တကယ်ကို မမောနိုင်မပန်းနိုင်ပဲ

အဖြူရောင် အငွေ့အသက် လွှမ်းမိုးသော အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ လုချန်း အလုပ်များနေခဲ့သည်။ ယွမ်ရှန်ရှန်သည် သူမ၏ ငွေရောင်သွားများဖြင့် အံကြိတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း လုချန်းအား သစ္စာဖောက် တပည့်တစ်ဦးဟု စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲနေခဲ့၏။

သူမ၏ ဆရာ ထျန်းချန်ကမ္ဘာသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည်ကို လုချန်း သိသွားချိန်မှစ၍ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပို၍ပင် ကြမ်းတမ်းလာခဲ့၏။

ဤလူသည် သူမ၏ ဆရာမအပေါ် အကြံအစည်များ ရှိနေခဲ့ကြောင်း သူမ သိ၏။

ထိုအခိုက်တွင် လုချန်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ယွမ်ရှန်ရှန်အား သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းစေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့၏။

ယွမ်ရှန်ရှန်က အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်... ရှင်က တကယ်ပဲ ဒီကိစ္စဆို လုံးဝ မမောနိုင်ဘူးနော်။”

သူမ လုချန်း၏ မိန်းမ ဖြစ်လာရန် ပထမဆုံး သဘောတူခဲ့စဉ်ကတည်းက သဘာဝတရား တစ်ခုကို သူမ ဆက်တိုက် တွေးတောနေခဲ့၏။ လုချန်းသည် လက်ရှိတွင် အလှအပကို နှစ်သက်သော်လည်း လူတို့သည် အချိန်နှင့်အမျှ ကြီးပြင်း ရင့်ကျက်လာကြရမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မိန်းမများစွာ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ အပြုအမူအတိုင်းဆိုလျှင် သူသည် တစ်နေ့နေ့တွင် မိန်းမများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားမည်မှာ သေချာ၏။

သို့သော် အတူရှိခဲ့သည့် ဤနှစ်များ ကြာပြီးနောက် သူမ မှားယွင်းခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်လာခဲ့၏။ ဤလူသည် မောပန်းနွမ်းနယ်သည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြခဲ့ပေ။

လုချန်း၏ ကြိုးစားမှုက ယောက်ျားမိန်းမ ကြား ပျော်ရွှင် သာယာမှုအတွက်လား သို့မဟုတ် သူ၏ မိန်းမများကို အသုံးပြု၍ နဂါးဖီးနစ်ယင်ယန်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံရန်အတွက်လား ဆိုသည်ကို ယွမ်ရှန်ရှန် ယခု နားမလည်နိုင်တော့ချေ။

ယွမ်ရှန်ရှန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လုချန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး

“မောစရာ ဘာရှိလို့လဲ။ အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုတာ ဒီပျော်ရွှင်မှုတွေကို လိုက်စားဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။”

“ပျော်ရွှင်မှုကိုတောင် မောပန်းလာပြီဆိုရင် အသက်ရှင်နေရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ။”

ယွမ်ရှန်ရှန် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူမက အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် ရှူလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် လုချန်းနှင့် ဤမှားယွင်းသော အယူအဆများကို ငြင်းခုံရန် သူမ ပျင်းရိနေမိ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ဇစ်မြစ်က မရိုးရှင်းပေ။

အနာဂတ်တွင် သူ ဧကရာဇ်တစ်ပါး မဖြစ်လာခဲ့လျှင်ပင် သူ၏ ဇစ်မြစ် တစ်ခုတည်းကပင် သူ့အား လုံလောက်သော ကျင့်စဉ် အထောက်အပံ့များနှင့် ရှည်လျားသော သက်တမ်းကို ပေးအပ်ပေလိမ့်မည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် လုချန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမ အနေနှင့် ပို၍ပင် ကြိုးစားအားထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျိုးရိုးသည် လုချန်းလောက် မခိုင်မာသလို သူမ၏ ပါရမီကလည်း ထိုနည်း၎င်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမတွင် နတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ရှိခဲ့သော်လည်း လုချန်း၏ ညစ်ညမ်းစေခြင်းကို ခံခဲ့ရ၏။ ယခုအခါ နတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာသည် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ယခင်ကဲ့သို့ များစွာ အရှိန်မြှင့် မပေးနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် နတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာသည် လုံးဝ အသုံးမဝင်သွားခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက သူမအား ကျင့်စဉ် နည်းစနစ်များ နားလည်ရန် ပိုမို ထောက်ပံ့ပေးပြီး မည်သည့် နည်းစနစ်ကိုမဆို ပြီးပြည့်စုံသည်အထိ လျင်မြန်စွာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်မှု အရှိန်က ယခင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လုချန်းက ယွမ်ရှန်ရှန်၏ မျက်နှာကို ဖွဖွ နမ်းလိုက်ပြီး

“ဆရာမ ကျွန်တော်နဲ့ အတူရှိရတာ ပျော်ရဲ့လား”

စနစ်၏ အချက်အလက်များမှတစ်ဆင့် ယွမ်ရှန်ရှန် သူ၏အပေါ် ချစ်ခင်မြတ်နိုးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း လုချန်း သိနိုင်သော်လည်း ၎င်းသည် စနစ်၏ အချက်အလက်များသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဇနီးများထံမှ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တုံ့ပြန်မှုများကို လုချန်း အမြဲ ကြားလိုခဲ့၏။

သူတို့ ပြောတာကို သူ ကြားရန် လိုအပ်၏။ ထိုအခါမှသာ သူ၏ စိတ်နှလုံး အေးချမ်း သက်သာရာ ရမည် ဖြစ်သည်။

လုချန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ယွမ်ရှန်ရှန် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

“ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ပိုင်ဆိုင်ပြီး ရှင့်ရဲ့ ကစားစရာတစ်ခုလို အကျဉ်းချထားတာ။ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် ပျော်နိုင်မှာလဲ။”

လုချန်းက ရယ်မောလျက်

“ကျွန်တော်က ဆရာမကို ဘယ်တုန်းက အကျဉ်းချထားလို့လဲ။”

ယွမ်ရှန်ရှန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်

“ကျွန်မကို ရှင့်ဆီက ထွက်မသွားအောင် တားထားတာ။ ဒါ အကျဉ်းချတာ မဟုတ်ဘူးလား။”

လုချန်းက ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်ပြီး

“ဒါဆို ဆရာမ ပြောချင်တာက ခင်ဗျား အခု ကျွန်တော့်ကို ထားပြီး မသွားနိုင်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား။”

ယွမ်ရှန်ရှန် စကားဆက်မပြောတော့ပေ။ သူမ၏ ဦးခေါင်းသည် လုချန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မှီထားပြီး သူမ၏ ငွေရောင် ဆံနွယ်များသည် သူ၏ ရင်ဘတ်မှ လှပသော အိပ်ရာခင်းများဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောကျသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ယွမ်ရှန်ရှန် စကားပြောလာသည်။

“ခဏခဏ ကျွန်မကို လာစမ်းသပ်မနေနဲ့။ ရှင့်ကို ထားမသွားဘူးလို့ ကျွန်မ ပြောပြီးသားပဲ။”

ယွမ်ရှန်ရှန်၏ အမြင်တွင် လုချန်း ထိုသို့သော မေးခွန်းများ မေးခြင်းသည် သူမ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက သူမအား ဤမေးမြန်းမှုများဖြင့် စမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု သူမ ထွက်ပြေးရန် မည်သည့် အကြောင်းပြချက် ရှိမည်နည်း။ သူမသည် ဤအမျိုးသားနှင့် သက်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြားမှ ကိစ္စရပ်များအပေါ် ပြင်းပြသော ဆန္ဒများ မရှိတော့သော်လည်း သူမသည် လုချန်းနှင့် နေရခြင်းအား နေသားကျနေပြီဖြစ်သည်။ သူ့ကို အချိန်ကြာကြာ မတွေ့ရပါက လွမ်းဆွတ်မိလိမ့်မည်။

သူမ ဤအမျိုးသားအပေါ် သံယောဇဉ် တွယ်ငြိမိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ယွမ်ရှန်ရှန် ကောင်းစွာ သိရှိ၏။ ၎င်းက လုချန်း သူမထံ အကျိုးကျေးဇူး တစ်စုံတစ်ရာ ယူဆောင်လာပေးခဲ့သောကြောင့် မဟုတ်သလို အချစ်၏ သာယာမှုများတွင် စွဲလန်းမိနေသောကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။ နှောင်ကြိုးတစ်ခုကြောင့် သာဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ကံကြမ္မာများသည် ယခုအခါ ချိတ်ဆက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယုတ္တိကျသော ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် လုချန်း သူမအား သစ္စာမဖောက်သရွေ့ သူမ သူ့ကိုခွဲခွာသွားမည် မဟုတ်ပေ။ သူမအတွက် သစ္စာဖောက်ခြင်းဆိုသည်မှာ လုချန်း အခြားမိန်းမများကို ရှာဖွေခြင်းကို မဆိုလိုပေ။ အကြောင်းမှာ ဤအမျိုးသား၏ မိဖုရားဆောင်တွင် လုံလောက်သည်ထက် ပိုသော မိန်းမများ ရှိနေပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ လုချန်း အခြားမိန်းမများကို ရှာဖွေခြင်းက သစ္စာဖောက်မှု မြောက်ပါက သူ သူမအား အကြိမ်များစွာ သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် လုချန်း၏ သစ္စာဖောက်မှု ဆိုသည်မှာ သူမအား သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မထားရှိတော့ပဲ ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် သို့မဟုတ် ပိုမို ကြီးမားသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုအတွက် စတေးခံအဖြစ် သဘောထားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

သို့သော် ဤအချိန်အထိ လုချန်းထံမှ ထိုကဲ့သို့သော လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာကို ယွမ်ရှန်ရှန် မမြင်တွေ့ရသေးပေ။

သူသည် သူမအား သူ၏ စတေးခံအဖြစ် စည်းရုံးရန် ကြိုးစားဖူးခြင်း မရှိပေ။ သူတို့၏ တွေ့ဆုံမှုများသည် အမြဲတမ်း တည့်တိုးပင်ဖြစ်တတ်၏။ တွေ့ဆုံသည့်အခါတိုင်း သူတို့၏ ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားမှသာ ချိုသာသော စကားများ ပြောဆိုတတ်ပြီး ကျင့်စဉ်အကြောင်းကို ပြောလေ့ မရှိသလောက် ရှားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် လုချန်းက ယွမ်ရှန်ရှန်၏ ခါးကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ကာ သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ငွေရောင် ဆံနွယ်များကို ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လုချန်းက

“ကိုယ်က စမ်းသပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စကားလုံးတွေနဲ့ ကိုယ့်ကို ချစ်တယ်လို့ ပြောတာကို ကြားချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကို ကိုယ့်မိန်းမ ဖြစ်လာအောင် အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ မင်း ကိုယ့်အပေါ် တကယ့် သံယောဇဉ် မရှိဘူးလို့ အမြဲ ခံစားနေရတယ်။”

ယွမ်ရှန်ရှန်က

“ဟင်း။ ရှင် ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တယ် ဆိုတာတော့ ရှင် သိသားပဲ။”

လုချန်းက

“အဲဒီတုန်းကသာ ကိုယ်လက်ဦးမှု မယူခဲ့ရင် မင်းအခုအချိန်လောက်ဆို တခြား ကမ္ဘာတစ်ခုကို ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီ။ ပြီးတော့ ကိုယ်တို့ ဒီဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ဖြစ်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူးလေ။ ကိုယ်က မင်းကို ချစ်မိနေတာ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။”

ယွမ်ရှန်ရှန်က အေးစက်စွာဖြင့်

“ဒါက ကျွန်မကို ချစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ချစ်တာ။”

လုချန်းက ရယ်မောလျက်

“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲလေ။ သခင်ကိုချစ်ရင် ခွေးကိုပါ ချစ်ရမှာပေါ့။ မင်းကို ချစ်တာနဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချစ်တာကြားမှာ ဘာကွဲလွဲမှု ရှိလို့လဲ။”

ယွမ်ရှန်ရှန်က

“ကျွန်မ ရှင့်နဲ့ ဒီအကြောင်း ဆက်ငြင်းမနေချင်တော့ဘူး။”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ယွမ်ရှန်ရှန်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး တွယ်ကပ်တတ်သော မိန်းမတစ်ဦးကဲ့သို့ လုချန်း၏ ရင်ဘတ်ကို မှီရင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

လုချန်းလည်း စကားဆက်မပြောတော့ပေ။ အခန်းသည် ထူးကဲစွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူတို့ နှစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေ၏။

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားခဲ့ကြပြီး ၎င်းက ယွမ်ရှန်ရှန်အား အတော်လေး သာယာမှု ခံစားစေခဲ့သည်။ သူမသည် လုချန်းနှင့် ရင်းနှီးနေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကလို ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုများ မရှိတော့ပေ။ သူမသည် ယခု လုချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အထူးသဖြင့် သူ၏ နှလုံးခုန်သံကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားနိုင်နေခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးခုန်သံသည် လုချန်း၏ နှလုံးခုန်သံနှင့် ထပ်တူကျလာသည်ကို သူမ တွေ့ရှိလာခဲ့ပြီး နှစ်ဦးစလုံး ထူးဆန်းသော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားပုံရသည်။

လုချန်းလည်း ထိုအချက်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ကျင့်ကြံနေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် တည်ငြိမ်စွာ တက်လှမ်းနေပုံရသည်။

လုချန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေသနည်း။

သူနှင့် ယွမ်ရှန်ရှန်သည် ရင်းနှီးစွာ နေထိုင်နေခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံနေခြင်း သို့မဟုတ် မည်သည့် ရင်းနှီးသော အပြုအမူမျိုး တစ်ခုမှ ပြုလုပ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ရှင်းမပြနိုင်စွာ တိုးတက်နေရသနည်း။

ထို့နောက် လုချန်း စနစ်အား စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။

“စနစ် ဘာလို့ ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တွေက ဆက်တိုက် တိုးတက်နေရတာလဲ။”

စနစ်သည် ယခင်ကထက် ပိုမို ဉာဏ်ကောင်းလာခဲ့ရာ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းများ ရှိသည့်အခါတိုင်း သူ၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ စနစ်ကို တိုင်ပင်ရန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။