အဂ္ဂိရတ်ပညာ၏ နက်နဲသော ကျွမ်းကျင်မှု။ မုန်တိုင်း ထွက်ပေါ်လာခြင်း။ (၂)
Vol. 19 Ch. 272
“အချိန်ဆွဲမနေနဲ့တော့။ ထပ်မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။”
ထိုလူ ရေတွက်လို့ မပြီးခင်မှာပဲ စူးချန်ခုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်ဖို့ စတင်လိုက်လေပြီ။
ဝှစ်
ရုတ်တရက် စူးချန်ခုန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဖျတ်ကနဲနှင့် မြင်ကွင်းကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသူတွေဟာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။”
သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရဲ့ နောက်က ကြွက်မျက်နှာဖုံး ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက် အံ့ဩသွားသည်။
သို့ပေမယ့် ခဏအတွင်းမှာပဲ ကြွက်မျက်နှာဖုံးနဲ့လူဟာ သူ့ဆံပင်တွေ ထောင်ပြီး သူ့နောက်ကနေ အရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာတာကြောင့် အရိုးထိအောင် အေးစက်တဲ့ အအေးဓာတ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“သူ… သူ ဘယ်တုန်းက ဒီကိုရောက်လာတာလဲ။”
ကြွက်မျက်နှာဖုံးနဲ့လူက စူးချန်ခုန်း မပေါ်လာခင်မှာ သူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တစ်ချက်တောင် မမြင်လိုက်ရသောကြောင့် ထိတ်လန့်သွားလေ၏။
“ပြေး”
ကြွက်မျက်နှာဖုံးနဲ့လူက နောက်ကိုလှည့်မကြည့်ရဲဘဲ သူ့ခြေထောက်တွေကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ့ပုံရိပ်က အရိပ်တန်းကြီးဖြစ်သွားကာ ဘေးကို ပြေးထွက်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ အဝေးကိုရောက်အောင် ကြိုးစားနေလေ၏။
ဒါပေမယ့် ထန်းယပ်တောင်တစ်ဝက်စာလောက်ရှိတဲ့ လက်တစ်ဖက်က သူ့ခေါင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ လေထဲကို မြှောက်လိုက်သည်။
"လွှတ်...လွှတ်... ချမ်းသာပေးပါ...အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။" ကြွက်မျက်နှာဖုံးနဲ့လူက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ပြီး ခြေလက်တွေကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"တခြားသူတွေကို လှုပ်ရှားဖို့ လှုံ့ဆော်ပြီး မင်းကတော့ ဒီလောက်အဝေးကြီးမှာ ပုန်းနေတာလား။"
စူးချန်ခုန်းက အေးတိအေးစက် ထေ့ငေါ့လိုက်သည်။ ကြွက်မျက်နှာဖုံးနဲ့ ဒီလူက တခြားသူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လှုံ့ဆော်ခဲ့တဲ့သူဖြစ်သည်။ သူက အဓိကပစ်မှတ်ဖြစ်ပြီး စူးချန်ခုန်းက သူ့ကို စံပြဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။
"ဂျွတ် ဂျွတ် ဂျွတ်"
မချိတင်ကဲအော်ဟစ်သံများနှင့် အရိုးကျိုးသံများကြားတွင် စူးချန်ခုန်း၏ လက်ချောင်းများက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညစ်လိုက်ပြီး ကြွက်မျက်နှာဖုံးနှင့်လူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ကြေမွသွားစေရာ သူ၏ ဦးနှောက်နှင့် သွေးများသည် ဖရဲသီးကွဲသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
လှုပ်ရှားနေသော ခြေလက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး စူးချန်ခုန်းသည် အလောင်းကို ဘေးသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်သည်။
“ဟမ် သူ သေပြီလား။”
ဤထိတ်လန့်ဖွယ်မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော အခြားသူများ ရင်မထိတ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ကြွက်မျက်နှာဖုံးနှင့်လူသည် သူ၏ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ အသံကို ဖြန့်ကျက်နိုင်သောကြောင့် ဦးတည်ရာကို ခွဲခြားသိနိုင်ခက်ခဲသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ့ရဲ့ခွန်အားက အားနည်းတာမဟုတ်ဘဲ စူးချန်ခုန်းကသာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ညှစ်လိုက်သကဲ့သို့ သူ့ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်လိုက်တာဖြစ်သည်။
“မင်းတို့တွေ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ဘယ်သူမှ ထွက်သွားလို့မရတော့ဘူး။”
လရောင်အောက်တွင် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ မျက်လုံးများသည် သွေးဆာနေသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေပုံရသည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ မြင့်မားသော ပုံရိပ်သည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မဖမ်းယူနိုင်သော အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားသွားပြီး လူကဲ့သို့ ထူထပ်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
စူးချန်ခုန်းက လက်သီးတစ်ချက် တည့်တည့်ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
“ဂျွတ်”
အားပြင်းပြင်းနဲ့ ထိုးနှက်လိုက်တဲ့ ထိုလက်သီးဟာ ထူထဲတဲ့ သစ်ပင်ထဲကို ဓားတစ်ချောင်းလို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ သူ့လက်သီးက အဆက်မပြတ်ထိုးဖောက်ပြီး သစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူကို ထိုးဖောက်ပြီး နောက်ပြန်လွင့်သွားစေသည်။ သူ့ရင်ဘတ် ပျက်ဆီးပြီး သွေးတွေက ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအပိုင်းအစတွေနဲ့ ရောနှောနေကာ မျက်နှာဖုံးအောက်ကနေ အော်ဟစ်လို့မရခင်မှာပဲ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
“ဂျွတ်”
ထိုလူ မြေပြင်ပေါ် မကျခင်မှာပဲ စူးချန်ခုန်းက သူ့ပုံစံကို ကွေးကောက်ပြီး တောအုပ်ထဲကနေ ခုန်ထွက်နေတဲ့ သမင်တစ်ကောင်လို ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ် လှုပ်ရှားကာ ကိုက်အနည်းငယ်အကွာမှ ချုံပုတ်ထဲကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ မျက်နှာဖုံးဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး လည်ပင်းကို ၃၆၀ ဒီဂရီအပြည့် အသာလေး လှည့်ပစ်လိုက်သည်။
“ပြေး…ပြေး”
ဒီမြင်ကွင်းက ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။ စူးချန်ခုန်းဟာ တစ္ဆေတစ်ကောင်လို လှုပ်ရှားပြီး လူသုံးယောက်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှာ အခွင့်အရေးကို မျှော်လင့်ပြီး ရောက်လာကြတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တချို့ဟာ အခုတော့ ထိတ်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် သူတို့ရဲ့အမြန်နှုန်းက ချီသွေးပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ခုနစ်ကို ရောက်ရှိပြီး နဝမအဆင့် ဝူချင်းရှီရှိတဲ့ စူးချန်ခုန်းနဲ့ ယှဉ်လို့မရပါ။
“ဘုန်း ဘုန်း”
စူးချန်ခုန်းဟာ ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးနှက်ချက်တွေနဲ့အတူ ပျံသန်းနေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လို လှည့်ပတ်သွားလာပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ သိုင်းပညာရှင်နှစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ပြင်းထန်တဲ့လက်သီးတွေ ထိမှန်ပြီး သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေ ကွဲအက်ကာ အသားတွေ ပြန့်ကျဲပြီး မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။
သူတို့ဟာ စူးချန်ခုန်းနဲ့ လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ပါပေ။
“နွားခေါင်းနဲ့လူ… တော်လောက်ပြီ။ ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က အခြေအနေကို စစ်ဆေးဖို့ပဲ လာတာ။ ငါတို့က အန္တရာယ်ပေးဖို့ မဟုတ်ဘူး။”
“ငါတို့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်နဲ့။”
မဝေးလှတဲ့နေရာမှာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရဲ့နောက်မှာ ကြောင်နဲ့ခွေးမျက်နှာဖုံးတွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားတူသည့် အမျိုးသားနှစ်ယောက်ဟာ စူးချန်ခုန်းရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတဲ့ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသောကြောင့် ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ချီနဲ့သွေးတွေကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့စွမ်းအားတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ပါးလွှာတဲ့အလွှာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ကြည့်ပါဦး.. ချီသွေးအကာနယ်ပယ်က သိုင်းပညာရှင်နှစ်ယောက်ပဲ။”
ချီသွေးနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်တွေဟာ လူတစ်ရာကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး တာ့ဖုန်း ပြည်နယ်မြို့တော်လိုနေရာမှာတောင် ချီသွေးအကာနယ်ပယ်က သိုင်းပညာရှင်တွေကို ထိပ်တန်းအဆင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ တာ့ဖုန်း သံမဏိမြင်းတပ်ထဲဝင်ပါက ဆယ်စုမှူး သို့မဟုတ် ရာစုမှူးတစ်ယောက်အဖြစ် အလွယ်တကူ အဆင့်သတ်မှတ်ခံရနိုင်ပါသည်။
သို့ပေမယ့် စူးချန်ခုန်းအတွက်ကတော့ ဒီချီသွေးနယ်ပယ် တက်သစ်စ သိုင်းပညာရှင်တွေဟာ သာမန်လူတွေနဲ့ မကွာခြားပါ။ အားလုံးကို သူ့လက်နဲ့ အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်သည်။
“ဝုန်း”
စူးချန်ခုန်းအတွင်းကနေ ချီနဲ့သွေးရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြက်သွေးရောင် ချီသွေးနဂါးရှည်ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့သွားတွေနဲ့ ခြေသည်းတွေက ချီသွေးနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်နှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေလေ၏။
“ချီ.. ချီသွေးနဂါးရှည်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်လား။”
အဲဒီအချိန်မှာ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ဝိုင်းစက်သွားပြီး သူတို့ရဲ့နှလုံးသားလေး အေးစက်သွားလေ၏။ ချီသွေးနဂါးရှည်အဆင့်သိုင်းပညာရှင်များသည် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တွင် ဆရာသခင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး စစ်တပ်သို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါ အနည်းဆုံး ရာစုတပ်မှူး သို့မဟုတ် ထောင်စုတပ်မှူးရာထူးအတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီကြသည်။ အတွေ့အကြုံအနည်းငယ်နှင့် အနည်းငယ်သော အောင်မြင်မှုများဖြင့်ပင် သောင်းစုတပ်မှူး ရာထူးလစ်လပ်သွားသောအခါ သာမန်လူများ၏အမြင်တွင် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ် မြင်တွေ့ရသော ထိုရာထူးကို ရယူနိုင်သည်။
ဒီနွားခေါင်းနှင့်လူက ချီသွေးနဂါးရှည်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်လား။
နဂါးကဲ့သို့သော ဖိအားအောက်တွင် ချီသွေးနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ချီနှင့်သွေးကိုပင် မလည်ပတ်နိုင်တော့ဘဲ တောင်ကြီးတစ်ခုက သူတို့အပေါ် ဖိထားသည်ဟု ခံစားရပြီး လက်ချောင်းတွေ လှုပ်ဖို့တောင် ခက်ခဲနေ၏။
“ဖောက် ဖောက်”
စူးချန်ခုန်း ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ၏လက်များကို ကျားခြေသည်းပုံသဏ္ဍာန် ကွေးညွှတ်ကာ လေထုကိုဖြတ်၍ ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။ ထိုလူနှစ်ဦးသည် စက္ကူကဲ့သို့ ပျက်ဆီးလွယ်ပြီး ရင်ဘတ်များ ပေါက်ထွက်ကာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကာ လဲကျသွားလေတော့သည်။