ကျောင်းနေ့ရက်များ၊ ရွံစရာချန်

ထိုရူးကြောင်ကြောင် ဇာတ်ညွှန်းဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသော်လည်း ချန်လွေ့က စိတ်ထဲတွင် အတော်အတန် တည်ငြိမ်မှုကို အတိုင်းအ တာတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုလောကက ချန်လွေ့အား အလွန် လက်တွေ့ကျသော ခံစားချက် တစ်ခုကို ပေးနေ၏။ အလူစီယာမှ ပြသခဲ့သော စိတ်စွမ်းအား ပမာဏက အသေအချာပင် သူ့အထက်တွင် ရှိသောကြောင့် သူက ပုံရိပ်ယောင်မှ အတင်း လွတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလောကမှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ တည်ရှိမှုဆိုတာ မရှိဘူး။ ဒီပုံရိပ်ယောင် လောကလည်း အတူတူပဲ။ ဒါက အမှန်တကယ် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုလုံးရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဘောင် ဖြစ်သည်။ ဒီအသိမိတ်ဆွေတွေ ကတော့ စိတ်ဘောင်ကနေ ရောင်ပြန် ဟပ်နေတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေပဲ။ တကယ်လို့ အခြားလူ တစ်ယောက်က ဒီနေရာကို ဝင်ခဲ့ရင် တာဝန်တွေနဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ သေချာပေါက် ကွဲပြားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲ ပြောင်းလဲပါစေ၊ ဒီလောကကို တည်ဆောက်ထားတဲ့ အခြေခံ ‘ဘောင်’က ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဆုံမှတ်ကို ရှာတွေ့နိုင်ရင် မူဘောင်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ပြီး ဒီပုံရိပ်ယောင်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်။

အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ ဒီပုံရိပ်ယောင်ထဲကို ပေါင်းစပ်ဝင်ပြီးတော့ ဆုံမှတ်ကို ရှာဖွေဖို့ပဲ။

“အာရုံ မလွင့်နေနဲ့။” ရာဖယ်ရယ်က အော်ပြောလိုက်ပြီး ယခုမှ ဘောလုံးဖြင့် ချန်လွေ့ကို ကျော်သွားသော ပါ့ဂ်လီအိုကို ပိတ်ဆို့ရန် အချိန်မီ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း တိုးလိုက်သည်။

ရာဖယ်ရယ်၏ နောက်ခံ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် သူ အမှတ်လုပ်ထားသော ရိုမန်က အမှတ် မလုပ်ခံလိုက်ရခြင်းပင်။ ပါ့ဂ်လီအိုသည် ဘောလုံးကို ရိုမန်ထံသို့ ချက်ချင်း ပေးပို့လိုက်ပြီး ရိုမန်က စဉ်းစားမနေဘဲ ခုန်လိုက်သည်။ မိုက်ကယ်ကို အမှတ် လုပ်ထားသော မိုးရီက ပိတ်ဆို့ရန် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ရိုမန်က ခုန်ပြီးနောက်တွင် မပစ်ခဲ့ပေ။ သူက ပိုက်အောက်မှ မိုးရီထံသို့ ဘောလုံးကို ပေးပို့လိုက်၏။

မိုးရီ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်သူများမရှိဘဲ သူက ဘောလုံးကို ပိုက်ထဲ အလွယ်တကူ ဆောင့်သွင်းလိုက်လေသည်။ ကစားပွဲကို ကြည့်ရှုနေသော ကျောင်းသားများလည်း ချက်ချင်း လက်ခုပ်တီး လိုက်ကြသည်။

“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။” မိုက်ကယ်က ချန်လွေ့၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။ “ဘာလို့ မင်း စိတ်မပါ့တပါ ဖြစ်နေတာလဲ။ အဲဒီမိန်းမက အသေးအဖွဲကိစ္စ တစ်ခုပဲ။ ဒီကောင်တွေက တကယ် အကြောင်းရှာဖို့ လှုပ်ရှားရဲနေတယ်။ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ ဆိုတာ သူတို့တွေ သိစေရမယ်။ အာရုံစိုက်ထား၊ ဒီကောင်တွေကို မရှုံးနိမ့်စေနဲ့။”

ညီအစ်ကိုတွေတဲ့လား။ ဟုတ်ပါပြီ။ ချန်လွေ့က စိတ်ထဲမှ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ခုခံပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ချန်လွေ့က ယခင်ဘဝတွင် အိုတာကု တဝက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဘတ်စကက်ဘော နှစ်သက်သူ အမြဲပင် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကျွမ်းကျင်မှုမှာ သာမန်သာ ဖြစ်သည်။ သူက မိတ်ဆွေအနည်းငယ်နှင့် NBA ကို ကြည့်ရခြင်း နှစ်သက်ပြီး သူတို့ ကစားပွဲကို အတူတကွ ဝေဖန်၍ သုံးသပ်ကြသည်။ သူတို့က ထိုစူပါစတားများမှာ လူသစ်များ ဖြစ်သည့်အလား လေများတိုက်ကြကာ သူတို့ ကစားလျှင် အဆထောင်နှင့်ချီ ပိုကောင်းမည် စသဖြင့်ပင်။

ထိုပုံရိပ်ယောင်တွင် နတ်ဘုရား-ယောင် အထွတ်အထိပ်အဆင့် မရှိသော်လည်း ထိုခန္ဓာကိုယ်၏ အာရုံခံစားမှုနှင့် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းရည်မှာ သာမန်လူများ အကြားတွင် အတော်လေး ထူးချွန်၏။ အကယ်၍ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှ သူ၏ ယခင်ဘဝရှိ သူ၏ ဘတ်စကက်ဘော ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ၅၀% ဖြစ်ခဲ့ပါက သူ၏ လက်ရှိ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ၈၀% နှင့် ၉၀% အကြားတွင် ရှိနိုင်ပေသည်။

ရမှတ်မှာ ၁-၀ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ ရိုမန်က နောက်တစ်ကြိမ် စတင်၍ ပေးပို့လိုက်သည်။ ပါ့ဂ်လီအို ဘောလုံးကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ချန်လွေ့ကို အလွယ်တကူ နောက်တစ်ခါ ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ အဆိပ်နဂါးက ပစ်ရန် ပြတ်သားစွာ ခုန်တက်လိုက်စဉ်မှာပင် လက်တစ်ဖက် အထက် ပေါ်လာပြီး ဘတ်စကက်ဘောကို သူ၏လက်ထဲမှ နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်သို့ ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ချန်လွေ့ ဖြစ်လေသည်။

ချန်လွေ့က ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်သည်။ “ဟေး၊ မင်း ငါ့ကို ကျော်ချင်တာလား။ မင်းအတွက် ပိတ်ပစ်ပေးတာ။”

ဘတ်စကက်ဘောမှာ အဆိပ်နဂါးကို ရင်ဆိုင်ရနိုင်ခြေက ထူးထူးခြားခြားပဲ။ ငါ ဒီပုံရိပ်ယောင်ရဲ့ ဟာကွက်ကို ရှာမတွေ့ နိုင်သေးမှတော့ ပျော်လိုက်တာပေါ့။

ပါ့ဂ်လီအို နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ပြန်လည် ပေးပို့ရန် ပြေးသွားခဲ့သည်။ ပိတ်ဆို့ ပစ်ခတ်မှု လှပစွာ ပြီးမြောက်ခဲ့သော်လည်း လက်ခုပ်သံများမှာ ကျဲပါးနေသည်။ ၎င်းမှာ ပါ့ဂ်လီအိုဘက်မှ ယခင်ရမှတ်နှင့် သိသိ သာသာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ချန်လွေ့က လက်ခုပ်သံများ လားရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နဖူးတွင် ချွေးများစွာ ရှိနေသည်။ တီဇန်နီယာမှလွဲ၍ စေတန်၊ ဖိုက်သွန်၊ အက်ဘက်ဒွန်၊ ဆာရီရယ်နှင့် စေတန်ကဲ့သို့ ရင်းနှီးသော မျက်နှာ အနည်းငယ်လည်း ရှိနေသည်။ သူတို့က လေပင်ချွန်နေကြ၏။

ကောင်းပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ။ တစ်ဖနီတောင် ရန်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး မိုက်ကယ်က ဒီယိုယွင်းနေတဲ့ လောကမှာ အကောင်းဆုံး မိတ်ဆွေ ဖြစ်နေတယ်။ တခြား ဘာလက်မခံနိုင်စရာ ရှိသေးလဲ။ ကောင်းတာတစ်ခုက ဖိုက်သွန် ငါ့ဘက်မှာ ရှိနေသေးတာပဲ။

ကစားပွဲ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ပါ့ဂ်လီအို၏ ကြိုးစား အားထုတ်မှုနှင့် ပရိသတ် အများစု၏ ထောက်ခံမှု ရှိသော်လည်း ချန်လွေ့ သုံးယောက်တွဲ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ သာလွန်၏။ သူတို့က နောက်ဆုံးတွင် ကစားပွဲကို ၁၀-၆ဖြင့် အနိုင်ရသွားခဲ့သည်။

“အားကစားဌာနရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး အဖွဲ့ဝင် ၃ယောက်က ဒီလောက်ပါပဲ။ ငါ အစွမ်းကုန် မသုံးသင့်ဘူး။ အနည်းဆုံး နည်းနည်း ပိုကြာကြာ ကစားလို့ရတယ်။” ရာဖယ်ရယ်က ‌ဖျော်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လူ ၃ဦးကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်၏။ မုန်းတီးမှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသော သူ၏ စွမ်းရည်မှာ အခြားလောကမှထက် မနိမ့်ကျပေ။

မျက်နှာ ပြာနှမ်းနေရင်း ပါ့ဂ်လီအိုက သူ့ကို ရိုက်နှက်ရန် တက်လာတော့မည့် ရိုမန်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။ သူက ချန်လွေ့အား စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ “မင်း နိုင်တယ်။ ငါ အရှုံးပေးတယ်။ မင်းနဲ့ အသီနာကြားမှာ ဘာကိစ္စပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။”

ယခင်က တစ်ဖနီ၏ မိမိအပေါ် သဘောထားကို တွေးမိရာ ချန်လွေ့က စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက် တစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်လေသည်။ သူက စကားပြောတော့မည် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပါ့ဂ်လီအိုနှင့် အခြားသူများ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အနီးနားမှ ပရိသတ်များလည်း ထွက်ခွာသွားကြ၏။

“ညကျရင် အောင်ပွဲခံဖို့ ‘ပျော်ရွှင်ချိန်’ ကို သွားကြမယ်။” စေတန်က ဖိုက်သွန်နှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ လျှောက်လာခဲ့ပြီး ချန်လွေ့နှင့် အခြားသူများကို လက်ချင်း ရိုက်လိုက်သည်။ “မင်းတို့နိုင်မှာကို ငါ သိပြီးသား။ အဲဒါကြောင့် ငါက ညပိုင်း ရှိုးပွဲတစ်ခုကို ကြိုမှာထားခဲ့တာ။”

ချန်လွေ့က မျက်နှာပေါ် ‘အရပ်ရှည်၊ ချမ်းသာပြီး ခန့်ညားသော’ ဟူ၍ ရေးသား ထားလုနီးပါး ဖြစ်နေသော စေတန်ကို ကြည့်ပြီး “သူဌေး၊ သူငယ်ချင်း လုပ်ရအောင်” ဟူ၍ပင် ပြောချင်စိတ် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးမှာ အချို့ သော့ချက်များ ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။ ထိုလောက၌ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေကောင်းများက မရင်းနှီးသော ရန်သူများ ဖြစ်လာပုံရပြီး မူလက မရင်းနှီးသော ရန်သူများသည် မရင်းနှီးသေးသော မိတ်ဆွေကောင်းများ ဖြစ်လာကြသည်။ ထိုသို့ ရှုပ်ထွေးသော ‘အပြင်အဆင်’က ဆုံမှတ်ကို ရှာဖွေရန် ပိုမိုခက်ခဲစေမည်မှာ အသေအချာပင်။

“ကောင်းပြီလေ။” မိုက်ကယ်က ချန်လွေ့နှင့် ရာဖယ်ရယ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အားလုံး ပြန်ပြီးတော့ ရေချိုးကြ။ နည်းနည်းအိပ်လိုက်။ ပြီးရင် နေရာဟောင်းမှာ လူစုကြမယ်။”

“ခဏနေဦး ချန်လွေ့။ နင် ငါနဲ့အတူ စာကြည့်တိုက်ကို သွားဖို့ သဘောတူ ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။” ဂေဘရီရယ် အသံထွက်လာ၏။

ချန်လွေ့က ဘယ်ကို ပြန်ရမှန်း မသိ၍ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

မိုက်ကယ် မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်ပြီး ချန်လွေ့ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ “ငါတို့အားလုံးက အတူတူ ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေပဲ။ မင်းမှာ မိန်းမတွေ အများကြီး ရှိတယ် ဆိုတာကို ငါသိတယ်။ ပြီးတော့ မင်းက မန်မွန် မိသားစုက အဲဒီမိန်းမနဲ့ စေ့စပ် ထားတယ်။ ငါ ဒါပဲ ပြောမယ်။ မင်း တီဇန်နီယာကို လက်မထပ်နိုင်ရင်တောင် သူ့နဲ့ လုံးဝ မတွဲနဲ့။”

“ငါ သိပါတယ်။” ချန်လွေ့က သူခိုး ဆန့်ကျင်ရေး အမူအရာ ဖြစ်နေသော မိုက်ကယ်ကို ကြည့်ရင်း အနေရခက်သော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ရာဖယ်ရယ်က မျက်လုံးများထဲတွင် ချန်လွေ့သာ ရှိနေသော ဂေဘရီရယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ် ကျသွားသည်။ တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ် နေခဲ့သော ဖိုက်သွန်က ဂေဘရီရယ် ကိုင်ထားသော ချန်လွေ့၏ လက်မောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပို၍ပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပုံရသည်။

မိုက်ကယ်၊ စေတန်နှင့် အခြားသော သူများနှင့် ခွဲခွာပြီးနောက် ဂေဘရီရယ်က ချန်လွေ့၏ လက်မောင်းကို ကိုင်လျက် စာကြည့်တိုက်ဘက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။ ချန်လွေ့က လမ်းတစ်လျှောက်မှ ကျောင်းသားများမှာ သူ့ကို မြင်ရာတွင် ကပ်ရောဂါ တစ်ခုကို မြင်တွေ့ပြီး ရှောင်ရှားနေသည့် အလား ဝေးဝေးသို့ သွားနေကြသည်ကို တွေ့ရှိ လိုက်ရသည်။

“တီဇန်နီယာ။” ချန်လွေ့ ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ငါက ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲ။”

“တခြားလူတွေ နင့်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ ဆိုတာကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါ ခံစားခဲ့ရတာ...” ဂေဘရီရယ်က စကား မဆုံးခင်မှာပင် မျက်နှာ နီမြန်းသွားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။

ချန်လွေ့ ခဏတာ ပြောစရာမဲ့သွား၏။ အသေအချာပင် ဂေဘရီရယ်က သူ့ကို အထင်လွဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် သူပြောခဲ့သော ပထမ အပိုင်းမှ သူသည် ပြဿနာအချို့ကို ခံစားမိနိုင်ခဲ့သည်။

ခဏအကြာ သူတို့သည် ကြီးမားသော စာကြည့်တိုက်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ လူများစွာလည်း ရှိနေ၏။

ဂေဘရီရယ်က ချန်လွေ့ကို စာအုပ်များ အတူတူ ရွေးချယ်ရန် ဆွဲခေါ်သွားပြီး စာအုပ်ငယ်လေးထဲတွင် မှတ်စုများ ရေးသားရင်း လှန်လှောကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ခဏအကြာ ချန်လွေ့၏ လက်များက ထူထဲသော စာအုပ်ပုံနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးတီဇန်နီယာက ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်၏။ “ငါ ဒီစာအုပ်နည်းနည်းကို ငှားချင်တယ်။ ဒါတွေကို ဒီလိုမျိုး ကိုင်ထားရတာ လေးနေမှာပဲ။ နင် ငါ့ကို စာဖတ်ခန်းထဲမှာ အရင် စောင့်နေလေ။ ငါ ပစ္စည်းတချို့ ရှာရဦးမယ်။ ပြီးသွားရင် နင့်ဆီကို လာခဲ့မယ်။”

ချန်လွေ့က ခေါင်းညိတ် လိုက်သည်။ သူသည်က စာအုပ်ပုံကြီးကို သယ်သွားပြီး စာဖတ်ခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ တီဇန်နီယာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်မှာ သာမန် စာအုပ်များ မဟုတ်ဘဲ ‘ဒဿနိကဗေဒ အကျဉ်းချုပ်မိတ်ဆက်’၊ ‘ဘာသာရေး သမိုင်း’နှင့် ‘မသေမျိုးဖြစ်ခြင်းအကြောင်း’ စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ သူက တကယ် ကောင်းကင်တမန်တော် တစ်ပါးပဲ။ သူက လောက မတူတာတောင်မှ သက်ဆိုင်ရာ ခေါင်းစဉ်တွေကိုပဲ ရွေးချယ်နေတုန်းပဲ။ ချန်လွေ့က စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင် နေစဉ်မှာပင် သူ၏ အရှေ့မှ ရင်းနှီးသော အမျိုးသမီး ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။ “ရှီရာ!”

ပုံရိပ် ပြန်လှည့်လာရာ အသေအချာပင် တော်ဝင်မင်းသမီး ဖြစ်နေပြီး ရေခဲတုံး စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် အစ်မကြီး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချန်လွေ့က ထိုကဲ့သို့ ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများတွင် ထုတ်ဖော် ပြသနေသော ပြင်းထန်သော မုန်းတီးမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ရှီရာက အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ ညီမ ဘယ်မှာလဲ။”

“အဲလစ်လား။” ချန်လွေ့က အစမ်း သဘောမျိုး မေးလိုက်သည်။

“ပြော။ နင် အဲလစ်ကို ဘာလုပ်ခဲ့လဲ။”

“မသိဘူးလေ။” ဒေါသက ချန်လွေ့အား ခြေလှမ်း အနည်းငယ် နောက်ဆုတ် သွားစေသည်။

ရှီရာက လက်သီးကို ဒေါသတကြီး ဆုပ်လိုက်သည်။ “ငါ့ကို လာစမ်းကြည့်။”

“စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ အသံညံညံတွေ တားမြစ်ထားတယ်။” လျစ်လျူရှုသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု သူ၏ အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် စာကြည့်တိုက်မှူး တံဆိပ်တစ်ခုနှင့်အတူ ယောက္ခမ နတ်မိမယ်နဂါး မာရီယာ ဖြစ်နေ၏။

“ဆရာမ မာရီယာ။” ရှီရာသည် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ တည်ငြိမ်မှု ပြန်ရရှိသွားသည်။

“ဒါက စာကြည့်တိုက်ပဲ။ တခြား လူတွေကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။” မာရီယာက ရှီရာကို နူးညံ့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ “ကိစ္စတွေ ရှင်းချင်ရင် အပြင်မှာရှင်း။ လိုအပ်ရင် ရဲခေါ်လိုက်။”

“တောင်းပန်ပါတယ်။ နားလည်ပါပြီ။” ရှီရာက ခေါင်းညိတ်ပြီး အပြင်မထွက်ခင် ချန်လွေ့ကို စိုက်ကြည့်သွားခဲ့သည်။

“ဒေါ်လေး မာရီယာ...” ချန်လွေ့က ခေါ်လိုက်သော်လည်း မာရီယာ သူ့ကို ကြည့်ပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူက လေလိုမျိုး ဖြစ်နေသည့်အလား ထွက်သွားခဲ့သည်။

လျစ်လျူရှု ခံရပြီးနောက် ချန်လွေ့က စားပွဲတစ်ခုသို့ လာပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။ အနီးအနားမှ ကျောင်းသားများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထထွက် သွားကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က တုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏အဖော်များ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းခံလိုက်ရပြီး အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ချန်လွေ့ အနေရ ခက်နေသော အပြုံးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်၍ နိုင်ခဲ့သည်။

အဝေးတွင် တိုးတိုးလေး ပြောနေသော အသံအချို့ကို မသဲမကွဲ ကြားနေရ၏။

“နင် ကြားပြီးပြီလား။ ချန်လွေ့က ကျောင်းသားသမဂ္ဂက တစ်ဖနီနဲ့ စေ့စပ် ထားတာ ထင်တယ်။”

“စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းရေး ဌာနက စီနီယာ တစ်ဖနီနဲ့လား။ မဖြစ်နိုင်တာ!”

“အဲဒါ မန်မွန်မိသားစု ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ စီနီယာ တစ်ဖနီက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ပေမယ့် မအောင်မြင်သေးဘူး။ ဟွန့်! အဲဒီကောင် အဖေက ရိုလန် မိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်ပြီး ကျောင်းရဲ့ သြဇာအရှိဆုံး ညွှန်ကြားရေးမှူးတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး။”

“ဒါက တကယ့်ကို အလှပဂေးနဲ့ သားရဲကောင်ပဲ။”

“စီနီယာလို့ မပြောနဲ့တော့။ သူက မိသားစုရဲ့ အာဏာနဲ့ ဘဏ္ဍာရေး အင်အားကို အားကိုးပြီး မိန်းကလေးတွေ အများကြီးကို ထိခိုက်စေခဲ့တယ်။”

“အနုပညာဌာနက မိန်းကလေး နှစ်ယောက်က သူ လိမ်တာ ခံခဲ့ရတယ် ဆိုတာကို ငါ သိတယ်။ ပြီးတော့ သူ ငြီးငွေ့သွားတော့ သူတို့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်။ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ဆို သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။”

“သူက ဆရာမတစ်ယောက်ကိုလည်း အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးပြီး ကိုယ်လုံးတီး ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဆရာမရဲ့ သမီးက သူငယ်တန်းတောင် ရောက်နေပြီ။”

“ခုနက တစ်ယောက်က စီးပွားရေးနဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုဌာနက စီနီယာ ရှီရာပဲ။ သူက အနိုင်ကျင့် ခံခဲ့ရတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ကူညီပေးနေခဲ့တာ။ ရှီရာရဲ့ ညီမလေးက အလယ်တန်းကျောင်းမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ မနေ့က ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာ။ အဲဒါ အဲဒီရွံစရာလူရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်နိုင်ဖို့ များတယ်။”

“ပြီးတော့ သူက မကြာသေးခင်က ကိုယ်ကာယဌာနက ဆင်းရဲတဲ့ မိသားစု တစ်စုက အသီနာကို သဘောကျခဲ့တယ်။ သူ့ကို ဈေးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်တွေ အများကြီး ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက စိတ်မဝင်စားဘူး။ အဲဒါနဲ့ သူက သူ့ရဲ့ သဘောကျမှုကို မရနိုင်တာ မြင်တော့ လူလွှတ်ပြီး အသီနာရဲ့ အဖေဆိုင်ကို ဖျက်ဆီးခိုင်းခဲ့တယ်။”

“အဲဒါက မုန့်တွေ ရောင်းတဲ့ ဦးလေး ဂျော့ခ်ျ ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒီကောင်ကို ‘ရွံစရာချန်’လို့ ခေါ်တာ ဒါကြောင့်ကိုး။”

“ကိုယ်ကာယဌာနက ပါ့ဂ်လီအို၊ မိုးရီနဲ့ ရိုမန်တို့က ဒီကိစ္စအတွက် ရွံစရာချန်ကို အထူး ရှာဖွေခဲ့ပြီး ဘတ်စကက်ဘော ကစားပွဲ တစ်ခု ကစားခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ ရွံစရာချန် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရင် သူ အသီနာကို နောက်ထပ် လိုက်လို့ မရတော့ဘူး။”

“မင်း မသိသေးဘူးလား။ ခုနကပဲ ဘတ်စကက်ဘော ကွင်းထဲမှာ စီနီယာ ပါ့ဂ်လီအိုနဲ့ တခြားသူတွေ ရှုံးသွားပြီ။”

“တောက်... ဒါဆိုရင် အသီနာ...”

“တိုးတိုးပြော၊ ရွံစရာချန်က ဒီဘက်ကို ကြည့်နေတယ်။ မြန်မြန်သွားမယ်...”

ချန်လွေ့၏ နဖူးက ချွေးစေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီရင်းနှီးတဲ့ နာမည်တွေကို ဘေးဖယ်ထားရင်တောင် အနုပညာဌာနက ကောင်မလေးများကို ကစားပြီး စွန့်ပစ်တာ၊ လက်ထပ်ပြီးသား ဆရာမကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးတာ၊ လိုလီကို ပြန်ပေးဆွဲတာ၊ မိန်းကလေးကို အတင်းအကျပ် လက်ခံစေဖို့ အဖေကို ရိုက်နှက်တာ။ ဒါက ‘ကျောင်းနေ့ရက်တွေ’ လိုမျိုး မရိုးရှင်းတော့ဘူး။ ငါက လုံးဝကို ရွံစရာလူ တစ်ယောက်ပဲ။

ချီးပဲ။ သောက်ဆုံမှတ်တွေ ဘယ်မှာလဲ။ တကယ်လို့ ငါ ဒီလောကမှာ ဆက်နေရရင် ငါ့လို လူကောင်း တစ်ယောက်တောင်မှ ရူးသွားလိမ့်မယ်။