ကောင်းကင်ဖြတ်ဓားသိုင်းကျမ်းက အစွမ်းပြပြီ

"ငါတို့အနိုင်ရ ရမယ်!"

"နိုင်ရမယ်!"

မြို့ရိုးတွေပေါ်မှာ လူတွေသည် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပုခုံးချင်းချိတ်ပြီး ဟောက်နေတဲ့ ကြယ်သားရဲတွေကို ငုံ့ကြည့်ကာ သူတို့ရဲ့မျက်နှာတွေက ကြည်နူးနေတဲ့ အပြုံးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါ၏။

ညကောင်းကင်က တိမ်တွေကို ခွဲထုတ်ပြီး လကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ မြို့ရိုးတွေအောက်မှာ အသေကောင်နှင့် ဒဏ်ရာရနေသော ကြယ်သားရဲများက နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ ခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် ကျိုးပဲ့သော အပျက်အစီးများက မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲကာ သွေးအိုင်များပင် ပေါ်လာသည်။

သွေးနံ့တွေကလည်း လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေ၏။

"အားလုံးပဲ မြင်ကွင်းရှင်းဖို့ အဆင်သင့်ပြင်ထား"

ဦးစီးချုပ်က သစ်တော်ပန်းပွင့် မိုးအပ်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အဆင့်မြင့် ရဲအရာရှိများစွာနှင့် အတူ လျှောက်သွားကာ အပြုံးမပျက် ဆိုလိုက်သည်။

"အခု သန့်ရှင်းရေး ပြီးသွားရင်တော့ အားလုံး အနားယူပြီး အပန်းဖြေဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးစီးချုပ်!"

အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့က မတ်တပ်ရပ်ကာ အလေးပြုကြပြီး အပြုံးများဖြင့် လူစုခွဲခဲ့ကြသည်။ လေထုက သိသိသာသာ ပျော့ပြောင်းလာ၏။ အခု ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲတွေ သေသွားပြီ။ ကျန်ကြွင်းသော အရာများမှာ သာမန်အဆင့်နိမ့် ကြယ်သားရဲများသာ ဖြစ်သည်။

ဤသတ္တဝါများသည် လီမိသားစု၏ ခံစစ်ဖွဲ့စည်းမှုကိုပင် ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာကို သန့်စင်ပြီးသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် နွေးထွေးသောအစားအစာကို ခံစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအကြီးအကဲလီ၏ ဓားစွမ်းအင်ကို ပေါင်းထည့်လျှင် အသားကင်ကို ပန်းကန်ပြားထဲ လှီးထည့်သလိုသာ ဖြစ်သွားမည်။

လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးပြီးနောက် အသား၏အနံ့သည် နံရံများတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတိုင်းက အပျော်လွန်စွာဖြင့် ငိုကြွေးနေကြပါပြီ။

သားရဲဒီရေ ပြီးသွားပြီ။

ထိုသတင်းသည် လူစုလူဝေးကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး အားလုံးနီးပါး သိသွားသည်။ လူတိုင်း၏ လက်ချင်းချိတ်ပြီး ရယ်မောသံများက မြို့ရိုးတစ်လျှောက်ပင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကပ်ဆိုးကြီးမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် သေခြင်းအရိပ်သည် မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။

"သွားကြစို့.... သားရဲဒီရေကျပြီးရင် တစ်ခုခုသွားစားရအောင် ဒီသားရဲတွေရဲ့ အနံ့က မကောင်းဘူး..."

"မိန်းမလှလေး ငါ့ကိုရော ထည့်တွက်လို့ရလား"

"လက်မှတ်သွားယူပေါ့..."

"…"

"တကယ်ပြီးပြီလား?"

လင်မော့ဖုန်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူအုပ်ကြားတွင် ငြိမ်သက်စွာ လှုပ်ရှားနေ၏။ အုတ်တံတိုင်းများပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကာ အဝေးက တလီတောင်တန်းများဆီသို့ ဆက်လက် ငေးကြည့်နေမိသည်။

ထိုအစွန်အဖျားကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ပေမယ့် သူသည် နားမလည်နိုင်သော အကျပ်အတည်း တစ်ခုကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းဆရာနယ်ပယ် အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူသည် စိတ်အာရုံတံခါးခုံကို ယောင်ဝါးဝါးဖြင့် ထိမိခဲ့သည်။ အပေါ်ယံမျှသာဖြစ်လျှင်တောင် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်နေပြီ။

အမှောင်ထဲမှာ ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းသွားနိုင်သည်။ လင်မော့ဖုန်း ညကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်များကို မျှော်ကြည့်ကာ မြို့အောက်က ဟောက်နေသော သားရဲဒီရေကို သတိထားကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာလင်?"

နောက်ကွယ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်လာ၏။ ကြယ်ပွင့် လက်နက်ကိုင် ရဲအရာရှိ အများအပြားသည် ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ သူတို့က သူ့ကို တားပြီး စာရွက်အလွတ် စာရွက်တွေကို သူတို့မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြလာကာ။

"ဆရာလင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျနော်တို့ကို လက်မှတ်ထိုးပေးပါလား"

"လက်မှတ်ထိုးရမယ်...?"

လင်မော့ဖုန်း ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကို ယူကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အခု?"

"ဟုတ်တယ် စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းနေတော့ ဒီနေ့လို တွေ့ဖို့က မလွယ်ဘူးလေ..."

ကြယ်ပွင့် လက်နက်ကိုင် ရဲအရာရှိလေးများက ခေါင်းကုတ်ကာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့ကြသည်။

"မြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ ဒီနေ့ တိုက်ပွဲပြီးရင် ငါတို့ ခင်ဗျားကို ထပ်မတွေ့ရတော့ဘူး... ကျနော်တို့က သာမန်လူတွေပဲ..."

"အဆင်ပြေပါတယ်"

လင်မော့ဖုန်း ခေါင်းယမ်းပြီး သူ့လက်မှတ်ကို ရေးခြစ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့အားလုံးက မြို့ကိုကာကွယ်တဲ့ ညီအကိုတွေပဲကို"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်!"

"ဒါပဲလား တခြားဘာရှိသေးလဲ?"

လင်မော့ဖုန်းသည် ပြုံးကာ လက်မှတ်စာရွက်ကို ပြန်ပေးရင်း အရာရှိ၏ ပုခုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝေးက တောင်တန်းများဆီသို့ အမှတ်မထင် စိုက်ကြည့်နေသည်။

လရောင်က အေးစက်နေ၏။

တောတောင်ရဲ့ အစွန်းကနေ ရုတ်တရက် ငှက်ကြီးတစ်ကောင်လို အရိပ်ကြီးတစ်ခုက မြင်ကွင်းထဲကို ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ယခု ၎င်းက မြို့၏ ကာကွယ်ရေးစည်းဆီသို့ ပြေးလာနေသည်။

"ဒါက...!"

လင်မော့ဖုန်း၏ သူငယ်အိမ်များသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ ပြင်းထန်သော လေထုသည် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူသတ်ငွေ့!

ဗုန်း!

သူ့ရှေ့မှာ ရဲအရာရှိက ကြောက်လန့်တကြား တုန်လှုပ်သွားသည်။

"လင်... လင်... ဆရာလင်? ခင်ဗျား လက်မှတ်မထိုးချင်ရင် မေ့လိုက်ပါ..."

"မြို့ရိုးကို ထားခဲ့!!!"

လင်မော့ဖုန်း ထိုအရိပ်ကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ အရာရှိကို လျစ်လျူရှုသည်။ သူသည် လက်မှတ်စာရွက်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး လေထဲတွင် ပျံဝဲနေကာ သူ၏ ကြိုတင်သတိပေးချက် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာသည်။

နောက်အခိုက်၌။

သူ့အသံက မြို့ရိုးတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"လူတိုင်း သတိထား! အနောက်မြောက်ကလာတဲ့ ရန်သူ!!! အားလုံးသတိထားကြ!"

စကားတွေက ရှေးခေါင်းလောင်းသံလိုပဲ စိတ်အေးလက်အေး လူတွေအားလုံးကို အိပ်မက်ကနေ လှုပ်နှိုးပစ်ခဲ့သည်။

တောစွန်းမှ အနက်ရောင် သားရဲကောင်သည် လေဟုန်ကိုစီးကာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သွားလေရာရာ၌ သွေးများစီးကျကာ အရိုးနှင့် အသားများ တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ ညနေလေနုအေးကို ပိုအေးစက်သွားစေပြီး တောထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေကိုလည်း ပဲ့တင်ထပ်သွားစေ၏။

ကောင်းကင်မှာ အရိပ်အယောင်ပြနေတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်ဟာ အနီရောင် အလင်းတန်းတွေနဲ့ ဆင်းသက်လာခဲ့လေသည်။

"ထူးဆန်းတဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ မွေးဖွားလာပြီး အဲဒီကနေ ထွက်လာတဲ့ ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့ အငွေ့အသက်.... အဲဒါ ဧကရာဇ်အဆင့် ကြယ်သားရဲပဲ!"

လင်မော့ဖုန်း လူအုပ်ကြီးဘက်ကို ကျယ်လောင်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။ သူ ပြောပြီးတာနဲ့ အကြောက်တရားက လူအုပ်ကြားတွင် မှင်ကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း အံ့ဩသွားကာ ရုတ်တရက် မယုံနိုင်သလို ဖြစ်သွား၏။

ဧကရာဇ်အဆင့် ကြယ်သားရဲလား။ ကျန်းဟိုင်မှာ တကယ်ပေါ်လာတာလား?

ဒါက ငရဲအဆင့်သားရဲဒီရေ ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား?!

လူအုပ်ကြီးလည်း ဒီရေလှိုင်းလို ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

အနက်ရောင် လင်းယုန်သည် ကောင်းကင်သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ ခုန်တက်သွားပြီး လေထုကို ကွဲကြေသွားစေနိုင်မယ့် အတောင်ပံများကို တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေသည်။ တခဏချင်းမှာပဲ လေထုထဲကို ပေတစ်ရာကျော်ဖြတ်ပြီး မြို့ရိုးအစွန်းကို ရောက်လာ၏။ သူ့ရဲ့အတောင်ပံတွေက ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်နဲ့ ဖြန့်ချကာ ကြယ်နဲ့လတွေကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားခဲ့လေသည်။

ဝုန်း!

အမွေးအမှင်များသည် သဲသဲမဲမဲ မိုးရွာချလာသကဲ့သို့ ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်မှ ထိုးဆင်းလာသည်။

ဝှစ်!

မြင်သာသော ပင့်ကူမျှင်ကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး မြို့ကာကွယ်ရေးဖွဲ့စည်းပုံ၏ မျက်နှာပြင်တစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ တခဏချင်းတွင် အစီအရင် ဖွဲ့စည်းမှုက ရပ်တန့်သွားကာ ကြယ်စွမ်းအားက ဟန်ချက်မညီတော့ချေ။

ကြယ်အလင်းတန်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ ကြယ်စွမ်းအားတွေကို တိုးမြှင့်လိုက်!"

ဒါကိုမြင်တော့ လီတောက်မင် သတိပေးရင်း မြို့ကာကွယ်ရေးပုံစံကို လှန်ပြီး သူ့လက်ကို ကောင်းကင်ပေါ် မြှောက်ထားလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ တာအိုဝတ်လုံက လေထဲမှာ လွင့်လူးနေ၏။ သူ့နောက်တွင် လီမိသားစုမှ သက်ကြီးရွယ်အိုများက ၎င်းတို့၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ ကြိုးပမ်းနေကြသည်။

ပရမ်းပတာတွေ လူအုပ်ကြားထဲ ရုတ်ချည်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တချို့က ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား တုန်လှုပ်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤမြို့ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ခံနိုင်ရည်အား အထွတ်အထိပ်မှာ ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဧကရာဇ်အဆင့် ကြယ်သားရဲတစ်ကောင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ရှင်သန်နိုင်ပါ့မလဲ။

"နေဦး!"

ဦးစီးချုပ်ကလည်း အခြေအနေကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လူတိုင်း၏ ခံစားချက်များကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် ချက်ချင်းလှည့်ပြီး အဖွဲ့ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ပစ်!"

စကားများပြီးသည်နှင့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းချလိုက်သလိုမျိုး သစ်တော်သီးပွင့် မိုးအပ်များ ပွင့်လန်းခဲ့သည်။

သူတို့အားလုံး အားသွင်းထားသော အပ်များက ဧကရာဇ်အဆင့် ကြယ်သားရဲဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားကြသည်။ ငွေအပ်များသည် ဘုရင်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်စွမ်းရှိကာ ဘယ်လို နည်းလမ်းနဲ့မှ လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်း မရှိစေချေ။

နံရံပေါ်ရှိ ဒုံးပျံများ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အားလုံးက ထိုကြယ်သားရဲဆီသို့ ဦးတည် ပစ်ခတ်နေကြသည်။ လွင့်မျောနေသော အမြောက်များ တုန်ခါသွားကာ ပြောင်းလဲနေသော လူသတ်ဖွဲ့စည်းမှု၏ လျှပ်စီးကြောင်းသည် ကောင်းကင်ယံကို မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာအထိ တောက်ပသွားစေ၏။

သို့သော်!

လူတိုင်း မျှော်ကြည့်ကြတဲ့အခါ သူတို့စောင့်မျှော်နေတဲ့ လင်းယုန်နက်ရဲ့ ကျဆုံးခန်းက ပေါ်မလာချေ။

အနက်ရောင် လင်းယုန်တစ်ကောင်သည် မီးခိုးထဲမှ ခုန်တက်လာပြီး ၎င်း၏ အမွေးများကို စိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ သစ်တော်ပန်းအပ်များသည် မိုးရွာသကဲ့သို့ မြို့ရိုးအောက်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

"အသုံးမကျဘူး..."

မြို့ရိုးများမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာကျလာသည်။

ကြွေကျလာသော ပန်းထိုးအပ်များကို ကြည့်ရင်း ဦးစီးချုပ်၏ မျက်နှာလည်း နီရဲသွားတော့သည်။ အခြားအဖွဲ့သားများကလည်း ၎င်းတို့၏ လက်နက်များပေါ်က ခွန်အားများ လျော့ကုန်လေ၏။

မလုံလောက်သေးဘူး။

အင်အားကွာဟမှုက အရမ်းကြီးတယ်။

ထိုကဲ့သို့ တန်ခိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သစ်တော်ပွင့်ပန်း အပ်များ၏ မိုးရေသည် ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲတစ်ကောင်ကိုသာ အကောင်းဆုံး ချေမှုန်းနိုင်သည်။

ဧကရာဇ်အဆင့်က ဘုရင်အဆင့်နှစ်ထပ် အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ထိုစဥ် အစီအရင် ဖွဲ့စည်းမှုပုံစံက ကွဲအက်လာချေပြီ။ လင်းယုန်၏ အမွေးများက မြို့ကာကွယ်ရေးဖွဲ့စည်းမှုကို တရစပ်တိုက်ခိုက်ကာ ပြိုကျခါနီးလို လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ လီမိသားစု နောက်ခံလူ တော်တော်များများ လဲကျသွားပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်တွေ လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကြယ်ရောင်ကလည်း အားနည်းလာ၏။

အစီအရင် ဖွဲ့စည်းမှုက အနှေးနဲ့အမြန် ပြိုကွဲသွားတော့မည်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာ!

"အားလုံးလူစုခွဲ!"

ကျယ်လောင်သော အသံက ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ အားလုံးက အသံရဲ့ ဦးတည်ရာကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်မော့ဖုန်း!

လင်မော့ဖုန်းသည် အနက်ရောင်သံဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့ခြေဖဝါးအောက်ရှိ အုတ်များကို ဖိနင်း၍ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားနှစ်ခုသည် အလင်းတန်းများကဲ့သို့ ရွေ့လျားကာ လုံးထွေးနေသည်။

ဂိုဏ်းဆရာနှင့် ဂိုဏ်းဆရာ!

တခဏချင်းမှာပဲ ကောင်းကင်ကြီးဟာ ကြယ်ရောင်တွေနဲ့ တောက်ပလာပြီး အောက်ဖက်က လူတွေအတွက် ခဏတာ သက်သာရာရမှု ပေါ်လာသည်။

....

"အားလုံး... အခုချက်ချင်းလုပ်! မော့ဖုန်းရဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တဲ့ အခွင့်အရေးကို မဖြုန်းတီးလိုက်နဲ့"

မြို့ရိုးအထက်က အဘိုးကြီလီသည် ကောင်းကင်ယံ၌ တိုက်ပွဲအသွင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းအော်သည်။

"အချိန်က အဖိုးတန်နေပြီ!"

သူ့စကားတွေ ကျသွားတာနဲ့ လူတိုင်း၏အကြည့်များ တင်းမာလာကာ အားလုံးက လက်နက်များဆွဲကုန်ကြသည်။

အားလုံးကို စိတ်တည်ငြိမ်စေပြီးနောက် လူအိုလီသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မြို့ကာကွယ်ရေးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် လီတောက်မင် ဘက်သို့ အမြန်ပြန်သွားခဲ့သည်။ လီမိသားစု၏ ခုခံကာကွယ်သူ အများစုသည် ယခုအချိန်တွင် သတိလစ်သွားကာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မမျှဝေနိုင်တော့ပေ။

"ကျေးဇူး!"

လီတောက်မင်နှင့် လူအိုလီတို့သည် ကြယ်စွမ်းအင်ကို ပူးပေါင်းပံ့ပိုးကာ ကောင်းကင်က တိုက်ပွဲကိုလည်း မျှော်ကြည့်နေကြသည်။ ကောင်းကင်ယံမှာ တိုက်ပွဲအခြေအနေက အကောင်းမြင်စိတ် မရှိစေချေ။

ဧကရာဇ်အဆင့် ကြယ်သားရဲသည် လင်မော့ဖုန်း မယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော ဂိုဏ်းဆရာကြီး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာပဲ လင်မော့ဖုန်းရဲ့ ဆုတ်ယုတ်မှုက ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

လင်မော့ဖုန်း၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးထွက်နေပြီး သူ့ပုခုံးများကို အမွေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ သူ့မျက်နှာသည် ရွှေစက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။ လင်းယုန်နက်က သူ့ကို ပတ်လှည့်ပျံသန်းလျက် သတ်ပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးကို ရှာနေခဲ့သည်။

"ငါတို့ဒီလိုဆက်သွားလို့ မရဘူး ငါတို့အကူအညီ လိုနေပြီ!"

ဦးစီးချုပ်က အုတ်တံတိုင်းများပေါ်သို့ တက်ကာ သူ၏ ကြယ်စွမ်းအင်ကို စုဆောင်းလျက် ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်တော့မည်။ ဒါပေမယ့် သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ရုတ်တရက် အေးစက်သော ဓားအလင်းက ကောင်းကင်ကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်ထားသော လီကျစ်ရွှမ်းသည် လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက်ဖြင့် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ နေကို ထိုးဖောက်ထားသော အဖြူရောင် သက်တံကဲ့သို့ပင် ညကောင်းကင်ထက်က မီတာများစွာ မြင့်သော လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်...။

"ရွှမ်းရွှမ်း သတိထား!"

လူအိုလီရဲ့ နှလုံးက ခုန်ပေါက်သွားသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ မဆွဲထုတ်နိုင်ဘဲ ဗြောင်ကျကျသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာလီ... ခင်ဗျားတပည့်ကို လုံခြုံအောင် ကျနော် စောင့်ရှောက်ထားမယ်"

ဦးစီးချုပ်က လီကျစ်ရွှမ်းနောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်ကာ ကောင်းကင်သို့တက်နေစဉ် သူမ၏အရှိန်နှင့် လိုက်ဖက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သူ့နောက်တွင် ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ကောင်းကင်ဖွဲ့စည်းပုံလေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လီချင်းဟဲလည်း ပြေးလိုက်လာ၏။

ကြယ်အလင်းတန်းသုံးစင်း ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ချင်းဟဲ မလုပ်နဲ့!"

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လီတောက်မင် သမီးဖြစ်သူကို လှမ်းတားနိုင်ဖို့ ကြိုးစားသည်။

ညကောင်းကင်ထက်၌ လရောင်က အုံ့မှိုင်းနေပြီး မြူမှုန်များ လွင့်ပျံလာသည်။ လူလေးယောက် ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာ၏။

"လူ့ပုရွက်ဆိတ်တစ်သိုက်!"

လင်းယုန်နက်၏ အကြည့်များသည် လင်မော့ဖုန်းကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ရင်း လီကျစ်ရွှမ်းဆီ ရောက်သွားသည်။

"ဆရာတူညီမ...."

လင်မော့ဖုန်းလည်း သူမကို ကြည့်ပြီး ထပ်တူ အံ့သြသွားသည်။

တိမ်တွေပေါ်မှ လီကျစ်ရွှမ်းသည် ဓား၏ ထိပ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ရောင်ဝါ တစ်ခုလုံးသည် အချက်တစ်ချက်ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားသည်။

"ဒါကဘာလဲ...?"

ဓားဆွဲနေတာလား?

ချွင်း!

ဓားထွက်လာသည်နှင့် ကြီးမား အေးစက်သော အလင်းတန်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ အားကြီးသော ဓားစွမ်းအင်များ ခုန်တက်လာကာ လင်းယုန်နက်ကို တည့်တည့် ခုတ်လှဲချလိုက်၏။

တစ်ချက်ရိုက်လိုက်ဖြင့် တိမ်ပင်လယ်ကြီး နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး!"

လင်းယုန်နက်ကြီးလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ချွန်ထက်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်ကာ ပေများစွာအကွာအထိ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အန္တရာယ်ရှိတယ်!

ဝုန်း!

ကောင်းကင်အထက်ရှိ ကြယ်ခုနစ်လုံးက သူ ထွက်ပြေးရာ လမ်းကြောင်း၌ ကြီးမားသော ပိတ်ဆို့ဟန့်တားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့ခဲ့သဖြင့် လင်းယုန်နက်ခမျာ လွတ်မြောက်ရန် နေရာမရှိခဲ့ပေ။ အရပ်ရပ်သို့ လှည့်လည်သွားသော်လည်း တံတိုင်းကို ထိမိသလိုမျိုး လုံးဝ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ!?"

လီချင်းဟဲသည် သူ့လက်ထဲတွင် သေးငယ်သော အစီအရင်စက်ကွင်းကို အသက်ဝင်စေကာ ကောင်းကင်ကို ပုံဖော်ထားသည်။ ကောင်းကင်က မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်ပွင့်များကို လမ်းညွှန်အဖြစ် မြောက်ဘက်တွင် လွင့်မျောနေသည်။

ဦးစီးချုပ်နဲ့ လင်မော့ဖုန်းက အနောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်တွင် အသီးသီး ရှိနေကြသည်။ လင်းယုန်နက် မော့ကြည့်လိုက်တော့ အရှေ့ဘက်က လီကျစ်ရွှမ်းဟာ သူမရဲ့ဓားကို ထုတ်ပြီး အာရုံစူးစိုက်ကာ သူမရဲ့ ဒုတိယဓားဆွဲနည်းအတွက် ပြင်ဆင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူသတ်ချင်နေသော အငွေ့အသက်များက အရပ်ရပ်မှ ပျံ့လွင့်လာကာ ညကောင်းကင်ကို ပြည့်လျှံသွားစေသည်။ သူ့အတွက် လွတ်မြောက်ခွင့် မရှိခဲ့။