အခန်း (၂၉)

နေ့လည်စာ စားသုံးပြီးနောက် ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့သည် သူတို့၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ နေ့လည်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် သစ်တော၏ သစ်ရွက်များကြားမှ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွက်တိကွက်ကြား အရိပ်များကို ချပေးနေသည်။

ထိုစဉ် လီယောင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဧကရီဘုရင်မ၏ အသံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထိုအသံက ပေးခဲ့သော အကြံပြုချက်တစ်ခုကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပ လာသည်။

“နင်က နင့်ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ကူညီချင်တယ်ဆိုရင် သူ့နဲ့ ဓားချင်းယှဉ်တဲ့အခါ အလေးချိန်ပါတဲ့ အဝတ်တွေ ဝတ်ခိုင်းလိုက်ပါလား။ အဲဒီနည်းနဲ့ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်တည်း လေ့ကျင့်နိုင်တာပေါ့”

လီယောင်းသည် ထိုအကြံ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ရိုးရှင်းမှုကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအချက်ကို လုံးဝမစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ ဒါက အကောင်းဆုံးပင်။

သူမသည် စီနီယာအစ်ကိုကို ကူညီနိုင်သည့်အပြင် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်စေနိုင်သည်။ ၎င်းသည် စွမ်းဆောင်ရည်၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ပင်။ မြှားတစ်စင်းဖြင့် ငှက်နှစ်ကောင်ပစ်ခြင်းပင်။ သူမ သင်ယူနေသည့် ဓားနည်းသစ်ကို ထည့်တွက်လျှင် သုံးကောင်ပင်။

ရှန်းယွီသည် လီယောင်းထံမှ နောက်ထပ်အားကောင်းသော ဓားချက်တစ်ချက်ကို ခံယူလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် နောက်ဘက်သို့ တရွတ်တိုက် ရွေ့သွားသည်။ ယခင်က ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုများကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ အကူအညီမဲ့စွာ လဲကျသွားမည့်အစား သူသည် မိမိ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ထိန်းချုပ် ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် စွမ်းအင်မရှိတော့သော်လည်း သူ၏ တိုးတက်မှုက ငြင်းလို့မရအောင် ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် သူ့နည်းသူ့ဟန်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုထိုက်သော တိုးတက်မှုပင်။

သူ ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းလိုက်စဉ် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးသည် အရည်အချင်းရှိသော နတ်ဆိုးစစ်စစ် ပင်။

အလေးချိန်ရှိသော အဝတ်အစားများက သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အဟန့်အတားဖြစ်စေပြီး၊ သူမ ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသေးသော ဓားနည်းကိုင်ဆောင်ထားသည့်တိုင် သူသည် ကန့်သတ်ချက်အထိ တွန်းပို့ခံနေရသော ဖိအားကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ဇာတ်လိုက်မတွင် ရှိသင့်သည့် အရာအားလုံးကို ပုံဖော် နေသည်။ ထူးခြားသော အရည်အချင်း၊ မရပ်မနားသော ကြီးထွားမှုနှင့် အဆုံးမဲ့ အလားအလာ။

ထိုအသိတရားသည် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အမှန်တရားတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့အပေါ် လွှမ်းခြုံလာသည်။ သူသည် ဤကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အဓိကဇာတ်လိုက်မနှင့် လေ့ကျင့်နေခြင်းပင်။

တောင်ပေါ်ရှိ သူ၏ သီးသန့်အခန်းများမှ အကြီးအကဲကောင်းသည် သူ၏ တပည့်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် အောက်ဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော သူတို့၏ လေ့ကျင့်မှုကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ထိုင်ရာမှ ထကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

အကြီးအကဲသည် မြစ်ကမ်းနားတွင် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ ကြည်လင်သော ရေများသည် ချောမွေ့သော ကျောက်တုံးများပေါ်သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော စည်းချက်ဖြင့် စီးဆင်းနေသည်ကို သူ ကြည့်ရှုနေသည်။

ကောင်းကင်ပြာ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်တန်းတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး ခန်းမတစ်ခုစီသည် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော တောင်ထိပ်ကို သိမ်းပိုက်ထားသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် အပေါ်သို့ လွင့်မျော သွားပြီး အထင်ရှားဆုံးသော တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ နေထိုင်ရာနှင့် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် အမြင့်ဆုံးနေရာဖြစ်သော ကောင်းကင်ဘုံ အထွတ်အထိပ်တောင်ထိပ်ပင်။

သူ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းကို စဉ်းစားနေစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံခပ်အုပ်အုပ်က သူ၏ အတွေးများထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

"ရှင် စိတ်ပူနေတုန်းပဲလား"

အကြီးအကဲကောင်းသည် အလျင်စလိုဟန်မရှိဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခုဖြစ်သည့် သွေးသားလိုင်း စူးစမ်းရှာဖွေမှုနှင့် ကိုယ်ခံအားစနစ်ကို အထူးပြုသော ဖီးနစ်တက်ခြင်း ခန်းမ၏ လေးစားခံရသော အကြီးအကဲ ဖြစ်သူ ဟွမ်ဖန်ချီ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။

"သူက အခု အရွယ်ရောက်နေပြီလေ"

သူမက တစ်လှမ်းချင်းစီ လှမ်းချဉ်းကပ် ရင်း ဆက်ပြောသည်။

"သူ့ကိုယ်သူ ဂရုစိုက်နိုင်ပါပြီ"

"ရှင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ"

အကြီးအကဲကောင်းက ပေါ့ပျက်ပျက်အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော် ရှုခင်းကို သဘောကျနေရုံပါ"

သူမသည် သူ့ကို ခဏမျှ စူးစမ်း ကြည့်ရှုသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားသည်။

"အဲဒီလိုလား"

"ဟုတ်တယ်"

သူက အတည်ပြုလိုက်ရာ သူ၏ လေသံက ငြင်းခုံရန် အချိန်မပေးတော့ ကြောင်း ပြသနေသည်။

"ဦးလေးဆရာက..."

သူမ စတင်ပြောဆိုသော်လည်း သူမ၏ အတွေးမပြီးဆုံးမီ အကြီးအကဲကောင်းသည် လေထဲသို့ ရုတ်တရက် ပျံတက် သွားတော့သည်။

"ငါ ကျင့်ကြံတော့မယ်"

သူက လေထဲမှ ပျံသန်းရင်း လျစ်လျူရှုသည့် လေသံဖြင့် ပြန်အော်ပြောသည်။

ဟွမ်ဖန်ချီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချရင်း နောက်ဆုတ်သွားသည့် သူ၏ ပုံစံကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

"ဒီလူကတော့..."

သူမက ရေရွတ်ပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင်လည်း လေထဲသို့ တက်ကာ မလွှဲမရှောင်သာဟန်ဖြင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

မကြာမီတွင် အကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်၌ အတူထိုင်ကာ စပျစ်ဝိုင် သောက်သုံးရင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ဖလှယ်ပြောဆိုကြသည်။

ဟွမ်ဖန်ချီသည် သူမ၏ ဖန်ခွက်ထဲမှ စပျစ်ဝိုင်ကို တစ်ငုံယူ လိုက်ရာ ကျေနပ်အားရမှုက သူမ၏ မျက်နှာတွင် ထင်ရှား နေသည်။

"ရှင့်ရဲ့ ချက်လုပ်တဲ့ လက်ရာတွေ တိုးတက်လာပုံရတယ်"

သူမက မှတ်ချက်ပြုသည်။

"ဟုတ်တယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို အမြဲတမ်း ချက်ခိုင်းနေလို့လေ"

သူက ခပ်သွက်သွက် ပြန်ပြောသည်။

"အဲဒါဆို ကျွန်မက ရှင့်ကို တိုးတက်အောင် ကူညီပေးလိုက်တာလား"

သူမက မငြင်းနိုင်သော ဆိုးသွမ်းမှုဖြင့် မေးသည်။

အကြီးအကဲကောင်းသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော ပြန်ချေပမှု ပြုလုပ်ရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရှုံးနိမ့်သည့် သက်ပြင်း ချလိုက်သည်။

"မင်းကတော့..."

သူသည် သူပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည့် မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုကိုမဆို လက်လျှော့ လိုက်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲဒါတွေက ရှင့်ရဲ့ တပည့်တွေလား"

ဟွမ်ဖန်ချီက အောက်ဘက်တွင် လေ့ကျင့်နေဆဲဖြစ်သော ဝေးလံသည့် လူရိပ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း မေးမြန်းသည်။

"ဟုတ်တယ်"

သူက အတည်ပြုလိုက်ရာ သူ၏လေသံထဲ၌ ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင် ဝင်ရောက်လာသည်။

"မနာလိုဖြစ်နေတာလား"

ကြိုတင်အသိမပေးဘဲ ဟွမ်ဖန်ချီသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ် လာသည်။

"နေဦး... အဲဒါက..."

"ဟဲဟဲ"

အကြီးအကဲကောင်း၏ မျက်နှာ၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဟန် ပေါ်လာသည်။

"ဒီတော့ မင်းသိသွားပြီပေါ့။ မင်းထင်သလိုပါပဲ။ သူက နည်းစနစ်တစ်ခုကို အဓိက အောင်မြင်မှု အဆင့်အထိ လေ့ကျင့်ပြီးသွားပြီ"

ဟွမ်ဖန်ချီ၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို မြင်သော်လည်း သူက ထပ်မပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"သူ စလုပ်တာ တစ်ပတ်ပဲ ရှိသေးတယ်"

သူ၏ ရယ်မောသံသည် တောင်ထိပ်တစ်လျှောက် ပျံ့လွင့် သွားသည်။

"ငါ့မှာ တပည့်ရွေးချယ်တတ်တဲ့ မျက်စိ ရှိပုံရတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဒုတိယတပည့်က နှစ်သန်းပေါင်းများစွာမှ တစ်ကြိမ်ပေါ်တဲ့ ပါရမီရှင်ဖြစ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ပထမတပည့်ကတော့ နားလည်နိုင်စွမ်း ပါရမီရှင် ပဲ"

ရုတ်ချည်းဆိုသလို ဟွမ်ဖန်ချီ၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပြက်ရယ်ပြုမှု အားလုံး ပျောက်ကွယ် သွားပြီး ပြင်းထန်မှုက နေရာယူ လိုက်သည်။ သူမသည် အကြီးအကဲကောင်း၏ ကော်လာကို ဖျတ်ခနဲ ဆုပ်ကိုင် လိုက်ပြီး သူ့ကို အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်း လိုက်သည်။

"ဒီအကြောင်းက သေချာလား"

သူမက အရေးတကြီး တီးတိုးလေသံဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

အကြီးအကဲကောင်းသည် သူမ ဘာဖြစ်နေလဲဟု တွေးမိသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မသက်မသာဖြစ်မှုက ထင်ရှား နေသည်။

"ဟုတ်တယ် အဲဒါ အမှန်ပဲ။ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နင့်ကို လိမ်ပါ့မလား"

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ မိမိကိုယ်ကို ခွာလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲကောင်း မဟုတ်ဘူး... စီနီယာအစ်ကို ဒီတပည့်ကို ကျွန်မကို ပေးရမယ်"

သူမက လှုပ်ရှားမှုမရှိအောင် ပြင်းထန်သော လေသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

"နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ငါ့ရဲ့တပည့်ကို နင့်ကို ဘာလို့ ပေးရမှာလဲ"

သူက သံသယတိုးလာသော အကြည့်ဖြင့် သူမကို ကြည့်ရင်း တုံ့ပြန်သည်။

"ဒီကောင်လေး တကယ်လို့ နားလည်နိုင်စွမ်းက စီနီယာအစ်ကိုပြောသလောက် များတယ် ဆိုရင် စီနီယာအစ်ကို သူ့ကို ကျွန်မကို တကယ်ပေးသင့်တယ်"

သူမက ပိုနီးကပ်စွာ မှီရင်း အတင်းအကျပ် ပြောသည်။

"နင်က အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာ"

အကြီးအကဲကောင်းက ကန့်ကွက်ပြီး သူမအား သူတို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားနေစဉ် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"နင် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာတာကို ငါသိသားပဲ။ ငါ နင့်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံတာကို နင်က ငါ့တပည့်တွေကို ခိုးယူချင်နေတာလား။ ဒီလိုဆိုရင် ငါ့ကို သတ်ပြီး တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကိုပါ ယူသွားပါတော့လား"

"အဲလို လုပ်လို့ရလား"

သူမက အလွန်အကျွံ အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်ရာ အကြီးအကဲကောင်းသည် ကာကွယ်ရေးအနေအထားဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ် သွားတော့သည်။

"စတာပါ"

သူမက ရယ်မောရင်း ရှင်းပြပြီး ကြီးမားသော စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ အကြီးအကဲကောင်း၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့် လိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်မ လုပ်နေတဲ့ သုတေသနပါ"

သူမက စာလိပ်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ပုတ် လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ရေးထားတာတွေ မှန်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်းမှာ လီယောင်းအဆင့်ရှိတဲ့ နောက်ထပ် ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ပေါ်လာလိမ့်မယ်"

အကြီးအကဲကောင်းသည် သံသယစိတ်အား မဖုံးကွယ်ဘဲ စာလိပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် ဟွမ်ဖန်ချီက အရက်မူးပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေသည် ဟု ယူဆခဲ့သည်။

နှစ်သန်းပေါင်းများစွာကြာမှပဲ ပါရမီရှင်တွေက အခုဆိုရင် သစ်ပင်ပေါ်မှာ ပေါက်နေတာလား။ ထိုသို့သော အဆိုပြုချက်များကို ယုံနိုင်လောက်အောင် သူ့ကို မိုက်မဲနေသည်ဟု သူမ ထင်နေတာလား။ ပါရမီရှင်တွေကို ဖန်တီးရတာ အရမ်းရိုးရှင်းတယ်ဆိုရင် လူတိုင်းက ပါရမီရှင် ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများသည် ပထမစာလုံးအနည်းငယ်ကို ဖတ်မိသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အမူအရာက လျစ်လျူရှုမှုမှ ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ဆက်ဖတ်နေခဲ့ရာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းစီသည် သူ၏ တုန်လှုပ်မှုကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေ ပြီး မယုံနိုင်စရာဖြစ်မှုက သူ့ကို လွှမ်းမိုး သွားသည်။

"ဒါ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်တာလဲ"

သူ၏ အသံသည် တီးတိုးထက် အနည်းငယ်သာ ပိုသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အသစ်တွေ့ရှိသော သတိရှိမှုဖြင့် ဟွမ်ဖန်ချီ၏ မျက်လုံးများဖြင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်။

"ဒါ သေချာတယ်လို့ နင် ယုံကြည်လား"

"ကောင်းပြီ စမ်းသပ်ပြီးပြီတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးက မြင့်မားတယ်"

သူမက ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်မတို့မှာ စမ်းသပ်ခံတစ်ဦး ရှိနိုင်မယ်ဆိုရင်..."

သူမသည် ထို အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မှုကို စကားလုံးမဆုံးဘဲ လေထဲတွင် ချန်ထားခဲ့ သည်။

"ဒါဆိုရင်..."

ခဏအကြာတွင် သူမက ဆက်ပြောသည်။

"နင် ဘယ်လိုထင်လဲ။ သူ့ကို ငါ့ဆီ ပေးမှာလား"