါ တွေ့ရခဲတယ် အနံ့ခံကြည့်…. ပိုက်ဆံအစစ်ရဲ့ အနံ့…အရမ်း မွှေးတာပဲ ငါ့ရဲ့ သင်္ဂြိုဟ်စရိတ် ရန်ပုံငွေအတွက် ဒါကို ငါ့ဘဝ တစ်ဝက်လောက် စုဆောင်းခဲ့ရတာ အခု ငါ ဒါတွေ အကုန်လုံးကို မင်းကို ပေးနေတာ"
သူ ပြောနေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများက ဖုန်းချွမ်း၏ သံဂေါ်ပြားကို ကြည့်နေသည်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထို စုတ်ပြဲနေသော သံဂေါ်ပြားလောက် အရေးကြီးသည့်အရာ ဘာမှ မရှိပေ။
"ငါ မရောင်းဘူးလို့ ပြောပြီးပြီ မင်း လိုချင်ရင် အတင်း လာယူလေ ငါ့ကို သတ်လိုက် ဒါ မင်းအတွက်ပဲ မင်းမှာ အဲ့ဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိမရှိ ကြည့်ကြတာပေါ့ သူဌေး"
ဖုန်းချွမ်းက ပြန်ဖြေသည်။ သူ၏ အသက်ရှင် ရပ်တည်ရေး နည်းလမ်း ဖြစ်သော ဒီသဘာဝလွန်ပစ္စည်းကို ရောင်းချရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။
သို့သော် သူဌေးလျိုက အတင်းအကျပ် ယူရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပုံ မပေါ်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခုနစ်ကျပ်တန် ငွေစက္ကူနှင့် အနီရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
" ငါ ဒီနေ့ အရှုံးခံလိုက်ပါ့မယ် ငါ့ အလုပ်သမားရဲ့ ကိစ္စကိုလည်း ထားလိုက်ကြရအောင် အဟောင်းကုန်မှ အသစ်လာမှာပဲ။ အရာတွေက ဟောင်းနွမ်းသွားတဲ့ နေ့တစ်နေ့တော့ အမြဲ ရှိမှာပဲ ဒါ့အပြင် မင်းတို့ လူငယ်တွေနဲ့ ရန်ဖြစ်နေရတာကလည်း ယုတ္တိမတန်ဘူး ထင်တယ်"
"မင်းက ဂရုမစိုက်ချင်မှ မစိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ မေးခွန်းက မပြီးသေးဘူး။ မင်းက ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့က လူတစ်ယောက်။ သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်။ တစ္ဆေရေကန်အကြောင်း မင်း ဘယ်လောက် သိလဲ"
ဖုန်းချွမ်းက လေးနက်စွာ မေးသည်။
"ဌာနချုပ်က စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ခေါင်းဆောင် အများအပြားကို လွှတ်ပြီးသွားပြီ မင်း ပြောပြော မပြောပြော ဒီနေရာက လျှို့ဝှက်ချက်တွေက နောက်ဆုံးမှာ ဖော်ထုတ်ခံရမှာပဲ။ မင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရင် သက်ရောက်မှုတချို့ကို လျှော့ချနိုင်ပြီး အသက်တချို့ကို ကယ်တင်နိုင်လောက်တယ်"
သူဌေးလျို၏ မျက်လုံးများက ဟိုဒီ လျှောက်ကြည့်နေသည်။
"ငါက လေပေါတယ်လို့ နာမည်ကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မပြောရဲတဲ့ အရာတွေ ရှိတယ်။ ပြောထွက်လိုက်ရင် မင်းတို့ လူငယ်တွေကိုပဲ ထိခိုက်စေလိမ့်မယ် တစ္ဆေရေကန် အဲ့ဒီအရာက ကိုင်တွယ်နိုင်တာထက် ကျော်လွန်နေပြီ အကောင်းဆုံးက မြန်မြန် ဆုတ်ခွာသွားတာပဲ ဒါက မင်းတို့ ပတ်သက်သင့်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး မင်းတို့ ဒီကို နည်းနည်းစောပြီး ရောက်လာခဲ့ရင် မင်းတို့ သေလမ်းကို သွားတာကို ငါ သေချာပေါက် တားဆီးခဲ့မှာ"
"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
ဖုန်းချွမ်းက ဖိမေးသည်။
သူဌေးလျိုက ဆိုင်အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် အရာအားလုံးကို ထူထပ်သော မြူများက ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဆိုင်၏ တံခါးဝင်ပေါက်ပင် ၎င်းထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသည်။
ထိုအခါမှ သူဌေးလျိုက ကောင်တာအောက်မှ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ယူပြီး ရေ ဖြည့်လိုက်သည်။
"ဒါ မင်းတို့ ခေါ်နေတဲ့ တစ္ဆေရေကန်ပဲ"
ထို့နောက် သူက အနီးအနားမှ ပန်းကန်ငယ်တစ်လုံးထဲမှ နေကြာစေ့ တစ်ဆုပ်ကို ယူလိုက်သည်။
"ဒါတွေက တစ္ဆေတွေ"
ထို့နောက် သူက နေကြာစေ့များကို ရေခွက်ထဲသို့ တစ်စေ့ပြီးတစ်စေ့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။
"တစ္ဆေတွေ တစ္ဆေရေကန်ထဲ ဝင်သွားတဲ့အခါ သူတို့ နစ်မြုပ်သွားလိမ့်မယ်"
ခွက်ထဲသို့ ကျသွားသော နေကြာစေ့တစ်စေ့ လျင်မြန်စွာ အောက်ခြေသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။
"တစ်စေ့ နှစ်စေ့က ပြဿနာ မရှိဘူး။ သိပ် သက်ရောက်မှု မရှိဘူး"
သူဌေးလျိုက နေကြာစေ့များကို တစ်စေ့ပြီးတစ်စေ့ ဆက်ပစ်ထည့်နေသည်။
"ဒါပေမဲ့ အရမ်း များလာတဲ့အခါ ခွက်ထဲက ရေတွေ လျှံကျလာလိမ့်မယ်"
နေကြာစေ့ ခုနစ်စေ့ ရှစ်စေ့ ပစ်ထည့်ပြီးနောက် ခွက်ထဲမှ ရေများ အနားစွန်းမှ လျှံကျလာပြီး ကောင်တာပေါ်သို့ စီးဆင်းသွားသည်။
"လျှံကျလာတဲ့ ရေက မင်းတို့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်လို့ ခေါ်တဲ့ အရာပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် ရေတွေက ဆက်ပြီး လျှံကျနေဦးမှာပဲ"
သူဌေးလျိုက နေကြာစေ့များကို ခွက်ထဲသို့ တစ်စေ့ပြီးတစ်စေ့ ဆက်ပစ်ထည့်ရင်း ပြောသည်။
ဒါကို မြင်သောအခါ ဖုန်းချွမ်း၏ နှလုံးသား တင်းကြပ်သွားသည်။
"ဒါက တစ္ဆေရေကန် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားတဲ့ နောက်ကွယ်က အမှန်တရားလား"
တစ္ဆေရေကန်က တစ္ဆေတွေ အများကြီး သယ်ဆောင်ထားရလို့ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားခဲ့တာလား။
တစ္ဆေရေကန် ဖြစ်ရပ်က အစပိုင်းမှာ အရေးမပါသလို ထင်ရတာ မဆန်းတော့ဘူး။ သို့သော် အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာပြီး ဒီနေ့ရဲ့ S-အဆင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
"ရေက သောက်လို့ မရဘူး နေကြာစေ့တွေကလည်း ခွဲရ ခက်တယ် အရာအားလုံးက ကန့်သတ်ချက်တွေအတွင်း လည်ပတ်နေတာ ဖြစ်ရမယ့်အရာက ဖြစ်လာမှာပဲ မလွဲမသွေပဲ မင်း နားလည်လား ငါလည်း ကံဆိုးတာပဲ လူငယ်နဲ့ လူကြီးကြားမှာ ပိတ်မိနေတယ် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ ငယ်လွန်းမနေတော့ပေမယ့် နောက်ထပ် ဆယ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီလောက် နေနိုင်သေးတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လို ဖြစ်နေမလဲ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ"
သူဌေးလျိုက တဟားဟား ရယ်သည်။
"ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူးလား"
ဖုန်းချွမ်းက မေးသည်။
"အမြစ်ကနေ ကုသဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေကိုတော့ ကုသလို့ ရတယ်"
သူဌေးလျိုက ခွက်ထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး နေကြာစေ့အားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ခွက်ထဲမှ ရေမျက်နှာပြင် နိမ့်ကျသွားပြီး လျှံကျခြင်း မရှိတော့ပေ။
"ဒါက သေချာပေါက် မအောင်မြင်နိုင်ဘူး"
ဖုန်းချွမ်းက သူဌေးလျို၏ နည်းလမ်းကို နားလည်လိုက်သည်။
တစ္ဆေရေကန်ထဲမှ တစ္ဆေများကို ငါးမျှားသလို ထုတ်ယူပြီးနောက် ၎င်း၏ သဘာဝလွန် သက်ရောက်မှုကို လျှော့ချခြင်း။ ဒီနည်းလမ်းက ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် ပေါက်ကွဲမှုကို နှောင့်နှေးစေနိုင်သည်။
သို့သော် ဒီလို ဆိုရင်တောင် ဒါက အလွန်အမင်း ခက်ခဲလှသည်။
"ဒါကြောင့် ငါ ခေါင်းငုံ့ထားတာ ပိုကောင်းမယ်။ ပိုက်ဆံ ရဖို့ ငါ့ဆိုင်ကို ဖွင့်မယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ သင်္ဂြိုဟ်စရိတ် ရန်ပုံငွေအတွက် ဆက်စုဆောင်းနေမယ်။ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးတွေ မလုပ်တော့ဘူး"
သူဌေးလျိုက ခေါင်းခါသည်။
"ဒါကလွဲလို့ တခြား နည်းလမ်းတွေ မရှိဘူးလား။ မင်း အရင်က ပြောခဲ့တယ် တစ္ဆေလမ်းမပေါ်မှာ အရာအားလုံး ရောင်းချဖို့ ရှိတယ်တဲ့။ တစ္ဆေရေကန်ကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း တစ်ခုခုရော အဲ့ဒီမှာ ရှိမလား"
ဖုန်းချွမ်းက မေးသည်။
သူ မဆုံးမီမှာပင် သူဌေးလျိုက ရုတ်တရက် တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြသည်။
မြို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်"
"ဟင်"
ဖုန်းချွမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တံခါးအပြင်ဘက် လားရာသို့ ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်သည်။
ထူထပ်သော မြူများ ကွဲထွက်သွားသည်။ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာသကဲ့သို့။
လူတစ်ယောက်စာ လမ်းငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ် ခါးကိုင်းနေကာ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကွယ် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဆီမီးအိမ်တစ်လုံး သယ်ဆောင်လာရင်း တံခါး တွန်းဖွင့် ဝင်ရောက်လာသည်။
အတွင်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့် လောင်ကျွမ်းနေသော စက္ကူနံ့တစ်ခု လေထဲ လွင့်ပျံလာသည်။ သူ စက္ကူ မီးရှို့ရာမှ ပြန်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
"သူဌေးလျို ဘာလို့ လူသေတွေကို အခုထိ အပြင် မထုတ်သေးတာလဲ"
မျက်လုံးတစ်ဖက်ကွယ် အဘိုးအိုက ခက်ထန်စွာ ပြောသည်။
"ကျွန်တော့် ဝန်ထမ်း သေသွားလို့ နည်းနည်း နှောင့်နှေးသွားတာပါ။ ကျွန်တော် ခဏနေ သူတို့ကို ထုတ်လိုက်ပါ့မယ်"
သူဌေးလျိုက ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးရင်း အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။
မျက်လုံးတစ်ဖက်ကွယ် အဘိုးအို၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်လုံးတစ်လုံးက ထူးဆန်းစွာ လည်သွားပြီး ဖုန်းချွမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ထဲမှ သံဂေါ်ပြားကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မြေကြီးထဲ တစ်ဝက်လောက် မြှုပ်နှံခံထားရတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ တော်တော် ရှားပါးတာပဲ"
"ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့က ဒေသခံ အဟောင်းလား"
ဖုန်းချွမ်းက အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် "မင်းလည်း သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းထဲကပဲလား"
"သူက တည်းခိုခန်းမှာ တည်းနေတာပါ။ ပြီးတော့ သူ မြို့ထဲကို မရောက်သေးဘူး"
သူဌေးလျိုက ဒီအချိန်တွင် ကြားဖြတ် ဝင်ပြောသည်။
မျက်လုံးတစ်ဖက်ကွယ် အဘိုးအိုက ရှေ့ဆက် မပြောတော့ဘဲ မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။
"အလောင်းတွေ ဒီမှာ မနေရဘူး သူတို့ကို မြန်မြန် အပြင် ထုတ်ရမယ်"
"ကျွန်တော် ချက်ချင်း လုပ်ပါ့မယ် ချက်ချင်း လုပ်ပါ့မယ်"
သူဌေးလျိုက ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်သည်။
တံခါး ပိတ်သွားသည်။ ထူထပ်သော မြူများ ပြန်ပိတ်သွားပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်ကွယ် အဘိုးအို ထွက်ခွာသွားသည်။
အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော ဆီမီးအိမ်တစ်လုံး ယိမ်းထိုးနေသည်။ တစ္ဆေမြူက ၎င်းကို မထိတွေ့နိုင်ပေ။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ဧည့်သည်ရ သူ့ စိတ်က မကောင်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက မြို့ကိုပဲ စီမံခန့်ခွဲနိုင်တာ ဒီနေရာက ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့နဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး။ ဒါက သူ့ တရားစီရင်ပိုင်ခွင့် အပြင်ဘက်မှာ။ သူက အခြေအနေကို မေးဖို့ ဖြတ်သွားရင်း ဝင်လာတာ။ မင်းနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး"
သူဌေးလျိုက ရေနံဆီမီးအိမ်ကို ကောက်ယူပြီး မတ်တပ်ထရပ်ရင်း ပြောသည်။
"ငါ အဲ့ဒီ အလောင်းနှစ်လောင်းကို အခု သွားရွှေ့တော့မယ်။ လက်တစ်ဖက် ကူညီပေးမလား"
ဖုန်းချွမ်း၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ခဏ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။
"ကောင်းပြီ"
သူ သူဌေးလျိုနောက် လိုက်သွားသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တစ္ဆေမြူများ လျင်မြန်စွာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ တည်းခိုခန်း၏ အပေါ်ထပ်သို့ လှည့်တက်သွားပြီး အပြင်သို့ မရွှေ့ရသေးသော အလောင်းနှစ်လောင်းကို ရွှေ့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူက အလောင်းများကို ရွှေ့ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ဒီနေရာက လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပိုမို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီလို ဖြစ်နေသော်လည်း ဖုန်းချွမ်းက စိုးရိမ်မှုများဖြင့် လေးလံနေသည်။
ခေါင်းဆောင်များ၏ ဒီအချိန်မှ လှုပ်ရှားမှုများသည် အန္တရာယ်များပြီး ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်နေရမည်။ သူ၏ စိုးရိမ်မှုများက မှန်ကန်နေသည်။
တစ္ဆေရေကန် အထက်တွင်
ယန်ကျန့် ရှန်လင် လီကျွင်း လျိုစန်းနှင့် အာဟုန်တို့သည် အနက်ရောင် သစ်သားလှေငယ်လေးတစ်စင်းပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ ပတ်လည် ရေကန်ပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မျောနေသည့် အလောင်းများက ထူထပ်စွာ ပျံ့နှံ့နေသည်။
ဒီအလောင်းများထဲမှ တစ်လောင်းမျှ ပုပ်ဆွေးခြင်း မရှိပေ။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အလောင်းအချို့ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာများ ပြသလာသည်။
အမျိုးသမီးအလောင်းတစ်လောင်း ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ ထုံထိုင်းပြီး တစ္ဆေကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသည်။
နောက်ထပ် အမျိုးသမီးအလောင်းတစ်လောင်းက ပါးစပ် ဖွင့်လိုက်ပြီး အိပ်မက်ထဲတွင် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်သကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အခြားသူများက ရေထဲတွင် လှည့်ပတ်ကာ လှိုင်းများ ပက်ဖျန်းနေသည်။
လှေ၏ ပဲ့ပိုင်းတွင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်အဖြူသည် တစ်ဝက်ကျော် လောင်ကျွမ်းသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း မငြိမ်းသေးပေ။