အခန်းများ ထပ်ထည့်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သို့သော် ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်း။

【ဒါက ဂူမင်ဒုံး ကို မယုံနိုင်စွာ မီတာတစ်ဝက်လောက် နောက်ကို ခုန်ဆုတ်သွားစေခဲ့တယ်။】

【တပ်မှူး ကျောက် က ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ?】

【ဒီအဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ?】

【ဒီကောင်လေး လိမ်တာမဟုတ်ဘဲ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်တဲ့ပညာ ကို တကယ်ကျွမ်းကျင်နေတာ ဖြစ်နိုင်မလား?】

【မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက ဆန်းကျယ်တစ္ဆေအဆင့် မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ သူက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ?】

【လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး!】

ဂူမင်ဒုံး ထပ်ပြီး မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာ တခြားဒုတိယမြို့စားကြီး သုံးယောက်လည်း သူ့ဘေးကို ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။

【လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက အလွန်အမင်း ဇွန်ဘီတွေလိုမျိူး လွတ်နေခဲ့တယ်။】

【 ကျောက်ဟဲ့ကန် အပါအဝင် တစ္ဆေလေးပါးက ဂူမင်ဒုံး ကို လုံးဝဝိုင်းရံထားခဲ့တယ်။】

【ချက်ချင်းဆိုသလို။】

ဂူမင်ဒုံး က ချွေးတွေ တရစပ်ကျလာခဲ့တယ်။ သူက သူ့ရှေ့က ယဲ့ယွီ ကို ကြည့်ပြီး တုန်ယင်တဲ့အသံနဲ့ “မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်းက ဘယ်သူလဲ?” ဟု မေးခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီ က စကားအများကြီး မပြောဘဲ သူ့ရဲ့လက်ချောင်းတွေကို ဖျစ်ညှစ်လိုက်ကာ ဒီတစ္ဆေလေးပါးကို ဂူမင်ဒုံး ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။】

【ဘာလို့ ဒီမှာရှိတဲ့ တစ္ဆေအားလုံးကို ထိန်းချုပ်မထားတာလဲ?】

အကြောင်းပြချက် နှစ်ခုရှိတယ်။

【ပထမ၊ ယဲ့ယွီ က ဆူညံတဲ့လူတွေကို မုန်းတီးတယ်။】

【ဒီကို ရောက်လာကတည်းက ဂူမင်ဒုံး ဟာ ခွေးတစ်ကောင်လို ဟိန်းဟောက်နေခဲ့တယ်။ တကယ်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပါ။】

【ဒုတိယ၊ သူက နတ်ဘုရားထိန်းချုပ်သော နှလုံးသားပညာ က တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်လောက်အထိ ထုတ်ဖော်နိုင်သေးလဲဆိုတာကိုလည်း စမ်းသပ်ချင်ခဲ့တယ်။】

【လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်သာ ကြာခဲ့တယ်။】

【 တင်လင်မြို့တော် ရဲ့ မြို့စားခန်းမ က ကျယ်လောင်တဲ့အသံနဲ့ ပြိုကျသွားခဲ့ပြီး ဂူမင်ဒုံး ကို လုံးဝ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်ခဲ့တယ်။】

【ပြီးပြည့်စုံတယ်။】

【ဒီကနေ နတ်ဘုရားထိန်းချုပ်သော နှလုံးသားပညာ က ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းအားက သူ့ကို လုံးဝမထိခိုက်ဘူးဆိုတာကို မြင်နိုင်ပါတယ်။】

【ဒီအချက်ပေါ် မူတည်ပြီး ဒါက အမြင့်ဆုံး တစ္ဆေပညာ ဘွဲ့နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။】

【သို့သော် နတ်ဘုရားထိန်းချုပ်သော နှလုံးသားပညာ မှာ ကန့်သတ်ချက်မရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။】

【 ယဲ့ယွီ ရဲ့ လက်ရှိ တစ္ဆေစွမ်းအားနဲ့ သူက သူ့ထက် အဆင့်ကြီးတဆင့် ပိုမြင့်တဲ့ တစ္ဆေလေးပါးအထိ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါတယ်။】

【 ကျောက်ဟဲ့ကန် နဲ့ တခြားဒုတိယမြို့စားကြီး သုံးယောက်စလုံးက မြေတစ္ဆေနယ်မြေ ရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်မှာ ရှိပါတယ်။】

【လိုအပ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီပါတယ်။】

【သို့သော် နောက်ထပ် မရှိမဖြစ်လိုအပ်ချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အဆင့်မြင့်တစ္ဆေကို ရင်ဆိုင်တဲ့အခါ တခြားတစ်ဖက်က လုံးဝကာကွယ်မှု မရှိတဲ့အခါ မျိုးမှာသာ တိုက်ခိုက်မှု အောင်မြင်နိုင်ပါမယ်။】

【 တစ္ဆေသခင်အဆင့် ထက် ပိုမြင့်တဲ့ တစ္ဆေတွေကို လုံးဝထိန်းချုပ်လို့ မရပါဘူး။】

【အဆင့်နိမ့်တစ္ဆေတွေအတွက်ကတော့ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အများဆုံးအရေအတွက်က တစ်ရာလောက်ပါ။】

【ဒါက စနစ်က ပေးထားတဲ့ သတိပေးချက်ပါ။】

【ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက ယာယီသာ ဖြစ်ပါတယ်။】

【 ယဲ့ယွီ ရဲ့ နယ်မြေက အနာဂတ်မှာ ပိုမြင့်နိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ တစ္ဆေစွမ်းအားက ပိုအားကောင်းနိုင်ရင် သူ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ လူအရေအတွက်က ဆက်လက်တိုးလာပါလိမ့်မယ်။】

【ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါတွေအားလုံးက အတိတ်ကအရာတွေပါ။】

【သို့သော် ဒီလိုအကျိုးသက်ရောက်မှုနဲ့တောင် ယဲ့ယွီ က အရမ်းကျေနပ်ခဲ့ပါတယ်။】

【ဒီမှာ နှစ်ရက်ဖြုန်းရတာ တန်ပါတယ်။】

【 မြို့စားအိမ်တော် မှာ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး တင်လင်မြို့တော် ရဲ့ အစောင့်တွေက အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။】

【သူတို့ကတည်ငြိပ်စွာရပ်နေတဲ့ ယဲ့ယွီ ကို မြင်တဲ့အခါ။】

【သူတို့အားလုံး သူတို့ရဲ့လက်ထဲက တစ္ဆေလက်နက်တွေကို မြှောက်ကာချိန်ရွယ်ထားခဲ့ကြတယ်။】

【ဒီအချိန်မှာ ကျောက်ဟဲ့ကန် က ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့လက်မောင်းတွေကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အားကောင်းတဲ့ လေပြင်းတစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်က အစောင့်တွေအားလုံးကို မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားစေခဲ့တယ်။】

【ထို့နောက် သူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်- ထွက်သွား!】

【အစောင့်တွေအားလုံး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ကြတယ်။】

ဒီအချိန်မှာ တတိယမြို့စား ဝူကျို ကလည်း နက်ရှိုင်းတဲ့အသံနဲ့ “တပ်မှူး ကျိုး ရဲ့စကားတွေက မင်းတို့နာခံစရာမလိုဘူးထင်နေတာလား၊သေချင်နေတာလား? ငါတို့ ဒါတွေကို ထပ်ပြောဖို့ လိုအပ်သလား?”

【အစောင့်တွေအားလုံး မတ်တပ်ရပ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြတယ်။】

【မှန်ပါတယ်၊ နတ်ဘုရားထိန်းချုပ်သော နှလုံးသားပညာ က တစ္ဆေတွေရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရုံသာမကဘဲ သူတို့ကို စကားပြောနိုင်အောင်လည်း လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ပါတယ်။】

【အပြင်ဘက်ကနေ ကြည့်ရင် ပုံမှန်အခြေအနေနဲ့ ဘာမှ မကွာခြားပါဘူး။】

【ဒါက ကာကွယ်ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။】

အစောင့်တွေကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ယဲ့ယွီ က အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ဒုတိယမြို့စားကြီး သုံးယောက်ကို ထားခဲ့ပါတယ်။

【ထို့နောက် သူက ကျောက်ဟဲ့ကန် ကို ခေါ်ပြီး တင်လင်မြို့တော် ရဲ့ အပြင်ဘက်က လူသူကင်းရှင်းနေတဲ့နေရာတစ်ခုကို လျှပ်တပြက်သွားခဲ့တယ်။】

【သူ့ရဲ့လက်ကို မြှောက်ပြီး နောက်ဆုံးလူရဲ့ နဖူးကို လေထဲမှာ ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ကာ သူ့ရဲ့ ဝိဉာဉ်ရှာဖွေနည်းပညာ ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။】

【ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် နတ်ဘုရားထိန်းချုပ်သော နှလုံးသားပညာ က သူ့အပေါ် ဘယ်လို မတရားစွပ်စွဲခဲ့လဲဆိုတာကို သူ တကယ်သိချင်နေတုန်းပါပဲ။】

【ခဏအကြာမှာ။】

【 ယဲ့ယွီ က သူ့ရဲ့လက်ချောင်းတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့အမူအရာက အလွန်ထူးဆန်းလာခဲ့တယ်။】

【မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ လူဆိုးတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ရှောင်ကျီပေါ် က စိတ်ကို ထိန်းချုပ်တဲ့ပညာ ကို ကိုယ်တိုင်ခိုးယူခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကံမကောင်းတဲ့ သူ့ရဲ့ဆရာ ဟန်ချီ ပေါ်ကို အပြစ်ပုံချခဲ့တယ်။】

【အဲ၊ ဒါက မမှန်ဘူး။ အဲ့လိုပြောလို့မဖြစ်သေးဘူးလေ ။】

ရှောင်ကျီပေါ် ကို လူဆိုးလို့ မခေါ်နိုင်ပါဘူး။ သူက ငါ့ရဲ့ ခူဟန်မြို့မှ မုန်တိုင်း ရဲ့ သစ္စာရှိပရိသတ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

ငါ့ရဲ့ပရိသတ်တွေက ဘယ်လိုလုပ် လူဆိုးတွေ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

【သူတို့အားလုံး ကို လေးစားစွာချီးကျူးသင့်တယ်။】

【ဟုတ်တယ်၊ မှန်ပါတယ်။ ဟန်ချီ ပေါ်ကို အပြစ်ပုံချပြီးနောက် ကိစ္စပြီးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ပါတယ်။】

【မမျှော်လင့်ဘဲ တင်လင်မြို့တော် က ဒုတိယမြို့စားများစွာက ဟန်ချီ ကို ဖမ်းဖို့ နေ့တိုင်း ကြံစည်နေခဲ့ကြတယ်။】

ဒါကြောင့် ရှောင်ကျီပေါ် က ကိစ္စပြီးမြောက်ဖို့အတွက် ယဲ့ယွီ ပေါ်ကို အပြစ်ပုံချဖို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်။

【ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါကလည်း ဖြေရှင်းမှုဘုရင် တစ်ဦးပါ။】

【အင်း၊ ဒါကို ပြောရမယ်ဆိုရင် ငါဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဝတ္ထုတွေနဲ့ ကောလာဟလတွေက အတော်လေး အောင်မြင်ခဲ့ပုံရပါတယ်။】

【သူတို့သာ အခန်းကဏ္ဍတစ်ခု မပါခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီ နတ်ဘုရားထိန်းချုပ်သော နှလုံးသားပညာ က ငါ့လက်ထဲကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။】

ရယ်စရာကောင်းတာက မထွက်ခွာခင်မှာ မြို့စားရှောင်ကျီပေါ် က ကျောက်ဟဲ့ကန် ကို ရှောင်လန် ကို ရှာပြီး တစ်နေ့ကို စကားလုံး ၂၀,၀၀၀ ရေးဖို့ တောင်းဆိုဖို့ မမေ့ခဲ့ပါဘူး။ ပြီးတော့ မပြီးရင် ရိုက်နှက်ခံရမှာကော?

【မင်း တကယ်ကို သတ္တိရှိပါတယ်။】

【ငါ၊ ယဲ့ယွီ က ရှောင်လန် အတွက် အခုပဲ ဖြေပေးနိုင်ပါတယ်။ တစ်နေ့ကို စကားလုံး ၂၀,၀၀၀ ရေးတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။】

【အခန်းတွေ ထပ်ထည့်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊စာရေးရတာလွယ်တယ်မှတ်လို့၊ သို့သော်... အဟမ်း ၊ ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါတို့ နောက်မှ ပြောကြမယ်!】

【ပြီးတော့ ရှောင်ကျီပေါ် ဒီနေ့ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုမှာ မပါဝင်ရတဲ့အကြောင်းရင်းကတော့ တစ္ဆေဘုရင်နယ်မြေ သခင်တစ်ဦးဆီကနေ အမွေကို ရရှိခဲ့လို့ပါပဲ။】

【ဒါက သူ သူ့ရဲ့ နှစ်တစ်ရာနယ်လှည့်ကျင့်ကြံခြင်း ကို ကြေညာတဲ့အချိန်ပါပဲ။】

【နှစ်တစ်ရာကြာပြီးမှ တင်လင်မြို့တော် ကို ပြန်လာမယ်။】

ဒါဆို ဒီအမွေက တိတိကျကျ ဘာလဲ? ဘာလို့ နှစ်တစ်ရာကြာအောင် လိုအပ်ရတာလဲ?

ဒါက တကယ်ကို သိချင်စရာပါ။

【ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ယဲ့ယွီ က သူ့ရဲ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်တယ်။】

【ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါက တစ္ဆေဘုရင်နယ်မြေ အမွေပဲ၊ ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ?】

【သို့သော် ရှောင်ကျီပေါ် ထွက်ခွာသွားတာကလည်း အခွင့်အရေးတစ်ခုပါပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့က တင်လင်မြို့တော် ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကျောက်ဟဲ့ကန် နဲ့ တခြားသူတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။】

【ဒါကို မြို့တစ်မြို့လုံးရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ရရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်။】

ဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်တာနဲ့ ယဲ့ယွီ က သူ့ရဲ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အခြေအနေကို တည်ငြိမ်စေဖို့ ကျောက်ဟဲ့ကန် ကို တင်လင်မြို့တော် ကို ပြန်သွားဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။

【ပြီးတော့ သူက အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ဘယ်လို အများဆုံးရအောင် လုပ်မလဲဆိုတာကို ထပ်ပြီး စဉ်းစားခဲ့တယ်။】

【ခဏအကြာမှာ။】

ယဲ့ယွီ က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လေထဲမှာ ရပ်နေတဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။

【ဒါက ခူဟန်မြို့ မှာ တစ်ခါတွေ့ဖူးတဲ့ တစ္ဆေကွဲပြားရွာ က ယင်းနိုင်ယန် ဖြစ်ပါတယ်။】

သူမ ချဉ်းကပ်လာတာကို မြင်တော့ ယဲ့ယွီ က မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။ သူက တိုးတိုးလေး “ဘာလို့ မင်းက ငါ့နောက်ကို ဒီလောက် ကပ်နေရတာလဲ? မင်း ငါ ဟွမ်ယွမ် လျူလီဆေးလုံး ကို ပိုင်ဆိုင်သလားဆိုပြီး ထပ်မေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား? ငါ မင်းကို အကြိမ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ပြောခဲ့ပြီးပြီ၊ ငါ ယူထားတယ်လို့!”

【 ယင်းနိုင်ယန် က စကားမပြောခဲ့ပါဘူး။】

အစားထိုးအနေနဲ့ သူမက ယဲ့ယွီ ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ အန္တရာယ်ကင်းကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ “သွားမယ်!” ဟု ပြောခဲ့သည်။

【ဒီစကားလုံးတိုနှစ်လုံးကိုကြားတော့ ယဲ့ယွီ က အရမ်းရှုပ်ထွေးသွားခဲ့တယ်။】

【ဟေး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း အခု ထွက်သွားတော့မလို့လား? မင်း ထပ်မမေးတော့ဘူးလား? အိုး၊ ပြီးတော့ မင်း ငါ ဒီမှာရှိနေတာကို ဘယ်လိုသိတာလဲ?】

ယင်းနိုင်ယန် ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး သူမက မထွက်ခွာခင် စကားလုံးအနည်းငယ် ပြောခဲ့တယ်။

【ရှင် သေလား မသေဘူးလားဆိုတာ ကြည့်ဖို့ ငါ လာခဲ့တာ။】

【 ယဲ့ယွီ က ရုတ်တရက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့ရတယ်။】

ဘယ်လောက် ကြီးကျယ်တဲ့ နှုတ်ဆက်စကားလဲ! ငါ စကားမပြောနိုင်ဘူး။

【ဒါပေမယ့် ဒီမိန်းမတစ္ဆေက တကယ်ထူးဆန်းတယ်။】

【မင်း ဒီစကားကို ပြောဖို့ပဲ ဒီကိုလာခဲ့တာလား?】