တစ်လ တစ်ဘီလီယံ
Vol. 3 Ch. 33
ပြင်းထန်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအ မုန်တိုင်း က ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်း အိမ် ရဲ့ အပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လေပွေ တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
လေပွေ ရဲ့ ဗဟိုချက်အောက်မှာ ကုရှောင်းရွှယ်ရဲ့ အခန်း တည်ရှိနေ သည်။
ကြီးမားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တွေက ကြီးမားတဲ့ လှိုဏ်ခေါင်း လိုမျိုး အခန်းထဲကို စီးဝင်နေသည်။
ထန်ထျန်းက ရပ်နေပြီး အားကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို ခံစားနေသည်။
ဒီလို လှုပ်ရှားမှုက လန်ယွီနဲ့ လွီကျူးတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကိုလည်း ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး သူတို့က ကုရှောင်းရွှယ်ရဲ့ အခန်းငယ်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်မှုနဲ့ ပြည့်နှက် နေကြသည်။
"အရမ်း အားကောင်း တယ်"
လန်ယွီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ကျွန်မ တို့ထက် ပိုပြီး အားကောင်း တယ်"
လွီကျူးက ထောက်ခံသည်။
ထန်ထျန်း စိတ်ထဲမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး မေးသည်။ "မင်းတို့ အဆင့်တက်တုန်းက ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ဘူးလား"
ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သိထားတာတွေအရ ထန်ထျန်းက ဒီညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံးက အထွတ်အထိပ် ပါရမီစက်ဝန်း ကိုးလွှာ ပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိသည်။
ပါရမီစက်ဝန်း ကိုးလွှာ နဲ့ မွေးရာပါ ပါရမီရှင် ကြားက ကွာခြားချက် ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ သူ သိချင်သည်။
"မဟုတ်ဘူး"
"လုံးဝ မယှဉ်နိုင် ဘူး"
ညီအစ်မနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်တစ်ခွန်းစီ ပြောသည်။
ဒီလို စကားပြောပုံ ကို ထန်ထျန်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျင့်သားရလာသည်။
သူတို့ရဲ့ အဖြေတွေကို နားထောင်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ကုရှောင်းရွှယ်ရဲ့ ပါရမီ ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်လာခဲ့သည်။
ဒါက လုံးဝ ထူးခြားတဲ့ အဆင့်အတန်း တစ်ခုပင်။
ဝိညာဉ်စွမ်းအား လေပွေ က အမွေးတိုင် တစ်တိုင် စာလောက် ကြာအောင် တည်ရှိပြီး ရုတ်တရက် အားကောင်း တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်း တစ်ခုက ကုရှောင်းရွှယ်ရဲ့ အခန်းကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတာကြောင့် ထန်ထျန်းတောင် နောက်ကို နှစ်လှမ်း ဆုတ်သွားရသည်။
ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အားလုံး ချက်ချင်း ပုံမှန် ပြန်ဖြစ် သွားသည်။
"အဆင့်တက် သွားပြီ"
ထန်ထျန်း စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းသာသွားပြီး ရှေ့ကို တိုးကာ ကုရှောင်းရွှယ်ရဲ့ အခန်းတံခါးရှေ့ကို ရောက်လာသည်။
ဒီအချိန်မှာပဲ ခုနကမှ အဆင့်တက် သွားတဲ့ ကုရှောင်းရွှယ်ကလည်း ပြေးထွက်လာသည်။ သူမ မျက်နှာက နီရဲ နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ အပြည့်ပင်။
"ကျွန်မ အောင်မြင် သွားပြီ"
ထန်ထျန်းကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူမက ဝမ်းသာအားရ အော်ပြောသည်။
ထန်ထျန်းကလည်း ပြုံးပြီး "ဂုဏ်ယူပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
"တော်တော် မြန် တာပဲ မင်း အနည်းဆုံး တစ်လ လောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံ မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ"
ကုရှောင်းရွှယ်က ထန်ထျန်းရဲ့ ရှေ့ကို လာပြီး "ကျွန်မလည်း မသိဘူး" ဟု ပြောသည်။
"တကယ်တော့ ကျွန်မ ရွှေအူတိုင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် ကို ခုမှ ချိုးဖျက်ရုံ ပဲ ရှိသေးတာ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘူး ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့် ကို ချိုးဖျက်တာ က အရမ်း ချောမွေ့ တယ်။ ဘာ အတားအဆီး မှ မတွေ့ခဲ့ဘူး"
"ပြီးတော့... အကြောင်းပြချက် မရှိ ဘဲ အောင်မြင်သွားခဲ့တယ်"
ထန်ထျန်း ဆွံ့အသွားသည်။ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အဆင့်တက်တယ် ဆိုတာ အထွတ်အထိပ် ပါရမီရှင် တွေရဲ့ လောကလား။
"မင်း အရင် အဆင့်တက်တုန်းကလည်း ဒီလို ပဲလား"
ထန်ထျန်းက မေးသည်။
ကုရှောင်းရွှယ်က ခေါင်းခါသည်။ "မဟုတ်ဘူး။ အရင်တုန်းက အဆင့်တက် ဖို့ အချိန်ယူရတယ်"
"ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မရှိဘူး။ ရေစီးကြောင်းလို ချောမွေ့ သွားသလိုပဲ။ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း ဆေးလုံး တောင် မသုံးလိုက်ရဘူး"
ထန်ထျန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးတောင် ရှိသေးတာလား။
အဆင့် မြင့်လေလေ တိုးတက်ဖို့ ခက်လေလေ မဟုတ်ဘူးလား။
ဘာလို့ သူမဆီမှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေတာလဲ။
ကျင့်ကြံမှု ပတ်ဝန်းကျင် ရဲ့ ပြဿနာလား
ထန်ထျန်း စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် သင့်တော်တဲ့ အဖြေကို မတွေ့ခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတော့ ကုရှောင်းရွှယ်ရဲ့ ပါရမီ ကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
သူလည်း မွေးရာပါ ပါရမီရှင် ရဲ့ ပါရမီ ကို လဲလှယ် နိုင်ရင် သေချာပေါက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနိုင်လိမ့်မည်။
ခေါင်းကို ခါပြီး ဒီအတွေးတွေကို စိတ်ထဲကနေ ဖယ်ရှားလိုက်ကာ ထန်ထျန်းက ထပ်မံ ဂုဏ်ပြုသည်။ "မင်း နောက်ထပ် အဆင့် တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ တက် သွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြု ပါတယ်"
"ဒီတော့ ငါ တို့ကြားက သက်တော် စောင့် သဘောတူညီချက် က အလိုအလျောက် ပျက်ပြယ်သွားပြီ။ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"
ကုရှောင်းရွှယ်က ပြုံး ပြီး ပြောသည်။ "တကယ်တော့... တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်း လုပ်နေတုန်းမှာ ကျွန်မ သေချာ စဉ်းစားခဲ့တယ်"
"ရှင်နဲ့ အတူရှိတဲ့ ဒီကာလအတွင်း ကျွန်မ ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်လာခဲ့ပြီးကတည်းက အပျော် ဆုံး နေ့ရက်တွေပဲ"
"ဒါကြောင့် ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်..."
ကုရှောင်းရွှယ်က ခေါင်းကို မော့ပြီး စကားဆုံးအောင် ပြောဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာ ရုတ်တရက် အခြား ပုံရိပ်နှစ်ခု ကို မြင်လိုက်သည်။
"ဟင်"
"သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"
ထန်ထျန်း လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ "အော်၊ သူတို့က ငါ တို့ရဲ့ ဧည့်သည် တွေပေါ့ ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ ခေါ်ထားတာ "
"လာ၊ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်"
ပြောပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ကုရှောင်းရွှယ်ကို လန်ယွီ နဲ့ လွီကျူး တို့ရဲ့ ရှေ့ကို ခေါ်သွားပြီး သူတို့ အချင်းချင်း ဖော်ရွေစွာ နှုတ်ဆက် ကြသည်။
သူတို့အားလုံး ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း ရဲ့ အဓိက တပည့် တွေ ဖြစ်ပေမယ့် အရင်က မတွေ့ဖူးကြပေ။ အဓိက အကြောင်းရင်းက ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းက အရမ်း ကြီးမား နေလို့ပင်။
အဓိက တပည့် ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဘယ်လိုလုပ် အကုန် မှတ်မိနိုင်မှာလဲ။
ကုရှောင်းရွှယ်လိုမျိုး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်း ကိုပဲ သိတဲ့သူကဆိုရင် အိမ်နီးချင်း တွေကိုတောင် အကုန် မှတ်မိရင် တော်တော် ကောင်းနေပြီပင်။
"နင် အရမ်း တော် တယ်"
"အရမ်း စွမ်းအားကြီး တယ်"
လန်ယွီနဲ့ လွီကျူးက ပြောသည်။
ကုရှောင်းရွှယ်က သူတို့ကို ခဏလောက် ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ နင်တို့က ကျွန်မထက် အများကြီး ပိုတော်ပါတယ်"
သူတို့ နှုတ်ဆက် ပြီးသွားတာကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်းက ပြုံးပြီး "နောက်ဆိုရင် လူတိုင်းက ခြံဝင်း ထဲက လူတွေပဲ။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဂရုစိုက် ကြပေါ့ "
"ဒါနဲ့ မင်း ခုနက ဘာ ဆုံးဖြတ်ချက် ကို ပြောတာလဲ"
ကုရှောင်းရွှယ်က "အိုး" ဟု ဆိုသည်။
"ကျွန်မ ပြောတာက..."
"ကျွန်မ အခုပဲ စီနီယာအစ်မ ကို သွားပြောပြီး ဧည့်သည် ဆက်လုပ်သင့် မလုပ်သင့် သွားမေး မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ"
ထန်ထျန်းက ပြုံးကာ "အဲ့လောက် အလျင်မလို ပါနဲ့"
"ခုမှ အဆင့်တက် သွားတာ အနားယူပြီးမှ သွားပေါ့ "
ကုရှောင်းရွှယ်က ခေါင်းခါသည်။ "အခုပဲ သွားလိုက်တာ ကောင်းပါတယ်"
"ရှင်... ကျွန်မရဲ့ သတင်းကို စောင့်နေ ပါ"
ပြောပြီးနောက် ကုရှောင်းရွှယ်က ထန်ထျန်းကို အရိုအသေပေး ပြီး ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားကာ ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်း အိမ် ကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။
"မင်း ဒီလောက်တောင် အလျင်လိုနေတာ လား"
ထန်ထျန်းက နည်းနည်း ထူးဆန်း နေသည်။
ဒါ့အပြင် ကုရှောင်းရွှယ်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက် က ရုတ်တရက် နည်းနည်း ကျဆင်း သွားတယ်လို့လည်း ခံစားရသည်။ ဘာကြောင့်မှန်း မသိပေ။
ရာသီ လာနေ တာလား
ခေါင်းကို ခါပြီး ထန်ထျန်းက လန်ယွီ နဲ့ လွီကျ တို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ပြန်သွားခိုင်းပြီး သူကတော့ ရှေးဟောင်း ရေတွင်း ဘေးမှာ ထိုင်ကာ ကုရှောင်းရွှယ်ရဲ့ အကြောင်းပြန်မှု ကို စောင့်နေခဲ့သည်။
သိပ်မကြာလောက်ပါဘူးလေ
ဒါပေမဲ့ သူ ထိုင်လိုက်ရုံရှိသေး ခြံဝင်း အပြင်ဘက်က အစီအရင် ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖွင့်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးတဲ့ ပုံရိပ် တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ပျံသန်း ပြန်လာသည်။
"ပစ္စည်း မေ့ သွားလို့လား"
ထန်ထျန်းက မေးသည်။
ကုရှောင်းရွှယ်က "အာ " ဟု ဆိုပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "မမေ့ပါဘူး"
"ဟင်း... ခုနက အပြင်မှာ စီနီယာအစ်မ ဖြတ်သွား တာနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ခဲ့လို့ သူမနဲ့ ဆွေးနွေး ပြီးသွားပြီ"
ထန်ထျန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင် တာလား
သူ သံသယ ဖြင့် ကုရှောင်းရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေးက လုံးဝ မညာတတ်ပေ ။ ဒီထဲမှာ တစ်ခုခု တော့ ရှိရမည်။
ဒါပေမဲ့ သူက ရလဒ် ကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားသည်။
"ဒါဆို ဘယ်လိုလဲ၊ ရလဒ်က ဘာတဲ့လဲ"
ထန်ထျန်းက မေးသည်။
ကုရှောင်းရွှယ်က ပြုံးပြီး "စီနီယာအစ်မက ကျွန်မကို ပြောတယ်၊ ကျွန်မက နောင်မှာ ကျင့်ကြံမှု အရင်းအမြစ် တွေ ပိုလိုအပ်မှာ သေချာတယ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှာတာက လုံးဝ မလောက်ဘူးတဲ့"
"ဒါကြောင့် ဧည့်သည် လုပ်တာ ပိုကောင်းတယ်တဲ့"
ထန်ထျန်း ပြုံး လိုက်သည်။ "မှန်တယ် မဟုတ် လား"
"မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မ က တကယ့်ကို အမြင်ရှိတယ် "
"ဒါဆို မြန်မြန် ထိုင်။ ငါ တို့ မင်း ရဲ့ အခကြေးငွေ ကိစ္စ ဆွေးနွေးကြမယ်"
ကုရှောင်းရွှယ်က ယဉ်ကျေးစွာ ထိုင်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ကာ မေးသည်။ "ဟို... ကျွန်မ တို့ရဲ့ ဧည့်သည် တွေရောလား"
သူမ စကားပြောတဲ့အခါ "ကျွန်မ တို့ရဲ့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို တမင်တကာ အလေးပေး လိုက်သည်။
ထန်ထျန်းက ဒီ အသေးစိတ်အချက် ကို သတိမထားမိဘဲ "အော်" ဟု ဆိုသည်။ "သူတို့ကို အခန်းထဲ ပြန်သွားခိုင်းလိုက်တယ်။ မင်း ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းမှာလေ "
"သူတို့က ဧည့်သည် တွေပဲ ဖြစ်နေတော့ အမြဲတမ်း ငါ့ ဘေးမှာ ရှိနေလို့ မဖြစ်ဘူး"
ကုရှောင်းရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျောက်စားပွဲ ပေါ်မှာ လက်နှစ်ဖက် ကို မေးအောက် ထောက်ကာ ရိုးသားတဲ့ အပြုံး တစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။
"ဘာလို့ ပြုံးနေတာလဲ?"
ထန်ထျန်းက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် "မင်း ရဲ့ အခကြေးငွေ နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါ ဒီလို စဉ်းစားထားတယ်"
"ပုံမှန် အခြေအနေအရ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့် အစောပိုင်း ဧည့်သည် တစ်ယောက်ရဲ့ တစ်လ အခကြေးငွေ က စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက် ၁၀ သန်း ထက် မကျော် ဘူး"
"ဒါပေမဲ့ မင်းက ဆယ့်ငါးနှစ် ပဲ ရှိသေးတာကြောင့် အခြေအနေက ထူးခြား တယ်။ ဒါကြောင့် အနည်းဆုံး သန်းငါးဆယ် လောက်တော့ ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်"
"ဒါ့အပြင် မင်းက ကျင့်ကြံခြင်း နဲ့ ပတ်သက်ပြီး နားလည်မှု အရမ်း နက်ရှိုင်း တာကြောင့် ငါ့ ကို အများကြီး အကူအညီ ပေးနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် နောက်ထပ် သန်းငါးဆယ် ထပ်ပေါင်းရမယ်"
"ဆယ့်ငါးနှစ် အရွယ်မှာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့် ရှိတာက အနာဂတ်က အရမ်း တောက်ပ နေတယ်။ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းရဲ့ ကျောရိုး ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ ဒါကြောင့် သန်းငါးရာ က မလွန်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်"
"မင်းရဲ့ ပါရမီ နဲ့ဆိုရင် ငါ့ ကို အရမ်း မျက်နှာပွင့် စေတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အခကြေးငွေ ကို တစ်လ တစ် ဘီလီယံ လို့ သတ်မှတ်လိုက်မယ်"
"ဘယ်လိုလဲ၊ မင်း ပြောစရာ ရှိသေးလား"
ကုရှောင်းရွှယ်ရဲ့ အမူအရာက ဆွံ့အ သွားသည်။
"ဒါ..."
"ရှင် က ကျွန်မအတွက် အကုန်လုံး ပြောပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား"
"တစ် ဘီလီယံ က အရမ်း များ လွန်း တယ်။ ကျွန်မ တကယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထူးခြား တယ်လို့ မခံစားရဘူး။ ကျွန်မကို သာမန် ဧည့်သည် တစ်ယောက်လို သဘောထားပါ"
ထန်ထျန်းက လက်ဝှေ့ယမ်း လိုက်သည်။ "မရဘူး။ တန်ဖိုးရှိတယ့် လူ ကို တန်ဖိုး ကြီးကြီး ပေးရ တယ်"
"တစ် ဘီလီယံ ပဲ"
စကားပြောနေစဉ်မှာ ထန်ထျန်းက စနစ်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှု ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ အံ့အားသင့်စရာ ကတော့ စနစ် က ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အရောင်းအဝယ် ကိုတောင် အသိအမှတ်ပြု ခဲ့သည် ။ ကုရှောင်းရွှယ်က ဒီဈေးနှုန်းနဲ့ တန်တယ်လို့ သူလည်း ထင်နေတာလား
ထန်ထျန်း မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်သည်။
"တစ် ထရီလီယံ..."
စနစ်ရဲ့ အသိပေး သံ က သူ့စိတ်ထဲမှာ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ကျေးဇူးပြု၍ ပိုင်ရှင် စနစ်ရဲ့ အနိမ့်ဆုံး စည်းမျဉ်း ကို စိန်မခေါ် ပါနဲ့"
ထန်ထျန်း: ...
"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို တစ် ဘီလီယံ ပေါ့ "
"သတ်မှတ်ကာလ ကို တစ်နှစ် လို့ အရင် သတ်မှတ်လိုက်မယ်"
"လာ၊ သဘောတူညီချက် လက်မှတ်ထိုးကြရအောင် "