ဧည့်သည်များ

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ် ပေါ်လာပြီးနောက် ရှားပါးရတနာ များ ပြပွဲ ရဲ့ နေရာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် များအားလုံးနီးပါး အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ရှန့်တုဖုန်းတောင် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တာဝန်ရှိသူက အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လာပြီး လေးစားစွာဖြင့် "သခင်လေးကျင်းဟန်" ဟု နှုတ်ဆက် သည်။

ကျင်းဟန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ရှန့်တုဖုန်းကို ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ "လုချန်ကျီ က ဘာလို့ မငိးကို အရေးပေးတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် နားမလည်ဘူး"

"တခြားသူတွေရဲ့ စကားတချို့ကြောင့်ပဲ မင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။မင်း တကယ် အသုံးမကျတဲ့သူ ပဲ"

ရှန့်တုဖုန်း မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပေမယ့် စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောရဲဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်နေ သည်။ "ကျွန်တော် စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ ဖြစ်သွားတာပါ"

"သခင်လေးကျင်းရဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ စိတ်ထဲမှာ မထား ပါနဲ့..."

ကျင်းဟန်က မျက်နှာထား မပျက်ဘဲ သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ သူ ချွေးတွေ ဒလဟော ကျလာတဲ့အထိ ကြည့်ပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ထွက်သွား"

"ဒီနေ့ကစပြီး အရှေ့တောင်ထိပ် မှာ မင်းကို ထပ်မတွေ့ချင်ဘူး"

ရှန့်တုဖုန်းက အလွန်ကြီးမားသော ခွင့်လွှတ်မှု ရလိုက်သလိုမျိုး ထပ်မံ တောင်းပန်ပြီးနောက် နွေဦးပန်းခြံ မှ ထွက်ပြေးသွားလေ သည်။

ဒီလို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်းက သူ့ရဲ့ မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။

ဒီ ကျင်းဟန်က ကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဉီး ဖြစ်ပုံရသည်။

ရှန့်တုဖုန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ကျင်းဟန်က သူ့ရဲ့ ယဉ်ကျေးပြီး ပျူငှာတဲ့ ပုံစံ ပြန်ဖြစ် လာသည်။ သူက ရှိနေတဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တွေကို "လူတိုင်း စိတ်မချမ်းသာစရာ ကိစ္စတွေ ဖြစ်ခဲ့တာက ကျွန်တော်တို့ နွေဦးပန်းခြံ ရဲ့ အမှားပါ"

"ဒီနေ့ကစပြီး လူတိုင်း စိတ်ကြိုက် လည်ပတ်ကြပါ။ အားလုံးကို နွေဦးပန်းခြံ က အကုန်အကျခံပါ့မယ်"

ကျင်းဟန်မှာ ရင်းနှီးခင်မင်မှုရှိတဲ့ စိတ်နေသဘောထား ရှိတာကြောင့် လူတွေကို အလွန် ကျေနပ်စေသည်။

လူအများစုက ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ပြောကြပြီး နေရာတစ်ခုလုံးက မူလ လေထု ကို ပြန်လည်ရရှိလာကာ ပိုပြီး ပျော်ရွှင်စရာ ဖြစ်လာသည်။

ပြောပြီးနောက် ကျင်းဟန်က တာဝန်ရှိသူရဲ့ လက်ထဲက တိမ်ပျံ အကိုင်းအခက် ကို ယူပြီး ထန်ထျန်းရဲ့ ရှေ့ကို ကိုယ်တိုင် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

"သခင်လေးထန်ရဲ့ နာမည်ကြီးမှု ကို ကျွန်တော် ကြားနေရတာ ကြာပါပြီ။ ဒီနေ့ တွေ့လိုက်ရတော့ တကယ့်ကို သာမန် မဟုတ်ဘူးပဲ"

ကျင်းဟန်က ပြုံးကာ "ခုနက ကိစ္စက ကျွန်တော် တို့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု အားနည်းချက် ပါ။ သခင်လေးထန် စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော် "

"ဒီ တိမ်ပျံ အကိုင်းအခက် ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းပန်ခြင်း လက်ဆောင် အဖြစ် သဘောထားပေး ပါ"

ထန်ထျန်းက ထပြီး တိမ်ပျံ အကိုင်းအခက် ကို ယူကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြီး "ကျွန်တော်က ပိုက်ဆံပေးပြီး ပစ္စည်းယူတဲ့ အလေ့အကျင့် ကိုပဲ ကျင့်သားရနေလို့ပါဗျာ"

ထို့နောက် သူ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက် ကို ထုတ်ပြီး သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။

ကျင်းဟန်က ဆက်ပြီး မငြင်းတော့ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက် ကို ယူလိုက်ပြီး "သခင်လေးထန်က တကယ့်ကို ရက်ရော တာပဲ" ဟု ပြောသည်။

"ဒီနေ့ ကိစ္စက ရုတ်တရက် ဖြစ်ခဲ့လို့ ကောင်းကောင်း မဖိတ်ခေါ်နိုင်တာကို ခွင့်လွှတ်ပေး ပါ"

"နောက်တစ်ခါ အရှေ့တောင်ထိပ် ကို ဧည့်သည် အဖြစ် လာလည်ဖို့ ဖိတ်ခေါ် ပါတယ် "

သူ့ရဲ့ စကားပြောဆိုပုံက အလွန် ယဉ်ကျေး တာကြောင့် ထန်ထျန်းက နောက်တစ်ကြိမ် လာလည်မည်ဟု သေချာပေါက် ပြောခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဉီး စကားအနည်းငယ် ပြောကြပြီး ကျင်းဟန်က နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်သွားလေ သည်။ သူက ထန်ထျန်းရဲ့ အချက်အလက်တွေကို မစစ်ဆေး သလို အကျိုးစီးပွားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေလည်း မရှိခဲ့ပေ။

သူတော်ကောင်း အချင်းချင်း ရေလို ပေါင်း ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ် တွေမှာ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေသည်။

ကျင်းဟန် ထွက်ခွာသွားတာနဲ့ ရှားပါးရတနာ များ ပြပွဲ လည်း ပြီးဆုံးသွားလေ သည်။ လူအများစုက ပန်းခြံထဲမှာ ဆက်လက် လည်ပတ်ရင်း ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ထန်ထျန်းနဲ့ ဝမ်ကျိယွီလည်း နားနေဆောင်ကို ပြန်ရောက်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

"သူလည်း လာလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ဝမ်ကျိယွီက ယပ်တောင်ခတ်ရင်း သက်ပြင်းချသည်။

"ကျင်းဟန်လား"

ထန်ထျန်းက မေးသည်။

ဝမ်ကျိယွီ ခေါင်းညိတ်ကာ "သူက အရှေ့တောင်ထိပ် ရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် ဖြစ်ပြီးတော့ ငါ တို့ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တချို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ"

"အရှေ့တောင်ထိပ် ရဲ့ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင် တောင် သူ့ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံရတယ်"

ထန်ထျန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျင်းဟန်ကလည်း ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တစ်ယောက်ပဲလား

ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တွေကြားက ကွာခြားချက်က တကယ်ပဲ အရမ်း ကြီးမားနေပုံရသည်။

"သူ ဒီလောက် တော်နေတာ ဘာလို့ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် ပဲ ဖြစ်နေသေးတာလဲ"

ထန်ထျန်းက နားမလည်ရာ မေးသည်။

အရင်က သိထားတာတွေအရဆို ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် က ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းရဲ့ အဆင့်မြင့် တပည့် တွေအတွက် အဆင့်အတန်းကောင်း မဟုတ်ဘဲ အခြေခံအားဖြင့် အလေးထားခြင်း မခံရဘူးဆိုတာ သူ သိသည်။

ဝမ်ကျိယွီက ပြုံးကာ "မင်း အရင်တုန်းက ငါ ပြောပြခဲ့တဲ့ လူသုံးမျိုး ကို မှတ်မိသေးလား"

"ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တွေထဲမှာ နောက်ခံ အင်အားတောင့်တင်း တာ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝ တာ၊ ပြီးတော့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည် ကလည်း အရမ်း ထူးချွန်ပြီး ထိပ်တန်း အဓိက တပည့် တွေနဲ့ မခြားနားတဲ့ လူမျိုး ရှိတယ်"

"ဒီလိုလူတွေက ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် ဖြစ်ဖို့ ရွေးချယ်ရတာက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိကြတယ်"

"သခင်လေးကျင်းဟန်က ဒီလိုလူမျိုးပဲ။ ပြီးတော့ အထွတ်အထိပ် အဆင့် မှာ ရှိနေတဲ့ သူပဲ"

ထန်ထျန်းက "ဒါဆို ကျင်းဟန်မှာ ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိတာလဲ"

ဝမ်ကျိယွီက "မသိဘူး။ ဒီလိုလူတွေ ကစားတဲ့ ကိစ္စတွေက သာမန် ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တွေရဲ့ အဆင့်အတန်း မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို ပြောနိုင်တာက ဒီ အရှေ့တောင်ထိပ် မှာ ကျင်းဟန်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင် ပြီးရင် ဒုတိယပဲ။ အကြီးအကဲ ခန့်အပ်တာကိုတောင် သူ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နိုင်တယ်"

ထန်ထျန်း အနည်းငယ် မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး စိတ်ထဲမှာ နားလည်မှု တစ်ခု ရလာသည်။

အာဏာ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိရမှာ သေချာပေသည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ထပ်မေးသည်။ "သူ့အပြင် ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှာ ဒီလို အဆင့်အတန်း ရှိတဲ့ တခြားသူတွေ ရှိသေးလား"

ဒီကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားတာက နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ အမှတ်တမဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်မှာပင်။

"ရှိတာပေါ့"

ဝမ်ကျိယွီက ပြုံးကာ "ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှာ သခင်လေး ငါးဦး နဲ့ သခင်မလေး နှစ်ဦး စုစုပေါင်း ခုနစ်ဦး ရှိတယ်။ အားလုံးက ကျင်းဟန်နဲ့ အဆင့်တူတွေပဲ"

"သူတို့ကို အရှေ့ကျင်း၊ မြောက်ကွမ်း၊ အနောက်တု၊ တောင်ဖုန်းမော့ချန်း၊ ပင်မတောင်ထိပ်လုထျန်း လို့ ခေါ်ကြတယ်"

"အရှေ့ကျင်း ကတော့ အရှေ့တောင်ထိပ် က ကျင်းဟန်။ မြောက်ကွမ်း က မြောက်တောင်ထိပ် က ကွမ်းမုန့်။ အနောက်တု က အနောက်တောင်ထိပ် က တုယွမ်ချင်း"

"တောင်ဖုန်း ကတော့ သခင်မလေး နှစ်ဦး ရဲ့ နယ်မြေပဲ။ မော့ရှောင်ရှောင်း နဲ့ ချန်စစ်ရို။ သူတို့က ဆက်ဆံရေး အရမ်း ကောင်းပြီး သဟဇာတ ရှိရှိ အတူတူ နေကြတယ်"

"ပင်မတောင်ထိပ် ကတော့ လုချန်းကျီ နဲ့ ထျန်းယန်ရှန်း တို့ရဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရာနေရာပေါ့ ။ သူတို့က ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် နှစ်ဦးပဲ"

ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျင်းဟန်နဲ့ အဆင့်တူတဲ့ လူတွေ ဒီလောက် အများကြီး ရှိနေတာကိုး။

ဒီလို ကြည့်ရတာ သခင်လေး ငါးဦး နဲ့ သခင်မလေး နှစ်ဦး ရဲ့ အင်အားစုတွေက ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားပုံရသည်။ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းက ဒါကို လုံးဝ စိတ်မပူဘဲ သူတို့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အာဏာကို ထားခွင့်ပေးထားတာလား

ဒီထဲမှာ သူ မသိနိုင်တဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ ရှိရမှာ သေချာသည်။

"ဂိုဏ်းက... မစိုးရိမ် ဘူးလား"

ထန်ထျန်းက စမ်းသပ်သည့်သဘောဖြင့် မေးသည်။

ဝမ်ကျိယွီက ပြုံးကာ "ဘာကို စိုးရိမ် ရမှာလဲ"

"ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးက ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းရဲ့ လူတွေပဲလေ ။ အာဏာကို ရယူတဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့က တာဝန်တွေ အများကြီးကိုလည်း ထမ်းဆောင်နေကြရတယ်"

"ဒါက မျှတမှု ပဲ"

"ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းက သာမန် ရှေးဟောင်း ဂိုဏ်းငယ် တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ အတိုင်းအတာ က တချို့ ဂိုဏ်းတွေလို သန့်စင် နေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ပြသနေတယ်။ ပိတ်ဆို့ခြင်းထက် လမ်းကြောင်းပေးတာက ပိုကောင်းတယ် ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုထန် နားလည်မှာ သေချာပါတယ်"

ထန်ထျန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ပုံကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် အကြမ်းဖျင်း သိရှိနားလည်ခဲ့သည်။

တစ်ခုတည်းသော သံသယကတော့ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှာ ဘယ်လို ယုံကြည်စိတ်ချမှု မျိုး ရှိလို့ ရန်သူတွေရဲ့ သေချာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခြင်းကို စိတ်မပူတာလဲဆိုတာပင်။

ဒီမေးခွန်းကို သူ ပိုပြီး နားလည်အောင် လုပ်မှသာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနိုင်လိမ့်မည်။

ဒီရှုပ်ထွေးတဲ့ အတွေးတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက တခြား ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရပြန်သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဝမ်၊ ခုနက မင်း ကျင်းဟန်ကလည်း ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"ဒါဆို သူ့ဘေးက သက်တော် စောင့် တွေရဲ့ ခွန်အားက ရွှေအူတိုငိအဆင့် ထက် အများကြီး သာနေတာ လဲ"

ခုနက ကျင်းဟန် လာတုန်းက သူ့ဘေးမှာ အဓိက တပည့် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီး အနည်းငယ် ရှိခဲ့ပေမယ့် သူတို့ ထုတ်လွှတ်တဲ့ အော်ရာ က ကုရှောင်းရွှယ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်သည်။

ရွှေအူတိုင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် တပည့်ကိုသာ ငှားရမ်းနိုင်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား

ဝမ်ကျိယွီက ရှင်းပြသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က သက်တော် စောင့် တွေ မဟုတ်ဘဲ တခြား အဆင့်အတန်း တစ်ခု ရှိနေလို့ပဲ"

"ဧည့်သည်"

ထန်ထျန်း အံ့အားသင့်သွားကာ "အဲဒါ ဘာလဲ"

ဝမ်ကျိယွီက ပြောပြ သည်။ "ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် နဲ့ သက်တော် စောင့် ကြားက ဆက်ဆံရေးက ငှားထားတာ ပဲ။ သက်တော် စောင့် တွေက သူတို့ရဲ့ လွတ်လပ်မှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး သက်တော်စောင့် စောင့် စည်းမျဉ်း တွေအတိုင်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နာရတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဧည့်သည် တွေကတော့ မတူဘူး"

"ဧည့်သည် နဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် ကြားက ဆက်ဆံရေးက တန်းတူညီမျှ ပဲ။ သူတို့မှာ လွတ်လပ်ခွင့် အပြည့်အဝ ရှိတယ်။ နှစ်ဖက်လုံး သဘောတူညီချက် ရရင် ကုသိုလ် ခန်းမ မှာ စာရင်းသွင်းလိုက်ရုံပဲ"

"ဧည့်သည် တွေရဲ့ လစာကိုလည်း နှစ်ဖက်စလုံးက ကိုယ်တိုင် ဆွေးနွေးဆုံးဖြတ်ကြတာ။ ဂိုဏ်းက ဝင်မပါဘူး"

ထန်ထျန်းက မေးသည်။ "ခွန်အား အကန့်အသတ် မရှိဘူးလား"

ဝမ်ကျိယွီ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ခွန်အား အကန့်အသတ် မရှိဘူး"

"မင်း စွမ်းရည်ရှိရင် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ငယ် ကို ဧည့်သည် အဖြစ် ခေါ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ယေဘုယျအားဖြင့် ဧည့်သည် တွေရဲ့ အင်အားက အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့် အထက်မှာ ရှိတယ်"

"တကယ်တော့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုထန်လို အဆင့်အတန်း ရှိတဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တွေမှာ ဧည့်သည် တွေ အများအပြား ရှိတတ်ကြတယ်"

ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဒီလို ကိစ္စမျိုးတောင် ရှိနေတာကိုး။

ကုရှောင်းရွှယ် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့် ကို တက်ရောက်ရင် သူ နောက်ထပ် သက်တော် စောင့် တွေ ထပ်ရှာရတော့မယ်လို့ သူ စဉ်းစားနေခဲ့တာပင်။

သင့်တော်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ရှာရတာ မလွယ်ကူလှပေ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူနဲ့ ဆွေးနွေးပြီး သူမကို ဧည့်သည် အဖြစ် ဆက်လက် ထားရှိဖို့ စီစဉ်နိုင်ပြီပေါ့။

ပြီးတော့...

နောက်ထပ် လူတချို့ကို ခေါ်ဖို့လည်း အချိန်တန်ပြီ။