အစမ်းခန့်ကာလ

ညလယ်ခေါင်ကြီး နီလာနှလုံးသား ခန်းမသို့ သွားရာ လမ်းမပေါ် လျှောက်လှမ်းရင်း ကျန်းပေရန်သည် ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ လူသားတွေက တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ။

သူ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်က ကျန်းပေရန်သည် ဒီလှပသော ကြယ်တာရာကောင်းကင်ကြီးကို မြတ်နိုးခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းက သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အရာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမျှ အချိန်ကြာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် သူ တစ်ချိန်က သိကျွမ်းခဲ့သော ခေတ်မီ မြို့ကြီးများ၏ နီယွန်ညရှုခင်းကို ရုတ်တရက် ပြန်လည် လွမ်းဆွတ်တမ်းတ လာသည်။ ထိုနေရာတွင် ရှည်လျားသော လမ်းမများက မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်ကာ နေ့ခင်းကဲ့သို့ လင်းထိန်နေပြီး သင် ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ကို မမြင်နိုင်ဘဲ တိမ်တိုက်များကိုသာ မြင်နိုင်သည်။

တစ်လမ်းလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချရင်း သူ နီလာနှလုံးသား တန်ဆောင်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ယခု ကြွက်နာရီ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး စစ်တုရင် တန်ဆောင်းရှိ စားပွဲ အနည်းငယ်တွင်သာ ဖယောင်းတိုင်မီးများ ထွန်းညှိထားဆဲ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နီလာနှလုံးသား ခန်းမ၌ပင် စစ်တုရင် ကစားခြင်းသည် ဒုတိယ ဦးစားပေး လိုက်စားမှု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ တပည့် အများစုသည် နောက်တစ်နေ့၏ နံနက်ခင်း လေ့ကျင့်မှုကို မထိခိုက်စေရန် စောစော အိပ်ရာဝင်ရန် ရွေးချယ်ကြသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် မော့ရှာက သူ၏ ဘယ်လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်း စစ်တုရင် လက်စွဲစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ ညာလက်က တစ်ခါတစ်ရံ ခုံပေါ်တွင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ချလိုက်သည်။

"ချလပ်"

စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ချလိုက်သည့် ကြည်လင်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောက်တုံးကို သူကိုယ်တိုင် ချလိုက်ခြင်း မဟုတ်မှန်း သဘောပေါက်သွားပြီး မော့ရှာက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အကိုကြီး"

"ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

မော့ရှာက စကားပြောပြီးနောက် ဖယောင်းတိုင်ကို ချက်ချင်း မှုတ်ငြိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ စစ်တုရင်ခုံကို ကောက်ယူကာ ကျန်းပေရန်၏ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

မော့ရှာကို သူ၏ တဲငယ်လေးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ဖယောင်းတိုင် နှစ်တိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ထိုင်။ မင်း ဘာသောက်မလဲ"

မော့ရှာက စစ်တုရင်ခုံကို ချလိုက်ရင်း ပြောသည်။

"အကိုကြီး ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးပါ့မယ်"

"ဧည့်သည်က ဧည့်သည်ပဲ ဧည့်သည်ကို လက်ဖက်ရည် ဖျော်ခိုင်းရတဲ့ အကြောင်း မရှိဘူး။ မင်း 'စိမ်းလဲ့ခရု လက်ဖက်ရည်' နဲ့ အသားကျရဲ့လား"

"ကျွန်တော် အရမ်း ကြိုက်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

လက်ဖက်ရည် ပူပူတစ်အိုး ဖျော်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က စားပွဲတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ 'ကျောက်မျက်ရတနာ စီခြယ်ထားသော ကျောက်စိမ်း စစ်တုရင်ခုံ' ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် လူငယ် သူရဲကောင်းများ ပြိုင်ပွဲတွင် စစ်တုရင် ပြိုင်ပွဲ နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ရရှိသော ဆု ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ ထိုအချိန်မှစ၍ အလွန် အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို အသုံးပြုရန် အခွင့်အရေး များများစားစား မရခဲ့ပေ။

"ဒီခုံကို သုံးကြရအောင်"

ထိုသို့ ကြားသောအခါ မော့ရှာက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စစ်တုရင်ခုံကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျန်းပေရန် ဘာမှ ပြောရန် မလိုဘဲ မော့ရှာက အလွန် သတိတရား ရှိစွာဖြင့် အဖြူရောင် ကျောက်တုံးများကို ယူပြီး အရင် စတင်လိုက်သည်။

"ချလပ် ချလပ် ချလပ်..."

ကျောက်တုံးများ ချလိုက်သည့် အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ခုံပေါ်ရှိ အခြေအနေက တင်းမာလာသည်။

"ဟူး..."

သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှ တက်လာသော ရေနွေးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်ရင်း ကျန်းပေရန်က လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားနေသော မော့ရှာကို အနည်းငယ် အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ တိုးတက်မှုက တကယ် မြန်ဆန်တာပဲ။

လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းမှ နောက်ဆုံး အကြိမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မော့ရှာ၏ စစ်တုရင် ကစားစွမ်းရည်က အနည်းငယ်မျှထက် ပို၍ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

"ချလပ်"

အနက်ရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို 'တားမြစ်' နေရာတွင် ချလိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်က စကားစလိုက်သည်။

"မင်း ချန်လိထန်ကို အနိုင်ရခဲ့လား"

သူ၏ အကိုကြီး၏ ပိတ်ဆို့ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မှင်သက်နေသော မော့ရှာသည် အတန်ကြာ ကြောင်အသွားပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် နိုင်ခဲ့ပါတယ်"

ကျန်းပေရန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟားဟား မင်း နိုင်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား"

မော့ရှာက မော့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... မနိုင်ခဲ့သင့်ဘူးလား"

"နိုင်သင့်တယ် မနိုင်သင့်ဘူး ဆိုတာ မရှိဘူး။ မင်း စိတ်တိုင်းကျသာ လုပ်။ ဆက်ကစားကြရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ခေါင်းပြန်ငုံ့လိုက်ပြီး အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် မော့ရှာက အဖြူရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး ခုံပေါ်ရှိ 'ရိုးရှင်းသော' နေရာတွင် ချလိုက်သည်။

အိုး

ကျန်းပေရန်က အံ့ဩစွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဒီလောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ထောင်ချောက်ကို သူ မမိဘူးပေါ့လေ။

အသိအမှတ်ပြုသည့် အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က နောက်ထပ် အနက်ရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ ချလိုက်သည်။ "ချလပ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဤကျောက်တုံးက မော့ရှာ၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်သွားသလိုပင် ဖြစ်၏

သူ ထောင်ချောက်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်၏ ထိုးစစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားနေမိရုံ ရှိသေးသည်။ ရှောင်တိမ်းရန် တစ်ခုတည်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသဖြင့် သူ၏ ယခင် အပြင်အဆင်ကို နှောင့်ယှက်မိသွားမှန်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မဟုတ်ဘူး... ငါ့ဟာတင် မဟုတ်ဘူး အကိုကြီးကလည်း သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အပြင်အဆင်ကို နှောင့်ယှက်လိုက်တာပဲ။ ငါ့မှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်။

ဤသို့ တွေးရင်း မော့ရှာက အဖြူရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ဆတ်ခနဲ ယူလိုက်ပြီး ဆယ့်သုံး-ဆယ့်ခုနစ် နေရာတွင် ချလိုက်သည်။

'တွားသွားခြင်း' တစ်ကွက်….

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

မော့ရှာက ခံစစ် မကစားဘဲ ထိုလှုပ်ရှားမှုဖြင့် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ တန်ပြန် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ကျန်းပေရန်သည် စစ်တုရင် ဝါသနာအိုး တစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း ဂို ကစားနည်းက သူ့ကို တစ်ချိန်က ပျော်ရွှင်မှုများစွာ ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။

အကျပ်အတည်းတစ်ခုကို ဖောက်ထွင်းရန် ဦးနှောက်ခြောက်အောင် စဉ်းစားရခြင်းက ပူပြင်းသော နွေရာသီနေ့တွင် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသော ကိုကာကိုလာ တစ်ပုလင်းကို သောက်သုံးရသလို ခံစားရသည်။ ထိုခံစားချက်က ဖော်ပြ၍မရအောင် လန်းဆန်းစေသည်။ သို့သော် သူ၏ စစ်တုရင် ကစားစွမ်းရည်က မြင့်သည်ထက် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ အလွန်အမင်း အနိုင်မခံရနိုင်သူ တစ်ဦး၏ အထီးကျန်မှုက ကျန်းပေရန်ကို 'ဂို' အပေါ် သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို တဖြည်းဖြည်း ဆုံးရှုံးသွားစေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သခင်တစ်ဦးသည် နှစ်ယောက် ရှိမှသာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အဆင့် ၁၀၀ က အဆင့် ၁ လူသစ်လေးကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းက ပျော်ရွှင်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မပေးနိုင်ပေ။ ပြီးတော့ ခုနက မော့ရှာ သူ၏ ကျောက်တုံးကို ချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေသော ပျော်ရွှင်မှု အာရုံက ကျန်းပေရန်၏ စိတ်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

သူက စည်းမျဉ်းအတိုင်း မကစားဘူး... ငါ ဒါကို သဘောကျတယ်။

ထိုစစ်တုရင် ကစားပွဲသည် နွားနာရီ၏ တတိယ လေးပုံတစ်ပုံ အချိန်အထိ ဆက်လက် ကစားခဲ့ကြပြီး မော့ရှာ၏ အရှုံးပေးခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သွားသည်။ မော့ရှာ ခုံကို ရှင်းလင်းနေစဉ် ကျန်းပေရန်က လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး သုံးရက်တစ်ခါ ကြွက်နာရီမှာ မင်း ငါနဲ့ စစ်တုရင် တစ်ပွဲ ကစားဖို့ ဒီကို လာခဲ့နိုင်တယ်။ ငါ ဒီမှာ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ မင်း စောင့်နေစရာ မလိုဘူး"

စစ်တုရင် ကျောက်တုံးများကို စုဆောင်းနေသော မော့ရှာ၏ လက်က ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ အလွန် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးသော မျက်နှာဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး။ ကျွန်တော် သေချာပေါက် အချိန်မီ လာပါ့မယ်"

မော့ရှာ၏ လက်များက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။

"စကားမစပ် မင်း နေ့တိုင်း စစ်တုရင် ကစားတယ် ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်ကို ဇွဲလုံ့လနဲ့ လေ့လာနေရဲ့လား"

မော့ရှာက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ကျွန်တော် လေ့လာပါတယ်"

"ဥပဒေစောင့်ရှောက်သူလီက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု လုံလောက်အောင် မတိုးတက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ခန်းမထဲကနေ နှင်ထုတ်မယ်လို့ ပြောထားတယ် ဒါကြောင့် ကျွန်တော် စစ်တုရင် မကစားခင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အမြဲ ပြီးအောင် လုပ်ပါတယ်"

"ဒါဆို မင်းက တကယ် လိုအပ်တာထက် တစ်ခဏလေးတောင် ပိုပြီး မကျင့်ကြံဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပဲ"

ကျန်းပေရန်က မော့ရှာ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုသည် အနက်ရောင်ကျင့်ကြံသူ၏ ပထမအဆင့်တွင် ရှိနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ နီလာနှလုံးသား ခန်းမ၏ စည်းမျဉ်းများအရ တပည့်တစ်ဦး ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် နှစ်နှစ်ကြာအောင် မကျန်ရှိနေသရွေ့ သူတို့ နှင်ထုတ်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး မော့ရှာက ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျင့်ကြံတာထက် စာရင် ကျွန်တော်က စစ်တုရင် ကစားရတာကို ပို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်လို့ ထင်လို့ပါ"

မော့ရှာ၏ အဖြေကို ကြားပြီးနောက် အတွေးတစ်ခုက ကျန်းပေရန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ ပြောလိုက်သည်။

"စစ်တုရင် ကစားတာက သေချာပေါက် အရေးကြီးပါတယ် ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကိုလည်း လစ်လျူရှုလို့ မရဘူး။ ဒီလို လုပ်ရအောင် ငါတို့ ခန်းမက ရေမှန်ခန်းမနဲ့ လတိုင်း ပြိုင်ပွဲကြီး တစ်ခု ရှိတယ် မဟုတ်လား။ မင်း အဆင့် တစ်ဆင့် တက်တိုင်း ငါ မင်းနဲ့ စစ်တုရင် နှစ်ပွဲ အပို ကစားပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

သူ၏ မျက်လုံးများကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပုတ်ခတ်လိုက်ပြီး မော့ရှာက သူ နားကြားမမှားကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ်"

ကျန်းပေရန်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။

"တော်တော် ယုံကြည်မှု ရှိသားပဲ"

မော့ရှာက သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

"ယုံကြည်မှု... တကယ်တော့ သိပ်မရှိပါဘူး ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ကြိုးစားပါ့မယ်"

ကျန်းပေရန်က ရှင်းလင်းပြီး ဖြစ်သော စစ်တုရင်ခုံကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ကစားကြရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် ဤအတွေး ရလာသည့် အကြောင်းရင်းမှာ တစ်ချက်က မော့ရှာသည် အလွန် အသုံးဝင်သော ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပုံရပြီး နှစ်ချက်က 'ဂို' ကို ဤမျှ ကောင်းစွာ ကစားနိုင်သူ တစ်ဦးသည် မိုက်မဲသူ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူက ချင်းဟွမ်းကဲ့သို့ နောက်ထပ် ထူးဆန်းသူ တစ်ဦး မဟုတ်ပါက ပညာရပ်တစ်ခုကို ကျင့်ကြံခြင်းက အလွန် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူ ကိုင်တွယ်ရန် ပြဿနာများ ပိုမို များပြားလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ အမှန်တကယ် လိုအပ်နေသည်။ ယခု သူ အလားအလာ ရှိသော တစ်ဦးကို တွေ့ရှိထားမှတော့ သူ့ကို အစမ်းခန့်ကာလ တစ်ခု ပေးကြည့်ခြင်းက အန္တရာယ် မရှိပေ။

သူတို့ နှစ်ဦးသည် အရုဏ်တက်ချိန်အထိ ကစားခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မျိုးနွယ် ခေါင်းဆောင်များနှင့် တွေ့ဆုံပွဲအကြောင်း တွေးမိသဖြင့် ကျန်းပေရန်က ဂိုထည့်ထားသော ခွက်ကို အဖုံးဖုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒီနေ့အတွက် ဒီမှာပဲ ရပ်ကြရအောင်"

မော့ရှာက ပို၍ ကစားချင်စိတ် ပြင်းပြနေသေးသော်လည်း သူ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အကိုကြီးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူ၏ စစ်တုရင်ခုံကို ကောက်ယူရင်း မော့ရှာ ထွက်ခွာမည် အပြုတွင် သူ၏ အကိုကြီး ခေါ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ခဏ စောင့်ဦး"

မော့ရှာက လှည့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အကိုကြီး တခြား ညွှန်ကြားစရာ ရှိပါသေးလား"

ကျန်းပေရန်က ခုံကို ကောက်ယူရင်း ပြောသည်။

"ဒီ 'ယင်လုံ စစ်တုရင်ခုံ' က မင်းအတွက် လက်ဆောင်ပဲ"

"အာ" မော့ရှာ မှင်သက်သွားပြီး အလျင်အမြန် လက်ခါပြသည်။

"ကျွန်တော် မထိုက်တန်တဲ့ ဆုလာဘ်ကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ ဒါက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးပါတယ်"

ကျန်းပေရန်က မေးသည်။

"မင်း တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ဘူး။ မင်း အခု ပင်ပန်းနေသလို ခံစားရလား"

"ဒါက..."

ဤသို့ ကြားပြီးနောက် မော့ရှာက အနည်းငယ် အံ့ဩစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော် ပင်ပန်းမနေရုံတင် မကဘူး တော်တော်လေး လန်းဆန်းနေသလို ခံစားရတယ်"

"အင်း ဒါက ဒီ 'ယင်လုံ စစ်တုရင်ခုံ' ရဲ့ အာနိသင်ပဲ။ အနာဂတ်မှာ မင်း စစ်တုရင်ရော ကျင့်ကြံမှုမှာပါ ကြိုးစား အလုပ်လုပ်ရလိမ့်မယ်။ ဒီခုံက မင်းကို အများကြီး အထောက်အကူ ပြုသင့်တယ်"

"ဒါပေမယ့်..."

"ဒါပေမယ့် မရှိဘူး။ မြင်းကောင်းအတွက် ကုန်းနှီးကောင်းပဲ။ယူလိုက် မင်း နောက်ဆုံး ကစားပွဲတွေမှာ တော်တော် ကောင်းကောင်း ကစားခဲ့တယ်။ ဆက်ထိန်းထား ပြီးတော့ ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ပို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ ကစားပွဲတွေ ခံစားနိုင်အောင် ကြိုးစား"

သူ၏ အကိုကြီး၏ ငြင်းပယ်ခွင့် မပြုသော လေသံကို ကြားသောအခါ မော့ရှာက သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အကိုကြီးကို သေချာပေါက် စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုသို့ဖြင့် သူ စစ်တုရင်ခုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယူလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

"အင်း မင်း သွားနိုင်ပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့။ အကိုကြီးလည်း အနားယူပါဦး"

စကားပြောပြီးနောက် မော့ရှာက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး တဲငယ်လေးမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ တံခါး ပိတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် မော့ရှာက 'ယင်လုံ စစ်တုရင်ခုံ' ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပတ်ချာလည် လှည့်လိုက်သည်။ သုံးရက်တစ်ကြိမ် သူ၏ အကိုကြီးနှင့် ယှဉ်ပြိုင် ကစားနိုင်မည့် အခွင့်အရေးအပြင် ပို၍ပင် ကစားနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းကို တွေးမိသောအခါ သူ့ကို ထိန်းချုပ်မရအောင် စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

"ရှီး"

သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အလယ်တွင် မော့ရှာသည် ရုတ်တရက် သူ၏ ကျောရိုးထဲမှ အေးစိမ့်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မော့ရှာက ပတ်ပတ်လည်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူ့ကိုမှ မမြင်ရသောအခါ သူ စစ်တုရင်ခုံကို သူ၏ ဝတ်ရုံထဲသို့ အလျင်အမြန် ထိုးထည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အခန်းဆီသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

မြွေနာရီတွင် ကျန်းပေရန်သည် မိုးပြာရောင် မြေအိုးမြို့သို့ မြင်းလှည်းဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။ လုလင်ပြည်နယ်၏ အကြီးဆုံး မြို့တော် အနေဖြင့် မိုးပြာရောင် မြေအိုးမြို့၏ သာယာဝပြောမှုသည် တောင်ထွတ်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးတွင်ပင် ထိပ်တန်းများထဲတွင် အဆင့် သတ်မှတ်ခံရသည်။

သို့သော် သာယာဝပြောမှုသည် ဒီကမ္ဘာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်သာ ဖြစ်သည်။ ၂၁ ရာစု မက်ထရိုပိုလစ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သော ကျန်းပေရန် အတွက် မိုးပြာရောင် မြေအိုးမြို့ကို ညစ်ပတ်ပြီး ရှုပ်ထွေးသည်ဟု ဖော်ပြနိုင်သည်။ ရွှံ့ဗွက်ထူသော လမ်းများ လူများ ခွေးများ ဝက်များက နေရာမရွေး မစင်စွန့်ကြ... ကျန်းပေရန် ဤကမ္ဘာသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်က ထိုအနံ့ဆိုးက သူ့ကို ပျို့အန်လုမတတ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းနှင့် အသားကျသွားပြီးနောက် သူ၏ နှာခေါင်းက ထိုအနံ့များကို အလိုအလျောက် စစ်ထုတ်လိုက်ပုံရသည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းတို့က ယခင်ကဲ့သို့ စူးရှခြင်း မရှိတော့ပေ။ လမ်းဘေးတွင် အမှိုက်နှင့် အညစ်အကြေး တောင်ပုံရာပုံများ စုပုံနေသည်။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းကို အမှိုက်တောင်ဟု ခေါ်လျှင် ချဲ့ကားရာ ကျမည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းပေရန် ယခင်က အံ့ဩမိသည်။

ဤကမ္ဘာ၏ လယ်သမားများက မြေဩဇာ၏ အရေးပါမှုကို နားလည်ကြပြီး အလွန် အကျိုးအမြတ် များသော မစင်သိမ်းဆည်းသူ၏ အလုပ်အကိုင်က ထိုအတိုင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ယုတ္တိနည်းအရ မြို့တော်များသည် ညစ်ပတ် ရှုပ်ထွေး မနေသင့်ပေ အနည်းဆုံးတော့ မစင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်း မနေသင့်ပေ။ သို့သော် မည်သည့် ခေတ်ကာလတွင်မဆို "ပါးနပ်" သော လူများက မရှားပါးပေ။

ဤ မစင်သိမ်းဆည်းသူများက အလွန်အကျွံ ဈေးနှုန်းများ တောင်းဆိုနိုင်ရန် မစင်နှင့် အမှိုက်များကို အချိန်မီ သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ဘဲ တမင်တကာ ထားလေ့ရှိသည်။ ၎င်းက တောင်ပုံရာပုံ စုပုံလာသောအခါ မခံမရပ်နိုင်တော့သော နိုင်ငံသားများက သူတို့၏ နှာခေါင်းများကို ပိတ်ကာ သိမ်းဆည်းသူများ၏ အမျိုးမျိုးသော ပြင်းထန်သော တောင်းဆိုချက်များကို သဘောတူရန်မှတပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

အစိုးရက အဘယ်ကြောင့် မစွက်ဖက်သနည်း ဆိုသော် ဆိုးရွားသော မြေရှင် ပဒေသရာဇ် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် စည်ပင်သာယာ ဌာနများ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းရေး အေဂျင်စီ သို့မဟုတ် ထိုသို့သော အရာမျိုးကို ပြောစရာပင် မလိုပေ။ ခြေလှမ်း တစ်ရာ နောက်ဆုတ်လိုက်လျှင်ပင် ပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းရေး အေဂျင်စီ ရှိခဲ့လျှင်တောင် အမှိုက်များ နေရာတကာ ပြန့်ကျဲနေသော နေရာများက ၂၁ ရာစုတွင်ပင် ရှိနေသေးသည်။ ဤနေရာကို ပြောစရာပင် မလိုတော့။

မကြာခင် မကြာခင် ဘိလပ်မြေ လမ်းတွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။

မြင်းလှည်း ပြတင်းပေါက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်က မြို့တော်ကြီး ရွှံ့ဗွက်ထူပြီး ညစ်ပတ် မနေတော့သည်ကို စိတ်ကူးပုံဖော်လိုက်သည်။

ဒါက အိမ်ရဲ့ အရသာကို နည်းနည်းလောက် ပြန်ရစေသင့်တယ်...

ရှုပ်ထွေးသော လမ်းကွန်ရက်ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် မြင်းလှည်းက ခမ်းနား ထည်ဝါသော အိမ်ကြီးတစ်လုံး ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းသည် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းမှ သံတမန်များကို လက်ခံရန် အထူး သတ်မှတ်ထားသော နေအိမ် ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်များနှင့် အသုံးအဆောင်များက ဒီခေတ်အတွက် ထိပ်တန်း အဆင့်များ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထွတ်ပြည်နယ်ရှိ ဒေသခံ မိသားစုများ အားလုံးအတွက် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းသည် အမှန်တကယ် "ဧကရာဇ်" ဖြစ်သည်။ သူ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ကျန်းပေရန်က ဝတ်ရုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီသာမန်ပြည်သူ အရှင်မင်းကြီးကို ရိုသေစွာ ကြိုဆိုပါတယ်"

"ဧကရာဇ်မင်း အသက်ရှည်ပါစေ"

အကယ်၍ ယခင် ဧကရာဇ် တစ်ပါးပါးသာ လာခဲ့ပါက ထို သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားသည် ဒူးထောက်ရန် ငြင်းဆန်ရုံမျှမက သူ့ကို မထီမဲ့မြင် အကြည့်ဖြင့် မကြည့်ခြင်းကိုပင် ယဉ်ကျေးသည်ဟု သတ်မှတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ကြီးချုပ် တစ်ဦး၏ တံခါးစောင့်ပင်လျှင် သတ္တမအဆင့် အရာရှိ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းနှင့် အထူး ဆက်သွယ်ရသူ တစ်ဦး အနေဖြင့် သူက ဧကရာဇ် တစ်ပါးကို အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း။

မင်း ငါ့ကို စော်ကားရဲလား

စမ်းကြည့်လိုက်

သို့သော် ကျန်းပေရန်က ကွဲပြားသည်။ ထိုလူသည် ဧကရာဇ် ဖြစ်ရုံသာမက စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သခင် ယပ်တောင်ဖြူ ကိုယ်တိုင်က သူ့ကို ကောင်းမွန်စွာ လက်ခံရမည် ဖြစ်ပြီး အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့ပါက သူ၏ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ပြည်နှင်ဒဏ် ပေးမည်ဟု ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ညွှန်ကြားထားသည်။ ဤသို့သော အမိန့်အောက်တွင် သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားသည် သဘာဝကျကျ လေးစားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရှန့်တိုင်းပြည်၏ ဧကရာဇ်အသစ်ကို တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းသော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် လက်ခံနေသည်။

ကျန်းပေရန်က မေးသည်။

"ထနိုင်ပြီ။ ဧည့်ခံခန်းမ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား"

"အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီး အမိန့်ရှိသည့်အတိုင်း အရာအားလုံးက အမြင့်ဆုံး စံနှုန်းအတိုင်း ဖြစ်ပါတယ်"

"ကောင်းပြီ ငါကိုယ်တော်ကို ခေါ်သွားကြည့်"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။ ဒီဘက်က ကြွပါ"

သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ကျန်းပေရန်က ဧည့်ခံခန်းမ တစ်ခုဆီသို့ ရောက်လာသည်။ ဖန်ကြွေ ခွက်များ အမျိုးမျိုးသော ရွှေနှင့် ကြွေထည် ပစ္စည်းများနှင့် ဆင်စွယ် ပန်းပုများက နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေပြီး အမှန်တကယ် ခမ်းနား ထည်ဝါသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

"အပြင်အဆင်က တော်တော် ကောင်းတယ်"

သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ချီးမွမ်းမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်မံ စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ဤနေအိမ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အိပ်ဆောင်ထက် အမှန်တကယ် မညံ့ဘဲ အပြင်ဘက် လမ်းများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ဘေးဘက် အခန်းတစ်ခန်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အိမ်တော်ထိန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သွားနိုင်ပြီ။ ငါကိုယ်တော် ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ခဏ နေမယ်"

သူက အလွန် ပါးနပ်စွာဖြင့် အခန်းထဲမှ နောက်ဆုတ် ထွက်သွားရင်း ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အရှင်မင်းကြီး ဘာမဆို လိုအပ်ရင် အော်ခေါ်လိုက်ပါ။ ဒီအစေခံ အပြင်မှာ စောင့်နေပါ့မယ်"

တစ်နာရီ အကြာတွင် သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အိမ်တော်ထိန်းက ဘေးဘက် အခန်း၏ တံခါးကို ခေါက်ပြီး ပြောသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်စရာ ရှိပါတယ် ဝမ်မိသားစုလည်း ရောက်ရှိလာပါပြီ။ ဒီအစေခံ သူတို့ကို အနောက် ခန်းမဆောင်မှာ စောင့်ဆိုင်းဖို့ စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ"

"ကျွီ" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဘေးဘက် အခန်း၏ တံခါး ပွင့်လာပြီး ကျန်းပေရန် ထွက်လာကာ မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ အများစု ရောက်ပြီလား"

သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အိမ်တော်ထိန်းက ဦးညွှတ်ရင်း ဖြေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ပြန်လည် လျှောက်တင်ရရင် လျိုနဲ့ လီ မိသားစုတွေပဲ လွဲပါတော့တယ်။ တခြား မိသားစုတွေ အားလုံး ရောက်ရှိပြီးပါပြီ"

"သူတို့အားလုံးကို ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံထားကြောင်း သေချာလုပ်"

သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အိမ်တော်ထိန်းက ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ချပါ အရှင်မင်းကြီး"

သူ ခေါင်းမော့လိုက်စဉ် သူ ခဲသွားသည်။ ဒီနတ်သမီးတွေက ဘယ်က ရောက်လာတာပါလိမ့်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းပေရန်၏ နောက်တွင် သူ၏ ဘယ်ဘက် တစ်ယောက် ညာဘက် တစ်ယောက် ရပ်နေသည်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားသော စရိုက်လက္ခဏာများ ရှိသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးက ထူးကဲစွာ လှပသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အိမ်တော်ထိန်းက သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဦးသည် မိုးပြာရောင် မြေအိုးမြို့၏ ပထမဆုံး အလှဆုံး ဖြစ်သော ကျိထောင်ကို အလွယ်တကူ ကျော်လွန်နိုင်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ သို့သော် သူ ပို၍ မမေးရဲသလို အကြာကြီး ကြည့်ပင် မကြည့်ရဲပေ။ သူ အလျင်အမြန် ခေါင်းပြန်ငုံ့လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒါဆို ဒီအစေခံ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တွေကို ဆက်လက် ဧည့်ခံလိုက်ပါဦးမယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"အင်း သွားတော့"

သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အိမ်တော်ထိန်း ထွက်သွားသည်နှင့် ကျန်းပေရန်က နန်းတော်မှ ယခုလေးတင် ခေါ်ဆောင်လာသော မုယောင်က မေးကို ချီကာ ကြေညာလိုက်သည်။

"ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားမယ် ကျွန်မ အဲ့ဒီလူတွေကို လက်ဖက်ရည် မငှဲ့ပေးဘူး"

ကျန်းပေရန်က လှည့်ပြီး သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းပေရန်၏ အကြည့်ကို မြင်သည်နှင့် မုယောင်က သူမ၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်း ကျုံ့လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"အဲ့ဒီလူတွေက သာမန်လူတွေကို ဖိနှိပ်တာကလွဲပြီး ဘာမှ မလုပ်ဘူး... ကျွန်မ မလုပ်..."

သူမ၏ စကား တစ်ဝက် တစ်ပျက်တွင် ခမ်းနားသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုက သူမကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းလာသည်ကို ခံစားမိသောအခါ မုယောင်က အော်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ နားလည်ပြီ နားလည်ပြီ ဒီတစ်ခါတည်းပါပဲနော်"

ကျန်းပေရန်က တိန့်ရှန်းဟန်နှင့် မုယောင်ကို ခေါ်ဆောင်လာသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အကယ်၍ ထို ဒေသခံ သူဌေးကြီးများ အားလုံးက လှပသော အစေခံမလေးများ ခေါ်ဆောင်လာပြီး သူ့တွင် တစ်ယောက်မှ မရှိပါက သူ အရှိန်အဝါပိုင်းတွင် ရှုံးနိမ့်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလားဟု တွေးမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဤနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ရန် ပျံသန်း ပြန်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အလှအပ ပိုင်းနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဤနှစ်ဦးက တော်တော်လေး အစွမ်းထက်သည်။