မိစ္ဆာသိုင်းဆေး အောင်မြင်ခြင်း။ မိစ္ဆာမြူခိုးများ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ခြင်း။ (၃)

“မရူးမိုက်စမ်းနဲ့။ သူက ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ ညီပဲ။ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင်… တာ့ဖုန်းပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ မင်းအတွက် နေရာမရှိတော့ဘူး။”

အနက်ရောင်သံချပ်ကာဝတ်ထားတဲ့ တပ်သားတွေဟာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့ရဲ့ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ တပ်သားတစ်ယောက်က စူးချန်ခုန်းကို ဖေချန်ရဲ့သရုပ်မှန်ကို အမြန်အသိပေးပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်က ဒီတပ်သားတွေအားလုံးဟာ သေခြင်းတရားကို မကြောက်မရွံ့ဘဲ အချိန်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်ထားကြတာဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်းက ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်နေတဲ့အချိန်မှာတောင် သူတို့ရဲ့စိတ်ဓာတ်ကို ပြိုလဲအောင် လုပ်ရခက်ပေမယ့် ဖေချန်ကို အသက်ရှင်လျက် ဖမ်းဆီးလိုက်တာကြောင့် ရုတ်တရက် သတိထားနေကြပြီး စည်းကျော်ဖို့ ကြောက်ရွံ့ကြပြီး ဖေချန်ဘေးကင်းဖို့အတွက် စိုးရိမ်နေကြသည်။

“မျောက်ဝံနတ်ဆိုးက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား။ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ် ထောင်ပေါင်းများစွာကြားမှာ ဖေချန်ကို အသက်ရှင်လျက် ဖမ်းဆီးမလို့လား။”

တခြားသူတွေနဲ့အတူ လက်နက်ချပြီး ချည်နှောင်ခံထားရသည့် ကြေးဝါမျက်နှာနှင့်လူ ကျောက်ချန်ကျီးဟာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး အံ့သြနေမိသည်။ သူတို့နဲ့အတူ စီးပွားရေးလုပ်ခဲ့တဲ့ ‘မျောက်ဝံနတ်ဆိုး’ ဟာ ဖေချန်ကို ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်တပ်ကြားထဲမှာ ဖမ်းဆီးနိုင်လောက်တဲ့ အစွမ်းရှိလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ မထင်ခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စူးချန်ခုန်းက ဖေချန်ကို တကယ်သတ်ခဲ့ရင် သူတို့ မလွဲမသွေ ပါဝင်ပတ်သက်မိမှာကိုလည်း စိုးရိမ်နေကြသည်။

“ဖေချန်၊ မင်းက ငါထင်ထားတာထက် အများကြီး အားနည်းတာပဲ။ မင်း ငါ့ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။”

ခြေထောက်နားက ဖေချန်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း စူးချန်ခုန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

ဖေချန်ရဲ့ မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် ရဲတွတ်နေပြီး စူးချန်ခုန်းရဲ့ ခြေထောက်အောက်မှာ နင်းခြေခံလိုက်ရသောကြောင့် အရှက်ရသွားခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့အရင်က အာဏာရှိတဲ့ အမိန့်ပေးသည့်ပုံစံ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။ သူက ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေ၏။ သွေးတွေက ငယ်ထိပ်ထိတက်လာပြီး အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရုတ်တရက် “ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ သူ့ကို သတ်။ သူ့ကို သတ်” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ပတ်ပတ်လည်က စစ်သားတွေကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စစ်သားတွေအနေနဲ့ အမိန့်နာခံရမှာက သူတို့ရဲ့တာဝန်ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့အမိန့်ကို နာခံလိုက်ရင် တစ်ဖက်က ဖေချန်ကို သတ်မှာသေချာပါသည်။ ပြီးတော့ သူတို့လည်း ဒီတာဝန်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဖေချန်ရဲ့ လည်ပင်းကို ဆွဲပြီး မြှောက်လိုက်တဲ့အခါ အေးစက်စက် ဖြစ်လာ၏။ သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်က ဖေချန်ရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ပြီး လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

“ဖြန်း”

ရိုက်ချက်က ပြင်းထန်လွန်းတာကြောင့် ဖေချန်ရဲ့ ပါးပြင်ကွဲသွားကာ သွေးတွေ စီးကျလာပြီး သွားတွေ ကျွတ်ထွက်ကုန်လျက် သွေးတွေနဲ့ ရောနှောသွားလေ၏။

ဒီပြင်းထန်တဲ့ ရိုက်ချက်က ဖေချန်ရဲ့ ခေါင်းကို လှည့်ထွက်သွားစေပြီး သူ့ကို သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့ပါသည်။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်က မျောက်ဝံမျက်နှာဖုံးက ဖေချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပိုပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ အေးစက်တဲ့ အသံက ဖေချန်ရဲ့ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ “ဖေချန်၊ မင်း သေချင်နေလား။ မင်းဘဝကို ငါအဆုံးသတ်လိုက်လို့ရတယ်နော်။”

စူးချန်ခုန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲက လူသတ်လိုစိတ်က ဖေချန်ကို ထိတ်လန့်စေပြီး အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ နိုးကြားစေခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့လူက သူ့ကို တကယ်သတ်ရဲသည်။ သူသေရင် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။

ဖေချန်ရဲ့ ပါးစပ်က သွေးထွက်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ရီနေ၏။ "ငါ... ငါမသေချင်ဘူး... ငါ့ကို မသတ်နဲ့... ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့..."

သူပြောနေတုန်း ဖေချန်လည်း ရှက်ရွံ့စွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ ဒါကအရှက်ခွဲခံရတာ။ အလွန်အမင်း အရှက်ခွဲခံရတာဖြစ်သည်။

လူတိုင်းရှေ့မှာ စူးချန်ခုန်းရဲ့ ပါးရိုက်တာကို ခံရပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ရသည်။ သူဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးတဲ့ အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းဖြစ်ရတာပင်။

"ကြယ်ပုံစံရွှေကော။ ငါ မင်းကို ပြန်ပေးသင့်လား" စူးချန်ခုန်းက ပြုံးယောင်ယောင်နှင့် မေးလိုက်သည်။

ဖေချန်ကြောင့် ဒီပဋိပက္ခ စတင်ခဲ့တာဖြစ်သည်။ ကျောက်ချန်ကျီးနဲ့ တခြားသူတွေကို ကြယ်ပုံစံရွှေကို ရောင်းချရာမှာ အလွဲသုံးစားမှုနဲ့ ဖမ်းဆီးတာက ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့ပေမယ့် စူးချန်ခုန်းက ငွေအစစ် ပေးချေခဲ့သည်။ ဖေချန်က ဒီကိစ္စကို လွယ်လင့်တကူ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မပေးဘဲ အဲဒါတွေအားလုံးကို ပြန်ယူချင်ခဲ့သည်။

“အဲဒီ ကြယ်ပုံစံရွှေက မင်းအပိုင်ပါ… အားလုံးမင်း အပိုင်ပါပဲ…” ပိုင်ချန်က နှိမ့်ချစွာ ဝန်ခံဖို့ပဲ ရွေးချယ်စရာရှိတော့သည်။ သူ့လူတွေရှေ့မှာ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ ဒီလောက်သူရဲဘောကြောင်တဲ့ အပြုအမူက ရှက်စရာကောင်းလွန်းသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတောင် မျက်ရည်တွေဝဲလာတဲ့အထိပါပဲ။

ဖေချန်ဟာ မိသားစုကြီးတစ်ခုမှာ မွေးဖွားလာတဲ့ သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်တာမျိုး မရှိသလောက်ပင်။ ဒီနေ့ထိုးနှက်ချက်ဟာ သူ့အတွက် မကြုံစဖူးဖြစ်လေသည်။

ဒါဟာ တစ်သက်လုံးအတွက် အစွန်းအထင်းတစ်ခုတောင် ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ဖေချန်ဟာ 'မျောက်ဝံနတ်ဆိုး' ကို ရန်စခဲ့မိလို့ နောင်တရသွားခဲ့သည်။

ပြီးတော့ စူးချန်ခုန်း သူ့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို အခြေခံပြီး ထောင်စုမှူးဖြစ်ပုံရတဲ့ သန်မာတဲ့ တပ်မှူးတစ်ယောက်ကို အေးစက်စက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ငါဒီနေ့ တော်တော်လေး ကြောက်လန့်ခဲ့ရတယ်။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလျော်ကြေးပေးမှာလဲ"

ထောင်စုမှူးက "လျော်ကြေးပေးရမှာလား... ငွေစက္ကူတွေ.. ဟုတ်တယ်... ငွေစက္ကူတွေ.. ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်မှာလဲ။"

တစ်ယောက်ယောက်က အသိဝင်ပြီး သူတို့ဟာ ဤရှာဖွေရေးခရီးစဉ်မှာ ငွေစက္ကူတွေ သယ်သွားလို့ မရပေမယ့် ကျောက်ချန်ချီးနဲ့ တခြားသူတွေမှာ ငွေပမာဏ အများကြီးရှိသည်။ စူးချန်ခုန်း ကြယ်ပုံစံရွှေဝယ်ယူဖို့ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ ငွေ ၆၀၀,၀၀၀ ။ တပ်သားတွေက အဲ့တာတွေအားလုံးကို ထုတ်ယူပြီး သတိထားကာ ပေးလိုက်သည်။ စူးချန်ခုန်းက ဘာမပြော ညာမပြောနဲ့ လုယူပြီး သူ့ရင်ဘတ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ချန်ချီးရဲ့ ပါးစပ်က ကြည့်နေရင်းနဲ့ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားလေ၏။ သူတို့က ဒီငွေကိုရှာဖို့ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ သတ္တုတွင်းထဲကနေ ကြယ်ပုံစံရွှေကို ခိုးယူခဲ့ကြပြီး အခုတော့ စူးချန်ခုန်းရဲ့လက်ထဲ ပြန်ရောက်သွားခဲ့လေပြီ။

ဒါပေါ့ သူတို့ စူးချန်ခုန်းကို ပြန်မပေးရင်တောင် ဖမ်းမိသွားပြီဖြစ်လို့ ဘယ်လိုမှ သိမ်းထားလို့ မရတော့ပါ။

"ဒါပဲလား" စူးချန်ခုန်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေ၏။

တပ်မှူးရဲ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ်ပြောင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့… တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်ပို့လို့ရတယ်။ မင်းလိုချင်သလောက် ပိုက်ဆံတွေရှိပါတယ်။"

သို့ပေမယ့် စူးချန်ခုန်းက လှည့်စားမခံခဲ့ပါ။ ဖေချန်ကို ဓားစာခံအနေနဲ့သုံးပြီး ဖေမိသားစုဆီကနေ ရတနာတွေနဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သိမ်းယူတာက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုရှာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက မိုက်မဲရာကျပါသည်။

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်မှာ စူးချန်ခုန်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ ဆရာသခင်တွေ ရှိသည်။

သူတစ်ခါက မြင်ဖူးတဲ့ ဟုန်ကျန်းရှန့်လိုပါပဲ။ သူ့ရဲ့စွမ်းအားက နက်နဲပြီး နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားကာ သူကိုင်တွယ်နိုင်တာထက် အများကြီးသာလွန်သည်။

စူးချန်ခုန်းက ဒီလူတွေကို ပိုက်ဆံသွားယူဖို့ ပြန်ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ဖေမိသားစုက ဒီလိုအဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေကို သေချာပေါက် စေလွှတ်မှာလိုက်မှာပင်။ တစ်ယောက်နဲ့တင်ကမှာ မဟုတ်။ ပိုက်ဆံသုံးဖို့ အသက်မရှိမှတော့ ပိုက်ဆံရှိတာ အသုံးမဝင်ပါ။

“ဟုတ်ပြီ။ ဘေးဖယ်။ ငါမင်းနဲ့ ယီးတီးယားတားလုပ်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။”

စူးချန်ခုန်းက ဒီမှာဆက်မနေချင်တော့ပါ။ သူကြာကြာနေလေ နောက်ဆက်တွဲပြဿနာတွေ ဖြစ်နိုင်ခြေပိုများလေလေပါပဲ။ သူက ဖေချန်ရဲ့လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

“လမ်းဖယ်… လမ်းဖယ်…” ဖေချန်းဟာ စူးချန်ခုန်းရဲ့ ရက်စက်တဲ့ ရိုက်ချက်ကြောင့် နိုးကြားနေပြီး အမိန့်ပေးရုံကလွဲလို့ တခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ပါ။ နာခံမှုရှိတာက သူ့ရဲ့ရှင်သန်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုလည်း သူနားလည်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မှာ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ညီငယ်ဖြစ်ခြင်းရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုရှိပြီး လူတွေ သူ့ကိုသတ်ချင်စိတ်ကို တားဆီးပေးခဲ့သည်။