အခန်း (၁၀၆၆-၁၀၆၈)

အခန်း (၁၀၆၆) ဟင်းစားပါ

ကြိုတင်မှာထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ပါဝင်ပစ္စည်းများ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုင်ပြီး ငါးမိနစ်မပြည့်မီ ဟင်းပွဲများ စတင် တင်လာသည်။

ပထမဆုံး ဟင်းပွဲ တင်လာသောအခါ ပေါလ် အယ်လန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒါ ဘာလဲ။ ပိုးကောင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာလား။ ဒါ လူစားနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းလား။

နောက်ထပ် တင်လာသော ဟင်းပွဲ တစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် သူ ပျက်စီးတော့မလို ခံစားရသည်။ အချို့ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသည်၊ ၎င်းတို့သည် ပိုးကောင် များဖြစ်သည်။ ဆီနဲ့ ကြော်ထားလို့ ရွှေရောင် ဖြစ်နေတာကို ငါ မသိဘူး မထင်လိုက်နဲ့။

ဖုန်းယွီ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ၊ ငါ အရှက်ကွဲတာကို ကြည့်ချင်တာလား။ ငါ မယုံဘူး၊ ဒီပစ္စည်းကို မင်းတို့ စားရဲကြတယ်လို့။

စားပွဲအပြည့် ဟင်းပွဲများတွင် ပေါလ် အယ်လန် သည် ပုံမှန် ဟင်းပွဲ အနည်းငယ်မျှကိုပင် မမြင်တွေ့ရပေ။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းယွီ တို့ အားလုံး မျက်နှာ မပျက်ကြပေ၊ ဒါဆို ဒီပစ္စည်းတွေ တကယ် စားလို့ရတာလား။

“ပေါလ်၊ စားပွဲ မဆံ့တော့ဘူး၊ ငါတို့ အရင် စားကြမယ်၊ စားပြီးရင် နောက်ထပ် ဆက်တင်ခိုင်းလိုက်မယ်” ဖုန်းယွီက နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်သည်။

ပေါလ် အယ်လန် သည် အပြင်သို့ မပြေးထွက်မိအောင် အတင်း အောင့်အီးထားပြီး မျက်လုံး ပြူးပြူးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အာ၊ ငါ သိပ်မဆာသေးဘူး၊ မင်းတို့ အရင် စားကြပါ”

“ငါတို့ တရုတ် ရဲ့ ထုံးစံအရ အစာ မစားခင် အားလုံး အရက် တစ်ခွက် အတူတူ သောက်ရမယ်၊ အမေရိကန် မှာလည်း ဒီလိုပဲ မဟုတ်လား။ လာ၊ အားလုံး ဖန်ခွက် မြှောက်ကြ၊ ပေါလ် ကွမ်ကျိုး ကို လာရောက်ခြင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်!”

ပေါလ် အယ်လန်သည် ခွက်ကို ကိုင်ထားသော လက်များ တုန်နေသည်၊ သူ့ကို ပိုးကောင်ပါသော အရက် သောက်ခိုင်းမှာလား။ ဒီလို ခံစားချက်က သေတာထက် ဆိုးသည်။

“ခဏလေး၊ ဖုန်း၊ ငါ အဲဒီ အရက် ကောင်းတယ် ထင်တယ်၊ အဲဒါနဲ့ လဲပေးလို့ ရမလား” ပေါလ် အယ်လန်က လိင်တံ သုံးမျိုး အရက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“မင်း အဲဒါကို ကြိုက်လား။ ကောင်းပြီ။ အဲဒီထဲမှာ သမင် လိင်တံ၊ ခွေး လိင်တံ နဲ့ မြည်း လိင်တံ စိမ်ထားတာ၊ ယောက်ျားအားကို ကောင်းစေတဲ့ အာနိသင် အလွန် ကောင်းတယ်၊ မင်း အဖော် အမျိုးသမီး ခေါ်လာခဲ့လား” ဖုန်းယွီက တမင်တကာ မေးလိုက်သည်။

ဘာသာပြန်က ပေါလ် ကို ပြောပြပြီးနောက် ပေါလ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်မှာ ပုရွက်ဆိတ် အရက် ကိုပဲ သောက်တာ ပိုကောင်းတယ်။ လိင်အင်္ဂါ ကို အရက် စိမ်တာကို တရုတ်လူမျိုး တွေ ဘယ်လို စဉ်းစားကြတာလဲ။

ပေါလ်သည် ခေါင်းမာမာဖြင့် အနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယဉ်ကျေးမှု ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းပေါ်က ပုရွက်ဆိတ် များကို သုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာ ဒီ အရက်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့ မရှိဘူး၊ သူ အန်ထွက်မသွားဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ စားချင်စိတ် လုံးဝ မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ပေါလ်၊ ဒီ ဟင်းပွဲတွေကို ငါ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ ဒါကို Jellyfish Chickenလို့ ခေါ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြက်သား မဟုတ်ဘူး၊ ပိုးကောင် တစ်မျိုးပါ၊ ပရိုတင်းဓာတ် အလွန် မြင့်မားတယ်၊ ဒီ ဟင်းပွဲကို ဆီများများနဲ့ အမြန် ကြော်တဲ့ နည်းနဲ့ လုပ်ထားတာ၊ မင်း မြည်းစမ်းကြည့်ပါ”

ပြောနေရင်း ဖုန်းယွီက တစ်ခု ညှပ်ယူပြီး ပေါလ် ရဲ့ ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီ တူက ငါ မသုံးရသေးဘူး”

ပေါလ်သည် ပန်းကန်ထဲက ပိုးကောင် ကို ကြည့်နေသည်၊ ဒီ ပိုးကောင် က သူ့ကို မျက်လုံး ပြူးပြီး စိုက်ကြည့်နေသလိုမျိုး ခံစားရသည်၊ သူ့ကိုယ်ပေါ်က အမွေးတွေ အားလုံး ထောင်နေသလို ဖြစ်နေသည်။

ဖုန်းယွီ တို့ကတော့ မတွေဝေဘဲ တစ်ခုစီ ညှပ်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်၊ စွပ်စွပ် နဲ့ ဝါးစားလိုက်ကြသည်၊ လူတိုင်းက ကျေနပ်နေသော ပုံစံမျိုး။ ကီရီလန်ကိုက သုံးခုတောင် ဆက်တိုက် စားလိုက်သည်၊ ဒီအရသာကို သူ အလွန် ကြိုက်နှစ်သက်သည်။

“အဲဒါကို မကြိုက်ဘူးလား။ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒါဆို ဒီတစ်ခုကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါ၊ ဒါကို ဝါးလုံး ပိုးကောင်လို့ ခေါ်တယ်၊ ဝါးထဲမှာ နေတဲ့ ပိုးကောင် တစ်မျိုးပါ၊ ဆီနဲ့ ကြော်ထားတာ၊ အရမ်း မွှေးတယ်”

ဖုန်းယွီ သည် ပေါလ် အတွက် နောက်ထပ် လေးငါး ချောင်းမျှ ရှိသော ဝါးလုံး ပိုးကောင် ကို စေတနာ ထက်သန်စွာ ညှပ်ပေးလိုက်သည်။

ပေါလ်သည် ရွှေဝါရောင် ပိုးကောင် ကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် ချဉ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်၊ သူ အကြာကြီး ကြောင်ငေးနေသည်၊ ဖုန်းယွီ တို့က မတွေဝေဘဲ စားနေကြသည်ကို မြင်ရသော်လည်း သူ့မှာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ဖို့ သတ္တိ မရှိပေ။

“ဒါကို Sky Bullလို့ ခေါ်တယ်၊ ဆီနဲ့ ကြော်ထားတာ၊ အထူးသဖြင့် ကြွပ်ဆတ်တယ်၊ မင်း မြည်းစမ်းကြည့်ပါ”

“ဒါကို ကျိုင်းကောင်လို့ ခေါ်တယ်၊ ဒီလောက် မြင့်အောင် ခုန်နိုင်တဲ့ အင်းဆက်ပိုး တစ်မျိုးပါ၊ အရသာ တကယ် ကောင်းတယ်”

“ဒါဆို ဒီတစ်ခုကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါ၊ ဒါက Earthworm Soup”

“ဒါရော ဘယ်လိုလဲ။ အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းက မြေလိပ် ပိုးကောင် ပါ၊ ဒါကို ဆီနဲ့ ကြော်ထားတာ၊ တကယ် အရသာ ရှိတယ်၊ မင်း မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး”

“ဒါမှမဟုတ် ဒီဟာကို စားမလား။ ဆီကြော် ကင်းခြေများ။ မကြိုက်ဘူးလား။ ဒါရော ဘယ်လိုလဲ၊ ဆီကြော် ပင့်ကူ ၊ မစားရဲဘူးလား။ ဒီ ဆီကြော် ကင်းမြီးကောက်ကိုတော့ မင်း မြည်းစမ်းကြည့်နိုင်မှာပါနော်”

ဖုန်းယွီသည် ပေါလ် အယ်လန် ကို တိုက်တွန်းနေသည်၊ တကယ်တော့ ဒီထဲက အချို့ ပစ္စည်းတွေ၊ ဥပမာ ဆီကြော်ပင့်ကူ စသည်တို့ကို ဖုန်းယွီ ကိုယ်တိုင်လည်း မစားရဲပေ၊ ဒါပေမဲ့ ကီရီလန်ကို နဲ့ တွမ်ယုံဖိန် ကတော့ လာသမျှကို မငြင်းဘဲ အကုန် မြည်းစမ်းနေကြသည်။

ပေါလ် အယ်လန် က လူဖြူ ဖြစ်သည်၊ ယခုအခါ သူ့မျက်နှာသည် စက္ကူဖြူ ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်၊ ဖုန်းယွီသည် သူ ခွက်ကို ကိုင်ထားသော လက်များ ဆက်တိုက် တုန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အိုး၊ ငါ့ ဦးနှောက်၊ မင်း တူ ကို အသုံးပြုရတာ အဆင်မပြေဘူး မဟုတ်လား။ ဝန်ထမ်း၊ ဒီလူကြီးမင်းအတွက် ဇွန်းရှည် တစ်ချောင်း ယူလာပေးပါ”

ဇွန်းကို ယူလာသောအခါ ဖုန်းယွီသည် စေတနာ ထက်သန်စွာ Water Dragonflyကို ဇွန်းကြီးဖြင့် တစ်ဇွန်း ယူလိုက်ပြီး ဇွန်းနှင့်အတူ ပေါလ် အယ်လန်၏ ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ယခုအခါ ထိုပန်းကန်သည် အစားအစာများ၊ သို့မဟုတ် ပိုးကောင် များဖြင့် ပြည့်နေပြီ။

ပေါလ် အယ်လန်သည် ထိုဇွန်းကိုပင် လှုပ်ရှားဖို့ သတ္တိ မရှိတော့၊ အထဲက ပိုးကောင် များကို စားဖို့ဆိုတာ ဝေးရော။

“ဒါနဲ့၊ မင်း မစားချင်ရင် ဟင်းချို သောက်ပါလား။ ဝန်ထမ်း၊ ဒီလူကြီးမင်းအတွက် ချိုချဉ် ပုရွက်ဆိတ်ဟင်းချို တစ်ပန်းကန် ပေးပါ။ ပေါလ်၊ ဒီဟာကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါ၊ မင်း ခရီးပန်းပြီး နည်းနည်း ပင်ပန်းနေမှာပါ၊ ဒီဟာကို သောက်ရင် အစာစားချင်စိတ် တိုးစေတယ်၊ ကားမူးတာကို သက်သာစေပြီး အပူဒဏ်ကို ပြေစေတယ်”

အမည်းရောင် အရာများ ပေါ်နေသော ဟင်းချို တစ်ပန်းကန်ကို ပေါလ် အယ်လန် ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။ ပေါလ် အယ်လန် သေချာ ကြည့်လိုက်သည်၊ ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပုရွက်ဆိတ် ဟင်းချို ဖြစ်နေသည်။

ပုရွက်ဆိတ် အရက် ကိုပင် သူ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မသောက်ချင်တော့၊ ဒီ ဟင်းချိုထဲမှာက….. ပုရွက်ဆိတ်တွေကို လုံးဝ ဖယ်ထုတ်လို့ မရတဲ့ ပုရွက်ဆိတ် ဟင်းချို၊ သူ လုံးဝ မသောက်ဘူး၊ အငတ်ခံပြီး သေရင်တောင် မသောက်ဘူး။

ကီရီလန်ကိုက ဒီအချိန်တွင် သရော်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အမေရိကန်လူမျိုး တွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လောက် သတ္တိရှိတယ်၊ ဘယ်လောက် သူရဲကောင်း ဖြစ်တယ်လို့ အမြဲ ပြောနေကြတာပဲ။ ဟွန်း …”

ပြောနေရင်း သူ ဆီကြော် ကင်းခြေများကို တစ်ကိုက် ဝါးလိုက်ပြီး လိင်တံ သုံးမျိုး အရက် ကို တစ်ငုံကြီး သောက်ချလိုက်သည်။

ပေါလ် အယ်လန် သည် ကီရီလန်ကို ပြောတာကို နားမလည်လိုက်ဘူး၊ ဘာသာပြန်ကလည်း ရုရှားဘာသာစကား ကို နားမလည်ပေမဲ့ ကီရီလန်ကို ရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာနဲ့ လေသံအရ သူ့ကို အထင်အမြင်သေးနေတာ သေချာတယ်၊ ကောင်းတဲ့ စကားလုံး မဟုတ်တာ သေချာတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ တကယ်ပဲ ပြန်လည် ချေပဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူး၊ အဲဒီ ရုရှား ရိုင်းစိုင်းသူက ပိုးကောင်ကို တစ်ကိုက်ချင်းစီ စားနေပြီး ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ဆီတွေ စွန်းထင်းနေတာကို မြင်ရသောအခါ သူ ပြန်လည် ချေပဖို့ သတ္တိ မရှိတော့ပေ။

သူ အဲဒီလူနဲ့ စကားပြောလိုက်ရင် သူ့ပါးစပ်ကနေ ပိုးကောင် တစ်ကောင်ကောင် သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို ပန်းထွက်လာမှာကို ကြောက်နေသည်။

“ပေါလ်၊ မင်း ဘာလို့ တစ်ကိုက်မှ မစားတာလဲ။ ဒီမှာ၊ ဒီဟာက အာဟာရ တန်ဖိုး အမြင့်ဆုံးပဲ၊ မင်းရဲ့ အာဟာရ ပညာရှင် ကို မေးကြည့်နိုင်တယ်။ အင်း၊ ဒါကို ယင်ကောင် သားလောင်းလို့ ခေါ်တယ်၊ ယင်ကောင် ရဲ့ သားလောင်း ပဲ”

ပေါလ် အယ်လန် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သီးသန့်ခန်း ထဲကနေ ပြေးထွက်သွားသည်၊ အပြင်မှာရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်များပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်၊ ဘာဖြစ်သွားလဲ မသိကြဘူး၊ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ အားလုံး အစားစားနေကြတာကိုပဲ မြင်ရသည်။

ဘာသာပြန်ကလည်း ချက်ချင်း လိုက်ပြေးသွားသည်၊ သူလည်း ပိုးစာ သားလောင်း၊ ဝါးလုံး ပိုးကောင် စသည်ဖြင့် ယခင်က စားဖူးတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုပဲ စားခဲ့ပြီး ကင်းခြေများ၊ ကင်းမြီးကောက်၊ ပင့်ကူ စတဲ့ အဆိပ်ရှိတဲ့ ပိုးကောင် တွေကိုတော့ မထိရဲခဲ့ဘူး။

ပေါလ် အယ်လန် ပြေးထွက်သွားတာကို မြင်တော့ ဖုန်းယွီ ၏က နှာခေါင်းရှုံ့ လိုက်သည်။ ငါ့ကို ဧည့်ခံခိုင်းတယ် ကောင်းပြီ၊ ငါ ဧည့်ခံတာ ဘယ်လိုလဲ ကြည့်လိုက်ပါဦး။ မင်း စားပါဦး၊ စားပါဦး…

ကီရီလန်ကို သည် ပြေးထွက်သွားသော ပေါလ် အယ်လန်ကို ကြည့်ပြီး အထင်အမြင်သေးနေသည်။ ဒီလောက်တောင် မစားရဲဘူး၊ ဘာသူရဲကောင်းလဲ။ ပြီးတော့ ဒီပစ္စည်းတွေက တကယ် အရသာ ကောင်းတယ်၊ အချို့ဟာတွေက ပါးစပ်ကို နည်းနည်း ထိုးပေမဲ့လည်း ကောင်းနေတုန်းပဲ။

သူ သုံးဆယ်ကျော် သော ဟင်းပွဲများသာ စားရသေးသည်၊ ပိုးကောင်တစ်ရာ စားပွဲမှာ စားရမဲ့ ဟင်းပွဲတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးသည်။

ဒီလောက် အရသာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သူ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးဘူး၊ တရုတ်ပြည် ဟာ Food Paradise ဖြစ်တာ တကယ်ပဲ ထိုက်တန်ပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ အိမ်မှာ တရုတ် အစားအစာ ချက်ပြုတ်သူ တစ်ယောက်ကို ငှားဖို့ စဉ်းစားသင့်တယ်။ ယခုအခါ ကီရီလန်ကိုသည် တရုတ်ပြည် ကို အကြိမ်များစွာ လာရောက်ခဲ့ပြီးနောက် တူ ကို အလွန် ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုတတ်နေပြီ။

“ဖုန်း၊ မင်း ဘာလို့ မစားတာလဲ” ကီရီလန်ကိုက ပြောနေရင်း ဆီကြော် ပင့်ကူ တစ်ချောင်းကို ယူပြီး ဖုန်းယွီ ရဲ့ ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဖုန်းယွီ မျက်နှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ငါ ဝပြီ၊ ကီရီလန်ကို၊ မင်း များများ စားပါ၊ များများ စားပါ!”

...

******

အခန်း (၁၀၆၇) ဒီတစ်ခါတော့ ပိုးကောင် လုံးဝ မပါပါဘူး

ပေါလ် ထွက်သွားပြီးမှ ဖုန်းယွီသည် ဝန်ထမ်းကို ပုံမှန် ဟင်းပွဲများဖြစ်သော ဖား၊ မြွေ ပျစ်ခဲ၊ ငါးရှဉ့်၊ ကဏန်း၊ ပုစွန် စသည်တို့ကို တင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို ပိုးကောင်များကို ဖယ်ရှားပြီးမှသာ ဖုန်းယွီ စားချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။ ဖူကွမ်းကျန့် နှင့် ဖူကွမ်းဝေ တို့လည်း အတူတူ အနည်းငယ် စားခဲ့ကြသည်၊ အစောပိုင်းက ဟင်းပွဲ အများစုကို သူတို့လည်း ဟန်ဆောင် နေခဲ့ကြရသည်။

သို့သော် ကီရီလန်ကိုကတော့ နောက်ပိုင်းတွင် တူကို အသုံးမပြုတော့ပေ။ တစ်ခုက သူ အစောပိုင်းက ဗိုက်ပြည့်နေပြီ၊ နောက်တစ်ခုက ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို သူ စားဖူးပြီးသား၊ ဆန်းသစ်မှု မရှိတော့ဘူး။

ဖုန်းယွီ တို့ စားပြီးသောအခါ ပေါလ် အယ်လန် ပြန်မလာသေးပေ၊ ဖုန်းယွီက လူလွှတ်ပြီး မေးမြန်းလိုက်ရာ ပေါလ် အယ်လန် သည် ကားပေါ်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဟိုတယ်သို့ ပြန်ကာ နားနေရန် စောင့်နေကြောင်း သိရသည်။

သူတို့ စားသောက်ပြီးသောအခါ ကီရီလန်ကို နှင့် ဖုန်းယွီတို့သည် ပိုးစာ သားလောင်းကင် တစ်ချောင်းစီ ကိုင်ဆောင်ပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း စားသွားကြသည်။

ကားတံခါး ဖွင့်လိုက်သောအခါ ပေါလ် အယ်လန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အန် ထွက်လာပြန်သည်။

ဖုန်းယွီက စိတ်ပူသယောင်ယောင်ဖြင့် မေးသည်။ “ပေါလ်၊ မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ၊ အစာအိမ် မကောင်းဘူးလား။ ငါ သူတို့ကို မင်းအတွက် ဆေးဖက်ဝင် ဟင်းချို တစ်ခွက် လုပ်ခိုင်းမယ်လေ၊ ရောဂါကို ကုသနိုင်သလို အရသာလည်း ကောင်းတယ်၊ ပိုးကောင် ငါးမျိုး ပဲ ပါပါတယ်”

အော့ ~~

ပေါလ် အယ်လန် ပို၍ပြင်းထန်စွာ အန်သည်။ အစောပိုင်းက သောက်ခဲ့သော ရေများပင် အန်ထွက်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာ ဖုန်းယွီ ကို လက်ကာပြသည်။

“အင်း၊ ပေါလ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နေ့လယ်ပိုင်းမှာ စက်ရုံကို ဆက်လက် စစ်ဆေးဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်၊ မင်းတို့ သူ့ကို ဟိုတယ်ကို ပြန်ပို့ပေးလိုက်ပါ၊ မနက်ဖြန်မှ ငါတို့ ဆက်လက် စစ်ဆေးကြမယ်”

ပေါလ် အယ်လန်ကို ပို့ဆောင်မည့် ကား စတင်မောင်းထွက်သွားပြီးနောက် ဖုန်းယွီတို့ အားလုံး ကျေနပ်စွာ ရယ်မောကြသည်။

ဒါနဲ့ ဒါ အဆုံးသတ်သွားပြီလား။ သေချာပေါက် မဟုတ်သေးပါချေ။

ပေါလ် အယ်လန်သည် ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး ခုတင်ပေါ် လဲနေသည်။ အားအင်မရှိသော ပုံစံမျိုး။ နေ့လယ်စာ ဘာမှ မစားရ၊ သောက်ခဲ့သော ရေများပင် အန်ထွက်သွားသောကြောင့် အလွန်အားနည်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း စားချင်စိတ် လုံးဝ မရှိပေ။

ညနေ ရောက်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် သက်သာရာ ရလာသည်။ သူ ဟိုတယ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး အစားအစာ အချို့ ပို့ခိုင်းသည်၊ မှာလိုက်သည့် အစားအစာများမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် များသာဖြစ်ပြီး ပေါင်မုန့် တစ်ချပ်လည်း ပါသည်။

ပြတင်းပေါက်နားတွင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပေါလ် သည် ပေါင်မုန့် ကို အားရပါးရ ကိုက်စားလိုက်သည်၊ သို့သော် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် Sky Bull(ကောင်းကင်နွားကျိုင်းကောင်)တစ်ကောင် တွားသွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အော့…

တိတ်စမ်း၊ ညစာလည်း စားချင်စိတ် ပျောက်သွားပြီ။

ထိုညတွင် လိင်တံ သုံးမျိုး အရက် သောက်ထားသော ကီရီလန်ကိုသည် ဖူကွမ်းဝေ နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စရာ ရှာဖွေရန် ထွက်သွားကြသည်။ ဖုန်းယွီ ကတော့ အခန်းထဲတွင် တွမ်ယုံဖိန် နှင့် ဆွေးနွေးနေသည်၊ မနက်ဖြန် ပေါလ် အယ်လန်ကို ဘာကျွေးရမလဲ၊ ဒီဘက်ကို ထပ်လာပြီး အာဏာ ပြဝံ့ တော့မှာ မဟုတ်အောင် လုပ်ရမည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ပေါလ် အယ်လန် ကို တွေ့သောအခါ သူ့မျက်နှာ အလွန် မကောင်းပေ။ သွေးရောင် မရှိသလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးအိတ် များကလည်း မည်းမှောင်နေသည်။ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် ကဲ့သို့ အရေပြား ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော ရုပ်ရှင်ထဲက အတိုင်းပင်။

ဒီနေ့ ပေါလ် အယ်လန်က အပြစ်ရှာခြင်း မရှိတော့ပေ၊ အားအင် မရှိတော့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မရဲတော့တာလား မသိပေ။

နေ့လယ် ရောက်ပြန်တော့ တွမ်ယုံဖိန် က ပြုံးလိုက်သည်။ “မစ္စတာအယ်လန် ၊ မင်း ပိုးကောင်ကို မစားတတ်ဘူးလား။ ဒါဆို မနေ့က ဘာလို့ မပြောတာလဲ။ ဒီနေ့ ငါတို့ တခြား ကောင်းတဲ့ အစားအစာ တွေ သွားစားကြမယ်၊ ပိုးကောင် လုံးဝ မပါဘူးလို့ အာမခံပါတယ်”

ပေါလ် အယ်လန်သည် မျက်လုံး မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ် လုပ်နေသည်၊ သူ သူ့ကိုယ်သူ လည်ပင်းညှစ်သတ် ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ဟုတ်တယ်၊ ငါ မနေ့က ဘာလို့ မပြောရတာလဲ။ ဘာလို့လဲ။

သူ မနေ့က ဘာသာပြန်ကို မေးကြည့်တော့ ဒါကို တရုတ်ပြည်မှာ လူအများအပြား စားကြတာ မှန်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ အာဟာရ တန်ဖိုး အလွန် မြင့်မားတာလည်း မှန်ပါတယ်၊ ဖုန်းယွီ တကယ် လိမ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဖုန်းယွီတို့လည်း တကယ် စားကြတာ၊ သူတို့ တမင်တကာ လှည့်စား နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

သူ ဘာသာပြန် ပြောတာကိုလည်း ကြားခဲ့ရတယ်၊ ပိုးကောင် တစ်ရာ စားပွဲ မှာ ကဏန်း၊ ပုစွန်၊ ငါးရှဉ့် စတဲ့ ဟင်းပွဲတွေလည်း ပါသင့်တယ်၊ တွားသွား ပိုးကောင် လေးတွေ အကုန် မဟုတ်ဘူး။ အစောပိုင်းက အဲဒီ ဟင်းပွဲတွေကို အရင် တင်ခိုင်းသင့်မှန်း သိခဲ့ရင် ကောင်းမယ်။ ကဏန်း နဲ့ ပုစွန် ကိုတော့ သူ စားနိုင်ပါသေးတယ်၊ မြွေသား ကိုတောင် သူ စားဖူးတယ်။

ဒီနေ့ ပိုးကောင် မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ပြဿနာ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား။

“အဟမ်း၊ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ အရက် မသောက်ကြတော့ရင် ကောင်းမယ် ထင်တယ်”

တွမ်ယုံဖိန်သည် စိတ်မကောင်းသော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ “ကျွန်တော် တခြားလူကို ခိုင်းပြီး ဝိုင်ကောင်းအချို့ ထပ်ဝယ်ခိုင်းထားတယ်၊ မင်း တကယ် မမြည်းစမ်းချင်ဘူးလား”

ပေါလ် အယ်လန် ခေါင်းကို ခါယမ်း လိုက်သည်၊ လုံးဝ မမြည်းစမ်းဘူး၊ လုံးဝ မမြည်းစမ်းဘူး…

“ဒါဆို ဟင်းပွဲတွေ စားပြီး သာမန် ဗော့ဒ်ကာ အချို့ သောက်တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်”

နောက်တစ်ကြိမ် ဆင်ခြေဖုံး ကို ဦးတည် မောင်းနှင်သွားသည်၊ ပေါလ် အယ်လန် တွင် မကောင်းသော အကြိုခံစားမှု ရှိနေသည်။ ဒါပေမဲ့ တွမ်ယုံဖိန် ပေးထားသော ကတိ၊ ပိုးကောင် လုံးဝ မပါဘူး ဆိုတာကို စဉ်းစားပြီး သူ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ပိုးကောင် လုံးဝ မပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပေါလ် အယ်လန် တစ်သက်လုံး မမေ့နိုင်အောင်တော့ ဖြစ်စေမှာ သေချာသည်။

“ပေါလ်၊ ဒီ ဟင်းပွဲကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါ၊ ဝါးကြွက်သားကြော်၊ ဝါးတော ထဲမှာ နေတဲ့ ကြွက် တစ်မျိုးပါ၊ အရသာ အထူးသဖြင့် နူးညံ့ တယ်”

ပေါလ် အယ်လန် မျက်လုံး ပြူးသွားသည်၊ ဘာ… ကြွက် ကိုလည်း စားလို့ရတာလား။

တရုတ်လူမျိုးတွေ ရူးနေကြတာလား၊ ဘာမဆို စားဖို့ လိုနေတာလား၊ အမဲသား၊ ကြက်သား စားတာ မကောင်းဘူးလား။ ဝက်သား စားရင်တောင် ရတယ်လေ။

“ဒီတစ်ခုကို မစားဘူးလား”

ဒီတစ်ခါတော့ ပေါလ် အယ်လန်သည် မချေမငံ မလုပ်တော့ဘဲ ခေါင်းခါ ပြီး ဒီပစ္စည်းကို သူ မစားကြောင်း တိုက်ရိုက် ပြသလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ကြက်သား ရှိမရှိ မေးသည်။

“ကြက်သား? ရှိတယ်၊ ဝန်ထမ်း၊ အဲဒီ ရိုးရာ ကြက်သား ဟင်းချို ကျိုထားတာ ပြီးပြီလား။ ပြီးပြီဆိုရင် မြန်မြန် ယူလာပေးပါ”

မြေအိုး တစ်လုံး တင်လာသည်၊ ပေါလ် အယ်လန် ကြည့်လိုက်သည်၊ ဒါ ကြက်ဟင်းချို ပဲ၊ တရုတ် ဟင်းချို အရသာ အထူး သဖြင့် ကောင်းတယ်။

ဒါပေမဲ့ မြေအိုးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ အန် လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဒါ ဘယ်လို အနံ့လဲ၊ အနံ့ဆိုး တစ်ခု သူ့ဆီကို တိုက်ရိုက် လာနေသည်။

“ပေါလ်၊ လာ၊ အရင် ဟင်းချို သောက်၊ ပြီးမှ ကြက်သား စား၊ ဒီ ကြက်သား အရသာ အထူး ကောင်းတယ်”ဖုန်းယွီက စေတနာ ထက်သန်စွာ အနံ့ဆိုးတဲ့ တို့ဖူးနဲ့ ကြက်သားဟင်းချိုကို ပေါလ် အယ်လန် အတွက် ခပ်ပေးလိုက်သည်။

ပေါလ် အယ်လန်သည် အရိုးခေါင်း တစ်ခုသည် ကြက်ဟင်းချို ပန်းကန်ထဲကနေ ထွက်လာတာကို မြင်နေရသလို ခံစားရသည်၊ ဒီပစ္စည်းက ပျက်စီး နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

အနံ့ဆိုးတဲ့ တို့ဖူး ကို စားဖူးသော ကီရီလန်ကို ကတော့ မတွေဝေတော့ဘဲ ကြက်သား တစ်တုံး ညှပ်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ အရသာ ခံစားရင်း စားနေသည်။ ဒီပစ္စည်းက အနံ့ကတော့ အော့နှလုံးနာ စေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စားတဲ့အခါ အရသာကတော့ အလွန် ကောင်းတယ်၊ ပြန်တွေးတိုင်း စွဲမက်စရာ ကောင်းတယ်။

“ငါး ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု မရှိဘူးလား”

“ငါး၊ စီစဉ်ထားပါတယ်၊ မင်းတို့ အမေရိကန်လူမျိုးတွေက ရေချိုငါး ကို မစားဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်၊ ဒါကြောင့် ပင်လယ်စာ ကို စီစဉ်ထားတယ်၊ ပြည်ကြီးငါး မင်း စားတယ် မဟုတ်လား”

ပေါလ် အယ်လန် ခေါင်းညိတ်သည်။ ပြည်ကြီးငါး သည် ငါး မဟုတ်သော်လည်း သူ စားသည်။

ဒါပေမဲ့ တင်လာသော ပြည်ကြီးငါးသည် လှုပ်ရှားနေသောအခါ ပေါလ် အယ်လန် ရူးတော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါက အစိမ်း ဆိုတာထားလိုက်၊ အရှင်တောင် ဖြစ်နေသေးတယ်။

“ပေါလ်၊ ဒါ မင်းအတွက် အထူး စီစဉ်ထားတာ။ စားဖိုမှူး၊ ဒီ ဟင်းပွဲကို ဘယ်လို စားရမယ်ဆိုတာကို သရုပ်ပြ ပါဦး”

စားဖိုမှူးက မတွေဝေဘဲ ပြည်ကြီးငါး အရှင်တစ်ကောင်ကို ညှပ်ယူပြီး အနှစ် နဲ့ တို့ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ တစ်စ တစ်စ စားသွားသည်၊ အလွန် အရသာ ရှိသော ပုံစံမျိုး။

ဖုန်းယွီ ကတော့ လုံးဝ မစားဘူး၊ ပြည်ကြီးငါးကို သူ ကျက်အောင် စားရတာကိုပဲ ကြိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူသည် ပေါလ် အယ်လန်ကို စေတနာ ထက်သန်စွာ မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်သည်၊ ဒါ မင်းအတွက် အထူး စီစဉ်ထားတာလေ။

“ဖုန်း၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော့် စားချင်စိတ်က သိပ် မကောင်းဘူး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဒါမှမဟုတ် အသီးအနှံ တစ်ခုခု ရှိလား” ဟင်းသီးဟင်းရွက် နဲ့ အသီးအနှံ မှာတော့ အရှင် ပါမှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။

“ရှိတယ်၊ ဝန်ထမ်း၊ မကြားဘူးလား၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် နဲ့ အသီးအနှံ တင်ပါ”

အမွေးစိမ်းများ ရှိသော တို့ဖူး တစ်ပန်းကန် တင်လာသည်၊ ပေါလ် မထိရဲ၊ ဖုန်းယွီ တို့ကတော့ အားရပါးရ စားကြသည်။ စီချွမ်းမှ အမွေးတို့ဖူး၊ အရသာ အလွန် ကောင်းတယ်။

ပြဿနာ တစ်ခုမှ မရှိပုံရသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိမ်း တစ်ပန်းကန်ကို သူ ဓားခက်ဖြင့် များများ ခပ်ယူလိုက်သည်၊ သို့သော် တစ်ကိုက် စားလိုက်သောအခါ သူ အန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်၊ ဒါ ဘာပစ္စည်းလဲ၊ အရမ်း ခါး တယ်။

ဖုန်းယွီ အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ စားနေသည်၊ ကွမ်ကျိုး မှာလည်း Dandelion (ဒန်ဒီလီယွန်) (ဒေသခံ စကား- ဖေဖေချင်း (Po Po Ding)) ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။

အဲဒီ အမည်းရောင်ပစ္စည်းကို သူတို့က ကြက်ဥ နဲ့ လုပ်ထားတာလို့ ပြောကြတယ်၊ ပေါလ် ဒီတစ်ခါတော့ ဇွန်းတောင် မဆန့်ရဲတော့(အခပ်ရဲတော့)၊ အသီးအနှံ စားဖို့ စောင့်နေတယ်၊ အသီးအနှံ မှာတော့ ပြဿနာ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား။

ဒါပေမဲ့ ဒူးရင်းသီး တစ်ပန်းကန် တင်လာသောအခါ ပေါလ်သည် သီးသန့်ခန်း ထဲကနေ ပြေးထွက်သွားသည်၊ အဲဒီ အနံ့ကို သူ တကယ် မခံနိုင်တော့ဘူး။

ဖုန်းယွီက ဒူးရင်းသီး ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဖိတ်ခေါ်သည်။ “လာ၊ အားလုံး တစ်တုံးစီ စားကြ၊ နေ့လယ်ပိုင်း ပေါလ် နဲ့ စကားပြောဖို့ ကောင်းအောင်”

...

******

အခန်း (၁၀၆၈) အငတ်ခံပြီး သေပါစေ စားမည် မဟုတ်

ဒီတစ်နေ့လုံး ပေါလ် အယ်လန်သည် ဘာမှ မစားခဲ့ရပေ။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဖုန်းယွီ တို့ လူတိုင်း၏ ပါးစပ်မှ ဒူးရင်းသီး အနံ့များ ထွက်နေသည်၊ သူ အနံ့ရရုံဖြင့် အော့နှလုံးနာ ခံစားရသည်၊ ထို့ကြောင့် နေ့လယ်ပိုင်း စစ်ဆေးမှုလည်း အလျင်အမြန် ပြီးဆုံးသွားသည်။ ကံကောင်းစွာ ဒီနေ့ အနံ့ဆိုးရုံသာ ရှိသည်။ ညနေ ရောက်သောအခါ သူ ထပ်မံ ဗိုက်ဆာ လာပြန်သည်။

သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ဟိုတယ်ကနေ အစားအစာ မှာယူဖို့တောင် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ သူ ဘာသာပြန်ကို ပြောလိုက်သည်၊ ခေါက်ဆွဲခြောက် မရှိဘူးလား၊ တစ်ပန်းကန် ဝယ်လာပြီး ဖျော်ပေးပါ၊ ပြီးတော့ ဘီစကစ် တစ်ခုခု ဝယ်လာပေးပါ၊ ဒီဟာတွေ စားရရင် စားရပါစေ၊ ဖုန်းယွီ နဲ့တော့ ဘယ်တော့မှ အတူတူ ထမင်း မစားချင်တော့ဘူး၊ ဒီတစ်သက်လုံး မစားချင်တော့ဘူး!

ဘာသာပြန်က စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်၊ ဒီနေ့ ဟင်းပွဲတွေက ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး၊ အဲဒီ အနံ့ဆိုးတဲ့ တို့ဖူးနဲ့ ကြက်သား က နည်းနည်း လက်ခံရ ခက်တာကလွဲလို့ ကျန်တာ အားလုံး ကောင်းပါတယ်၊ ဝါးကြွက်သား အရသာက ကြက်သား နဲ့ ဆင်တူတယ်၊ အရမ်း ကောင်းတယ်။

နောက်ပြီး အဲဒါ ဘဲဥချဉ်ပဲလေ၊ ရှာလကာရည် နဲ့ ငရုတ်သီးစိမ်း နဲ့ ရောပြီး သုပ်ရင် အရမ်း အရသာ ရှိတာ။

နောက်ဆုံး အသီးအနှံ ဒူးရင်းသီးကလည်း အသီးအနှံ ဘုရင် လို့ ခေါ်ဆိုကြတယ်၊ အာဟာရ တန်ဖိုး အလွန် မြင့်မားတယ်၊ အရသာလည်း အလွန် ကောင်းပါတယ်၊ အနံ့ကသာ နည်းနည်း မကောင်းတာ။

ဒီနေ့ ဒီလူတွေ သောက်တဲ့ စိမ်ထားတဲ့ အရက်က မြွေ၊ ပိုးကောင်၊ ကြွက်၊ ပုရွက်ဆိတ် စသည်တို့ကို စိမ်ထားတာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ကုလားအုတ်သီး၊ ကြာစေ့၊ ဇီးသီး တို့ကို စိမ်ထားတာ၊ သောက်ရတာလည်း ကောင်းပြီး အားလည်း ဖြစ်တယ်၊ ငါတောင် နှစ်ငုံလောက် မသောက်လိုက်ရဘူး။

ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေ ရှိတာကို မင်း မစားချင်ဘူး၊ အခုကျမှ ခေါက်ဆွဲခြောက် စားချင်တယ်။

ပိုက်ဆံချမ်းသာတဲ့ လူတွေ ရဲ့ ကမ္ဘာကို တကယ် နားလည်ရ ခက်တယ်။

သို့သော် သူ ဒေါ်လာ တစ်ရာ ပေးလိုက်တာကို ကြည့်ပြီး သူလည်း တရွတ်တိုက် သွားခဲ့ရသည်။

ဘယ် ခေါက်ဆွဲခြောက်ကို ဝယ်ရမလဲ။ တရုတ်ပြည်မှာ လက်ရှိ အကောင်းဆုံးဖြစ်တဲ့ Le Hahaခေါက်ဆွဲခြောက်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့၊ Kangshuaifuထက်လည်း သိပ် စျေးမကြီးပါဘူး။

...

“ဖုန်း၊ မင်းတို့ တရုတ်ပြည်မှာ တခြား ကောင်းတဲ့ အစားအစာ တွေ ရှိဦးမှာပါ၊ မနက်ဖြန် အဲဒီ ပေါလ်ကို ထပ်ဖိတ်ပြီး မြည်းစမ်းခိုင်းပါဦး” ကီရီလန်ကိုက မြှူဆွယ် သည်။

ဒီကောင် ရှုံးနိမ့်ပြီး ထွက်ပြေး သွားတာ၊ လမ်းတစ်လျှောက် အန်သွားတာကို မြင်တော့ ကီရီလန်ကို အလွန် ပျော်ရွှင် ခံစားရသည်။

“ဖူကျန့် ဘက်မှာ ကြွက်သားခြောက်လို့ ခေါ်တဲ့ အစားအစာ တစ်မျိုး ရှိတယ်၊ မင်း မြည်းစမ်းကြည့်မလား”

“ဘာအသားနဲ့ လုပ်တာလဲ၊ ဝါးကြွက်သား လား၊ အရသာ ကောင်းလား” ကီရီလန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးသည်။

“ငါလည်း မစားဖူးဘူး၊ အရသာ ကောင်းမကောင်း မသိဘူး။ ကြွက်သား ခြောက် ဆိုတော့ သဘာဝအတိုင်း ကြွက်သား နဲ့ လုပ်ထားတာပေါ့။ မစဉ်းစားပါနဲ့တော့၊ မင်း သိတဲ့ ပိုက်လုံး တွေထဲမှာ တွားသွားနေတဲ့ မီးခိုးရောင် ကြွက် တွေပဲ” ဖုန်းယွီ ဆိုးသွမ်းသော အပြုံးဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ဘာကိုမှ မကြောက် တတ်သော ကီရီလန်ကို ၏ မျက်နှာပင် ပြောင်းလဲသွားသည်၊ ပိုက်လုံးထဲက ကြွက်ကိုလည်း စားလို့ရတာလား။ သူ အဲဒီ သုံဂျောင် ကို တစ်ခါ မြည်းစမ်းပြီးနောက် ကြွက်ကို နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မစားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

သူသည် တခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ရာ တွမ်ယုံဖိန်ကလည်း ခေါင်းခါပြပြီး သူလည်း မစားကြောင်း ပြသသည်။

ကီရီလန်ကိုက ပြုံးပြီး ခြောက်လိုက်သည်၊ “ဒီ ကိစ္စမှာ ငါ မကူညီနိုင်ဘူး၊ ငါလည်း ဒါကို မစားဘူး”

သူက မစားဘူးလို့ ပြောတာ၊ မရဲဘူး လို့ မပြောပေမဲ့ ဖုန်းယွီ အတွက်ကတော့ မရဲတာ ပဲ ဖြစ်သည်။

“နောက်ထပ် ထူးခြားတဲ့ အစားအစာက ငါးပူတင်းပဲ၊ အဆိပ် အလွန် ပြင်းတယ်၊ စားရင် သေတာ သေချာတယ်၊ ကယ်ဆယ်ဖို့ တောင် မလိုဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပြည်တွင်းမှာ စားဖိုမှူး ရှာရ ခက်တယ်၊ မင်း မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လား”

ကီရီလန်ကို သည် စက်ရုပ် ကဲ့သို့ ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ ဒါက အသက်ကို ပုံအော ရတာ၊ သူ မလုပ်ဘူး။ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို မခံစားရသေးဘူး၊ ဘာလို့ ကိုယ့်ဘာသာ သေဖို့ ရှာရမှာလဲ။ အစားအစာ ကောင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ဒီတစ်ခု မပါလည်း ရတယ်။

ဖူကွမ်းကျန့်က ဖုန်းယွီ စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်၊ ဖုန်းယွီ ပြောတဲ့ ပစ္စည်းတွေက သူ့ကို ကြောက်လန့် စေသည်။

“ဖုန်း ၊ မနက်ဖြန် အဲဒီ အယ်လန် ထွက်သွားမလား”

ဖုန်းယွီက မသေချာစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူ ငါတို့ရဲ့ ဧည့်ခံပွဲကို လက်ခံတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ မထွက်သွားရင်တော့ တခြား နည်းလမ်း ရှာရမှာပေါ့”

ပေါလ် အယ်လန်ကို လှောင်ပြောင်ရတာ ဖုန်းယွီကို အလွန် ပျော်ရွှင် စေသည်။

“သူ အပြစ်ရှာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်၊ ဒါက တရုတ်ပြည်၊ သူ့ကို ရှင်းလင်းဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ကိုယ့်မှာ ပိုက်ဆံ နည်းနည်း ရှိတယ် ထင်ပြီး မောက်မာ နေတယ်၊ ငါတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာတောင် မကြည့်ဘူး!” ဖူကွမ်းဝေက မာနကြီး စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ သူ့နဲ့အတူ နှစ်ခွက် လောက် သောက်ချင်သေးတာ၊ ကံမကောင်းစွာပဲ သူ အရက်လည်း မသောက်နိုင်ဘူး ထင်တယ်၊ မသောက်ရဲဘူး၊ ဒီနေ့ အရက် အမျိုးမျိုး ရှိတာကို တစ်ခုမှ မမြည်းစမ်းကြည့်ဘူး၊ တကယ် ဘဝကို ဘယ်လို ခံစားရမယ်မှန်း မသိဘူး” ကီရီလန်ကိုသည် မကျေနပ်သော ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ့ အမြင်အရဆိုရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ဝိုင်ကောင်းတွေကို အခွင့်အရေးရရင် မြည်းစမ်းကြည့်သင့်တယ်၊ ဘဝမှာ အရက် မရှိရင် ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မလဲ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အရက်သောက်ပြီးရင် မိန်းမလည်း နည်းနည်း ပါရင် ပိုပြီး ပြည့်စုံ သွားမှာပေါ့။

ကီရီလန်ကို ထပ်မေးသည်။ “ငါတို့ ညနေ ဘာစားကြမလဲ၊ ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ”

ဖုန်းယွီ “...” နေ့လယ်က မင်း အစားအများဆုံး စားခဲ့တာ၊ အခုကျမှ ပြန်ဆာပြီလား။

လူအနည်းငယ် အတူတူ ထွက်ပြီး စားဖို့ နေရာ ရှာကြသည်။ ဒီအချိန်မှာ ဘာသာပြန်ကလည်း ပေါလ် အယ်လန်အတွက် ခေါက်ဆွဲခြောက်ကို ဝယ်လာပြီး လုပ်ပေးလိုက်သည်။

“မစ္စတာအယ်လန် ၊ ဒီဟာက ဝက်ပေါင်ခြောက်ပါ၊ အသားစည်သွပ်ဘူး တစ်မျိုးနဲ့ ဆင်တူပါတယ်၊ ဒီဟာက အမဲသား ပါ၊ မြည်းစမ်းကြည့်နိုင်ပါတယ်”

ပေါလ် အယ်လန် ဖွင့်ပြီး နှစ်ကိုက် စားလိုက်သည်၊ အရသာလည်း ကောင်းတယ်။ သူ ဗိုက်ဆာနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ စားရတာ အလွန် အရသာ ရှိတယ်လို့ ခံစားရသည်။

“ဒါ ဘယ်မှာ ထုတ်တာလဲ၊ ငါ ပြန်ရင် ငါ့ မိသားစုအတွက် နည်းနည်း ဝယ်သွားချင်တယ်” ပေါလ် အယ်လန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

ဘာသာပြန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး ပြောသည်၊ “ဒီဟာက ဥက္ကဋ္ဌဖုန်းရဲ့ ဖခင် ကုမ္ပဏီက ထုတ်လုပ်တာ၊ မင်း မသိဘူးလား”

“ဘယ်သူ.. ဖုန်းရဲ့အဖေ ကုမ္ပဏီကလား။ ဒီပစ္စည်း ဘာလဲ၊ လုံးဝ မကောင်းဘူး၊ နောက်ဆို ဒီဟာ မဝယ်နဲ့တော့” ပေါလ် အယ်လန် သည် ဒုတိယမြောက် ဝက်ပေါင်ခြောက် (နှစ်ကိုက် စားပြီးသား) ကို အမှိုက်ပုံး ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်၊ ပါးစပ်ထဲက တစ်ကိုက်ကိုလည်း ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

ဟွန်း၊ ဖုန်းတို့မိသားစုက ထုတ်တာ၊ အထဲမှာ ကြွက်သား ဒါမှမဟုတ် ပိုးကောင်သား တစ်ခုခု ထည့်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဘာသာပြန်က ပေါလ် အယ်လန်ကို စကား မပြောနိုင်စွာ ကြည့်နေသည်၊ ခင်ဗျား အခုနက စားရတာ အရသာ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား၊ မိသားစုအတွက်ပါ ဝယ်သွားချင်တယ်ဆို၊ အခုကျမှ မေ့သွားပြီလား။

ဒီ ခေါက်ဆွဲခြောက်က Le Haha က ထုတ်တာ၊ အထဲမှာ ဥက္ကဋ္ဌဖုန်းရဲ့ ရှယ်ယာတွေ ပါတယ်၊ မစ္စတာအယ်လန် ကို ပြောပြရမလား။

ပေါလ် အယ်လန် ခေါက်ဆွဲ နှစ်ကိုက် စားလိုက်ပြီး အရသာ ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတုန်းမှာ ဘာသာပြန်ရဲ့ အကြည့်က ထူးဆန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ သူ့ ခေါက်ဆွဲခြောက် ဘူး ကို စိုက်ကြည့်နေသလိုမျိုး။

သူ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည်၊ အပေါ်မှာ ခေါက်ဆွဲခြောက် နာမည် ရေးထားသည်၊ တရုတ်လို ဖြစ်သောကြောင့် သူ ဖတ်လို့ မရဘူး။

ဒါပေမဲ့ အပေါ်မှာ ကာတွန်းရုပ်လေး တစ်ခု ရှိသည်၊ သူ ကြည့်ရတာ အလွန် ရင်းနှီး နေသည်၊ ဘယ်နေရာမှာ မြင်ဖူးသလိုမျိုး။

သူ ခေါက်ဆွဲ တစ်ကိုက် ထပ်စားလိုက်သည်၊ ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုး လာသည်။ သူ ဒီ ကာတွန်းရုပ် ကို ဘယ်မှာ မြင်ဖူးလဲဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ သတိရသွားသည်၊ သူတို့ Microsoftမှ ပရိုဂရမ်မာများ သောက်ရတာ ကြိုက်တဲ့ အချိုရည်ဘူး ပေါ်မှာ၊ အဲဒီ The Forceလို့ ခေါ်တဲ့ အချိုရည်။

သူ မှတ်မိသည်၊ အဲဒီ အချိုရည် ကလည်း ဖုန်းယွီ ရဲ့ ကုမ္ပဏီက ထုတ်လုပ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီတော့ ဒီ ခေါက်ဆွဲခြောက်လည်း ဖုန်းယွီ ကုမ္ပဏီက ထုတ်တာပေါ့။

“ဒီ ခေါက်ဆွဲခြောက် ထုတ်တဲ့ ကုမ္ပဏီက ဖုန်းရဲ့ကုမ္ပဏီလား”

ဘာသာပြန် ခေါင်းညိတ်သည်။ ဒါ ငါ ၏ပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ကိုယ်တိုင် မှန်းမိတာ။

ဖြန်

ပေါလ် အယ်လန် ခေါက်ဆွဲခြောက်ဘူးကိုလည်း အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ခုနက ခေါက်ဆွဲခြောက်ရဲ့ အရသာထုပ်ထဲမှာ အမည်းရောင်ပစ္စည်းတွေ ပါတာကို မြင်လိုက်ရတယ်၊ ပိုးကောင်နဲ့ လုပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

သူ သန့်ရှင်းသည့် ရေပုလင်းတစ်ဘူးကို ဖွင့်လိုက်သည်၊ နှစ်ငုံ သောက်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုပုလင်းပေါ်မှာလည်း အဲဒီမုန်းစရာ ကာတွန်းရုပ်လေး ပါတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရေကိုလည်း မသောက်တော့ဘူး!

တရုတ်ပြည်က ဒီလောက် ကြီးတာ၊ တခြား ကုမ္ပဏီတွေက အစားအစာ မထုတ်လုပ်ကြတော့ဘူးလား။

စားပွဲပေါ်မှာ အချိုရည် တစ်မျိုးလို ပစ္စည်းတစ်ထုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ သူ ဒီဟာကို သောက်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်၊ ဒါပေမဲ့ အပေါ်မှာ အဲဒီ မုန်းစရာ ကာတွန်းရုပ်လေးပဲ ရှိနေပြန်တယ်။

ဘာသာပြန်က ပေါလ် အယ်လန်သည် မဖွင့်ရသေးသော Le Haha နို့လက်ဖက်ရည်ကိုပါ အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်တာကို ကြည့်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ တရုတ်ပြည် ရဲ့ အကောင်းဆုံး အစားအစာ အမှတ်တံဆိပ် က Le Haha ပဲ၊ Le Haha ပစ္စည်းတွေ မဝယ်ချင်ရင် အစောကြီးကတည်းက ပြောသင့်တာပေါ့။

ပေါလ် အယ်လန် အရာအားလုံးကို အမှိုက်ပုံး ထဲ ပစ်ထည့်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်မှာ စားစရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့... သူ ဗိုက်မပြည့် သေးဘူး။

သူ သွားကို ကိုက်ပြီး အငတ်ခံ ရင်တောင် ခံမယ်၊ သူ ဒီ အစားအစာ တွေ မစားဘူး၊ အငတ်ခံပြီး သေပါစေ စားမည် မဟုတ်ချေ။

...

******