အဂ္ဂိရတ်ပညာ၏ နက်နဲသော ကျွမ်းကျင်မှု။ မုန်တိုင်း ထွက်ပေါ်လာခြင်း။ (၅)

“ဆရာနွား၊ ကျွန်တော် တစ်ပုလင်းယူမယ်။”

“ကျွန်တော် နှစ်ပုလင်း လိုချင်တယ်။ ဒီမှာ ငွေ၃၀၀၀၀ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဂရုစိုက်ပေးပါဦး ဆရာနွား”

ဒါကိုမြင်တော့ တခြားသူတွေက ချီသွေးဆေးတွေ ဝယ်ဖို့ အမြန်ထွက်လာကြသည်။

စူးချန်ခုန်း ရောင်းချခဲ့တဲ့ ချီသွေးဆေးတွေရဲ့ အရည်အသွေးက ဈေးကွက်ထဲက တခြားဆေးတွေထက် မနိမ့်ကျပေမယ့် ဈေးပိုသက်သာသည်။ ဝယ်သူတွေက သူတို့အတွက် မလိုအပ်ရင်တောင် ပြန်ရောင်းရင် အမြတ်အစွန်း နည်းနည်းရနိုင်သည်။ ဒါကြောင့် လူတိုင်းက ဝယ်ယူဖို့ အလုအယက် ပြေးလာကြသည်။

စူးချန်ခုန်းက ဒီရောင်းအားကို ကျေနပ်နေ၏။ သူ့ရဲ့ဆေးတွေကို ဈေးကွက်ထဲက ဆေးတွေနဲ့ ဈေးနှုန်းတူအောင် လုပ်ခဲ့ရင် အရည်အသွေး နည်းနည်း ပိုကောင်းသော်ကြောင့် ရောင်းကောင်းမှာ သေချာပေမယ့် ဒီလောက်များများတော့ ရမှာမဟုတ်ပါ။ ဒီလောက်အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ရောင်းကုန်သွားပြီး ဝယ်လိုအား များလာတာမျိုး ဖြစ်မှာမဟုတ်ပါ။

စူးချန်ခုန်းဟာ အချိန်ကုန်သက်သာစေဖို့ လိုအပ်တာကြောင့် အမြတ်အစွန်းအနည်းငယ်နဲ့ ဝင်ငွေများများရရှိဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူသည် ဈေးနှုန်းပိုမြင့်အောင် သတ်မှတ်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိမယ့်ပမာဏထက် လျော့နည်းတဲ့အကျိုးအမြတ် မရရှိခဲ့ပါ။

နာရီဝက်အတွင်းမှာပဲ ချီသွေးဆေး ၁၀၀၀ ပါဝင်တဲ့ ပုလင်း ၁၀၀ ကို အလုအယက်ဝယ်ခဲ့ကြပြီး ငွေ ၁.၅ သန်း ရရှိခဲ့သည်။

ချီသွေးဆေးအားလုံးကို ရောင်းချပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းဟာ အချိန်မဆွဲဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါမှာတော့ လူတချို့က စူးချန်ခုန်းကို လောဘကြီးတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့ကြပေမယ့် အများစုကတော့ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ သတိထားမှုတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက စူးချန်ခုန်းကို ဓားပြတိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ယောက်ကျော်ဟာ တစ္ဆေဈေးအပြင်ဘက်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နွားနတ်ဆိုးဘုရင်ဟာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဆက်ဆံရမယ့် လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မမေ့ကြပေ။

တစ္ဆေဈေးမှ ထွက်ခွာပြီး အရှေ့တောတောင်ခြေစွန်းသို့ အနည်းငယ်လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းက တည်ငြိမ်စွာနှင့် "လူကြီးမင်းတို့၊ ကျွန်တော့်ကို အကြံဉာဏ်တစ်ခုခုများ ပေးမလို့လား။ ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် လာမပြောတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူတစ္ဆေဈေးသို့ ဒုတိယတစ်ခေါက်လာတာဖြစ်သည်။ သူ၏ ချီသွေးဆေးများအားလုံးကို ရောင်းချပြီးနောက် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး စူးချန်ခုန်း၏ အာရုံခံစားမှုအရ သူတို့သည် ပမွှားလေးများ မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များဖြစ်သည်။

ဝှစ်

တောအုပ်ကို လေပြေညင်းလေးတိုက်ခတ်သွားပြီး ပုံရိပ်သုံးခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့ကို ဝန်းရံထားသည့်နှယ် တြိဂံပုံသဏ္ဍာန် ဖွဲ့ထားလေ၏။

လူသုံးဦးထဲတွင် အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် အနက်ရှိုင်းဆုံးသော အရှိန်အဝါရှိပြီး ဆံပင်ဖြူဖြူ မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူနှင့် ကျွမ်းကျင်ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။

ကျန်နှစ်ဦးတွင် တစ်ဦးက ဝပြီး တစ်ဦးက ပိန်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် အသက်သုံးဆယ် လေးဆယ်ခန့်ရှိပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းအားကောင်းကာ သန်မာသော ချီသွေးနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်ကြသည်။

"ခင်ဗျားက နွားနတ်ဆိုးဘုရင်လား။"

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူဝကြီးက အရင်ဆုံးပြောလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဝဖြိုးနေသော်လည်း သူက ပေါ့သေးသေးပုံမပေါ်ပေ။ ယင်းအစား သူသည် ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

“ဒါဆို ခင်ဗျားကရော ဘယ်သူလဲ” စူးချန်ခုန်းက ဝန်ခံခြင်း သို့မဟုတ် ငြင်းဆိုခြင်းမရှိဘဲ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူဝကြီးက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး “ငါက ကွမ်မိသားစုက ကွမ်ဟွာရုန်ပဲ။”

“ကွမ်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လား” စူးချန်ခုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကွမ်မိသားစုသည် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်တွင် အဓိကမျိုးနွယ်စုတစ်ခုဖြစ်ပြီး သြဇာကြီးမားကာ ဆေးလုပ်ငန်းကိုလည်း လုပ်ကိုင်လျက်ရှိသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ဤလူသုံးယောက် ရောက်လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကြမ်းဖျင်းသိလိုက်သည်။

မျက်နှာရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး အရပ်ရှည်ရှည်လူသည် အတော်လေး စိတ်တိုနေပုံရပြီး စူးချန်ခုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ “မင်းမသိဘူးလား။ မင်းစည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်ခဲ့တယ်” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

“စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်ခဲ့တာလား။ ဘာစည်းမျဉ်းတွေလဲ။” စူးချန်ခုန်း၏အသံသည် ပို၍အေးစက်လာသော်လည်း သူ၏မျက်နှာအမူအရာများကို နွားခေါင်းပုံမျက်နှာဖုံးနောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည်။

အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့်လူက “ချီသွေးဆေးတွေရောင်းတာက တစ်ခုပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီလောက်သက်သာတဲ့ဈေးနဲ့ရောင်းတာက မကောင်းကြံတဲ့ပြိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ ဆေးလုံးဈေးကွက်ကို နှောင့်ယှက်တာပဲ။ မင်းက ပြည်သူလူထုရဲ့ဒေါသကို နှိုးဆွနေတာ” ဟု လှမ်းငေါက်လိုက်သည်။

ပိန်ပိန်ပါးပါးလူက မာနထောင်လွှားစွာ အမိန့်ပေးနေပြီး အလွန်ဒေါသထွက်နေတဲ့ပုံပေါက်သည်။

ဒီလူသုံးယောက်က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ စူးချန်ခုန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ အဓိကမိသားစုတွေက ကျွမ်းကျင်သူတွေဖြစ်ကြသည်။ သူတို့လာလည်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း အတော်လေးရိုးရှင်းပါသည်။

အရည်အသွေးမြင့်ပေမယ့် ဈေးသက်သာတဲ့ ချီသွေးဆေးတွေကို အမြောက်အမြားရောင်းချခြင်းအားဖြင့် စူးချန်ခုန်းက ချီသွေးဆေးတွေရောင်းတဲ့ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်က အဓိကမိသားစုတွေရဲ့ အာရုံကို မလွဲမသွေ ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့ရဲ့အမြင်မှာ စူးချန်ခုန်းရဲ့လုပ်ရပ်တွေက သူတို့ရဲ့အကျိုးစီးပွားအတွက် စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းရဲ့ ဆေးတွေက သူ့ထက် အရည်အသွေးနိမ့်ပြီး သူက အရမ်းဈေးပေါပေါနဲ့ရောင်းနေတယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က ဈေးကွက်ကို နှောင့်ယှက်ပြီး သူတို့နဲ့ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေသလိုပါပဲ။

ပိန်ပိန်ပါးပါးလူရဲ့ ရဲတင်းပေမယ့် တွန့်ဆုတ်တဲ့စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ စူးချန်ခုန်းက နောက်ဆုတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါ။ သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနှင့် "ငါသူတို့ကို ဈေးပေါပေါနဲ့ရောင်းတာ ငါ့ကိစ္စပဲ။ မင်းရဲ့ဟာကို ပိုဈေးပေါပေါနဲ့ရောင်းလို့ရတာပဲ။ ဘာလို့ မင်းသတ်မှတ်ထားတဲ့စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရမှာလဲ။ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ထင်နေလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းက ဘယ်အချိန်မဆို တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပုံရသည်။ အားနည်းချက်ကိုပြလိုက်ရင် တခြားသူတွေက သူ့ကို အလွယ်တကူပစ်မှတ်ထားလိမ့်မယ်ဆိုတာ သူသိတာကြောင့် သူက ခိုင်မာတဲ့ရပ်တည်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

"ဟားဟား... မင်းက တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတဲ့ပုံပဲ။ မင်းတကယ်ပဲ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့က မိသားစုအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား။"

ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့လူရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချီနဲ့သွေးတွေ ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းနေ၏။

"မင်းက မိသားစုအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုနိုင်တယ်လို့ ထင်နေလား။ စိန်လိုက်လေ။ ငါမင်းရဲ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီးရင် မင်းဘာလို့ မာနကြီးနေတာလဲဆိုတာ မင်းမိသားစုတွေဆီ ငါသွားကြည့်မယ်။"

စူးချန်ခုန်းက လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ချီနဲ့သွေးတွေက လှိုင်းလုံးကြီးတွေလို ကျယ်လောင်စွာ စီးဆင်းနေပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အပူချိန်ကို ပြင်းထန်စေသည်။

အပြာရောင်ဝတ်စုံနဲ့အကြီးအကဲနဲ့ တခြားသူတွေက စိတ်ထဲမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ နွားခေါင်းမျက်နှာဖုံးတပ်ထားတဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လူဟာ သိုင်းပညာနယ်ပယ်အရ သူတို့ထက် မနိမ့်ကျဘူးဆိုတာ သိသာပါသည်။

ရန်ဖြစ်တော့မယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာပဲ အပြာရောင်ဝတ်ထားတဲ့ အကြီးအကဲက ကြိတ်မှိတ်သည်းခံလိုက်တဲ့ပုံစံနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မိတ်ဆွေတို့၊ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြရအောင်လေ။ ဘာလို့ တိုက်ခိုက်မှာလဲ။”

အပြာရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အကြီးအကဲက စူးချန်ခုန်းကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ့ညီ၊ ထုံးစံအတိုင်း ဘယ်သူမဆို ဆေးလုံးရောင်းလို့ရတယ်။ ငါတို့အားလုံး အတူတူရှာဖို့ ငွေအလုံအလောက်ရှိကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းက ဒီလောက်နိမ့်တဲ့ဈေးနှုန်းနဲ့ ချီသွေးဆေးတွေကို ဆက်ရောင်းနေမယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ ဈေးကွက်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ ဒါက ငါတို့ရဲ့စီးပွားရေးကို သေချာပေါက် ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။ ငါတို့အားလုံးမှာ ထောက်ပံ့ရမယ့် မိသားစုတွေရှိတယ်။ နှစ်ဖက်စလုံးကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ ဒီလိုပဋိပက္ခမျိုး မလိုလားဘူး။”

တစ်ယောက်က ရဲဆိုးတစ်ယောက်လို သရုပ်ဆောင်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်က ရဲကောင်းတစ်ယောက်လို သရုပ်ဆောင်နေပေမယ့် စူးချန်ခုန်းကလည်း သူတို့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က သူ့ကို သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ဖို့မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်တွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး ရှာဖွေဖို့ပဲဆိုတာ နားလည်လိုက်သည်။