သံမဏိမြစ်။ ထောင်ချီသောမြင်းစစ်သည်များ။ (၂)

ဤသတ္တုတွင်းသည် ကြယ်ပုံစံရွှေပမာဏတစ်ခုကို ထုတ်ပေးနိုင်ပြီး တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်က သိမ်းပိုက်ထားသော တွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကြေးဝါမျက်နှာဖုံးဝတ်ထားသူ၏ အမည်ရင်းမှာ ကျောက်ချန်ကျီးဖြစ်ပြီး သူသည် တွင်းကို စောင့်ကြပ်နေသော အကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သို့သော် ငွေပိုရှာဖို့အတွက် ကျောက်ချန်ကျီးသည် သူ၏တရားဝင်ရာထူးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တူးဖော်ရရှိသော ကြယ်ပုံစံရွှေ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ခိုးယူ၍ စူးချန်ခုန်းထံ ရောင်းချခဲ့သည်။ သူသည် အမိခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လစဉ် အချို့ကိုသာ အလွန်သတိထားစွာ ခိုးယူခဲ့သည်။

သို့သော် လူအများပြောကြသည့်'မင်း မြစ်ဘေးမှာ မကြာခဏလမ်းလျှောက်ရင် မင်းရဲ့ဖိနပ်တွေ ဘယ်လိုလုပ်မစိုဘဲနေမလဲ' ဆိုသည့်အတိုင်းပင်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို သတင်းပို့ခဲ့တာ ဒါမှမဟုတ် ခိုးယူထားတဲ့ပစ္စည်းတွေကို မမျှမတ ဖြန့်ဝေမှုကြောင့် အတွင်းလူတစ်ယောက်က ဒီကိစ္စကို ဖော်ထုတ်ခဲ့တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အထက်လူကြီးတွေက ဒါကို ရှာတွေ့သွားပြီး ယနေ့အဖြစ်အပျက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ကြေးဝါမျက်နှာဖုံးဝတ်ထားသူ ကျောက်ချန်ကျီးနှင့် အခြားသူများကို လက်ပူးလက်ကြပ်ဖမ်းဆီးရန် သောင်းစုတပ်မှူးက သူ၏မြင်းတပ်ကို ဦးဆောင်လာခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းဟာ အနည်းငယ်တော့ ဆွံ့အနေခဲ့သည်။ ကြေးဝါမျက်နှာဖုံးနဲ့လူနဲ့ တခြားသူတွေက ကြယ်ပုံစံရွှေတွေကို ဘယ်ကရလာလဲဆိုတာ သူ ခန့်မှန်းမိပေမယ့် သူတို့ဟာ တာ့ဖုန်းသံမ‌ဏိမြင်းတပ်သားတွေဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အုပ်ထိန်းမှုကနေတစ်ဆင့် သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်တွင်းကနေ ခိုးယူခဲ့လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။

“ကျောက်ချန်ကျီး၊ မင်းခုခံနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတုန်းလား။ မြန်မြန်ထွက်လာပြီး မင်းရဲ့အပြစ်ကို ဝန်ခံပြီး လက်နက်ချလိုက်တော့။”

အနှီအသံသြသြကြီးက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကြေးဝါမျက်နှာဖုံးနဲ့လူ ကျောက်ချန်ကျီးဟာ တခြားသူတွေနဲ့ အကြည့်ချင်းဖလှယ်ရင်း တုန်လှုပ်နေပြီး သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချကာ မျက်နှာဖုံးတွေကို ချွတ်ပြီး တောင်အောက်ကို ဆင်းသွားကြသည်။

သူတို့ကို လက်ပူးလက်ကြပ်မိသွားပြီဆိုမှတော့ ထွက်ပြေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိပါသည်။ သူတို့မှာ မိသားစုနဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့ အတင်းအကြပ် ခုခံမယ်ဆိုရင် သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားတဲ့ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ် ထောင်ပေါင်းများစွာကနေ ထွက်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေလည်း ပိုဆိုးလာမှာဖြစ်သည်။

သူတို့ တိုက်ပွဲမဝင်ဘဲ လက်နက်ချမယ်ဆိုရင် ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်က မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေက သေဒဏ်အထိ မလိုအပ်ပါ။

ဒါကြောင့် ကျောက်ချန်ကျီးနဲ့ တခြားသူတွေဟာ ခုခံဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါ။ သူတို့ဟာ ပေါ့ပါးတဲ့ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူဖို့အတွက် နာခံမှုရှိရှိ လက်နက်ချခဲ့ကြသည်။

ကျောက်ချန်ကျီးနဲ့ တခြားသူတွေဟာ မျက်နှာဖုံးတွေမပါဘဲ ရွက်ဝါတောင်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ရောက်ရှိခဲ့ပြီးနောက် မျက်နှာတွေဖြူဖျော့နေခဲ့သည်။ အေးစက်စက်အကြည့်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ သူတို့ ရှက်ရွံ့ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။ ကိုယ်ကာကွယ်တဲ့အရာကနေ ခိုးယူမှုအတွက် လက်ပူးလက်ကြပ်မိသွားပြီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ရှက်ရွံ့မှုနဲ့ ခေါင်းမမော့နိုင်ကြတော့ပေ။

“သူတို့ကို ဖမ်းလိုက်။”

ငွေရောင်သံချပ်ကာဝတ်ဆင်လျက် ကြယ်ပုံစံမျဉ်းကြောင်းတွေ ထွင်းထားပြီး ခါးမှာ ရတနာဓားတစ်ချောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးဟာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်ခန့် ချောမောခန့်ညားတယ်လို့ ထင်ရပြီး သူက အေးစက်စက်နှင့် ဆိုလေ၏။

အနှီလူက ဖေချန်ဖြစ်သည်။

ဖေချန်ရဲ့နောက်ခံက ရိုးရှင်းတဲ့နောက်ခံမဟုတ်ပါ။ သူကိုယ်တိုင်က တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ရဲ့ သောင်းစုတပ်မှူးဖြစ်ပေမယ့် သူ့မှာ နောက်ထပ် သရုပ်မှန်တစ်ခုရှိပါသည်။ သူဟာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်က ချမ်းသာတဲ့ ဖေမိသားစုကဖြစ်ပြီး ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖေယန်ရဲ့ သွေးသားတော်စပ်တဲ့ ညီအရင်းဖြစ်သည်။

ဖေယန်ဟာ ထူးခြားတဲ့စွမ်းရည်ကြောင့် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်ရဲ့ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်လာခဲ့ပြီး သိသာထင်ရှားတဲ့ နောက်ခံရှိသည်။ သူ့နောက်မှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ ဖေမိသားစုရှိပြီး အရည်အချင်းရှိသူများစွာ ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။

သူတို့ထဲမှာ ဖေယန်က တာ့ဖုန်းပြည်နယ်ရဲ့ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်ပြီး သူ့ညီငယ် ဖေချန်က သောင်းစုတပ်မှူးရာထူးကို ထမ်းဆောင်ကာ သူတို့ရဲ့ညီမငယ် ဖေယွဲ့ရှန်က တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ရဲ့ စစ်သူကြီးလေးဦးထဲက တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဒီမိသားစုက မောင်နှမသုံးယောက်ဟာ လူတွေကြားမှာ နဂါးနဲ့ ဖီးနစ်ငှက်တွေဖြစ်ပြီး ထူးချွန်တဲ့စွမ်းရည်တွေ ရှိကြသည်။

ဖေချန်ရဲ့ အမိန့်အရ မြင်းတပ်သားတစ်ဒါဇင်ကျော်ဟာ မြင်းပေါ်ကဆင်းပြီး ‌ကျောက်ချန်ကျီးနဲ့ တခြားသူတွေဆီ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ သူတို့ဟာ ငွေအပ်တွေကို သူတို့ရဲ့ အပ်စိုက်မှတ်တွေထဲ ထိုးသွင်းပြီး သန့်စင်ထားတဲ့ သံကြိုးတွေနဲ့ ချည်နှောင်လိုက်သည်။

ကျောက်ချန်ကျီးနှင့် အခြားသူများသည် ခုခံရန် မဝံ့မရဲဖြစ်ပြီး ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်စေဘဲ ကျိုးနွံစွာ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ကာ လက်နှင့်ခြေကို ချည်နှောင်ခံပြီး ခြေရင်းအောက်တွင် အကျဉ်းသားများ ဖြစ်လာကြသည်။

ရွက်ဝါတောင်ပေါ်တွင် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ထိပ်မှ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော စူးချန်ခုန်းလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ခဏတာအတွေးလေးက ဘုန်းကြီးသော အရာရှိတစ်ဦးကို လူတိုင်း မထီမဲ့မြင်ပြုမှုခံရသော သစ္စာဖောက်တစ်ဦးအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ကျောက်ချန်ကျီးနှင့် အခြားသူများအပေါ် အနည်းငယ် သနားသွားသည်။ တကယ်တော့ သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးသည် ကောင်းမွန်ခဲ့ပြီး မည်သူကမျှ မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပါ။ သို့သော် ယခု ကြယ်ပုံစံရွှေခိုးယူမှုကို ဖော်ထုတ်ခံရပြီးနောက် သူတို့ယူခဲ့သမျှကို ပြစ်ဒဏ်နှစ်ဆခံရတော့မည်။

ကျောက်ချန်ကျီးနှင့် အခြားသူများကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် မြင်းတပ်က မထွက်ခွာသေးပါ။ ငွေရောင်သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော သူရဲကောင်းပုံပေါက်သည့် ဖေချန်သည် အနီးနားရှိ ရွက်ဝါတောင်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို မျောက်ဝံနတ်ဆိုးလို့ ခေါ်တာလား။ ဘာလို့ပုန်းနေတာလဲ။ ထွက်လာပြီး လာတွေ့ပါ။"

စူးချန်ခုန်း တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။ သူ့ခြေထောက်ကို ခပ်ဖွဖွခေါက်လိုက်တဲ့အခါ သစ်ပင်ထိပ်တွေကြားမှာ ရွေ့လျားနေပြီး အကိုင်းအခက်တွေနဲ့ အရွက်တွေက ငှက်တွေ ပွတ်တိုက်နေသလို တဖျပ်ဖျပ်လှုပ်ရှားနေလေ၏။ လေပြေညင်းညင်းလေးတိုက်ခတ်သလိုမျိုး စူးချန်ခုန်းဟာ ရွက်ဝါတောင်ရဲ့ တောင်တက်လမ်းကြောင်းရဲ့ ဝင်ပေါက်မှာ ပေါ်လာပြီး ငွေရောင်သံချပ်ကာနဲ့ ဖေချန်ကို အဝေးကနေ ကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်းလိုက်တဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာ” မြင်းတပ်သားအားလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။ စူးချန်ခုန်းရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာဟာ ပျံသန်းနေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လို သွက်လက်ပြီး အံ့အားသင့်စရာကောင်းဖို့ လုံလောက်ပါသည်။

“အရှင်ဖေချန်၊ အရှင့်ရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို ကျွန်တော် ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ။ ကျွန်ဝောာ့်ကို ဘာအကြံဉာဏ်များ ပေးချင်လို့လဲ။” စူးချန်ခုန်းက နှိမ့်ချခြင်း ဒါမှမဟုတ် မာနထောင်လွှားခြင်း မရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။ မျောက်ဝံမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာကို အသုံးပြုထားတာကြောင့် သူဟာ သာမန်အရပ်သာရှိပြီး ထူးထူးခြားခြား မရှိပါ။

စူးချန်ခုန်းဟာ ဖေချန်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားဖူးပါသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူဟာ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖေယန်ရဲ့ ညီအရင်းဖြစ်လို့ပါ။ စစ်သူကြီးလေးယောက်ရဲ့ ရာထူးတစ်ခုဖြစ်တဲ့ သူတို့ရဲ့ညီမ ဖေယွဲ့ရှန်နဲ့ ယှဉ်လို့မရပေမယ့် သူဟာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့မှာ အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဖေချန်က စူးချန်ခုန်းကို အပေါ်အောက် စစ်ဆေးကာ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီ ကြယ်ပုံစံရွှေကို ငါတို့ရဲ့ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ပိုင်တယ်။ မင်း သူတို့ကို တစ်ကြိမ်ထက်ပိုပြီး ဝယ်ဖူးတယ်ဆိုတာ သေချာတယ်မလား။ ကြယ်ပုံစံရွှေကို မင်းပြန်ပေးရမယ်။”

ဒါကိုကြားတော့ စူးချန်ခုန်းက ရယ်လိုက်သည်။ ဖေချန်က သူ့လက်ထဲက ကြယ်ပုံစံရွှေတွေကို ပြန်ယူချင်ပေမယ့် မဖြစ်နိုင်ပါ။ သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေပြီးသားဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ပေးနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ သူက ကြယ်ပုံစံရွှေအတွက် ငွေပေးချေပြီးပြီဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ဖေ၊ ဒီကြယ်ပုံစံရွှေကို ကျွန်တော် ငွေအစစ်နဲ့ ဝယ်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ပြန်ယူချင်ရင် ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အရှင်ပြန်ဝယ်ရမယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်သုံးခဲ့တဲ့ဈေးထက် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုပေးရမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် အလကား အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘူးလေ။”

“မင်းက စည်းကမ်းချက်တွေ သတ်မှတ်ရဲတယ်ပေါ့။”

ဖေချန်ရဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက်က ချက်ချင်းပဲ ဒေါသတကြီးနဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်လာပြီး ဟောက်လိုက်သည်။

မျောက်ဝံမျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ ဒီလူက လက်ရှိအခြေအနေကို သေချာမသိဘူးလား။ ဖေချန်ကိုယ်တိုင် သူ့မြင်းတပ်ရဲ့ ထက်ဝက်နီးပါးကို ဦးဆောင်ပြီး လှုပ်ရှားနေတာတောင် မျောက်ဝံနတ်ဆိုးလို့ခေါ်တဲ့ ဒီလူက ငွေနဲ့ပြန်ဝယ်ဖို့ ညှိနှိုင်းရဲသေးတယ်တဲ့လား။