သစ်တော်ပွင့်မိုးအပ်များ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီး အစွမ်းပြပြီ

ဖုဟိုင်ဗီလာ။

"သခင် ကြယ်သားရဲတွေ အများကြီးပဲ!"

ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေသူ ရှောင်ပိုင်သည် သူမဖုန်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်နေ၏။ ထူးခြားသတင်းကြောင့် ခြေဖဝါးကို ဆန့်တန်းကာ ချင်းယန် နံဘေးသို့ ပြေးသွားပြီး လက်ကို ယမ်းပြလိုက်သည်။

"မြို့တံခါးတွေ အကုန်လုံးပြည့်နေပြီ!"

"သခင် ဘာလို့ မလှုပ်ရှားသေးတာလဲ"

"…."

ချင်းယန် ငြိမ်သက်နေဆဲ။

သူသည် လသာဆောင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ ပျော့ပြောင်းသော ရေစီးကြောင်းလို ပျံ့နှံ့နေသော သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် မြို့တံခါးဆီကို စူးစမ်းလေ့လာနေခဲ့သည်။

မြို့ခံကာကွယ်ရေးအဖွဲ့ စည်းဝေးပြီးကတည်းက သူသည် ထိုနေရာက ခံစစ်အင်အားအပြင် နံရံအပြင်ဘက်ရှိ ကြယ်သားရဲများ၏ အတိုင်းအတာကိုလည်း သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ လူသားများနှင့် တိရစ္ဆာန်များ ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြပြီး ကောင်းကင်ဘုံအထိ ဆန့်ကျင်သည့် တိုက်ပွဲဖြစ်နေသည်။

ဒါပေမယ့်…

"အချိန်မကျသေးဘူး"

ချင်းယန် မြို့တံခါးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ကောင်းကင်ကြီးက ကြယ်ရောင်များ၊ သားရဲတို့၏ ကမောက်ကမ အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အတွင်း၌ ဖုံးကွယ်ထားသည့် အစွမ်းထက်လှသော ရောင်ဝါတစ်ခု ရှိလေ၏။

သမုဒ္ဒရာထဲမှာ လျှပ်ပေါ်နေတဲ့ ရေလှိုင်းလိုပင်။

ထိုရောင်ဝါသည် ပင်လယ်နှင့် တောင်တန်းများကဲ့သို့ တန်ခိုးကြီးပြီး ထိုဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲများထက်ပင် လွန်စွာ အားကောင်းပေသည်။

သူ့ကိုတောင် စိတ်မသက်မသာ ခံစားလာရစေသည်။

…………….

ကျန်းဟိုင်မြို့ဂိတ်။

အလံတွေ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ပြီး အသံပေါင်းစုံ ဆူညံနေသည်။

ကြယ်ရောင်ကောင်းကင်အောက်မှ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကြယ်သားရဲကောင်များသည် တလီတောင်များထဲမှ ထွက်လာပြီး အနက်ရောင်ဒီရေအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျန်းဟိုင်နယ်စပ်ဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်လာကြသည်။

ဒါပေမယ့် ဆန့်ကျင်ဘက်မှ ကျန်းဟိုင်မြို့၏ စစ်မျက်နှာစာများတွင် မြို့အခြေစိုက် တိုက်ခိုက်ရေး ပစ္စည်းများ မြင့်တက်လာသည်။ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော အမြောက်များ၊ အစုလိုက် ဒုံးပျံများ၊ လျှပ်စီးကြောင်းများ၊ ကွဲပြားသည့် အခင်းအကျင်းများ၊ တာဝေးပစ်လက်နက်များဟာ လာမည့် ကြယ်သားရဲများထံ အတိအကျ ပစ်ခတ်ဖို့ စီစဥ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။

နောက်အခိုက်၌။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း!

ရာနှင့်ချီသော ဒုံးကျည်များ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ခတ်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

သားရဲများကြားတွင် မီးပွားများပေါက်ကွဲကာ ဆူညံသော ဟောက်သံများနှင့်အတူ ၎င်းတို့၏ အပူလက်နက်များသည် ကြယ်သားရဲအများအပြားကို သယ်ဆောင်သွားကာ အနက်ရောင်ဒီရေကြားထဲ နေရာလွတ်များကို ဖန်တီးပေးသည်။

ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကြယ်သားရဲများက မြို့ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ သူတို့က ရှေ့သို့ ခုန်တက်ကာ အမြောက်မီးများရှေ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ချီတက်ကြသည်။ ပျံသန်းနေတဲ့ အကောင်များက ကောင်းကင်မှ ခုန်ဆင်းလာကာ တချို့က မြေကြီးထဲမှ ပေါက်ထွက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့ ဆွေမျိုးများ၏ အလောင်းများကို နင်းချေရင်း မြို့ရိုးပေါ် ရောက်အောင် ပြေးလာကြ၏။

ကျန်းဟိုင် နှင့် တလီတောင်ကြား...

အနက်ရောင် ဒီရေကြိုး နီးကပ်လာပြီး နှစ်နေရာကြား အကွာအဝေး ပိတ်သွားကာ ၎င်း၏ ပြင်းထန်သော ဟောက်သံများက လူတိုင်း၏ နားထဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"အားလုံးဆက်လုပ်!! အပူသန့်စင်မှုနောက်တစ်ဆင့်အတွက် ပြင်ဆင်ထား!"

မြို့ရိုးပေါ်က ဦးစီးချုပ်သည် လူအုပ်ရှေ့၌ ရပ်၍ အမိန့်ပေးရန်အတွက် သူ၏ညာလက်ကို မြှောက်ထားသည်။ အမိန့်ပေးသည့် အခါအတိုင်း ဒေါသထွက်နေသော မြွေများကဲ့သို့ လည်ပင်းမှ သွေးကြောများ ဖြာထွက်နေသည်။

ပထမအချီ အပူသန့်စင်ခြင်းမှာ အမြည်းသက်သက် ဖြစ်သည်။ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ စုဆောင်းပြီးနောက် ကျန်းဟိုင်၏ ခံစစ်များသည်လည်း ယခင်အင်အားထက် များစွာသာလွန်ခဲ့သည်။

အမိန့်ရသည်နှင့် မြို့ရိုးများမှ သေနတ်ရှည်များနှင့် အမြောက်များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ခုန်တက်သွားသည်။ အလင်းသတ်ဖြတ် အစီအရင်ကို ရေပေါ်အမြောက်များ အပေါ်မှ ချိတ်ဆွဲထားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ကျန်းဟိုင်အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးကြိုးများ၊ အမြောက်များနှင့် ဓားစွမ်းအင်များ တောက်ပသွား၏။ ကျန်းဟိုင်မြို့ကနေလည်း ထိုညကို လှမ်းမြင်ရသည်။

အပူတိုက်ခိုက်မှု လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဗုန်း!

သားရဲဒီရေအပေါ် နောက်ထပ် ချိုးဖျက်မှုပင်။

သို့သော် ကြယ်သားရဲများက ရှေ့သို့ ဆက်တိုးလာသည်။ အမြောက်ပစ်ခတ်မှုတွင် အားနည်းသူများသာ ကျဆုံးခဲ့သည်။ သန်မာသူများသည် များစွာ မပျက်စီးသွားခဲ့။ ပြီးတော့ ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲတွေကဆို သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မီးကိုတောင် ခံနိုင်ရည်ရှိကြသည်။

မြို့ရိုးအောက်၌။

ရွေ့လျားနေသော တောင်တန်းများကဲ့သို့ မီးခိုးများကို မြစ်ကမ်းစပ်နှင့် ပင်လယ်ကမ်းစပ်သို့ လှမ်း၍ ဖြိုခွင်းကြသည်။ ထက်မြက်သော သားရဲလေးများသည် မြို့တော်၏ ခံစစ်ကို စူးစမ်းလေ့လာရင်း ရှေ့သို့ ခုန်တက်သွားသည်။

"အပူကာကွယ်ရေးစည်း ကျိုးသွားပြီ!!"

"အားလုံး တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ပြင်ထား"

"ဝူး--"

မြို့ရိုးပေါ်၌ ဥဩသံများ ဆူညံသွားသည်။ ဓားကိုင်ထားသော လူအိုလီက လီတောက်မင် နံဘေးသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို လက်တစ်ဖက် ငှားမယ်!"

"ကျေးဇူးပဲ"

နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မွေးရာပါနယ်ပယ် သခင်နှစ်ယောက်သည် ၎င်းတို့၏ ကြယ်စွမ်းအားကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်လွှင့်လိုက်ကြ၏။

ဝုန်း!

ထက်မြက်သော ဓားစွမ်းအင်များ မြို့ကာကွယ်ရေး အစီအရင် ဖွဲ့စည်းမှုထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး အားပြင်းသော လေနှင့်အတူ လှုပ်ခတ်ကာ မြို့ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှည်လျားသော ဓားစွမ်းအင်မြစ်တစ်စင်းကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ ဓားစွမ်းအင်များ လွှတ်တင်လိုက်ရာ လေထုသည် ထက်မြက်သော ဓါးတစ်လက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပုံရ၏။

ဖွတ်! ဖွတ်!

မြို့ရိုးများအောက်တွင် သွေးထွက်သံယို မုန်တိုင်းတစ်ခု ရွေ့လျားလာသည်။ တခဏချင်းမှာပဲ စူးစမ်းရှာဖွေနေတဲ့ သားရဲတွေ ကွဲအက်သွားပြီး ကောင်းကင်က သားရဲတွေလည်း ကြယ်ရောင်စုံတဲ့ ကောင်းကင်ကနေ မီတာတစ်ရာကျော်အထိ ပြုတ်ကျသွားကြသည်။

သားရဲများမှာ မြို့တံခါးကို မရောက်ဘဲ သေဆုံးသွားကြသဖြင့် ကျန်းဟိုင်မြို့ရိုးမှာ ခိုင်ခံ့နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ လေထုသည် မရေမတွက်နိုင်သော သားရဲများ၏ အသက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိတ်သိမ်းနေခဲ့သည်။

သွေးဆာနေတဲ့ ရနံ့က မြို့ရိုးအပေါ် လွှမ်းခြုံသွားပြီး လူတိုင်းရဲ့ သွေးဆာနေတဲ့ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးလာ၏။

"လူအိုလီက တန်ခိုးကြီးလိုက်တာ!"

မြို့ကိုစောင့်ကြပ်နေသော ဓားသမား ကြယ်စစ်သည်များသည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး လူအိုလီဆီသို့ တောင့်တသော အကြည့်များဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဓားစွမ်းအင်သည် မြို့ကြီးကို ဓားတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ကာကွယ်ထားခဲ့သည်။ ယခု ဆရာလီက အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ငါက အသက်ကြီးပေမယ့် တောင်တန်းတွေနဲ့ ပင်လယ်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲပဲ ဆိုတဲ့ ဆောင်ပုဒ်ကို လက်ဆိုင်ထား၏။

ဒါပေမယ့် မလုံလောက်ခဲ့ပါ။

ဝုန်း!

သားရဲအုပ်စု၏ ပျက်ကျမှုမှာ ခေါင်းလောင်းသံလေးကဲ့သို့ မှုန်မှိုင်းနေသည်။

မြို့ရိုးအပြင်ဘက်က ကြယ်သားရဲများ ပိုမိုခုန်ပေါက်လာကာ ၎င်းတို့၏ အမာရွတ်များအပြည့် ခန္ဓာကိုယ်သည် ဓားစွမ်းအင်၏ အကွာအဝေးကို ကျော်ဖြတ်ကာ ၎င်းတို့၏ ဦးချိုခေါင်းများဖြင့် မြို့ရိုး နံရံများအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်တော့၏။

မြို့ရိုး နံရံများအောက်တွင် အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် အရာဝတ္ထုများ လွင့်ပျံလာသည်။ အပေါ်ရှိ ကြယ်စစ်သည်များသည် ၎င်းတို့၏ ကြယ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ကာ အောက်ဖက်ရှိ ကြယ်သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ရုတ်တရက်!

"ဝူး-"

ညကောင်းကင်ယံကြီးကို တုန်ခါသွားစေသော ဒေါသတကြီး အော်သံကြီး ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် အသံကြားရာကို လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲများ ဟောက်သံပင်!

သူတို့သည် တောင်ကုန်းများလောက် ကြီးမားပြီး ၎င်းတို့၏ ရဲဘော်များ သေဆုံးမှုကို ခံစားသိရှိပြီးနောက် ဒေါသလှိုင်းများ မြင့်တက်လာတော့သည်။ ၎င်းတို့ပါ ပါဝင်ကာ

မြို့ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို ဖြိုခွင်းဖို့အတွက် တိုက်ရိုက် ပြေးတက်လာကြ၏။

ဝုန်း!

ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲများ ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ ၎င်းတို့၏ တောင်တန်းများလို ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ဆီသို့ ဝင်းတိုးလေသည်။ မြို့ရိုးပြိုကျကာ ရာစုနှစ်များစွာ သက်တမ်းရှိသော အဆောက်အဦများ တုန်ခါနေပြီး ကာကွယ်ရေး အစီအရင် ဖွဲ့စည်းပုံမှာ တဝုန်းဝုန်း အသံဖြင့် ဆူညံနေ၏။

ဖုန်မှုန့်တွေကျပြီး မြို့ရိုးလည်း လှုပ်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် ထိခိုက်မှုကြားတွင် ဟန်ချက်ထိန်းရန်လည်း ကြိုးစားနေကြရသည်။

"အများကြီးပဲ!"

လီတောက်မင်သည် မြို့တော်ကာကွယ်ရေး ပုံစံကို ထိန်းချုပ်ထားရင်း မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ မြို့ကာကွယ်ရေး ဖွဲ့စည်းပုံသည် ယခုအခါတွင် ကြာကြာ တောင့်မခံနိုင်တော့တာကြောင့် တခြားကြယ်သားရဲငယ်များက တိုက်ခိုက်မှုကို မကြောက်ကြတော့ပေ။

ဤဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲများသည် တကယ့်ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်သူများ ဖြစ်သည်။

ဤမျှများပြားသော အရေအတွက်ဖြင့်သာ မြို့တံတိုင်း၏ ကာကွယ်ရေး ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့မယ် ဆိုရင် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း မြို့ကာကွယ်ရေးဖွဲ့စည်းပုဲလည်း ပျက်သွားမှာကို ကြောက်ရ၏။

လူတိုင်းသည် စစ်မြေပြင်ရှိ ကွက်လပ်များကို စီမံကွပ်ကဲကာ ၎င်းတို့၏ ကြယ်စွမ်းအားများ ထုတ်လွှတ်ရင်း ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲများကို တစ်ခဲနက် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

အမြောက်များ၊ လှံများ၊ ဓားများ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် တိုက်ခိုက်သော်လည်း သားရဲဘုရင် တစ်ကောင်ရဲ့နောက်ကျောကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ လှိုင်းလုံးတွေတောင် မဖန်တီးနိုင်ခဲ့။

"ငါတို့ ကာကွယ်ရေး ကျိုးသွားလို့ မရဘူး..."

"နေပါဦး ငါတို့နောက်ဆုတ်လို့ မဖြစ်ဘူး!"

"ဒီသားရဲရဲ့အသားက အရမ်းထူတယ်... ငါတို့ရဲ့ မီးကို အာရုံစိုက်ကြည့်ရအောင်!"

လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ ကြယ်စွမ်းအင်၊ အချည်းနှီးသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို မျက်စိမှိတ်၍ လွှတ်လိုက်ကြသည်။ ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲကို မသတ်နိုင်ရင် မြို့ရိုးက ကျိုးသွားလိမ့်မည်။

"အားလုံး ရပ်လိုက်... မင်းတို့ရဲ့ ကြယ်စွမ်းအားတွေကို မဖြုန်းတီးပစ်နဲ့!"

ဒီအရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ဦးစီးချုပ်က ကျယ်လောင်စွာအော်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လှမ်းတက်လာသည်။ လူတိုင်း၏အကြည့်ကို ကြည့်ပြီး သူသည် ဘုရင့်အဆင့် ကြယ်သားရဲများထဲမှ တစ်ကောင်နှင့် မျက်နှာချင်း ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။

လူသားတွေ အားနည်းခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော သားရဲဒီရေ မတိုင်မီက သူတို့သည် ပုရွက်ဆိတ်လေးလိုပင် သေးငယ်ခဲ့ပုံရသည်။ တခဏအတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများက ရဲဦးစီးချုပ်ဆီ လှည့်လာပြီး အားလုံးက သူ့အတွက် တိတ်တဆိတ် စိုးရိမ်နေကြသည်။

ထိုစဥ် ဦးစီးချုပ်က သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး အနက်ရောင် သံဆလင်ဒါကို ဆွဲထုတ်ကာ သားရဲဘုရင်ခေါင်းကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချိန်ရွယ်ထားကာ အသက်ရှုသံကို ထိန်းရင်း စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

ဒါက ဘာလဲ။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေ့ကျင့်သူအချို့သည် ဤပုံသဏ္ဌာန် ကြယ်လက်နက်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ပဟေဋ္ဌိ ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိခဲ့။ အကြောင်းမှာ ဦးစီးချုပ်က သဲသဲမဲမဲ ရွာချနေသည့် သစ်တော်ပွင့်မိုးအပ်များကို မှောင်မိုက်နေသော ညကောင်းကင်တစ်လျှောက် ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

ရွှတ်!

ငွေအပ်များ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီ။

၎င်းသည် ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲ ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ပြီး လွယ်ကူစွာ ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်ပင် ၎င်းသည် သားရဲ၏ တောင်နှင့်တူသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုတ်ကျသွားစေပြီး ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲများစွာကို ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။

ဝုန်း!

တစ်ချိန်က မာနကြီးခဲ့တဲ့ ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲလား?

ဒီသစ်တော်ပွင့် မိုးအပ်နဲ့ တွေ့ရင်တော့ ပုရွက်ဆိတ်မျှသာ ဖြစ်သွားပြီ။

"???"

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကျင့်ကြံသူများမှာ ပြိုလဲနေသော ဘုရင်အဆင့် ကြယ်စင်ကို ငေးကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချက်တည်း လုပ်ကြံလိုက်တာ?? ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ချက်ချင်းသတ်ပစ်လိုက်တာလား??

"ဒါ ဘယ်လိုလက်နက်မျိုးလဲ ကြောက်စရာကောင်းတာ!"