ငှက်ပန်း

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အရှုံးဝန်ခံပါတယ်" နီလာနှလုံးသား တန်ဆောင်းအတွင်း၌ တပည့်တစ်ဦးက ခေါင်းငုံ့ကာ လက်သီးဆုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော မော့ရှာက လက်အုပ်ချီကာ နှိမ့်ချစွာ ပြောသည်။

"ကစားပွဲ ကောင်းတစ်ခုပါပဲ အကိုကြီး"

"ဝိုး... ဂျူနီယာမော့က တော်တော် အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဒါ ဘယ်နှပွဲဆက်တိုက် နိုင်တာလဲ။ သူ ဒီကို ရောက်တာ တစ်နှစ်ကျော်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတယ် ခန်းမထဲမှာ သူ့ကို အနိုင်တိုက်နိုင်တဲ့ အကိုကြီး တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး"

"အကိုကြီးတွေက သူ့ကို မနိုင်တာတင် မဟုတ်ဘူး။ ငါကြားတာ သူ့ရဲ့ စစ်တုရင် ကစားစွမ်းရည်က ချန်လိထန်နဲ့တောင် တန်းတူ ဖြစ်နေပြီတဲ့"

"အာ ဒါက နည်းနည်း လွန်လွန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ချန်လိထန်က ဂိုဏ်းထဲမှာ စစ်တုရင် ကစားစွမ်းရည် အမြင့်ဆုံးလို့ အသိအမှတ်ပြု ခံထားရတာလေ"

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်၏ တမင်တကာ တိုးညှင်းထားသော အံ့ဩသံများ အလယ်တွင် မော့ရှာက စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှ အနက်ရောင် ကျောက်တုံးများကို စုသိမ်းပြီး စစ်တုရင်ခွက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မော့ရှာ သူ၏ နောက်ထပ် ပြိုင်ဘက်ကို ရှာဖွေမည် အပြုတွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုက လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

အကိုကြီး

မော့ရှာ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားသည်။ လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းမှ ပြန်လာကတည်းက မော့ရှာသည် သူ၏ အကိုကြီးနှင့် စစ်တုရင် တစ်ပွဲ ကစားချင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်စေ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် ဖြစ်စေ ဘယ်နေရာတွင် ရှာရှာ မော့ရှာ သူ့ကို မတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းမှ သူ၏ အကိုကြီးက ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်ရန် ထွက်ခွာသွားကြောင်း သူ ကြားသိခဲ့ရသည်။ ဒါက မော့ရှာကို မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားစေသည်။ လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းတွင် ရှိနေစဉ်က သူ၏ အကိုကြီးထံမှ သူ အမှန်တကယ် များစွာ သင်ယူခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဤမျှ များစွာ သင်ယူခဲ့ပြီးသည့်တိုင် စစ်တုရင် လမ်းစဉ်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူသည် မြင့်မားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကို မော့ကြည့်နေရသကဲ့သို့ သူ၏ အကိုကြီးအပေါ် လေးစား ကြည်ညိုစိတ်ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကို အလျင်အမြန် တိုးဝှေ့ ဖြတ်ကျော်ရင်း မော့ရှာက သူ၏ အကိုကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားသော်လည်း သူ သူ့အရိပ်အယောင်ကိုပင် မမြင်နိုင်တော့ပေ။ တစ်ခဏမျှ ဝေ့ဝဲ ကြည့်ရှုပြီးနောက် မော့ရှာ၏ အကြည့်က အတွင်းအကျဆုံး စစ်တုရင်ခန်းဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းသည် ချန်လိထန်၏ သီးသန့် စစ်တုရင်ခန်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အကိုကြီး ရှိနေနိုင်ခြေ အရှိဆုံး နေရာ ဖြစ်သည်။

အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မော့ရှာက ရှေ့တိုးကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ အတွင်းမှ ချန်လိထန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

"တပည့် မော့ရှာ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ တွေ့ခွင့် တောင်းပါတယ်"

မော့ရှာ၏ နာမည်ကို ကြားသောအခါ အဖြူရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ယခုလေးတင် ချလိုက်သော ကျန်းပေရန်က ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ ဤ စစ်တုရင် စွဲလမ်းနေသော ဂျူနီယာ ညီငယ်ကို မတွေ့ရသည်မှာ အမှန်တကယ် ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုစဉ်က သူ စစ်တုရင် ပြိုင်ပွဲတစ်ခု နိုင်၍ နာမည်ကြီးလာသောကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သော လူများက သူ့ကို စိန်ခေါ်ရန် တံခါးဝသို့ လာကြလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မော့ရှာကို သူ၏ ဒိုင်းကာ ဖြစ်လာစေရန် မွေးမြူရန် မူလက စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် အစီအစဉ်များက အပြောင်းအလဲများကို မမီနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ ပြန်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် နင်ဒူးမြို့၏ နန်းတော်တွင် နန်းတင်ခံခဲ့ရသည်။ မော့ရှာသည် ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘာဝကျကျ ဆုံးရှုံးသွားသည်။ ထို့အပြင် ကျန်းပေရန်သည် နန်းတက်ပြီးနောက် အလွန် အလုပ်ရှုပ်ခဲ့သောကြောင့် သူ့အကြောင်းကို လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

ချန်လိထန်သည် စစ်တုရင် ကစားနေစဉ် အနှောင့်အယှက် ခံရခြင်းကို မနှစ်သက်သော်လည်း သူ၏ တန်ဖိုးထားရသော တပည့်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြားသောအခါ သူ့ကို တိုက်ရိုက် မောင်းမထုတ်လိုက်ပေ။ သူ ပြောလိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့"

ချန်လိထန်၏ အသံ ဆုံးသည်နှင့် တံခါးက ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။ မော့ရှာက အတွင်းသို့ သတိဖြင့် ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကိုကြီးက ခန်းမသခင်နှင့် အမှန်တကယ် ယှဉ်ပြိုင် ကစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး မော့ရှာက ပထမဦးစွာ ချန်လိထန်ကို လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်ချန်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ချန်လိထန်က မေးသည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာအကူအညီ လိုလို့လဲ"

"ဒီတပည့် ခန်းမသခင်ချန်ဆီက လမ်းညွှန်မှု အနည်းငယ် တောင်းခံချင်လို့ပါ"

ချန်လိထန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"အင်း ဒါဆို ခဏ စောင့်ဦး။ ငါ ဒီပွဲ အပြီးသတ်လိုက်ဦးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

သဘောတူပြီးနောက် မော့ရှာသည် စစ်တုရင်ခုံ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး ကစားပွဲကို စတင် ကြည့်ရှုနေသည်။ မကြာမီ မွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ အချိန်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ စူးစိုက် ကြည့်ရှုနေသော မော့ရှာ အတွက် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

အကိုကြီးက သေချာပေါက် လက်ရည် လျိုထားတာပဲ။

လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းတွင် ရှိစဉ်က သူ၏ အကိုကြီး၏ လှုပ်ရှားမှု တိုင်းက သူ့အပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားများ သက်ရောက်စေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကစားပွဲ၏ အလယ်ပိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှု တိုင်းနီးပါးက သူ့ကို အသက်ရှူ ကျပ်စေသလို ခံစားရစေသည်။ သို့သော် သူ၏ အကိုကြီးနှင့် ချန်လိထန်တို့၏ ကစားပွဲတွင် မော့ရှာက ဤခံစားချက်ကို လုံးဝ မခံစားရပေ။ ၎င်းသည် သူ ဘေးမှ ကြည့်နေရုံ သက်သက် ဖြစ်ပြီး သူ အကိုကြီး၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သောကြောင့် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

အကိုကြီးက ခန်းမသခင်ကို ဘာလို့ သိပ်မနိုင်တာလဲ ဆိုတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါက အကြောင်းရင်းကိုး...

ချန်လိထန် နောက်ဆုံး ကျောက်တုံးကို ချပြီးနောက် မော့ရှာက အမှတ်ရေတွက်ရန် တာဝန်ယူလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချန်လိထန်က အမှတ် တစ်ဝက် အသာဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းစွာ အနိုင်ရသွားသည်။ ကျန်းပေရန်က လက်အုပ်ချီ ဦးညွှတ်ရင်း ပြောသည်။

"ခန်းမသခင်ချန်ရဲ့ စစ်တုရင် ကစားစွမ်းရည်က တကယ် ပိုပြီးတော့တောင် ထူးကဲလာပါလား။ ဒီတပည့် လေးစား လိုက်ပါတယ်"

"ဟားဟားဟား ငါ ပြောရမှာက ပေရန် မင်း ဒီလောက် အကြာကြီး ဝေးကွာနေပြီးမှ ဒီအဆင့်မှာ ကစားနိုင်သေးတာ မင်းက တကယ် ထည့်သွင်း စဉ်းစားရမယ့် အရည်အချင်းရှိသူပဲ။ လာ လာ နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ကစားကြရအောင်"

ထိုသို့ ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန်က မော့ရှာကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်ချန်ကို စောင့်နေတဲ့ တခြား တပည့်တစ်ယောက် ရှိနေပါသေးတယ်"

"အိုး ဟုတ်သားပဲ"

ချန်လိထန်က သူ၏ နဖူးကို ရိုက်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ကြည့်ပါဦး။ ငါ စစ်တုရင် စကစားပြီ ဆိုတာနဲ့ တခြားအရာ အားလုံးကို မေ့သွားတာပဲ။ မော့ရှာ မင်း ငါ့ကို ဘာမေးချင်လို့လဲ"

မော့ရှာက အလျင်အမြန် လက်ခါပြသည်။

"ဒီတပည့် မလောပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခန်းမသခင်တို့ နှစ်ယောက် ဆက်ကစားကြပါ"

စကားပြောပြီးနောက် သူက စစ်တုရင်ခုံကို စတင် ရှင်းလင်းတော့သည်။ ချန်လိထန်က သူ၏ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ပြောရရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ဟိုတုန်းက လူငယ် သူရဲကောင်းများ ပြိုင်ပွဲကို သွားတဲ့ လမ်းမှာ သိကျွမ်းခဲ့ကြတာ ဖြစ်ရမယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

ချန်လိထန်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

"ဒါဆို ဒီညီငယ်လေးက မင်းကို ဖိအားတွေ အများကြီး ပေးခဲ့လား။ မင်း ဆက်ပြီး ပေါ့လျော့နေရင် မင်းရဲ့ စစ်တုရင် ကစားစွမ်းရည်က သူ့ကို အမီလိုက် ကျော်တက်သွားတာ မကြာခင် ဖြစ်လာတော့မှာ"

ချန်လိထန် စကားဆုံးသည်နှင့် ကျန်းပေရန် မဖြေရသေးခင်မှာပင် မော့ရှာ၏ မျက်နှာက ပန်းသီးနီရောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ အကိုကြီးကို အနိုင်တိုက်မည်။ သူ တွေးတောင် မတွေးရဲပေ။

"ဒီတပည့်လည်း စစ်တုရင်ပေါ်မှာ အချိန် ပိုပေးချင်ပါတယ် ဒါပေမယ့် အခြေအနေတွေက အခု ကျွန်တော့် ထိန်းချုပ်မှု အောက်မှာ မရှိပါဘူး။ ကိုင်တွယ်စရာ ကိစ္စတွေ အရမ်း များနေလို့ပါ။ ကြည့်ပါဦး ကျွန်တော် အားလပ်ချိန် နည်းနည်း ရတာနဲ့ ခန်းမသခင်နဲ့ စစ်တုရင် ကစားဖို့ ဒီကို တန်းလာခဲ့တာ"

ကျန်းပေရန်က သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ လာသော စကားကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းထဲရှိ သူ၏ ပထမဆုံး နှစ်အနည်းငယ်တွင် သူ အများဆုံး လုပ်ခဲ့သော အရာမှာ စစ်တုရင် ကစားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ မူလ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ခန်းမသခင်များထံမှ အကျိုးအမြတ် အချို့ ရရှိရန် ဖြစ်သော်လည်း ဖွံ့ဖြိုးလာသော သံယောဇဉ်က အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်အတွင်း ချန်လိထန်က သူ့ကို နည်းလမ်းများစွာဖြင့် အမှန်တကယ် ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ အားလပ်ချိန် ရသည်နှင့် အဘိုးကြီး ပျော်ရွှင်စေရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းမှာ ဒီလို ထည့်သွင်း စဉ်းစားမှုမျိုး ရှိတာ ရှားပါးတာပဲ"

နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေစဉ် စစ်တုရင်ခုံကို မော့ရှာက ရှင်းလင်းပြီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အဘိုးကြီးနှင့် လူငယ်တို့သည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် တစ်ဖန် ပါဝင်နေကြသည်။ သူတို့ ဤသို့ဖြင့် ညနေပိုင်းအထိ ကစားခဲ့ကြပြီး ထိုအချိန်တွင် ကျန်းပေရန်က နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာရန် ထရပ်လိုက်သည်။ ကျန်းပေရန် ထွက်သွားသည်နှင့် ချန်လိထန်က မော့ရှာကို တစ်စုံတစ်ခု ထပ်မေးမည် အပြုတွင် သူ အခန်းထဲတွင် မရှိတော့သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ... ချန်လိထန် တွေးလိုက်မိသည်။

နီလာနှလုံးသား တန်ဆောင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ရေမှန်ခန်းမသို့ ဦးတည်မည် အပြုတွင် သူ၏ နောက်မှ အမြီးငယ်လေး တစ်ခု ပါလာသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ကျန်းပေရန်က မော့ရှာကို လှည့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ဆီက ဘာလိုလို့လဲ"

စစ်တုရင်ခုံကို ကိုင်ထားသော မော့ရှာက ရပ်တန့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အကိုကြီးနဲ့ တစ်ပွဲ ကစားချင်ပါတယ်"

"နောက်တစ်ခါပေါ့။ ငါ နောက်မှ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်"

"ဒါဆို... ကြွက်နာရီက အဆင်ပြေမလား။ ဒါမှမဟုတ် နွားနာရီလား။ အကိုကြီး ကိစ္စတွေ ပြီးတဲ့အထိ ကျွန်တော် စောင့်နိုင်ပါတယ်"

မော့ရှာ၏ သနားစရာ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကြွက်နာရီမှာ နီလာနှလုံးသား တန်ဆောင်းထဲမှာ ငါ့ကို စောင့်နေ"

ထိုသို့ ကြားသောအခါ မော့ရှာက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

"အင်း ပြန်တော့"

စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က လှည့်ထွက်ပြီး ရေမှန်ခန်းမဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားသည်။ သစ်ခွရေစင်အဆောင်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန်က လက်ဆန့်တန်းပြီး နှစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။ သို့သော် တံခါး ဖွင့်လာသောအခါ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသူမှာ ရှောင်လေး မဟုတ်ဘဲ ရှီဖုန်းလန် ဖြစ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခန်းမသခင်ရှီ..."

"မြန်မြန် ဝင်ခဲ့ ဝင်ခဲ့"

ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကျန်းပေရန် မမေးနိုင်မီမှာပင် ရှီဖုန်းလန်က သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ဘေးဘက် ခန်းမဆောင်တစ်ခုဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ ကျန်းပေရန်က သူ ပြေးလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဖြည်းဖြည်း ဖြည်းဖြည်း ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ရုံပဲ"

ကျန်းပေရန်ကို ဘေးဘက် ခန်းမဆောင်သို့ တစ်လမ်းလုံး ဆွဲခေါ်လာပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်က အလယ်ရှိ သေတ္တာကြီး တစ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောသည်။

"အတွင်းထဲမှာ ဘာရှိလဲ ခန့်မှန်းကြည့်"

အမလေး ကွေ့မုသစ်သား သေတ္တာကြီးပါလား

ကွေ့မုသစ်သားသည် အလုံပိတ် ဂုဏ်သတ္တိ အလွန်ကောင်းမွန်သော သစ်သား အမျိုးအစား တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ အတွင်းထဲတွင် မည်သို့သော ကောင်းကင်ဘုံ ရတနာမျိုးကို သိမ်းဆည်းထားသည် ဖြစ်စေ ၎င်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လုံးဝ မယိုစိမ့်စေရန် အာမခံနိုင်ပြီး ၎င်းကို ခူးဆွတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်ကဲ့သို့ လတ်ဆတ်နေစေသည်။ သဘာဝကျကျ ထိုသို့ ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းသည် ဈေးလည်း ကြီးသည်။ ကျန်းပေရန်ပင်လျှင် ကွေ့မုသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပုလင်းငယ် အနည်းငယ်သာ ပိုင်ဆိုင်သည်။ ၎င်းနှင့် ပြုလုပ်ထားသော သေတ္တာ တစ်လုံးကိုမူ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘယ်လောက်တောင် အလွန်အကျွံ သုံးဖြုန်းထားလိုက်လဲ...

စိတ်ထဲမှ အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သေတ္တာ အတွင်းရှိ အရာဝတ္ထုကို ခံစား သိရှိရန် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ရှီး... ဒါ ဘယ်လို ခံစားချက်ကြီးလဲ။

ကျန်းပေရန်၏ ဝိညာဉ်အာရုံ သေတ္တာကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းက အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပုံရသောကြောင့် ၎င်းက ဘာဖြစ်သည်ကို စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသည်။ ကျန်းပေရန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး"

ရှီဖုန်းလန်က ခုန်ပေါက်ရင်း ပြောသည်။

"ခန့်မှန်းကြည့်ပါ လာပါ ခန့်မှန်းကြည့်ပါ"

" မခန့်မှန်းဘူး"

"ဟမ့်"

သူမ၏ ပါးများကို ဖောင်းလိုက်ရင်း ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်က သူ မခန့်မှန်းဘူးဟု ပြောမှတော့ ဘယ်လောက် နှုတ်ခမ်းစူပြနေလဲ အလုပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက် အာနိသင်သာ ဖြစ်မည်ကို သိသည်။

ဟမ့် သေတ္တာထဲမှာ ဘာရှိလဲ မင်း မြင်တဲ့အခါ မင်း သေချာပေါက်... ဟီးဟီးဟီး

သူမဘာသာသူ တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ရှီဖုန်းလန်က ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သေတ္တာပေါ်ရှိ သော့ခလောက်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ အဖုံး ဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းပေရန်က ထူးဆန်းသော ရနံ့တစ်ခု သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါ ဘာရနံ့လဲ

ထိုသို့သော ရနံ့မျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသောကြောင့် ကျန်းပေရန်၏ စူးစမ်းလိုစိတ်က ချက်ချင်း တက်ကြွလာသည်။ ပန်းပင်လယ်ကြီးထဲတွင် ဤမျှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးနောက် သူ ဤမျှ ထူးခြားသော အရာကို တစ်ခါမှ အနံ့ မခံခဲ့ဖူးပေ။

"တန်တန်"

သေတ္တာကို လုံးဝ ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်ကို အတွင်းမှ အရာများကို မြင်သာစေရန် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းပေရန်က သူ၏ အကြည့်ကို စူးစိုက်လိုက်ရာ သေတ္တာအတွင်းမှ ထူးဆန်းသော ပန်းတစ်ပွင့်က အလင်းရောင် ဖျော့ဖျော့ ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ ပွင့်ချပ်များက လိမ္မော်ဝါရောင် ဖြစ်ပြီး မြေကြီးအထက်မှ အလွန် တိုတောင်းသော ပင်စည်မှ မျက်နှာချင်းဆိုင် ခေါက်ထားသော ပုံစံဖြင့် ပေါက်ရောက်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် ရှည်လျားသော ပင်စည်များဖြင့် နှစ်ဖက်တွင် စီတန်းနေသည်။

ပန်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်က အလွန် ထူးခြားဆန်းကြယ်ပြီး သူ၏ တောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ကာ ပျံသန်းတက်တော့မည့် မီးဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင်နှင့် တူသည်။ ကျန်းပေရန်က သူ၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ အသိပညာ ဗဟိုဌာနတွင် ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း သူ ထိုပန်းကို လုံးဝ မခွဲခြားနိုင် ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းပေရန်၏ အံ့ဩနေသော အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ ရှီဖုန်းလန်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အလွန် ကျေနပ်နေသည်။ သူမ သူမ၏ လက်များကို ခါးပေါ် တင်လိုက်ပြီး လည်ပင်းကို မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ ဒါကို 'ငှက်ပန်း' လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက ရှားပါး ပန်းမန် မှတ်တမ်းတွေမှာ အဆင့် ရှစ် ချိတ်ထားတာ"

ငှက်ပန်း

ကျန်းပေရန်၏ မျက်လုံးများ တစ်ဖန် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ ဤနာမည်ကို ထူးဆန်း ပန်းပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များတွင် မြင်ဖူးပြီး ၎င်းက ထိပ်ဆုံး ငါးရာ အတွင်း အဆင့် သတ်မှတ်ခံရသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ ထူးဆန်း ပန်းပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နဂါးတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး၏ ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်သော ရတနာများ အားလုံးကို စာရင်းပြုစုထားသည်ကို သိထားရမည်။ ထိုအဆင့်၏ စာရင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ပါဝင်ရုံမျှဖြင့် ၎င်း၏ အလွန် ရှားပါးမှုကို ပြသရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ထိပ်ဆုံး ငါးရာ အတွင်း အဆင့် သတ်မှတ်ခံရခြင်းကို ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

"ဟီးဟီး အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ် မဟုတ်လား"

ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် စက်ဝိုင်းပုံ ပြေးလွှားရင်း မေးလိုက်သည်။ ကျန်းပေရန်က မေးသည်။

"ဒါ ဘယ်က ရလာတာလဲ"

"အဲ့ဒါကို မင်း စိတ်ပူမနေနဲ့။ မင်း ဒါကို သဘောကျလား"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

"အင်း တကယ် သဘောကျတယ်"

"မင်း ငါနဲ့ ဒီတစ်လလုံး ကစားပေးသရွေ့ ငါ ဒါကို မင်းကို ပေးမယ် ကောင်းပြီလား"

ရှီဖုန်းလန် စကားဆုံးသည်နှင့် ကျန်းပေရန်၏ ရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်စရာ တစ်ခု: ရှီဖုန်းလန်ကို သဘောတူပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်းအတွက် ဆုလာဘ်: နဂါးဖြတ် တားမြစ်ကျမ်း (မြေအဆင့် အဆင့်မြင့်)]

[ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု: ရှီဖုန်းလန်ကို ငြင်းပယ်ပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်းအတွက် ဆုလာဘ်: ကျပန်း အခြေခံ ကျွမ်းကျင်မှု အမှတ် +၁]

အမလေး... မြေအဆင့် အဆင့်မြင့်က တော်တော် တန်ဖိုးရှိတာပဲ။

ဘာ တုံ့ဆိုင်းမှုမှ မရှိဘဲ ကျန်းပေရန်က ဒုတိယ ရွေးချယ်စရာကို တိုက်ရိုက် ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မကောင်းဘူး"

[ရွေးချယ်စရာ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားသည်။ ဆုလာဘ်: ဆေးဖော်စပ်ခြင်း +၁]

ကျန်းပေရန်ကို အောင်မြင်စွာ သွေးဆောင်နိုင်ပြီဟု ထင်ထားသော ရှီဖုန်းလန်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မကောင်းရတာလဲ"

"မကောင်းဘူးက မကောင်းဘူးပဲ။ ခန်းမသခင်က ကျွန်တော့ကို ရတနာနဲ့ သွေးဆောင်နိုင်တဲ့ လူစားမျိုးလို့ ထင်နေလား"

"မင်း ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ငါ့ရဲ့ 'ဝိညာဉ်သန္ဓေသားသီး' ကို လက်ခံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်ပဲ"

"ဒါဆို ဒီတစ်ခေါက် ဘာကွာခြားလို့လဲ"

" ကွာခြားတယ်လို့ ပြောရင် ကွာခြားတာပဲ။ ဒါကို မြန်မြန် သိမ်းလိုက်တော့ အခိုးမခံရခင်"

ကျန်းပေရန်က ပြောပြီး ဘေးဘက် ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာမည် အပြုတွင် ကျန်းပေရန် ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ရှီဖုန်းလန်က သူ၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး ပြောသည်။

"မင်း ဒီတစ်ခုကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ငါ မင်းအတွက် တခြားအရာတွေ သွားရှာပေးမယ်။ ငါနဲ့ တစ်လလောက် ကစားပေးပါ"

သက်ပြင်းချရင်း ကျန်းပေရန်က နောက်ပြန်လှည့်ကာ ပြောသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ခန်းမသခင် ဒါကို မပေးရင်တောင် အနာဂတ်မှာ မကြာခဏ လာကစားပေးမှာပါ။ ခန်းမသခင် ကျွန်တော့ကို ဒီရက်ပိုင်း ဂိုဏ်းကို မကြာခဏ ပြန်လာနေတာ မတွေ့မိဘူးလား"

ရှီဖုန်းလန်၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လား"

"တကယ်"

"ဒါပေမယ့် မင်း ပြန်လာတဲ့အခါ ငါနဲ့ ကစားချင်မှ ကစားမှာ..."

"ဒါပေါ့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့မှာ လုပ်စရာ ကိုယ်ပိုင် ကိစ္စတွေ ရှိတယ်"

သူ ချက်ချင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ခန်းမသခင်က ကူညီလုပ်ပေးမယ်လို့ မပြောနဲ့။ အဲ့ဒီလို ပြောရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟတော့မည့် ရှီဖုန်းလန်က ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ကျန်းပေရန်က တိုက်တွန်းသည်။

"ပန်းကို မြန်မြန် သိမ်းလိုက်တော့"

"မင်း တကယ် မလိုချင်ဘူးလား။ ဒါကို ငါ့မိသားစုဆီက ခိုး... မဟုတ်ဘူး တောင်း... လာရတာ တော်တော် အားထုတ်ခဲ့ရတယ်"

ထိုသို့ ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မျဉ်းနက်များ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ မြေအဆင့် အဆင့်မြင့်ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ဘာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို သူ နားလည်စပြုလာပြီ။ အကယ်၍ သူမ၏ မိသားစုက သူမ ဤ 'ငှက်ပန်း' ကို သူ့အား ပေးရန် ခိုးယူသွားသည်ကို သိရှိသွားပါက သူ အသက်ရှင်ခွင့် ရနိုင်ဦးမည်လား။

"ဒါကို မြန်မြန် ပြန်ပို့လိုက်။ ဒီလိုမျိုး အရာတွေ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မလုပ်နဲ့"

"အိုက်ယား စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ့အဖေက ငါ့ကို အလိုလိုက်တာ။ သူ သိသွားရင်တောင် အများဆုံး ငါ့ကို နည်းနည်း ဆူရုံပဲ။ ငါ သူ့ကို ပန်းကို ကြိုက်လို့ စိုက်ပျိုးဖို့ ယူသွားတာလို့ ပြောလိုက်မယ်"

ကျန်းပေရန်က တစ်လုံးချင်း ပြောသည်။

"အခု ဒါ ကို ပြန် ပို့ လိုက်"

"အိုး..."

ခေါင်းညိတ်ရင်း ရှီဖုန်းလန်က ပြေးသွားပြီး သေတ္တာ အဖုံးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သေတ္တာ ပြန်ပိတ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က သူ နှမြောတသ မဖြစ်မိဘူးဟု ဆိုလျှင် လိမ်ညာရာ ကျမည်။ သို့သော် ရတနာ တစ်ခုက ဘယ်လောက် ကောင်းမွန်နေပါစေ ၎င်းကို အသုံးပြုရန် အသက်ရှင်နေရမည် ဖြစ်သည်။ ယခုလောလောဆယ် သူ ဤအရာကို ရှီဖုန်းလန်တွင် 'ငှက်ပန်း' တစ်ပွင့် ရှိသည်ဟု သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းခြင်း အဖြစ်သာ မှတ်ယူလိုက်မည်။ ၎င်းက အနာဂတ်တွင် အသုံးဝင်ကောင်း အသုံးဝင်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် သူ ဤသို့သော အဆင့်မြင့် ရတနာများကို လောလောဆယ် အသုံးပြုနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ 'ဝိညာဉ်သန္ဓေသားသီး' ကို သန့်စင်ရန် ဆေးအိုးနှင့် ဖြည့်စွက် ပစ္စည်းများ စုဆောင်းရန်ပင် အတော် ကြိုးပမ်းခဲ့ရသည်။ ထို 'ငှက်ပန်း' အတွက် လိုအပ်သော အရာများက ရရှိရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

ကျန်းပေရန်က သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို မြန်မြန် ပြန်ပို့ဖို့ သတိရ"

"ငါ သိပါတယ် သိပါတယ်" ရှီဖုန်းလန်က နားမလည်စွာ မေးသည်။

"ငါ ဒီည ပြန်ပို့လိုက်မယ်။ မင်းက ဘာလို့ ဒီပန်းကို ဒီလောက် ကြောက်နေရတာလဲ"

"ခန်းမသခင်ရဲ့ ပန်း အခိုးခံရမှာကို ကြောက်နေတာ"

"ငါ သိပါတယ် သိပါတယ်"

သေတ္တာကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ရှီဖုန်းလန်က ပြန်ပြေးလာကာ ကျန်းပေရန်၏ ကျောကို တွန်းရင်း ပြောသည်။

"ဒါဆို သွားကစားရအောင် ဒီနေ့ ငါ 'ဟွာတောင်ပေါ် ဓားဆွေးနွေးပွဲ' ကစားချင်တယ်"

ပင်မ ခန်းမဆောင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး ထိုင်ချလိုက်စဉ် ကျန်းပေရန်က သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဇာတ်ကောင်ကတ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်နှင့် ယွီမန်ဝင်း ဝင်လာသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီ"

ကျန်းပေရန်က သူမကို နှုတ်ဆက်သည့် အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ယွီမန်ဝင်းက ကျန်းပေရန်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီနေ့ လာတာ အဲ့ဒီ ကောင်မလေး ငါးယောက် မရှိဘူးဆိုတာ သိလို့သက်သက်တော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

ကျန်းပေရန်က သူ၏ ဇာတ်ကောင်ကတ်များကို စီစဉ်ရင်း ပြောသည်။

"အဲ့ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး"

"ငါက ဒီအတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ မင်းက ငါ့တပည့်တွေကို ဒီလောက် မုန်းနေရတာလား"

"ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို မဆွေးနွေးချင်ဘူး"

"ကောင်းပြီလေ"

ယွီမန်ဝင်းက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီရက်ပိုင်း ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အဓိက အဖြစ်အပျက် တစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးနေခဲ့တာလား"

ကျန်းပေရန်က သူ၏ ပစ္စည်းကတ်များနှင့် လက်နက်ကတ်များကို ထုတ်ယူရင်း ပြောသည်။

"အိုး စောင့်ရှောက်သူယွီရဲ့ သတင်းကွန်ရက်က တော်တော် အထင်ကြီးဖို့ကောင်းတာပဲ ဒါကိုတောင် သိနေတယ်"

"သတင်းကွန်ရက် အတွက် ဘာလိုအပ်လို့လဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်က အခု ဧကရာဇ် တစ်ပါး အနေနဲ့ မင်းကို အရမ်း အလေးထားနေပြီ။ ဂိုဏ်းထဲက အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အားလုံး ဒါကို သိတယ်"

"ဒါဆို စောင့်ရှောက်သူယွီက ဘာများ မေးချင်လို့လဲ"

"ဘာမှ သိပ် မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဘာတွေ ပြောလိုက်လို့ သူက မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်တွေ အများကြီးကို စည်းရုံး လှုံ့ဆော်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာကို ငါ စပ်စုချင်ရုံ သက်သက်ပါ"

"အိုး အသေးအမွှား ကိစ္စလေးတွေပါပဲ"

ကျန်းပေရန် စကားဆုံးသည်နှင့် ဇာတ်ကောင်ကတ် ငါးကို ဆွဲထုတ်ပြီး ယွီမန်ဝင်းကို ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီ ဝင်ကစားမလား"

ယွီမန်ဝင်းက ကျန်းပေရန်၏ လက်ထဲမှ ဇာတ်ကောင်ကတ်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ ပစ္စည်းကတ်များကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း လောင်းကစား အတွက် 'သူရဲကောင်း ခရီးစဉ်' ကို မကြာသေးခင်က မသုံးတော့ဘူးလား"

"ဒါဆို စောင့်ရှောက်သူယွီက အဲ့ဒီ ကစားပွဲကို ပိုကြိုက်တာလား"

ယွီမန်ဝင်းက အလျင်အမြန် လက်ခါပြသည်။

"ဒီအတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးကြည့်တာပါ အတူတူပါပဲ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဇာတ်ကောင် ကျွမ်းကျင်မှုများကို လေ့လာနေသော ရှီဖုန်းလန်က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ မန်ဝင်း နင်က နင့်ရဲ့ 'ဓားနတ်သမီး' ကတ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချစ်နေတာ။ ငါ နင့်ကို ဟိုတစ်နေ့က အဲ့ဒါကို သဘောကျနေတာ တွေ့လိုက်တယ်"

ယွီမန်ဝင်းက ကျန်းပေရန်၏ လက်ထဲမှ ဇာတ်ကောင်ကတ်များကို ဆွဲလုယူရင်း ပြောသည်။

"ငါက ဒါ ပျက်စီးနေလားလို့ စစ်ဆေးကြည့်နေတာ"

"ဒါကို ဘယ်လို ကစားရလဲ။ ငါ့ကို သင်ပေး"