ရွေးချယ်မှု

ချန်လွေ့က ရှေ့ဖြစ်ဟော တစ်ဦးကို နောက်တစ်ခါ ထိုးချင်စိတ် အမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့သော်လည်း စိုက်ကြည့်နေသော အသီနာကို မြင်သောအခါ ထိန်းလိုက်ပြီး ခနဲ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ “အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဇိုလာ ငွေဘုရင်မကို ရခဲ့တုန်းက ခင်ဗျားကို လက်သီးနဲ့ ထိုးခဲ့သင့်တာ။ တကယ်လို့ ကျုပ် ဒီကနေ ထွက်နိုင်ခဲ့ရင် စိတ်လှည့် တောအုပ်ထဲမှာ ခင်ဗျားရဲ့ ခေါင်းကို လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြုတ်ထွက်အောင် ထိုးပစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တာကို ကျုပ် မှတ်မိတယ်။ နိုင်နိုင်၊ ရှုံးရှုံး ဒါက ကျုပ်တို့ အချင်းချင်း နောက်ဆုံး တွေ့တာပဲ။ အဲဒါကြောင့် ကျုပ် နောင်တ မရချင်ဘူး။”

ဘေးမှ အသီနာက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဇိုလာ... ဒါက ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ လက်ထောက် ဆရာမ ဇိုလာလား။ ပြီးတော့ ‘ငွေဘုရင်မ’နဲ့ ‘စိတ်လှည့်တောအုပ်’ ဆိုတဲ့ စကားတွေက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

“ဒီလက်သီးက မပျော့ဘူး။” အလူစီယာက ရောင်နေသော မျက်နှာကို နာကျင်စွာ ထိလိုက်သော်လည်း ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။ “ကံဆိုးချင်တော့ ဒါက လူကို မသတ်နိုင်ဘူး။ ဒါနဲ့ အသီနာ၊ မင်း လက်စွပ်ထဲက ဓားမြှောင်က အသုံး မဝင်ဘူး...”

အသီနာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။ ငါ ဝှက်ထားတဲ့ ဓားမြှောင်ကို ကျောင်းအုပ်က တကယ် မြင်သွားတာပဲ။ ပြီးတော့ သူက ဒါကို အဲဒီရွံစရာလူ အရှေ့မှာတောင် ဖော်ထုတ်ပြခဲ့တယ်။

အလူစီယာ ဆေးလိမ်းပြီး နောက်တွင် မူလ ခန့်ညားမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။ “အရင် ထိုင်လိုက်ပါ။ အသီနာ။ ငါက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ မင်း တကယ်ပဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ချင်ရင် ဒါက ပိုပြီး ထိရောက်တယ်။”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အလူစီယာက အိတ်ထဲမှ အခြားသေတ္တာ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ၎င်းကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ကာ ဖွင့်လိုက်သည်။ အသီနာက ၎င်းမှာ ခြောက်လုံးပြူး တစ်လက် ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်သည့် အခါတွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

တရားမဝင် သေနတ် ပိုင်ထားတာလား။

မဟုတ်ဘူး။ ဒါက တရားမဝင် သေနတ် ပိုင်ထားရုံတင် မကဘူး။ အဲဒီစကားတွေက တကယ်တမ်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်မှာလား။

အလူစီယာက သေတ္တာကို ချန်လွေ့ ဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ “အခု မင်း ရွေးဖို့ အချိန်ကျပြီ။”

“ကျောင်းအုပ်ကြီး!” အသီနာက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ရှင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။”

“မင်း ခုနက မြင်ခဲ့ ကြားခဲ့တဲ့ အတိုင်းပဲ။ ငါ သူ့ကို ရွေးခိုင်းနေတာ။” အလူစီယာ ခေါင်းကို မော့လိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အဆောက်အအုံကို ဖြတ်ပြီး နက်ရှိုင်းသော ကောင်းကင်သို့ ကြည့်နေပုံရသည်။ “ဒီအလောင်းအစားက အရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်ကို ရောက်နေပြီ။”

အသီနာက နားမလည် နိုင်သေးပေ။ “အလောင်းအစား ဟုတ်လား။”

ချန်လွေ့ ခြောက်လုံးပြူးကို ယူပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုထဲတွင် ကျည်ဆန် တစ်တောင့်တည်းသာ ရှိနေ၏။

“မင်းမှာ ရွေးချယ်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။” အလူစီယာ အသာလေး ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်း ကိစ္စတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တာ ငါ သိတယ်။ မင်း ဒီလောကမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောင်းလဲချင်တယ်။ ပြီးတော့ ပျောက်ဆုံးနေနိုင်တဲ့ မင်းရဲ့စိတ် အခြေအနေကို ဖြည့်ဆည်းချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွေးချယ်မှုကို ရှောင်လွှဲလို့ မရသေးဘူး။ ဒါက ဘဝပဲ။”

“ဒါက တစ်ခါ ရွေးပြီးရင် ပြန်လှည့်လို့ မရနိုင်တဲ့ ရွေးချယ်မှုလေ။ တကယ့်ကို ဘဝပဲ။” ချန်လွေ့က ပြုံးလိုက်ပြီး အလူစီယာကို ကြည့်ကာ အသီနာကို ထပ်မံ၍ ကြည့်လိုက်၏။ “ဒီသေနတ်က... ဒီလောကကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လား။”

“အနည်းဆုံးတော့ ဒါက မင်း စိတ်ထဲက လောက ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ စိတ်ထဲက လောကကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်။” အလူစီယာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ပျက်စီးခြင်းရလဒ်က ဖန်တီးခြင်းအတွက် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက နောက်ဆုံးမှာ ပျက်စီးခြင်းအတွက်ပဲ။ မင်း ရွေးချယ်မှုက ဒီလောကကို အဆုံးအဖြတ် ပေးလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ တခြားလောက တစ်ခုကိုလည်း အဆုံးအဖြတ် ပေးလိမ့်မယ်။ မင်း ဒါကို သေသေချာချာ စဉ်းစားရမယ်။”

ချန်လွေ့ အခန်းထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း လျှောက်နေပြီး လေထုက ခဏတာ တင်းမာသွားခဲ့သည်။

အချိန် အတော်လေး ကြာပြီးနောက် ချန်လွေ့ ရပ်တန့်ပြီးနောက် အသီနာကို ကြည့်လိုက်၏။ “တကယ်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံး ဆုံမှတ်က ခင်ဗျားလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ကျုပ်လည်း မဟုတ်ဘူး။ သူပဲ။”

အလူစီယာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သူနဲ့ ‘ပျက်စီးခြင်းသား’ က မင်းကို ဒီလောကဆီ ဆွဲဆောင်ခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံး အချက်ပဲ။ ပြီးတော့လည်း သူက ဒီလောကက မကြာသေးမီက အဖြစ်အပျက်တွေ တစ်လျှောက်လုံးရဲ့ ‘ဇာတ်လိုက်’လည်း ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။”

အလူစီယာ၏ စကားများက ချန်လွေ့၏ မျက်လုံးများကို တောက်ပသွားစေသည်။ “ဟုတ်တယ်။ ခင်ဗျားက အရာအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူပဲ။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ပထမဆုံး တွေ့ကတည်းက... မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ရွက်စိမ်း တံဆိပ်ကို ရကတည်းက ကျုပ်၊ ဇိုလာနဲ့ တခြားလူ အများကြီးက ခင်ဗျားရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ကျရောက်နေကြပြီးပြီ။ ဒီလောကမှာ ခင်ဗျားက တစ်ဦးတည်းသော ‘အသိစိတ်ရှိသူ’ပဲ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ခင်ဗျားက လောကနှစ်ခုကို ချိတ်ဆက် ပေးထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အဓိက ဇာတ်ကြောင်းလည်း ဟုတ်တယ်။ ဒါက ကျုပ် ခင်ဗျားကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ရတာ ဖြစ်မယ်လို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တာ အံ့သြစရာ မရှိဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ် ခင်ဗျားကို သတ်လိုက်သင့်တယ်။”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်လွေ့က သေနတ်ကို မြှောက်ပြီး အလူစီယာကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

“ရပ်လိုက်!” အသီနာ ထရပ်လိုက်၏။ “နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးကို သတ်ရဲတယ်...”

ချန်လွေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းက သေနတ်မောင်းခလုတ်ကို တဖြည်းဖြည်း ဆွဲနေခဲ့၏။

အလူစီယာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ “ဘာလို့ အခုထိ တွန့်ဆုတ်နေရတာလဲ။ ငါ့ကို သတ်လိုက်။ ပြီးရင် အရာအားလုံး လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်။”

ချန်လွေ့၏ မျက်ခွံများ တွန့်သွားပြီး ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်သည်။ “ခဏနေပါဦး။ တစ်ယောက်ယောက်ကို မေ့နေသလိုပဲ။”

အလူစီယာက မြေခွေးအိုတစ်ကောင်လို ပြုံးလိုက်၏။ “မင်းကိုယ်တိုင်ကိုလေ...”

ချန်လွေ့က သေနတ်ကို တဖြည်းဖြည်း ချလိုက်ပြီး အသီနာထံသို့ သွားခဲ့သည်။ “‘ကျုပ်’က အကြီးမားဆုံး ကပ်ဘေးပဲ။ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မကောင်းမှုတွေကို လုပ်ခဲ့တဲ့ ရွံစရာလူပဲ။ ဒါက ကျုပ်စိတ်ရဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ အတွင်းနတ်ဆိုးနဲ့လည်း ဆင်တူတယ်။ ကျုပ် ဒီလောကမှာ မတည်ရှိနေတော့ရင် တခြားလောကကို ပြန်သွားမှာပဲ။”

ထိုသို့ ကြားလိုက်ရာတွင် အသီနာ နားလည်သွားခဲ့လေသည်။ ဒါဆိုရင်တော့ ဒီ‘ရွံစရာလူ’က ငါ၊ အလူစီယာ၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုယ်သူ သတ်ဖို့ ရွေးချယ်နေတာပဲ။ ကျောင်းအုပ် အလူစီယာရဲ့ သဘောထား အရဆိုရင် ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုကို သူ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ပုံပဲ။ ဘာလို့လဲ။

“မဟုတ်ဘူး။ မင်း အခုထိ အပြည့်အဝ နားမလည်သေးဘူး။” အလူစီယာက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အရင်ဆုံး မင်းကို သတိပေးရမယ်။ တကယ်လို့ မှားယွင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှု လုပ်ခဲ့ရင် မင်းက မူလ လောကကနေ ထာဝရ သွေဖည်သွားမှာ။ ပြီးတော့ ဒီလောကထဲမှာ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားပြီးတော့ သေဆုံးသွားပြီ။ အဲဒါကြောင့် မင်းက လုံးဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။”

ချန်လွေ့ တုန်လှုပ်သွားခဲ့လေသည်။ အလူစီယာ ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပြီးသွားရင် ဒီလောကမှာ သေသွားမှာပဲ။ တကယ်လို့ အကယ်၍ ဆုံမှတ်က ငါ မဟုတ်ခဲ့ရင် လောက နှစ်ခုလုံးမှာ ‘ငါ’က ပျောက်ကွယ် သွားမှာ။

ခဏလေး အတွင်းမှာပင် ချန်လွေ့၏ နဖူးက ချွေးစေးများ စိုသွားခဲ့သည်။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာက တကယ်တော့ အမိုက်မဲဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ။ ဒီလောကနဲ့ ပတ်သက် သလောက်တော့ သတ်သေတာက လုံးဝပျက်စီးသွားစေပြီး မင်းဘဝကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်လိမ့်မယ်။ မင်း ရှုံးနိမ့်ပြီး ဒီလောကမှာ နေခဲ့ရတယ် သဘောထားလိုက်။ ငါက ကျောင်းအုပ် ဖြစ်နေပြီးတော့ ကျောင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး ညွှန်ကြားရေးမှူးပဲ။ ငါ့ရဲ့ အနောက်မှာ ‘နတ်သူငယ်လုပ်ငန်းစုကြီး’ ရှိနေတယ်။ ငါ့ကို သတ်ခဲ့တောင် အကျိုးဆက်တွေကို မင်း မခံနိုင်ဘူး။ မင်း ကျန်နေတဲ့ ဘဝက ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့ အတူတူပဲ။ အသီနာကို သတ်တာ တစ်ခုတည်းက အလုံခြုံဆုံး နည်းလမ်းပဲ။ သူက နောက်ခံ မရှိတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ပဲ။ မင်း အဖေ လက်ဇ်ရဲ့ သြဇာနဲ့ဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ဖိနှိပ်ဖို့ မခက်ခဲပါဘူး။ အဲဒါကြောင့်... သူ့ကို သတ်ပစ်တာက အလုံခြုံဆုံးပဲ။”

အသီနာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ပုံမှန် လေးစားရသော ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရုတ်တရက် နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုက မှန်မှန်၊ မှားမှား၊ အသီနာကို သတ်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ရလဒ် ရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မင်း အရင်က ဒါကို သုံးသပ် ပြီးလောက်ပါပြီ။ သူက ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံး ဆုံမှတ်ပဲ။”

အလူစီယာ၏ စကားက အသီနာအား ရေခဲတိုက်တစ်ခုထဲ ပြုတ်ကျသွားစေ၏။ ဒါက ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ တကယ့် မျက်နှာလား။

ထိုအခိုက်တွင် အသီနာက ချန်လွေ့၏ မျက်လုံးများ သူထံသို့ လှည့်လာသည်ကို ခံစားမိလိုက်၏။ သူ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် ကွဲပြားစွာပင် ထိုသို့သော အကြည့်တွင် တပ်မက်မှု မရှိသလို သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒလည်း မရှိနေဘဲ မယုံနိုင်စရာ နူးညံ့မှုသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် အသီနာ၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်အောက်တွင် ချန်လွေ့က ခြောက်လုံးပြူးကို သူ့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း လှည့်လိုက်သည်။

“အံ့ဩစရာပဲ။ ငါ ဒီလို ပြောခဲ့ပေမယ့် မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ရွေးနေတုန်းပဲ။ ပြီးတော့ မင်းက အလေးအနက် ထားနေတယ် ဆိုတာကို ငါ မြင်တယ်။” အလူစီယာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထိုသို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုက အသီနာအား တုံ့ပြန်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။ သူက ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။ အစကတည်းမှ အခု အချိန်အထိ ချန်လွေ့က ခြောက်လုံးပြူးကို အလူစီယာနှင့် သူ့ကိုယ်သူသို့ ချိန်ရွယ် ခဲ့သော်လည်း မိမိထံသို့ ဘယ်တော့မှ မချိန်ရွယ်ခဲ့ပေ။

ဘာလို့လဲ။

သူက ၎င်းကို မယုံနိုင်သော်လည်း သူ၏ မသိစိတ်က ထိုသူ တစ်ခုခု လွဲနေကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သူရဲ့ မျက်နှာနဲ့ သရုပ်က အတိအကျ တူညီနေပေမယ့် ဒါက ငါ အစပိုင်းက မှတ်မိနေခဲ့တဲ့ ရွံစရာလူ မဟုတ်လောက်ဘူး။

ဟန်ဆောင်နေတာလား။

အမြွှာလား။

“အလူစီယာ။ ဒါက အတွင်း နတ်ဆိုးကို သတ်တဲ့ ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် ရွေးချယ်မှု တစ်ခုပဲ။ အတွင်းနတ်ဆိုးတစ်ခု ရှိခဲ့ရင်တောင်မှ ဒါက ကျုပ်ပဲ။ အကယ်၍ ကိုယ့်အတွက် ခင်ဗျားကို ဒါမှမဟုတ် အသီနာကို သတ်ခဲ့ရင် ကျုပ်က နဂို‘သူ’နဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်သွားမှာ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ဒီအချက်ကို အသုံးချပြီးတော့ ဒီလိုမျိုး တမင်တကာ ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တာ ဆိုရင်တော့ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ခင်ဗျား နိုင်သွားပြီ။”

“ဒီမှာရှိတဲ့ ကင်မရာက မှတ်တမ်း တင်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုက အင်တာနက်ပေါ်ကို အလိုအလျောက် ပို့စ်တင်သွားလိမ့်မယ်။ အသီနာက ဘာအတွက်မှ အပြစ်တင် ခံရမှာမဟုတ်ဘူး။”

“မင်းရဲ့ သုံးသပ်ချက်က တကယ်တော့ ဟာကွက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ဒါက မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ရွေးခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုလုံး မဟုတ်ဘူး။” အလူစီယာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ “မင်းကို ပြောမယ်။ ဒါက အမိုက်မဲဆုံး နည်းလမ်းပဲ။ ဒါက လမ်းဆုံးတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။ မင်းလည်း နားလည်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ။”

“ကျုပ်ရဲ့ လောကနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ လောကက ပြိုလဲလို့ရတယ်။” ချန်လွေ့ အလူစီယာကို ပြန်ဖြေရင်း အသီနာ၏ မျက်လုံးကို ဆက်လက် ကြည့်နေခဲ့သည်။ “ဒီလက်တွေကို သူရဲ့ လောကနဲ့ တခြား လူတွေ အများကြီးကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ အသုံးချချင်တယ်။ ဘယ်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာပဲ ပေးဆပ်ရ ပေးဆပ်ရ။”

ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက သရုပ်ဆောင် နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ အသီနာ၏စိတ် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော တစ်စုံတစ်ခုက ရင်ဘတ်ကို ရုတ်တရက် ပြည့်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်း တစ်ခုခုကြောင့် သူ့နှလုံးသား ရုတ်တရက် နာကျင်လာခဲ့၏။

“အသီနာ...” ချန်လွေ့၏ အကြည့်က ပို၍ နူးညံ့လာသည်။ “ဒါ မှန်ထဲက မင်းရဲ့ ရောင်ပြန်တာ ဖြစ်ရင် ဖြစ်မယ်။ ဒါက ဒီမျက်နှာကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မြင်ရတာ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်...”

ချန်လွေ့ ရပ်သွားပြီး ဆက်မပြောခဲ့ပေ။ ထိုစကားလုံးများက ယခင်က ကဲ့သို့ပင် သူ၏ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ထဲ ရေးထွင်းထား၏။

ဒါပေမဲ့ ကိုယ် မင်းကို ချစ်နေတုန်းပဲ၊ ကြိုက်တာမဟုတ်ဘူး ချစ်တာ။

ရှီလန်တောင်၊ မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ထိုပုံရိပ်၊ ထိုကဲ့သို့ မြတ်နိုးပြီး နောင်တမရှိသော အကြည့်၊ သူ၏ မျက်လုံးများ အရှေ့တွင် နောက်ထပ် ပေါ်လာပုံရသည်။ သူတို့က ထိုမျက်နှာနှင့် တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစပ်သွားခဲ့၏။

မသိစိတ်ဖြင့် ဝဲလာသော မျက်ရည်က အမြင်အာရုံကို ဝေဝါးသွားစေခဲ့သည်။

ဒါက ဝိညာဉ်ဝင်စားတာလား။

နောက်ထပ် တွန့်ဆုတ် မနေတော့ဘဲ သူက လက်ချောင်းဖြင့် မောင်းခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်၏။

သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျောင်းဝင်းထဲတွင် ဖြစ်၏။

ကွန်ပျူတာ အရှေ့မှ တစ်ဖနီက ဝဘ်ဆိုဒ်ကြီး တစ်ခုသို့ အပ်လုဒ်တင်ပြီး ဖြစ်သော ဗီဒီယိုကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူ ခဏ တွန့်ဆုတ် သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်လွှင့်ရန် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်၏။

ကျောင်းသားသမဂ္ဂရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှ ကျောင်းဝင်းဘဏ်၌ ခီရာက အေတီအမ် စက်တစ်လုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စကားဝှက်ကို ရိုက်ထည့်ပြီး နောက်တွင် သူက ဘဏ်ကတ်ပေါ် ပြသထားသော လက်ကျန်ငွေကို ကြည့်လိုက်၏။ သူက မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက အနည်းငယ် တုန်ခါနေသော လက်များဖြင့် စာရွက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသော စာရွက်ပေါ်မှ နောက်ဆုံး စကားဖြစ်သော ‘အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ’ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ခီရာ၏ အနောက်မှ လမ်းပေါ်တွင် အဲလစ်က လက်ကို နောက်ပစ်ထားလျက် ခုန်ပေါက်နေပြီး အစ်မနှင့် ပြုံးလျက် စကားပြောနေသည်။ ရှီရာက ပျော်ရွှင် မြူးတူးနေသော ညီမကို မြင်ရာတွင် ပုံမှန် ဂရုမထားသော အကြည့်တွင် ရှားပါးသော နူးညံ့မှုကို ပြသနေခဲ့သည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကွင်းပြင်တွင် ဂေဘရီရယ်က ချွေးစေးများဖြင့် ပြည့်နေသော မိုက်ကယ်၊ ရာဖယ်ရယ်၊ စေတန်နှင့် အခြားသူများကို ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ပြီး မျက်နှာသုတ် ပုဝါများနှင့် အားဖြည့်ရေပုလင်းများ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဖိုက်သွန်က အဝေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မိုဘိုင်းဖုန်းကို ကြည့်နေ ခဲ့လေသည်။ “နင် ငါ့ကို ချစ်ချစ်၊ မချစ်ချစ်၊ ငါ့အချစ်က အဲဒီမှာပဲ။ မတိုးလာသလို ‌လျော့လည်း မသွားဘူး။” ဟူ၍ ရေးထားသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရှိနေသည်။ ထိုမက်ဆေ့ခ်ျမှာ သူ့ကိုယ်သူ သို့မဟုတ် ထိုသူထံ ပေးပို့ခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။ သို့မဟုတ် ဖုန်း၏ အကြမ်းဖိုင်ထဲတွင် ထာဝရ ကျန်ရစ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။

ကျောင်းဝင်း၏ တံခါးဝတွင် အိုလီဖီးရက်စ်နှင့် လာလာရီယာတို့က စိတ်ဓာတ်ကျလျက် သွားနေခဲ့သည်။ သူတို့ ဘေးနားတွင် သူရဲကောင်းဆန်သော ညီအစ်မများဖြစ်သည့် အစ်ဇဘယ်လာနှင့် စထရီနာတို့ ရှိနေပြီး အခါအားလျော်စွာ အချင်းချင်း ပြုံးပြနေကြသည်။

ကျောင်းနှင့် ပို၍ အလှမ်းဝေးနေသော နေရာတွင် ကတ်သရင်းက သမီးဖြစ်သူ၏ လက်လေးကို ကိုင်ထားပြီး အိမ်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သော်သော်က လက်လေးထဲတွင် ဝက်ခေါင်းဘီစကွတ်အိတ် တစ်အိတ်ကို ကိုင်ထားရင်း ကတ်သရင်း၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးမှု၊ ဆုံးရှုံးမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ ပြသနေ၏။

လမ်းဘေး စာအုပ်ဆိုင် ဆိုင်းဘုတ် အပေါ်တွင် ကြော်ငြာစာ တစ်ကြောင်း ရှိနေ၏။ စိတ်ပျက်မှု အကန့်အသတ်ရှိလို့ စိတ်ပျက်တာ လက်ခံလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက်က မပျောက်ဆုံးနိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆို အဲဒါက အဆုံးမရှိလို့ပဲ။