လက်စားချေခြင်း

လူတစ်ယောက်သည် မည်သည့်အချိန်တွင် သူ့ကိုယ်သူ ရူးသွပ်နေသည်ဟု ဝန်ခံမည်နည်း။ ၎င်းသည် မချေဖျက်နိုင်သော တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရခြင်းကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် သူ၏ အဆိုးဝါးဆုံး စိတ်ကူးယဉ်မှုသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်လာခြင်းကြောင့်လား။

စီတုအန်း၏ အိမ်သည် အမြဲတမ်းပင် နေရောင်ခြည်များ ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသည်။ သူ့အိမ်သည် အမြဲတမ်း တောက်ပနေပြီး အိမ်ပိုင်ရှင်သည် အမှောင်ထုကို သေလောက်အောင် ကြောက်ရွံ့နေသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ နေရောင်ခြည် ထွန်းလင်းသော နေရာတွင် သွေးထွက်သံယို ဇာတ်လမ်းများစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

လူနာခန်းတိုင်းသည် ထူးခြားသောလူနာတိုင်း၏ ကုသမှုလုပ်ငန်းစဉ် မှတ်တမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လူသားများအဖြစ်မှ အရိပ်ကမ္ဘာ၏ မျိုးစေ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခံခဲ့ရသည်။ ဤသည်ကား 'အိမ်' ၏ အမှန်တရားပင်။

“အန်တီ့သားက အန်တီ့ကို ချစ်မှန်း ကျွန်မ သိပါတယ် ၊ ပြီးတော့ သူက နေရောင်အောက်မှာ နေထိုင်ဖို့ကိုလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆန္ဒရှိနေပါတယ်”

ရွှမ်ဝမ်သည် သူမ၏ လက်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ အေးစက်သော အလင်းရောင်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းများမှ တဆင့်စိမ့်ဝင်သွားသည်။

“ဒါပေမဲ့ သူ့နှလုံးသားက ပုပ်သိုးနေခဲ့ပြီ ၊ အသန်မာဆုံး နေရောင်ခြည်တောင် သူ့နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”

အနည်းငယ် တွန်းအားပေးမှုဖြင့် ရွှမ်ဝမ်နှင့် အမျိုးသမီးတို့သည် ဆေးရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ နယ်နိမိတ်သည် ကြေမွသွားခဲ့သည်။ စီတုအန်းမိခင်၏ စိတ်ထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော ပုံရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးသည် ဆေးရုံထဲတွင် စီတုအန်း၏ နာမည်ကို အော်ခေါ်နေသော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။

ဆေးရုံအပြင်ဘက်တွင်မူ ကောင်းမင်၏ ရင်ဘတ်သည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသည်။

အမျိုးသမီးကြီး ပိုမို မတည်မငြိမ်ဖြစ်လေလေ ‘အိမ်’ ၏ ချို့ယွင်းချက်သည် ပိုကြီးမားလေလေ ဖြစ်သည်။ သားစားကြူးနတ်ဘုရားက ထိုရှားပါးသော အခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ မျက်မမြင်လူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

အသားများသည် မျက်မမြင်လူနှင့် ကောင်းမင်အကြားတွင် တံတားသဖွယ် ကြီးထွားလာ၏။ သားစားကြူးနတ်ဘုရားသည် သူ့ကိုယ်သူ လမ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ မျက်မမြင်လူ၏ အခြေအနေမှာ အားနည်းနေခဲ့သည်။ မည်သည့်အခိုက်အတန့်တွင်မဆို ရွှံ့ရုပ်ထုများက သူ့အား ဝါးမြိုနိုင်ပေသည်။

“သားစားကြူးနတ်ဘုရားနဲ့ ခွေးကြီးတို့က အိမ်ကို လီစန်းဆေးရုံအစစ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးနေတာပဲ ၊ သူတို့က လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနေပြီ”

ကောင်းမင်တွင် ရူးသွပ်သော အကြံတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူက သားစားကြူးနတ်ဘုရားအား ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းကို ဖွင့်ခိုင်းလိုက်ပြီး လူသေဓာတ်ပုံအားလုံးကို အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီအား ပေးအပ်လိုက်သည်။

“ငါဟာ ဒီမှာ ထာဝရ ပိတ်မိနေနိုင်တယ် ၊ ငါ့ မိသားစုကို ခေါ်ပြီး ဒီလမ်းကြောင်းကနေ ထွက်ပြေးပါ ၊ မင်းရဲ့ကလေးကို သွားရှာလိုက်ပါ!”

ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းထဲတွင် ငေးမောနေသော အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီက ကြောင်အသွားသည်။ သူမသည် လူသေဓာတ်ပုံများကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းမင်အား ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ကလေးက မင်းကို စောင့်နေတယ်”

ဤသည်မှာ တောင်းပန်ခြင်းမဟုတ်။ ၎င်းသည် အမှန်တရားကို ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီသည် လူသေဓာတ်ပုံအားလုံးကို သူမ၏ အင်္ကျီအတွင်း ထည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တားဆီးမရသော မိုးပေါက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် သားစားကြူးနတ်ဘုရားနှင့် မျက်မမြင်လူတို့အပေါ် မိုးရွာချရင်း လောကအပြင်ဘက်သို့ လျောက်ထွက်သွားသည်။ ကောင်းမင်သည် မျက်မမြင်လူအား ကယ်တင်ရန်အတွက် အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သွေးမိုးသည် အူများကို စိုစွတ်စေသည်။ အသားနံရံများထဲရှိ ကျိုးပဲ့နေသည့် နတ်ဘုရားရုပ်ထုများက သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ စီစွေ့အိမ်ရာမှ အိမ်ငှားများသည်လည်း နှိုးဆွခံလိုက်ရသည်။ အမြဲတမ်း သီးခြားနေတတ်သည့် အဘွားရှန်းသည် အန်တီအလုပ်များသူနားတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဝါးပန်းကန်ပြားတချို့အား မြေပြင်ပေါ် ချရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။

“ဘယ်လို ကံဆိုးမှုကြီးလဲ...”

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားမိသကဲ့သို့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့် ကိရိယာများတွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသော စီတုအန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး

“သေဆုံးခြင်းနဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲမှာ တွေ့ရတဲ့ နတ်ဘုရား၊ ဂိမ်းထဲကနေ ထုတ်ယူလိုက်တဲ့ တားမြစ်ချက်၊ ငါ ဆယ်စုနှစ်များစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ မူမမှန်မှုတွေ အားလုံးကို အိမ်မှာ ဝှက်ထားတယ် ၊ ငါ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ ကောင်းမင်!”

နေရောင်သည် သွေးနှင့် ရောနှောသွားသည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ အက်ကွဲကြောင်းမှာ ပိုမို ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ နွေးထွေးသော အိမ်လေးသည် ပျက်စီးသွားတော့သည်။ ဒါမှမဟုတ် ထိုအိမ်သည် သူ့၏စစ်မှန်သော ပုံစံကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ကောင်းမင်က စီတုအန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးရုံထဲသို့ ပြေးလိုက်ပြီး မတူညီသော ဌာနများကြားတွင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ဤဆေးရုံသည် စီတုအန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘဝ၊ မှတ်ဉာဏ်၊ ပြောင်းလဲမှုများနှင့် မှောင်မိုက်သော အတွေးများသည် ကောင်းမင်ရှေ့တွင် ထုတ်ဖော်ခံလိုက်ရသည်။

သူ့မိခင်၏ တိုက်ခန်းသည် စီတုအန်း၏ ကျန်ရှိနေသေးသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ကြင်နာမှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဆေးရုံသည် သူ၏ အပြစ်များအားလုံးကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ ကော်ရစ်ဒါများအတိုင်း လျှောက်သွားရင်း ကောင်းမင်သည် စီတုအန်း၏ ဘဝနှင့် ဟန်ဟိုင်း၏ အရိပ်ထဲတွင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်လာရန် လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် အရိပ်ကမ္ဘာကြားတွင် သူ မည်သို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်ကို ကြုံတွေ့နေရသည်။

“ဒါတွေအားလုံး အတုအယောင်တွေချည်းပဲ! ငါ ရူးနေတာ ၊ ဒါတွေအားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်တွေပဲ!”

စီတုအန်း၏ မိခင်က ငိုကြွေးလိုက်သည်။သူမသည် ဖိအားများစွာ ခံစားနေရသည်။

“အမျိုးသမီးက ရူးနေတာတောင် ကိုယ်တို့ ထွက်သွားလို့ မရသေးဘူး ၊ ဘာကြောင့်လဲ”

“သူက အမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်တာကို ရှောင်လွှဲဖို့ ရူးသွပ်တာကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် သုံးနေရုံပါပဲ ”

ရွှမ်ဝမ်သည် အကြံပေးခန်းတစ်ခုမှ ပါးလွှာသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဒါက ကုလားအုတ်နောက်ကျောက နောက်ဆုံးကောက်ရိုးတစ်မျှင်ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ဒါက ဘာလဲ”

“သူ့ရဲ့ သေဆုံးမှု အကြောင်းကြားစာပဲ ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက သူ ဒီမှာပဲ သေဆုံးခဲ့တာလေ”

ဆေးရုံတွင် ထိုအကြောင်းကြားစာအား ရွှမ်ဝမ်ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ကျွန်မ သူ့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ရှင့်ကို လိုအပ်တယ်”

စီတုအန်း၏ ဖုန်းနံပါတ်မှတဆင့် နှလုံးသားထဲမှ ဖုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရင်းနှီးသည့် သံစဉ်သည် မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုသာမက အမျိုးသမီး၏ သားဖြစ်သူအပေါ် စွဲလမ်းမှုလည်း ဖြစ်သည်။

“စီတုအန်း! စီတုအန်း! သား ဒီမှာလား”

ဖုန်းမြည်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စီတုအန်း၏ မိခင်သည် ဆေးရုံကော်ရစ်ဒါများ၏ အဆုံးမရှိသော စက်ဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဖုန်းမြည်သံနောက်သို့ လိုက်၍ ရှေ့သို့ ပြေးလိုက်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စီတုအန်း ဝှက်ထားခဲ့သည့် အပြစ်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။

“စီတုအန်း၊ မပြေးပါနဲ့တော့! အမေကို စောင့်ပါဦး၊ စီတုအန်း!”

မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ခြောက်ခြားမှုများက သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာပြီးနောက်တွင် အမျိုးသမီးကြီးသည် စီတုအန်း၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ သူမကိုယ်သူမ ပြန်မြင်လိုက်ရသည်။ မတူညီသော မှတ်ဉာဏ်နှစ်ခု ပေါင်းဆုံမိရာမှ စိတ်ကူးမရနိုင်သော နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူမ၏ စိတ်သည် ဆုတ်ဖြဲခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ကော်ရစ်ဒါတွင် လဲကျသွားတော့သည်။

“စီတုအန်း...”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နေရောင်သည် နွေးထွေးမှု မရှိတော့၊ စိမ်းစိုနေသော သစ်ပင်များသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး ကလေးများ၏ အရေပြားများ စတင် အက်ကွဲလာကာ နွေးထွေးလှသော အိမ်ကလေးသည် အေးစက်လာတော့သည်။ သွေးရောင်ကောင်းကင်ယံတွင် ကြီးမားပြီး ရုပ်ဆိုးသော နတ်ဘုရားများသည် အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ အိမ်ရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသော အမှန်တရားကို မြင်နိုင်ကြသည်။ လှုပ်ရှားနေသော အသားနံရံများသည် လူသားအလောင်းများကို ကြေမွစေသည်။ အစာအိမ်ရည်များ ပြည့်နေသည့် အနံ့ဆိုးကန်ထဲတွင် ကျိုးပဲ့နေသော ရုပ်ထုများက ပြုံးလျက် လှည့်ပတ်နေကြသည်။ ကောင်းမင်သည် သူ့ဝှက်ဖဲအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လူသေဓာတ်ပုံများထဲမှ မကောင်းဆိုးဝါးများ၊ သားစားကြူးနတ်ဘုရားနှင့် အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ပိုင်ရှင်အသစ် ဖြစ်လာရန် သူသည် ပိုင်ရှင်အဟောင်းကို သတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စီတုအန်း၏ စိတ်ကူးယဉ် မိခင်သည် ကောင်းမင်အား ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။ စီတုအန်း၏ မိခင်သည် ကာလကြာမြင့်စွာကပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး စီတုအန်း ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ကောင်းမင် သိပေသည်။

ထိုလူ၏ ပြောင်းလဲမှုသည် လီစန်းဆေးရုံတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ပညာရေးကို လက်မလွှတ်လိုခဲ့ပေ။ သူ အလုပ်လုပ်နေစဉ်အတွင်း ဖျားနာနေသော မိခင်ကို ပြုစုခဲ့သည်။ သူ လုပ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ အရာအားလုံး လုပ်ခဲ့ပြီးပြီဟု ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း သူသည် သေခြင်းတရားထက် နှေးကွေးနေဆဲဖြစ်ခဲ့သည်။

သူ့မိခင်၏ ရုတ်တရက် သေဆုံးမှုသည် သူ့အား ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ခေါင်းမာသော ဝိညာဉ်ကို တွန့်လိမ်စေခဲ့သည်။ အဆိုးမြင်စိတ်များက သူ့နှလုံးသားကို ဖမ်းဆုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် အမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။နေ့ရက်များစွာ အိပ်မက်ဆိုးများ ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုအိပ်မက်ဆိုးများ၏ အလွှာများအတွင်းတွင် သူသည် လုဇန်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ဒေါက်တာလုသည် ထိုမျှ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော မျိုးစေ့ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် စီတုအန်းကို တန်ဖိုးထားခဲ့ပြီး အရိပ်ကမ္ဘာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

လုဇန်ထံတွင် သူ၏ မိခင်အား သူ့ဘေးသို့ ပြန်ခေါ်လာနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်ကို စီတုအန်း မြင်လိုက်ရသည်။ လုဇန်ထံမှ ဟန်ဟိုင်းသည် အိပ်မက်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ကံကြမ္မာ၏ ကစားပွဲတစ်ခုဖြစ်သည်ကို သူ သိခဲ့သည်။ ကံကြမ္မာကို သတ်လိုက်သည်နှင့် အရာအားလုံး ပြန်လည်စတင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် တူညီသော ပန်းတိုင်ကို ဝေမျှခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို နှစ်နှစ်ဆယ်ကာလကတည်းက စတင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုပန်းတိုင်ကို ရရှိရန်အတွက် အရိပ်ကမ္ဘာ၏ လီစန်းဆေးရုံအား လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အရိပ်ကမ္ဘာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမှုကို လွယ်ကူစေရန် ဟန်ဟိုင်းတဝိုက်တွင် ဝတ်ပြုဓလေ့များနှင့် စတေးမှုများစွာကိုလည်း စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ ကောင်းမင် အနာဂတ်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ခြောက်ခြားဂိမ်းအများစုကို လုဇန်နှင့် စီတုအန်းတို့က ဒီဇိုင်းထုတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“စီတုအန်းရဲ့ အစောပိုင်း ပန်းတိုင်က အရမ်း ရိုးရှင်းခဲ့တယ် ၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ ပြောင်းလဲသွားတယ် ၊ သူ့ရဲ့ ပြင်းပြတဲ့ရည်မှန်းချက်က သူ့ရဲ့ အသိစိတ်ကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့တယ် ၊ သူက သူ့ကိုယ်ပိုင်ကလေးတွေကို သရဲတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး သူ့မိသားစုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ် ၊ သူ့လက်တွေဟာ သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့တယ် ၊ သူက သူ့အစောပိုင်း ပန်းတိုင်နှင့် အန်တီ့အပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မေ့လျော့ခဲ့တာပဲ”

ကောင်းမင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“စီတုအန်းက ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို အတော်ကြာကတည်းက မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီ ၊ သူ့ကို လူလို့တောင် ခေါ်လို့ မရတော့ဘူး ၊ အန်တီက သူ့စိတ်ကူးထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ ၊ သူ့ကိုယ်သူ ပြောခဲ့တဲ့ လိမ်ညာမှုတစ်ခုပေါ့”

“နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ၊ ငါ့သားကို ငါသိတယ် ၊ သူက နင် စွပ်စွဲနေတဲ့လူမျိုး မဟုတ်ဘူး!”

အမျိုးသမီးကြီးသည် ထိုမျှလောက် ဒေါသထွက်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ဒဏ်ရာရနေသော ခြင်္သေ့မတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ သူမ၏ခန္ဓာသည် အားနည်းနေသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ ကလေးကို ကာကွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။

“ကျွန်မတို့ ဒါကို ဆေးရုံမှာ တွေ့ခဲ့တယ်”

ရွှမ်ဝမ်က ဝါကျင့်ကျင့် သေဆုံးမှု အကြောင်းကြားစာတစ်စောင်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒါက အန်တီ့ရဲ့ သေဆုံးမှု အကြောင်းကြားစာပဲ ၊ စီတုအန်းက အန်တီ့ကို သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်အသစ် ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်လို့ ဒါကို ချန်ထားခဲ့တာ ၊ သူ အလုပ်လာလုပ်တယ်လို့ အန်တီ့ကို ပြောခဲ့တုန်းက အန်တီ့ရဲ့ ဒီသေဆုံးမှု အကြောင်းကြားစာကို လာစစ်ဆေးတာပဲ ! သူ့အမေ သေဆုံးသွားပြီဆိုတာကို သူ သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးနေဖို့ လိုအပ်တယ်လေ ၊ အန်တီက သူ့စိတ်ထဲက ဖန်တီးမှုတစ်ခုပဲ ၊ အန်တီက အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူး!”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး! ဒါက အတုပဲ ! ဒါကို နင်တို့ ဖန်တီးထားတာ! နင်တို့က လူလိမ်တွေပဲ!”

အမျိုးသမီးကြီးသည် အကြောင်းကြားစာကိုပင် မကြည့်လိုက်ပေ။

“နင်တို့ ငါ့ကို လှည့်စားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး! ငါ့သား မကြာခင် အိမ်ပြန်လာတော့မှာ !”

“ဖန်တီးထားတာလား”

ရွှမ်ဝမ်၏ အမူအရာသည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမသည် လူသားတို့၏ မီးခိုးရောင် သဘာဝကို အလွန်အမင်း လျှော့တွက်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

“စီတုအန်းက အန်တီ့ကို အိမ်ကနေ မထွက်ဖို့ ဘာလို့ ငြင်းနေလဲဆိုတာ အန်တီ သိလား ၊ ကော်ရစ်ဒါအဆုံးမှာရှိတဲ့ အခန်းကို သွားကြည့်လိုက်ပါဦး”

အမျိုးသမီးကြီးသည် တစ်ခုခုကို သိထားပုံရသည်။ သူမ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်ဝမ်က သူမအတွက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုသေးငယ်လှသော အခန်းလေးထဲတွင် ရိုးရှင်းသော စားပွဲခုံနှင့် ကုလားထိုင်အစုံလိုက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နံရံများတစ်လျှောက်လုံးတွင် တူညီသော သေဆုံးမှု အကြောင်းကြားစာများကို ကပ်ထားသည်။ စီတုအန်းသည် အိမ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်ကို မြင်ယောင်ရန် မခက်ခဲပေ။ သူသည် အိမ်မှ အမျိုးသမီးသည် သူ၏ တကယ့်မိခင်မဟုတ်ကြောင်း သူ့ကိုယ်သူ အမြဲတမ်း သတိပေးနေခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် မည်သည့် အားနည်းချက်ကိုမျှ ပေါ်လာခွင့် မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။ စီးကရက် ပြာမှုန့်များသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေခဲ့သည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကာ မဝေးတော့သည့် သူ၏ ‘အိမ်’ ကိုပင် ကြည့်နေခဲ့ပေလိမ့်မည်။

“ကျွန်မတို့ ဒီကို ရောက်နေတာ တစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူး ၊ ဒါကို ကျွန်မတို့ လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလား”

ရွှမ်ဝမ်သည် နံရံမှ သေဆုံးမှု အကြောင်းကြားစာ တစ်စောင်ကို ကျပန်း ကောက်ယူလိုက်သည်။

“အန်တီ့ကို စီတုအန်းအလိုအပ်ဆုံးအချိန်မှာ အန်တီ ဒီကမ္ဘာကြီးကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာ ၊ အခု အန်တီက သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးထဲက ဖန်တီးမှုသက်သက်နဲ့ သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော လူသားဆန်မှုပါပဲ”

လီစန်းဆေးရုံသည် စီတုအန်း၏ အိမ်ဖြစ်ရသည်မှာ သူထိုနေရာတွင် မွေးဖွားခဲ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ့မိခင်သည် ထိုနေရာတွင် သေဆုံးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာက စက်ဝိုင်းအပိတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး အလားတူအရာသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားပေတော့မည်။

ကော်ရစ်ဒါရှိ ပြတင်းပေါက်များသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာအားလုံးကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။ အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီသည် ကျိုးပဲ့နေသော နတ်ဘုရားများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ထိုရုပ်ထုများသည် ဆင့်ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီအား ယိုယွင်းနေသောရေကန်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ အနီရောင် အဝတ်များ လောင်ကျွမ်းပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ သားစားကြူးနတ်ဘုရား ဖန်တီးထားသည့် လမ်းကြောင်းမှာ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။ နတ်ဘုရား၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကောင်းမင် ကြားလိုက်ရသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အခု လုပ်နိုင်တာက အန်တီ့ကို သတ်ပစ်ဖို့ပါပဲ”

စီတုအန်း၏ မိခင်သည် သူ၏ နောက်ဆုံးသော ကြင်နာမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အရိပ်အယောင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် လူသားဆန်မှု၏ ချို့ယွင်းချက်မရှိသော ရောင်ပြန်ဟပ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမသည် မည်သည့်အမှားကိုမျှ မကျူးလွန်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဂရုစိုက်တတ်ပြီး တရားမျှတသည်။ အရာအားလုံးကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံတတ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကမ္ဘာကြီးသည် အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းမင်အပေါ် စီတုအန်း၏ နောက်ဆုံး လက်စားချေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူသည် သူ၏ နောက်ဆုံးသော ကြင်နာမှုအပိုင်းအစကို မသတ်ခဲ့လျှင် ကောင်းမင်သည် ဤအိမ်၏ ပိုင်ရှင်အသစ် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ကောင်းမင်သည် စီတုအန်း၏ မိခင်ကို သတ်ခဲ့လျှင် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မူများကို ချိုးဖောက်ပြီး အပြစ်မဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သတ်ပစ်ရပေလိမ့်မည်။

ကောင်းမင်အား မသတ်နိုင်လျင်ပင် စီတုအန်းသည် ကောင်းမင်အတွက် အဖိုးတန်သော အရာတစ်ခုကို ချိုးဖျက်လိုသည်။ သူသည် သူ၏အသန့်စင်ဆုံးသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် မိခင်၏ မှတ်ဉာဏ်ကို အသုံးပြု၍ သူ့လက်စားချေမှုကို စီစဉ်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ဆယ်က စီတုအန်း မည်သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့စေကာမူ သူသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။