ကျောင်းအုပ်

မိမိက ရွံစရာလူ ဖြစ်ကြောင်း အမှန်ကို သိရှိရခြင်းက ချန်လွေ့အား အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျစေသည်မှာ အသေအချာပင်။

ဂေဘရီရယ်က လက်ထဲတွင် စာအုပ် တစ်အုပ်ဖြင့် စာဖတ်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်ရှိ လာပြီး ဖြစ်သည်။ ချန်လွေ့က သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တီဇန်နီယာ၊ နင့်ကို တစ်ယောက်ယောက် အနိုင်ကျင့်လိုက်လို့လား။”

ဂေဘရီရယ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ပြလိုက်သည်။ “ဒီစာပိုဒ်ကို ဖတ်ပြီး ငါ နည်းနည်း ဝမ်းနည်းသွားတယ်။”

ဒီကမ္ဘာက ဂေဘရီရယ်က တကယ် နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ပဲ။ ပြီးတော့ သူက အခု တော်တော်လေး စိတ်ခံစားလွယ်တဲ့ပုံပဲ။ ချန်လွေ့က စာအုပ်၏ ခေါင်းစဉ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “‘ဟေရှာယ’လား... ဒါက ဘယ်လိုစိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုမျိုးလဲ။”

“စိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထု ဟုတ်လား။ ဒါက သမ္မာကျမ်းစာရဲ့ ၂၃ခုမြောက် စာအုပ်...” သို့သော် ဂေဘရီရယ်က ရွံစရာလူ တစ်ယောက်၏ မသိနားမလည်မှုကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်နေကာ သူ့ကို မထီမဲ့မြင် မပြုခဲ့ပေ။ “ဒါက ဒီစာပိုဒ်... ငါ ဘာလို့ ဒါကို မြင်တော့ ဝမ်းနည်းရလဲ ဆိုတာကို မသိဘူး။”

သမ္မာကျမ်းစာကို ဖတ်ရင်း ငိုတာလား။ ဘာသာရေး ကိုင်းရှိုင်းသူ တစ်ဦး ဆိုတဲ့ အတိုင်းပဲ။ ချန်လွေ့က အမှန်တကယ်တွင် ထိုသို့သော စာအုပ်မျိုးကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း တီဇန်နီယာကို ငြင်းရန် မကောင်းပေ။ သူက အနီးကပ် ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အောက်ပါ အတိုင်း ဖြစ်သည်။

တောက်ပသောကြယ်၊ နံနက်ခင်းရဲ့ သား၊ အဘယ်ကြောင့် သင် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သနည်း။

အဘယ်ကြောင့် တိုင်းပြည်တွေကို အောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ သင်က မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျခဲ့ရသနည်း။

သင် တစ်ချိန်က နှလုံးသားထဲမှာ ပြောခဲ့တယ်။ ငါက ကောင်းကင်ပေါ်ကို တက်ချင်တယ်။ ငါ့ပလ္လင်ကို နတ်ဘုရားရဲ့ ကြယ်တွေအထက်ကို မြှင့်တင်ချင်တယ်။ မြောက်ဘက် အစွန်ဆုံးက စုဝေးရာ တောင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချင်တယ်။ မြင့်မားတဲ့ တိမ်တွေ အထက်ကို တက်ချင်တယ်။ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သူနဲ့ တန်းတူညီမျှ ဖြစ်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သင်က ငရဲကို၊ တွင်းနက်ကြီးရဲ့ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာကို ဆင်းသက်သွားရလိမ့်မယ်...

ဆင်းသက်တာလား။ ခဏလေး အတွင်းမှာပင် ချန်လွေ့က ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော ခံစားချက် တစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ထိုစာပိုဒ်က လူတစ်ဦးကို ဖော်ပြနေတဲ့ပုံ ပေါက်ပေမဲ့ အကြောင်း တစ်ခုခုကြောင့် ဒီလူရဲ့ အမည်က ဒီစာအုပ်ထဲ ဝေဝါးနေတယ်။ ငါ ဒီလူကို ငါ့စိတ်ထဲမှာ သိနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ နာမည်ကို မမှတ်မိဘူး။

“ချန်လွေ့...” ဂေဘရီရယ်က ချန်လွေ့ မှင်တက်နေသည်ကို မြင်ရာတွင် သူက လက်ဆန့်ပြီး သူ့ကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊” ချန်လွေ့က ထိုအကြောင်း များများစားစား မတွေးဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ “နင်က ဒီစာအုပ်တွေကို ဖတ်ဖို့ ငှားချင်တာ ဟုတ်လား။”

“အင်း၊ ငါ အခု စာအုပ်တွေငှားဖို့ ဆရာမ မာရီယာဆီ မှတ်ပုံတင်ဖို့ သွားဦးမယ်။” ဂေဘရီရယ်က တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်သည်။ “နင် မသွားတာက ပိုကောင်းမယ်။ ဆရာမ မာရီယာက ဆရာမ ကတ်သရင်းရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်း တစ်ယောက်ပဲ။ အဲဒါကြောင့် သူ နင့်ကို သေချာပေါက် တွေ့ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ကတ်သရင်းလား။ သူက ဆရာမ တစ်ယောက်လား။” အရိပ်နက်အင်ပါယာ တော်ဝင် ဧကရီအရှင်မ၏ အမည်က ချန်လွေ့ကို စိတ်တက်ကြွစေခဲ့သည်။

“နင်...” ဂေဘရီရယ်က ချန်လွေ့၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာ အမူအရာက ပို၍ပင် ထူးဆန်းသွား၏။ “ဟုတ်ပြီ။ ဒီအကြောင်း မပြောတော့ဘူး။ နင် အပြင်ထွက်ပြီး ငါ့ကို စောင့်နေ။”

ချန်လွေ့က သိချင်စိတ်ဖြင့် စာကြည့်တိုက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက တံခါးဝတွင် ရှိနေစဉ် မိုဘိုင်းဖုန်းစုတ်က အသံမြည် လာခဲ့သည်။ ပြသထားသော အမည်ကို မြင်ရာ ချန်လွေ့ လန့်သွားပြီး ဖုန်းကိုင်လိုက်၏။

“သား၊ မင်း အခုတလော ကျောင်းမှာ ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှာနေတယ်။ ကိစ္စတွေ မကြီးမားခင် ရပ်တန့်သင့်ပြီ။” ၎င်းမှာ လက်ရှိ ကျောင်းညွှန်ကြားရေးမှူး မဟာလက်ဇ်၏ အသံ ဆိုသည်မှာ အသေအချာပင်။

“အိုး...” ချန်လွေ့က စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာပင် လက်ဇ်ကို အချို့သဘောအရ ဖခင်တစ်ဦး အဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သည်။ လုံးဝအသစ် စက်စက် ဖခင် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

“ကျောင်းမှာ မင်းအတွက် ကတ်သရင်း ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးပြီ။ တခြားကျောင်းကို သူ ပြောင်းလိမ့်မယ်။ အဲဒီကိုယ်လုံးတီး ဓာတ်ပုံတွေကိုတော့ မင်း ကိုယ့်ဘာသာ ဆုံးဖြတ်။ ဒီမိန်းမမှာ နောက်ခံ မရှိပေမယ့် အတော်လေး ပါးနပ်တယ်။ သူ့ကို ရန်မစ မိစေနဲ့။”

ချန်လွေ့၏ စိတ်က အတွေးများဖြင့် ပြေးလွှားနေခဲ့လေသည်။ ဂေဘရီရယ်မှာ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာမျိုး ရှိနေတာ ဒါကြောင့်ကိုး။ ‘ငါ’က ကတ်သရင်းကို ကိုယ်လုံးတီးပုံတွေ ရိုက်ဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့တာပဲ။

ဒါဆို သူရဲ့ ‘သူငယ်တန်းသမီးလေး’က အချစ်လေး သော်သော်လား။

ချီးပဲ!

“ဒီအကြောင်း မပြောကြရအောင်။” လက်ဇ်၏ အသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အငွေ့အသက် တစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။ “မင်း အဲဒီနေ့က စေ့စပ်ပွဲမှာ တော်တော် ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်။ တစ်ဖနီရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဆန္ဒတွေနဲ့ မင်းတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးအတွက် ဒီလက်ထပ်တာကို ထိန်းထားသ၍ ဒါက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ မန်မွန်မိသားစုနဲ့ ငါတို့ရဲ့ လက်ထပ်တာကို ကြေညာပြီးတော့ ငါတို့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုက ပိုပြီး တိုးချဲ့သွားပြီ။ မိသားစုရဲ့ စတော့က ၁၀% တိုးလာခဲ့တယ်။ ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလေးရက်က ကျောင်းညွှန်ကြားရေးမှူး အငယ်လေးတွေကို ဆက်သွယ်ခဲ့တယ်။ တိုးတက်မှု အတော်လေး ကောင်းတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရှယ်ယာကို ရရင်တော့ ဥက္ကဋ္ဌနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးနေရာ ငါ အလူစီယာကို အစားထိုးလိမ့်မယ်။”

ချန်လွေ့ ယခင်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် နားထောင် နေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံး စကားကို ကြားရာတွင် သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းဥက္ကဋ္ဌနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး အလူစီယာ...

အလူစီယာ ကိုယ်တိုင်က ဒီပုံရိပ်ယောင် အထဲမှာ တကယ် ရှိနေတာပဲ။ သူက တခြားသူတွေအားလုံးလိုပဲ စိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်ကောင်လား။ ဒါမှမဟုတ်...

“အခု လေယာဉ်ပေါ် တက်တော့မယ်။ ပြီးတော့ တစ်ပတ်နေရင် ပြန်ရောက်မယ်။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ မင်း သတိထားရမယ်။ မင်း ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား မရှာရင် ကျန်တာတွေ အဆင်ပြေတယ်။ ဒုက္ခ တစ်ခုခု တွေ့ခဲ့ရင် ကိုဗက်စ်ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်။” လက်ဇ်က ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဖုန်းချသွားခဲ့သည်။

ချန်လွေ့က ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ ဒီသောက်အပြင်အဆင်နဲ့ ဇာတ်လမ်းကို အရင်ဆုံး ဘေးဖယ်။ ငါ ‘ကျောင်းအုပ်ကြီး’ အလူစီယာနဲ့ တွေ့ရမယ်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်း ဘယ်မှာလဲ။ ဆရာ/ဆရာမ အဆောက်အအုံထဲမှာလား။ ချန်လွေ့ ဂေဘရီရယ် ထွက်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီး မေးမြန်းစဉ် သူ၏ ရှေ့တွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာများ ပေါ်လာသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရ၏။

အစ်ဇဘယ်လာ၊ စထရီနာနဲ့ အယ်ဒီလိုင်း။ ဒီသုံးယောက်က ရဲဝတ်စုံ ဝတ်ထားတာလား။

ဒါနဲ့ ရင်းနီက ဒီရဲဝတ်စုံနဲ့ တကယ်ပဲ ဆွဲဆောင်မှု ရှိတယ်။ ပြီးတော့လည်း ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိတယ်။ စထရီနာကလည်း ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း ပိုအထီးကျန်ဆန်ပြီး မောက်မာတယ်။ အယ်ဒီလိုင်းက အိမ်နီးချင်းမိန်းကလေးရဲ့ လန်းဆန်းမှုကို ပြသနေတယ်။ သို့သော် သူတို့ ၃ယောက်စလုံးတွင် ‘ရွံစရာချန်’ အပေါ်တွင် ဖော်ရွေသော မျက်နှာမျိုး မရှိနေခဲ့ပေ။

“ချန်လွေ့လား။” အစ်ဇဘယ်လာက တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာပြီး သူ၏ တံဆိပ်ပြားကို ပြသလိုက်သည်။ “ကျွန်မက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ဌာနက ပထမတန်း စုံထောက် အစ်ဇဘယ်လာပဲ။ ရှင်က ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လူတစ်ယောက် အမှုနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ သံသယ ရှိနေတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုနဲ့ ကူညီဖို့ ရဲစခန်းကို အခု လိုက်ခဲ့ပါ။ တိတ်ဆိတ် နေပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ရှင်ပြောသမျှ အားလုံးက တရားရုံးမှာ ရှင့်ကို ပြန်သုံးနိုင်မယ်။ ရှေ့နေနဲ့ တိုင်ပင်ဆွေး နွေးပိုင်ခွင့်လည်း ရှိတယ်။ တကယ်လို့ ရှေ့နေတစ်ယောက် မငှားနိုင်ခဲ့ရင် အစိုးရက ရှင့်အတွက် အခမဲ့ ခန့်အပ်ပေးလိမ့်မယ်။”

ချန်လွေ့က အဝေးမှ ရှီရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်မင်းသမီးက တကယ် ရဲခေါ်ခဲ့တာပဲ။

မဒမ်-ဒေါ်လေး၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးကဲစွာ အေးစက်နေသည်။ ချန်လွေ့က ‘ပိုမိုနီးကပ်စွာ’ နေလိုသော်လည်း သူ့တွင် ယခုအချိန် ရဲစခန်းသို့ သွားရန် အချိန် မရှိခဲ့ပေ။

ဂေဘရီရယ်က သူ၏ လက်ထဲတွင် စာအုပ်များဖြင့် ထွက်လာခဲ့ရာ ချန်လွေ့က စာအုပ်ပုံကို လွှဲယူရန် အလျင်အမြန် တက်သွားခဲ့သည်။

ဂေဘရီရယ်က အစ်ဇဘယ်လာကို မြင်သောအခါ လန့်သွားခဲ့သည်။ “အရာရှိ အစ်ဇဘယ်လာ...”

“မစ်-ဂေဘရီရယ်။” အစ်ဇဘယ်လာက ဂေဘရီရယ်ကို သိနေပုံ ရလေသည်၊ “တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါက အခု အလုပ်လုပ်နေလို့ပါ။”

ဂေဘရီရယ်က ချန်လွေ့ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “နင် ပြဿနာ တက်ပြန်ပြီလား။ ဦးလေး ကိုဗက်စ်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်။ သူက နင့်ကို ဒီကိစ္စ ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မယ်။”

ချန်လွေ့က သူ့ဖခင် လက်ဇ် ယခင်က ပြောခဲ့သည်များကို တွေးမိသွားခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင် လာခဲ့သည်။ သူက ဖုန်းထဲမှ ကိုဗက်စ်၏ နံပါတ်ကို လျင်မြန်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။ ကိုဗက်စ်က အခြေအနေကို မေးမြန်းပြီး နောက်တွင် ချက်ချင်း ရောက်လာမည်ဟု ပြောခဲ့ပြီး သူ့ကို စကားမပြောရန် ပြောခဲ့သည်။

ထို ‘ချက်ချင်း’မှာ အသေအချာပင် မြန်ဆန်လှသည်။ မိနစ် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် လီမိုဆင်းတစ်စီး လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကိုဗက်စ်က လူအနည်းငယ်နှင့်အတူ ကားထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ပညာရှင် အသုံးအနှုန်း အနည်းငယ်က အစ်ဇဘယ်လာ၏ မျက်နှာ အမူအရာကို မကျေမနပ် ဖြစ်သွားစေပြီး သူက နောက်ဆုံးတွင် ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကိုဗက်စ်က စုံထောက်များ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “သခင်လေး၊ မစ်- ဂေဘရီရယ်၊ အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ။”

နဂါးလင်းလက် အင်ပါယာ အစိုးရ အုပ်ချုပ်ရေး ကောင်စီရဲ့ ဝန်ကြီးချုပ် ဆိုတဲ့အတိုင်းပါပဲ... ချန်လွေ့က စိတ်ထဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

“ဘာလို့ သခင်လေးက ရုတ်တရက် ဒီလိုမျိုး ယဉ်ကျေးနေတာလဲ။” ကိုဗက်စ် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

“ချန်လွေ့...” ဂေဘရီရယ် တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီမိန်းကလေးကို နင် တကယ်ပဲ... ပြန်ပေးဆွဲခဲ့တာလား။”

“ဘယ်ဟုတ်မလဲ...” ချန်လွေ့က ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဂေဘရီရယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ “အရင်ဆုံး ငါ့ကို အဆောင် ပြန်ပို့ပေး။”

ချန်လွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဂေဘရီရယ်ကို မိန်းကလေးအဆောင်သို့ ပို့ဆောင်ပြီး နောက်တွင် ကိုဗက်စ်က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတိုးပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “သခင်လေး၊ အဲဒီ အဲလစ်ကို စံအိမ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှာ အခုထိ ပိတ်ထားတုန်းပဲ...”

“အာ...” ချန်လွေ့က ချွေးစေးများ ပြန်လာခဲ့သည်။ ‘ငါ’ ဒါကို လုပ်ခဲ့တာပဲ...

“သခင်လေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျုပ်တို့ လူတွေက ကျွမ်းကျင် ပညာရှင်တွေပါ။ ကလေးမလေးက သတိမေ့မြောနေခဲ့ပြီး ဘယ်မှာရှိနေလဲ၊ ဘယ်သူလုပ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို မသိပါဘူး။ တကယ်လို့ သခင်လေး ညကျ ပြန်သွားရင်...”

ချန်လွေ့ အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “သူကို လွှတ်ပေးလိုက်... ဒါနဲ့ သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲခံရတာ သတိမရအောင်လုပ်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ... ဘယ်လို ပြောရမလဲ။”

“နားလည်ပါပြီ။” ကိုဗက်စ်က ထူးဆန်းသလို ခံစားမိသော်လည်း သူက ချန်လွေ့၏ အမိန့်ကို နာခံခဲ့သည်။

“ခုနက အဖေဆီက ဖုန်းရထားတယ်။ ဒီအချိန် အတွင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ရမယ်။”

ချန်လွေ့ ရှင်းပြချက်က ကိုဗက်စ်အား စိတ်သက်သာရာ ရသွားစေပြီး ခေါင်းညိတ် လိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ သခင်လေး။ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို သိပါတယ်။”

“ကောင်းပြီ။ အရင်ဆုံး ကျုပ်ကို ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီကို ခေါ်သွားပေး။ လုပ်စရာကိစ္စ တစ်ခု ရှိတယ်။”

ကိုဗက်စ်က ၎င်းကို မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ သူက လက်ဝှေ့လိုက်သောအခါ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဇိမ်ခံကားက မောင်းနှင် လာခဲ့၏။ ယာဉ်မောင်းမှာ ကျက်သရေပြာ အင်ပါယာတွင် ပုန်းအောင်း နေသင့်သော လှံသမား လူစီအို ဖြစ်နေသော်လည်း ချန်လွေ့က ‘အသိမိတ်ဆွေများ’ အပေါ် ထုံနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းဝင်းက ကြီးမားလှသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်း အဆောက်အအုံသို့ မရောက်မီ သူတို့ နာရီဝက်ခန့် ကားမောင်းခဲ့ရသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ရုံးခန်းက အတော် ရိုးရှင်းပြီး ၃ထပ် အဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ချန်လွေ့က ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားပြီးနောက် အဆောက်အအုံထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အောက်မှ ကြမ်းခင်း အစီအစဉ်ကို ကြည့်လျှင် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းမှာ တတိယထပ်တွင် ရှိနေသည်။

တတိယထပ်သို့ လျှောက်တက်သွားရာ ချန်လွေ့သည် ကျောင်းအုပ်ကြီး ရုံးခန်း အပြင်ဘက်မှ ဧည့်ခံခန်းရှိ ကွန်ပျူတာရှေ့ အလုပ်လုပ်နေသော လက်ထောက် ကျောင်းအုပ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ထင်ထားသလို ခီလန်ယာ မဟုတ်နေပေ...

“ဇိုလာ...” မှန်ပေသည်။ ချန်လွေ့က မစ်-နတ်မိမယ်နဂါးကို လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ သူက ရန်လိုသော ‘အဖွဲ့’မှ ဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် ခန့်မှန်းမိ နိုင်သည့်တိုင် ဖြစ်သည်။

မစ်-နတ်မိမယ် နဂါး၏ ဝတ်စုံမှာ အတော်လေး ရင်သပ် ရှုမောဖွယ်ပင်။ အဖြူရောင်ရှပ် အင်္ကျီနှင့်အတူ ခရမ်းရင့် ဝတ်စုံနှင့် စကတ်၊ မျက်မှန်တစ်လက်။ သူက ဉာဏ်ပညာနှင့် အလှတရားကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် လှပသော ဆရာမ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် မျက်မှန် နောက်ကွယ်တွင် ‘ဆရာမ မာရီယာ’ ကဲ့သို့သော လျစ်လျူရှုမှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှု ရှိနေသည်။

“ရွံစရာလူ...” ဇိုလာသည် လုံးဝ ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘဲ စကားတစ်ခွန်းကို လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဇိုလာ၊ မင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရတာက တကယ်တော့... ကောင်းပါပြီ။ ငါ ဘာမှ မရှင်းပြချင်ဘူး။” ချန်လွေ့က ပခုံးတွန့် လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ထိုလိမ်လည်လှည့်ဖြားသူနှင့် မကြာမီ တွေ့ဆုံရမည် ဖြစ်သည်။

“ရွံစရာလူ...”

“အမ်... မစ်-ဇိုလာ၊ ကျုပ်က ကျောင်းအုပ်ကြီးကို တွေ့ဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး...”

“ရွံစရာလူ...”

ချန်လွေ့ ပြောစရာစကား မဲ့သွားသည်။ ထိုစကားလုံးက အခြားလောကမှ မစ်- နတ်မိမယ်နဂါး၏ အသုံးများသော နှုတ်ဆက်စကား ‘ဘာပြောတာလဲ’ကို အစားထိုးလိုက်ပုံရလေသည်။

အသံတစ်ခုက ရုံးခန်း အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ “ဇိုလာ၊ သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်။”

ဇိုလာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ‘ရွံစရာလူ’ ဟူသော နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းကို ချန်ထားခဲ့ကာ ချန်လွေ့ကို နောက်တစ်ခါ မကြည့်တော့ပေ။

ချန်လွေ့က ရှေ့မှ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရုံးခန်းသို့ လျှောက်သွားရင်း တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းထဲ ချန်လွေ့က နောက်ဆုံး အလူစီယာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

အလူစီယာတွင် ယခင်လို နတ်သူငယ် တစ်ပိုင်း မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ပိုင်းပုံစံမျိုး မရှိနေဘဲ စံပြချောမောသော ယောက်ျား တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ မှန်ပေသည်။ သူ့တွင် နတ်သူငယ်တစ်ဦး လက္ခဏာများ မရှိနေပေ။ သူသည် သာမန်လူသား တစ်ဦး ကဲ့သို့ပင် ထင်ရသည်။

ထိုပုံရိပ်ယောင်တွင် မျိုးနွယ်အားလုံးက လူသားဖြစ်သွားပုံရသည်။ ဂေဘရီရယ်၏ မျက်လုံးအိမ်ကပင် အရောင်ပြောင်းရုံသာ ဖြစ်သည်။

အလူစီယာက ဆိုဖာပေါ် ထိုင်နေပြီး လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်တွင် ခွက်နှစ်ခွက် ရှိနေသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူက ချန်လွေ့ ရောက်ရှိလာမည်ကို မျှော်လင့် ထားသည့်အလား ထင်ရသည်။

အလူစီယာက ချန်လွေ့အား သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ရန် လက်ကို ဆန့်တန်း၍ အချက်ပြလိုက်လေသည်။ သူ၏ ပထမဆုံး စကားက ချန်လွေ့ကို အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်။ “မင်း ဒီလောကရဲ့ ‘ဆုံမှတ်’ကို ရှာတွေ့ချင်လား။”