အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့ခြင်း

နောက်ဆုံးတွင် ထန်ထျန်းက သန်းငါးဆယ် ဆိုတဲ့ အလွန်မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းဖြင့် လင်းလျို့ နတ်သမီး၏ ပိုးပုဝါကို ခိုင်မာစွာ ရယူခဲ့သည်။

သူ အံ့အားသင့်တာက ဒီတစ်ကြိမ် သုံးစွဲမှု က စနစ်နှစ်ခုလုံးရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ရခဲ့တာပင်။

ဒီလိုဆိုရင် စနစ်ကလည်း "ဉီးနှောက်မရှိ တဲ့" သူတွေထဲမှာ ပါဝင်နေတာပဲပေါ့...

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး"

ပိုးပုဝါကို ရပြီးနောက် ဝမ်ကျိယွီရဲ့ မျက်လုံးတွေက အားကျစိတ်နဲ့ ပြည့်နေသည်။

ထန်ထျန်းက ပျော်ရွှင်စွာ သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။ ဝမ်ကျိယွီ ပုဝါကို ယူပြီး အနံ့ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ကြည်နူးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒီ မြင်ကွင်းက ကုရှောင်းရွှယ်ကို မထီမဲ့မြင် ဖြစ်စေပြီး သူမ မသိစိတ်ကနေ သူ့ဆီကနေ နည်းနည်း ဝေးဝေး ရှောင်သွားသည်။

"အရမ်း ကြိုက်လို့လား"

"ဒါဆို မင်းကို ပေးလိုက်မယ်"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလိုက် သည်။

ဒီပစ္စည်းက တကယ် ထူးဆန်း၏။

ဝမ်ကျိယွီက အဲဒါကို ခဏလောက် ကိုင်တွယ်ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံး ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"တော်ပါ သူတော်ကောင်းက သူများချစ်ခဲ့အရာကို မယူသင့်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒီပစ္စည်းက အရမ်း အဖိုးတန်တယ်"

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုထန် သေချာ သိမ်းထားပါ"

ထန်ထျန်း ခေါင်းခါပြီး သူ့အိတ်ထဲကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်လိုက်သည်။

ရှားပါးရတနာ များ ပြပွဲ ဆက်လက် ကျင်းပ နေပြီး ထန်ထျန်း ဆက်လက် လေလံဆွဲနေသည်။ ဒီပွဲကို သူ တစ်ဦးတည်းရဲ့ ပြပွဲ အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီပင်။

ဒီနေ့ သူ့ရဲ့ အဓိက အချက်က စကားလုံးတစ်လုံးပင်၊ ရူးသွပ်ခြင်း။

မကြာခင်မှာပဲ ပွဲက နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး အဖိုးတန်ရတနာ ကိုလည်း စင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"ယန် စွမ်းအင်ရှိတဲ့ တိမ်ပျံ အကိုင်းအခက် ။ ဒါက နေကိုးစင်းကုန်းမြေ မှာ အထူး မွေးမြူထားတဲ့ ဝိညာဉ်ပစ္စည်း တစ်မျိုးပဲ။ သူ့ရဲ့ အာနိသင်ကို လူတိုင်း နားလည်ကြမှာပါ"

"အဲဒါရဲ့ အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကို ယူပြီး ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်နဲ့ စိမ်သောက်လိုက်တာနဲ့ တိမ်တိုက်တွေပေါ်မှာ ပျံသန်းနေတဲ့ ခံစားမှုကို ခံစားရမှာဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီး ဆယ်ယောက် နဲ့တောင် တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်ပါတယ်"

တာဝန်ရှိသူက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးပြီး စကားပြောတဲ့ လေယူလေသိမ်းက လူအများစုကို ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောစေသည်။

သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ လူတိုင်း နားလည်ကြသည်။

"အဖွင့်ဈေး၊ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက် သန်းနှစ်ဆယ်"

ဒီလို ပစ္စည်းမျိုးက ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် အသိုင်းအဝိုင်းမှာ အရမ်း ရေပန်းစားလေ့ရှိတာကြောင့် အဖွင့်ဈေးက မနိမ့်ပေ။

အရင်တုန်းကဆိုရင် လေလံဆွဲသူတွေ ရှိနေပြီပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ လူအများစုက ပထမဆုံး ထန်ထျန်းကို ကြည့်ပြီး သူ ဆက်လက် လေလံဆွဲမဆွဲ ကြည့်နေကြသည်။

ထန်ထျန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင်။

လေထုက ဒီအခြေအနေကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ လေလံမဆွဲဘဲ နေစရာ အကြောင်း မရှိဘူး မဟုတ်လား

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "သန်းတစ်ရာ"

ပြောပြီးနောက် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

လူအုပ်စုက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဒီလိုမျိုး ချမ်းသာမှုမျိုး က သူတို့ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တွေ ဖြစ်နေရင်တောင် အရမ်း အားကျစရာပဲပင်။

ဈေးနှုန်းကို တစ်ပြိုင်နက် ငါးဆ တိုးလိုက်တာကြောင့် မူလက လေလံဆွဲဖို့ ရည်ရွယ်ထားသူတွေလည်း လက်လျှော့လိုက်ကြသည်။

တိမ်ပျံ အကိုင်းအခက် က အသေးအမွှား ကိစ္စပင်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ချမ်းသာ တဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တစ်ယောက်ကို စော်ကားမိရင် မကောင်းပေ။

ခဏအကြာ လေလံဆွဲသူ မရှိတော့တာကြောင့် တာဝန်ရှိသူက ဒီနောက်ဆုံး အရောင်းအဝယ်ကို အဆုံးသတ်ဖို့ ပြင်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ အေးစက်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

" စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက် ၁၀၁ သန်း "

လူအုပ်စု ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထန်ထျန်းလည်း မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် သူ့နဲ့ လုချင်တဲ့သူ ရှိသေးတာလား။

ဒီပစ္စည်းကို ရဖို့ သူ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေတာလဲ

အသံလာရာဘက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ထန်ထျန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ရှန့်တုဖုန်းပင်။

သူ့ဘေးမှာ ဝိုင်းရံနေတဲ့ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဒီပစ္စည်းမျိုးကို ဘာလို့ လိုအပ်တာလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ချေ။ တစ်ယောက်ချင်းစီက လွယ်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ကြပေ။ ရှန့်တုဖုန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။

ယန် စွမ်းအင် တိမ်ပျံ အကိုင်းအခက် က သူ့ကို ယောက်ျားတစ်ယောက် အဖြစ် ပြန်လည် ခံစားရစေဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်လေ။

အစတုန်းကဆိုရင် ထန်ထျန်းထက် ဈေးပိုပေးတဲ့သူ ရှိရင် သူ ဈေးထပ်မတက်တော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒါက နောက်ဆုံးပစ္စည်း ဖြစ်နေပြီ။ ဒါကို မယူနိုင်ရင် ဒီနေ့က မပြည့်စုံ တော့ဘူး မဟုတ်လား

ဒါ့အပြင် တစ်ဖက်လူက သူ့အပေါ် ရန်လိုနေတဲ့ ရှန့်တုဖုန်း ဖြစ်နေသေးသည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ဈေးကို ထပ်တင်လိုက်သည်။ "သန်းတစ်ရာ့ တစ်ဆယ်"

ရှန့်တုဖုန်း မျက်နှာ ချက်ချင်း ညိုမည်းသွားပြီး အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထန်ထျန်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင်။ သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

"သန်းတစ်ရာ့ တစ်ဆယ့်ငါးသန်း"

ရှန့်တုဖုန်းက ဒါကို ရအောင် ယူမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။

ဒါပေမဲ့ ထန်ထျန်းက သူ့ကို ဒီအခွင့်အရေး ပေးစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူက လူတွေကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေမယ့် နံပါတ်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ပြော လိုက်သည်။

"သန်းငါးရာ"

လူအုပ်စု ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။

"သောက်ရူး"

"တကယ် ရူးနေပြီ၊ သန်းငါးရာ နဲ့ တိမ်ပျံ အကိုင်းအခက် တစ်ပိုင်းကို ဝယ်တာ၊ ဒီလို ဖြုန်းတယ့် ပုံစံက ငါတို့ နားလည်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးကွ"

"ဒါကြောင့် သူဌေးကြီး ကို သူဌေးကြီး လို့ ခေါ်တာပေါ့ "

"နောက်ဆုံးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က လေလံဆွဲပြီ။ ဒီလို အင်အားကြီးချင်း ပြိုင်ဆိုင်မှု က ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ရှန့်တုဖုန်းက အဆင်မပြေတယ့်ပုံပဲ"

လူအုပ်စုရဲ့ ဆွေးနွေးသံတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ ရှန့်တုဖုန်းရဲ့ မျက်နှာက အလွန် စိတ်ပျက်စရာ ဖြစ်လာသည်။

"ထန်ထျန်း၊ မင်း ဘာ လုပ်ချင် တာလဲ"

သူ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက သူ့ကို တစ်ချက်တောင် မကြည့်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာ ပြဿနာ ရှိလို့လဲ"

ရှန်းတုဖုန်း ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "မင်း အရင်တုန်းက ဘယ်သူမဆို မင်းထက် ဈေးပိုပေးရင် လေလံမဆွဲတော့ဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား"

"ဘာလို့ ကတိဖျက်ရတာလဲ"

ထန်ထျန်း: "ကတိဖျက်တယ်"

ရှန့်တုဖုန်း: "ဟုတ်တယ်။ မင်း ဈေးနှစ်ကြိမ် ထပ်တင်ပြီး။ မင်း တမင် ရန်စနေတာလား"

ထန်ထျန်း: "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ရှန့်တုဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ငါ ပြောတာက မင်း တစ်ကြိမ်ပဲ ဈေးပေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဒီကိစ္စမှာ ဘာလို့ ငါ နဲ့ လာလုနေတာလဲကွ"

ထန်ထျန်း: "ဟုတ်တယ်လေ ၊ ဘာဖြစ် လို့လဲ"

ရှန့်တုဖုန်း: "မင်း..."

စကားပုံတစ်ခုရှိသည်။ ဦးနှောက်မရှိသူ တစ်ယောက်နဲ့ ငြင်းခုံရတာ ပျင်းလာတဲ့အခါ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းက သူ့ကို ဒေါသထွက်ပြီး သေစေတာ ပင်။

တကယ်ပဲ ရှန့်တုဖုန်း ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဆံပင်တွေပါ ထောင်လာသည်။

သူ ခုန်တက်ပြီး ထန်ထျန်းရဲ့ ရှေ့ကို တည့်တည့် ရောက်လာကာ ရွှေအူတိုင်အဆင့် ရဲ့ အော်ရာ ကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကုရှောင်းရွှယ်က ထန်ထျန်းရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဖိအားတွေ အားလုံးကို တားဆီးလိုက်သည်။

"မတတ်နိုင်ရင် မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့၊ ရှက်စရာ မလိုပါဘူး"

"ဒေါသထွက်ဖို့ လိုလို့လား"

ထန်ထျန်းက စိတ်ပူပန်တဲ့ ပုံစံမရှိဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

ရှန့်တုဖုန်း မျက်နှာ ရဲတက်လာပြီး "ပိုက်ဆံရှိရင် ကြီးမြတ်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား " ဟု ပြောသည်။

"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း တော်တယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"အဲဒီ တကယ့် သခင်လေး တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် မင်းက ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်လောက်ပဲ ရှိတယ်ကွ"

ထန်ထျန်းက ခနဲ့ လိုက်သည်။ "မင်းလည်း 'အဲဒီ' သခင်လေးတွေလို့ ပြောတယ်နော် "

"မင်းတော့ မပါနိုင်ဘူး "

ရှန့်တုဖုန်းရဲ့ မျက်နှာ အမှန်တကယ် မှောင်မဲသွားသည်။ သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သူ့ဘေးက သက်တော် စောင့် တွေကို ထန်ထျန်းရဲ့ ရှေ့မှာ အားလုံးကို တားဆီးစေပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "မင်းက အရမ်း မောက်မာတယ်ပေါ့ "

"ပိုက်ဆံရှိရင် အရာရာကို ရနိုင်တယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား"

"ဒီနေ့ မင်း ဒါကို ယူသွားနိုင်မလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ထန်ထျန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး ကုလားထိုင်နောက်မှီမှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေသည်။

ဒီလူငယ်က အသိဉာဏ် လုံးဝ ကင်းမဲ့သွားပုံရသည်။

ဒီနေ့ သူက ဧည့်သည် ။ ပိုက်ဆံပေးဖို့ပဲ လိုသည်။ ပစ္စည်းကို ရနိုင်မရနိုင်ဆိုတာက ပွဲစီစဉ်သူ နွေဦးပန်းခြံ ရဲ့ ကိစ္စပင်။

ရှန့်တုဖုန်းကို ဂရုစိုက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

တကယ်ပဲ ဒီစကားကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ တာဝန်ရှိသူက နည်းနည်း စိုးရိမ်သွားသည်။

"သခင်လေးရှန့်တု၊မင်း ဒီလိုလုပ်တာ မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်"

"ဒီနေရာက နွေဦးပန်းခြံ ပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပေး ပါ"

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ ရှန့်တုဖုန်းက ဒီစကားတွေကို နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။ သူက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောသည်။ "မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားတယ်ဆို ဒါဆို ငါ့ ရဲ့ မျက်နှာကရော ဘယ်နားထားရမှာလဲ "

"မင်းတို့ မမေ့ကြနဲ့၊ ငါ က သခင်လေးလု ကို ကိုယ်စားပြုတယ်ကွ"

ရှန့်တုဖုန်းက "သခင်လေးလု" ဆိုတဲ့ စကားလုံးသုံးလုံးကို အော်ပြောလိုက်တဲ့အခါ ပွဲကျင်းပရာနေရာက လူအများစု မျက်နှာပြောင်းသွားကြသည်။

တာဝန်ရှိသူကတောင် မှင်တက်သွားပြီး သူ့ကို ဆက်ပြီး မပြော ရဲတော့ပေ။

ထန်ထျန်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီ "သခင်လေးလု" က အတော်လေး အစွမ်းထက်ပုံရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ယဉ်ကျေးတဲ့ အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ဘယ်တုန်းက လုချန်းကျီ ကို ကိုယ်စားပြုနိုင်သွားတာလဲ"

"တစ်ရက်ကျရင် ငါ သူ့ကို သွားမေးကြည့်ရမလား"

ထို့နောက် အဖြူရောင် ဝတ်စုံရှည် ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် အဝေး ကနေ ပျံသန်းလာသည်။

သူ့ဘေးမှာလည်း အဓိက တပည့် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီး အများအပြား ရှိနေ သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတပည့်တွေရဲ့ အော်ရာ က အလွန် နက်ရှိုင်း နေသည်။

ကုရှောင်းရွှယ်ထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက် ကြလေ၏။