အခန်း (၃၀)

ဟွမ်ဖန်ချီသည် ကြည်လင်သော ညကောင်းကင်မှ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အကြီးအကဲကောင်းကို ကြည့်သည်။ သူမ၏ အမူအရာက ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် တောင်းပန်နေဟန်ဖြင့်

"ကျေးဇူးပြုပြီးနော်"

သူမက ပိုနီးကပ်စွာ မှီရင်း တောင်းပန် လိုက်သည်။

အကြီးအကဲကောင်းသည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် သူ၏ လက်ဖဝါးကို တင်လိုက်ပြီး သူတို့ကြား အကွာအဝေးကို ဖန်တီး လိုက်သည်။

"ငါ့အနား မလာနဲ့။ နင့်ဆီက အရက်နံ့ နံနေတယ်"

သူက မသက်မသာဖြစ်မှု အထင်အရှားဖြင့် သူ၏ ထိုင်နေသော အနေအထားသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ လေးလံသော သက်ပြင်းတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူက အဝေးကို ငေးကြည့် လိုက်သည်။

"ငါ ပေးချင်ရင်တောင်မှ သူ့ကို နင့်ကို ဒီအတိုင်း ပေးလို့မရဘူး"

သူ၏ စပျစ်ဝိုင်ခွက်မှ တစ်ငုံကို သောက်ရင်း ရှင်းပြသည်။

"သူက ငါ့ရဲ့ တပည့်လေ။ လမ်းဘေးကနေ ကောက်ယူလာတဲ့ အရာဝတ္ထု မဟုတ်ဘူး"

သူ၏ မျက်လုံးများသည် အောက်ဘက်ရှိ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပေါ်တွင် တသမတ်တည်း စူးစိုက် နေသည်။ သူ၏ တပည့်နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ဓားချင်းယှဉ်လေ့ကျင့်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ရှန်းယွီသည် ခေါင်းမာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ်လဲကျပြီး ပြန်ထလာနေသည်။

ဟွမ်ဖန်ချီသည် အကြီးအကဲကောင်း၏ အမူအရာကို စောင့်ကြည့်ရင်း ရာစုနှစ်များစွာကြာအောင် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို သတ်မှတ်ဖော်ပြခဲ့သော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် စဉ်းစားငေးမောနေသည့် အသွင်အပြင်ကို မှတ်မိ လိုက်သည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ် လိုက်ပြီး အသစ်တွေ့ရှိသော ထိန်းချုပ်မှုဖြင့် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

"အဲဒါဆို သူ သဘောတူရင် ကျွန်မကို ပေးမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

သူမ၏ အသံတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပါဝင်လာပြီး ဂရုတစိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

အကြီးအကဲကောင်း၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် အောက်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းမှ ဘယ်သောအခါမှ မလွဲဖယ်ခဲ့ ပေ။ ရှန်းယွီသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော်လည်း မယိမ်းယိုင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မတ်မတ်ပြန်ထူလိုက်သည်ကို သူ ကြည့်နေခဲ့သည်။

အမှတ်ရစရာများက ပြန်လည်ရေလွှမ်းမိုး လာသည်။ ပျက်စီးသွားသော ရွာတွင် ထိုကောင်လေးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း၊ သူ့ကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း၊ သူ၏ ပါရမီချို့တဲ့မှုရှိသော်လည်း သူ့ကို ကိုယ့်သားသမီးကဲ့သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း...

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းယွီ ကျင့်ကြံမှု စတင်သောအခါ သူ အမှန်တကယ် ဝမ်းသာခဲ့သည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိခြင်းကြောင့် ထိုကောင်လေးသည် အခြေခံအဆင့်ထက် ကျော်လွန်၍ ဘယ်တော့မှ တိုးတက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသည့်အတွက် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ကျန်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု ဤ မမျှော်လင့်သော အခွင့်အရေး ဖြင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ... မိမိ၏ တပည့်အတွက် အကောင်းဆုံးကို လိုက်စားရန်သည် ဆရာတစ်ဦး၏ မြင့်မြတ်သော တာဝန် မဟုတ်ပေဘူးလား။ တံခါးများကို ပိတ်ပစ်ခြင်းထက် ဖွင့်ပေးခြင်းက ပိုကောင်းမည်ပင်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဆွဲဆောင်မှုကို စစ်မှန်သော တိုးတက်မှုအတွက် စွန့်လွှတ်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ကြာရှည်စွာ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် အကြီးအကဲကောင်းသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြ လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

သူက ဝန်ခံလိုက်ရာ ထို တစ်လုံးတည်းသော စကားလုံးသည် နက်နဲသော စိတ်ခံစားမှု၏ အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်ထား သည်။

ဟွမ်ဖန်ချီသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ သူမစီနီယာအစ်ကို၏ စိတ်အတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုများကို နားလည်ထားသည့် သူမသည် နောက်ဆုံး သဘောတူညီချက်ကို မျှော်မှန်းခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ တွေဝေမှုက သူ ရည်ရွယ်သည်ထက် ပိုမိုဖော်ပြလိုက် သည်။ သူသည် ဤတပည့်ကို အမှန်တကယ် နက်နက်နဲနဲ ဂရုစိုက်ခြင်းပင်။

သူမ၏ အကြည့်သည် ရှန်းယွီဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသည်။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် လဲကျပြီးနောက် ခေါင်းမာစွာ ပြန်ထလာပြန်သည်။ သူ၏ ဇွဲလုံ့လထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာသည် အတိတ်က အမှတ်တရများနှင့် ပဲ့တင်ထပ် နေသည်။ သူမသည် ဤငယ်ရွယ်သော တပည့်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ထဲတွင် စီနီယာအစ်ကို၏ အရိပ်အယောင်များကို မြင်နိုင်သည်။

သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုသည် သူ့ကိုယ်သူ သူ့ထဲတွင် မြင်ယောင်နေတာလား။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့ကို ခေါ်ယူခဲ့တာလား။ ဦးလေးဆရာ ထိုအချိန်က သူ့ကို လုပ်ပေးခဲ့သလိုပင်...'

သူမသည် ထိုအတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သူမ၏ ပန်းတိုင်အပေါ် အာရုံစိုက် လိုက်သည်။ ထိုင်ရာမှ ထရပ်ပြီးနောက် သူမသည် စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် အကြီးအကဲကောင်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ။ သွားကြစို့"

သူမက လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေ ပြီဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲကောင်းသည် သူမလက်ကို ပြန်ဆွဲလိုက် သည်။

"ဘာတွေ အလျင်လိုနေတာလဲ။ တပည့်တွေ လေ့ကျင့်ပါစေ။ ညစာစားချိန်ရောက်မှ သွားမယ်"

သူက တည်ငြိမ်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ညစာလား"

မယုံကြည်နိုင်မှုက ဟွမ်ဖန်ချီ၏ အသံအား ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုတို့ လူသားအစားအစာ စားကြတာလား"

ထိုအယူအဆက လုံးဝ ထူးခြားဆန်းပြား နေသည်။ ၎င်းတို့၏ အဆင့်မြင့် အနေအထားရှိသော ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုကဲ့သို့သော သာမန်ထောက်ပံ့မှုအတွက် အလေးထားရန် ခဲယဉ်း သည်။

ကျေနပ်အားရသော အမူအရာက အကြီးအကဲကောင်း၏ အရေးအကြောင်းများထင်နေသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

"ငါ့တပည့်က အရမ်းချက်ပြုတ်ကောင်းနေတဲ့အခါ ဘာလို့ မစားရမှာလဲ"

သူက ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် ကြွေးကြော် လိုက်သည်။

ဟွမ်ဖန်ချီသည် ထို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေသော အမူအရာကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိ လိုက်သည်။

'ဒီလိုထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ'

သူမ တွေးလိုက်သည်။

'စီနီယာအစ်ကိုက အမြဲတမ်း ကြွားဝါဖို့ လိုအပ်နေတာက သူရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ အကျင့်ပဲ'

သူမသည် စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်ရင်း ပခုံးတွန့် လိုက်သည်။

'ဟင်း... အဲဒါက ကောင်းတောင် ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး'

သူမ၏ သံသယများသည် ရှန်းယွီ၏ ဟင်းချက်ဖန်တီးမှုက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ထိမိသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ် သွားသည်။ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိလိုက်မီတွင် သူမ၏ ပန်းကန်ထဲမှ အစာအားလုံး ကုန်စင် သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ယခင် ဂုဏ်သိက္ခာပင် အစအနမကျန် တော့ဘဲ သူမသည် ဖုံးကွယ်မထားသော ဆာလောင်မှုဖြင့် မျက်လုံးပြူးကာ ဗလာဖြစ်နေသော ပန်းကန်ကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး အပိုရရန် မျှော်လင့် နေမိသည်...

လီယောင်းသည် ပြင်းထန်သော ဓားချင်းယှဉ်လေ့ကျင့်မှုအပြီးတွင် ရှန်းယွီကို မြေပြင်မှ ထရပ်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ရှန်းယွီသည် သူ့ကိုယ်သူ ဖုန်ခါလိုက်ပြီး နေမင်းက ကောင်းကင်ကို ပယင်းရောင်နှင့် ရွှေရောင်များဖြင့် ပန်းချီဆွဲနေသည့် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ညစာစားချိန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ပြီး တပည့်နှစ်ဦးလုံး သူတို့၏ ဆရာထံမှ နောက်ထပ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို အထူးတလည် မလိုချင်ကြ ပေ။

စကားတစ်ခွန်းမှ မဖလှယ်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြေလှမ်းများ စည်းချက်ညီစွာဖြင့် မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ကျွမ်းကျင်ပြီးသား အလေ့အကျင့်အတိုင်း ချက်ချင်းဝင်ရောက် လိုက်ကြရာ မီးဖိုချောင်က သူတို့ကို ရင်းနှီးသော နွေးထွေးမှုဖြင့် ကြိုဆိုနေသည်။ လီယောင်းသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆေးခြင်း၊ မီးမွှေးခြင်း၊ ပန်းကန်များစီစဉ်ခြင်း စသည့် ပြင်ဆင်မှုလုပ်ငန်းများ ကို ကိုင်တွယ်ပြီး ရှန်းယွီက အဓိကဟင်းပွဲကို အာရုံစိုက် သည်။ ဒီည သူ ပြင်ဆင်နေသည်က သူ၏ ဂန္ထဝင် ဝက်ဗိုက်သား ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် များသောအားဖြင့် ဝေဖန်တတ်သည့် သူတို့၏ ဆရာထံမှပင် ကျေးဇူးတင်လောက်သော တိတ်ဆိတ်မှုကို ရရှိခဲ့သည့် အကြိုက်ဆုံး ဟင်းတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်များက ကျွမ်းကျင်သော ထိရောက်မှုဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည်။ တိကျသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လှီးဖြတ်ကာ အရသာထည့်နေစဉ် ရှန်းယွီသည် သူ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့်အတူ တိုးတက်လာပုံ ကို သတိပြုမိသည်။ နည်းစနစ်များ ကျွမ်းကျင်သကဲ့သို့ပင် ဟင်းချက်နည်းများ ကျွမ်းကျင်ခြင်းဖြင့် ဟင်းချက်အတွေ့အကြုံမှတ်များကိုပါ စုဆောင်းနိုင်မည်လားဟု အတွေးတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူသည် အပြုံးသေးသေးလေးဖြင့် ထိုအတွေးကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ခန်းမတစ်လျှောက် စားချင်စဖွယ် အနံ့များ ထုတ်လွှတ်နေသော တည်နေသည့် အသားဆီသို့ သူ၏ အာရုံကို ပြန်ပို့လိုက်သည်။

ဝက်ဗိုက်သားသည် သူ၏ ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အသား၏ အရေပြားသည် ရွှေရောင်ပြည့်ဝသည်အထိ ကြွပ်ရွနေပြီး အောက်ရှိ အသားက နူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်း နေသည်။ သူသည် ပြီးစီးသွားသော ဟင်းပွဲကို ယခင်ကမ္ဘာမှ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စားဖိုမှူးများကိုပင် အထင်ကြီးစေမည့် အနုပညာဖြင့် စီစဉ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ဆရာ ရောက်ရှိလာကြောင်း ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဤညနေခင်းတွင် အကြီးအကဲကောင်း တစ်ယောက်တည်း ရောက်မလာခဲ့ပေ။ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး သူမ၏ လှပသော ဝတ်စုံတွင် မြင့်မားသော ဂိုဏ်းရာထူး၏ ထူးခြားသော ပန်းထိုးပုံများ ပါဝင်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက ကျင့်ကြံမှု အာဏာပိုင်၏ ထူးခြားသော ဂုဏ်သိက္ခာကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ ရှန်းယွီသည် သူ၏ အမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်တည်းနေထိုင်သော ဆရာသည် နောက်ဆုံးတွင် အဖော်တွေ့သွားပြီလားဟူသော အပြုံးကို မထိန်းနိုင် ပေ။

လီယောင်းသည်လည်း အလားတူ အတွေးများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိပုံရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ဆရာကို သိတတ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ဆိုးသွမ်းသော နားလည်မှုဖြင့် တောက်ပ လာသည်။

"ဟဲ့ ကလေးစုတ်လေးတွေ။ မသင့်လျော်တဲ့ အတွေးတွေ တွေးနေကြတာမလား"

အကြီးအကဲကောင်းက သူ၏ မျက်ခုံးမွှေးထူထူများကို မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"တပည့်တို့ ဘယ်လိုလုပ် ရဲပါ့မလဲ ဆရာ"

ရှန်းယွီက သူ၏ အမူအရာကို ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ်ထား ပြီး အလွန်အကျွံ အပြစ်ကင်းစင်မှုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဆရာ နောက်ဆုံးတော့ ဇနီး ခေါ်လာပြီလားလို့ပဲ အံ့ဩမိတာပါ"

ထို ရဲရင့်သော စကားကြောင့် အမျိုးသမီး အကြီးအကဲသည် အနည်းငယ် မျက်နှာနီမြန်း သွားကာ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မျက်နှာသွင်ပြင်အား အရောင်ခြယ်လိုက်သလိုပင်။

ရှန်းယွီ၏ စကားပြောဆိုပုံကြောင့် ပိုရဲရင့်လာသော လီယောင်းသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှေ့သို့ မှီလိုက် သည်။

"ဆရာက အမြဲတမ်း သန့်စင်ပြီး ကျင့်ကြံမှုကိုပဲ မြှုပ်နှံထားတာ။ ဆရာ တကယ်ပဲ..."

သူမ၏ စကားများ မပြီးဆုံးမီတွင် အကြီးအကဲကောင်းသည် သူမကို ပြင်းထန်သော စူးစိုက်မှုဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အခန်းတွင်းရှိ အပူချိန်ကိုပင် လျော့ကျသွားစေနိုင်သည်။

"တကယ် ဘာဖြစ်တာလဲ"

သူက ပျော်ရွှင်မှုထက် ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို ပိုမို ကတိပြုနေသည့် အပြုံးဖြင့် ဖိအားပေးကာ မေးလိုက်သည်။

လီယောင်း၏ ရဲစွမ်းသတ္တိက ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ် သွားသည်။

"တပည့်မ မှားယွင်းပြောဆိုမိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

သူမသည် အံ့ဩလောက်ဖွယ် အရှိန်ဖြင့် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲကောင်း၏ ပါးစပ်သည် စိတ်တိုမှုဖြင့် လှုပ်သွားသည်။ ဤမလေးစားသော တပည့်များက သူသာ တကယ်ပဲ အဖော်ကို အိမ်ခေါ်လာခဲ့လျှင် သူတို့က သူ့ကို အဆုံးမရှိ ရှက်ရအောင် လုပ်ကြလိမ့်မည်ပင်။

ဟွမ်ဖန်ချီ၏ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် တွန်းတိုက်ခြင်းကို ခံစား လိုက်ရပြီး သူသည် လည်ချောင်းရှင်းလိုက် သည်။

"အဟမ်း... ဒါက ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေး ဟွမ်ဖန်ချီ။ ဖီးနစ်တက်ခြင်း ခန်းမရဲ့ အကြီးအကဲပဲ"

သူက ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ဖန်ချီသည် ရင်းနှီးဖော်ရွေစွာ လက်ဝှေ့ယမ်း လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက သိသာသော စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တပည့်ငယ်နှစ်ဦးကို အကဲဖြတ်ကြည့် နေသည်။

ရှန်းယွီသည် လီယောင်း၏ ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာ နှိမ့်ချ လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ် နေစဉ်...

"လေးစားထိုက်တဲ့ အဒေါ်ဆရာမကို တပည့်တို့ ဂါရဝပြုပါတယ်"

သူတို့နှစ်ဦးက မမျှော်လင့်ဘဲ စည်းမျဉ်းလိုက်ကာ ရွတ်ဆို လိုက်သည်။

ဟွမ်ဖန်ချီ၏ မျက်နှာက သူတို့၏ နှုတ်ဆက်စကားကြောင့် တောက်ပ လာသည်။

'တကယ်ကို ယဉ်ကျေးတဲ့ ကလေးတွေ ပဲ'

သူမ တွေးလိုက်သည်။

"ဒီလောက် စည်းမျဉ်းတွေ လိုအပ်စရာမလိုပါဘူး"

သူမ၏ အသံသည် စစ်မှန်သော သဘောတူညီမှုဖြင့် နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်ဆရာမ လို့ပဲ ခေါ်ရင် ရပါပြီ"

ဘေးဘက်မှ အကြီးအကဲကောင်းသည် ဤအပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်သော အံ့အားသင့်မှုဖြင့် စောင့်ကြည့် နေသည်။

'ဒီစည်းကမ်းက ရုတ်တရက် ဘယ်က ထွက်ပေါ်လာတာလဲ'

သူ၏ တပည့်များသည် သူ့ကို ဤမျှလောက် ရိုသေမှုမျိုး တစ်ခါမှ မပြဖူးဘဲ အမြဲတမ်း စနောက်ကာ သူ၏ စိတ်ရှည်မှုကို စမ်းသပ် နေခဲ့ကြသည်။

'ဒီနေရာမှာ တကယ့် ဆရာက ဘယ်သူလဲ'

အကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ကြပြီး ရှန်းယွီက သူတို့၏ ဧည့်သည်အတွက် ပန်းကန်တစ်ခု ထပ်မံပြင်ဆင် ပေးသည်။ ဟွမ်ဖန်ချီသည် ဟင်းပွဲကို ဂရုတစိုက် တိုင်းတာထားသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် စိုက်ကြည့် နေသည်။

'ဒီအဘိုးကြီး ကြွားဝါနေတဲ့ ဟင်းက ဒါလား'

သူမက သံသယဖြင့် တွေးမိသည်။

'တစ်ခုခုတော့ မွှေးနေပုံရတာတော့ အမှန်ပဲ'

သူမ၏ ပထမဆုံး အကိုက်ကို စားလိုက်ရာ ဟွမ်ဖန်ချီ၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား သည်။ အရသာများသည် သူမ၏ အရသာခံအာရုံတစ်လျှောက် ပေါက်ကွဲထွက်သွား သည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုစီသည် သူမ၏ အတွေ့အကြုံကို စိန်ခေါ်သည့် အရသာ၏ သံစုံတီးဝိုင်းကို ဖန်တီးရာတွင် အထောက်အကူပြုနေစဉ် ထူးခြားစွာ ထင်ရှားနေသည်။

'ရှေးဟောင်းကျမ်းများတွင် တီးတိုးပြောသံများ ကြားဖူးသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ဟင်းချက်ဘုရားတွေ က ဒီလိုမျိုးလား'

သူမသည် နောက်တစ်ကိုက် စားရန် ရွှေ့လိုက်သော်လည်း သူမ၏ဇွန်းသည် ဗလာဖြစ်နေသော ကြွေပန်းကန်ကိုသာ ထိမိနေတော့သည်။ ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် အောက်သို့ ကြည့်လိုက် ရာ သူမ၏ ပန်းကန် လုံးဝ သန့်ရှင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး ထိုမျှ အလျင်အမြန် စားသုံးခဲ့သည်ကို လုံးဝ သတိမရခဲ့ ပေ။

အကြီးအကဲကောင်းသည် သူမ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာကို ဖမ်းမိ လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝေစုကို ဆက်လက်ခံစားရင်း ကျေနပ်ဝမ်းသာသော အပြုံးကို ပြုံးပြ လိုက်သည်။

"ငါ ဘာပြောခဲ့လဲ။ အခု ယုံပြီလား"

သူ၏ လေသံသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်မှုဖြင့် ပြည့်လျှံ နေသည်။ သူ ဆက်လက်စားသုံးနေစဉ် တစ်ခုခုက သူ၏ သတိရှိမှုကို နှောင့်ယှက် နေသည်။

'ဒီနေ့ ညစာက ပုံမှန်ထက် ပိုမို ထူးခြားနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းကပဲ အတွေ့အကြုံကို ပိုကောင်းအောင် ဖန်တီးနေတာလား'

သူသည် တစ်လုပ်ချင်းစီကို မြည်းစမ်းရင်း ဤအချက်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ဟွမ်ဖန်ချီ နောက်ထပ် တောင်းရန် တွေဝေနေသည် ကို သတိပြုမိသဖြင့် ရှန်းယွီသည် သူ၏ ထိုင်ခုံမှ ချောမွေ့စွာ ထရပ်ကာ စကားမပါဘဲ နောက်ထပ် များပြားသော ဝေစုကို သူမအား ထပ်မံခူးပေးသည်။

"ကျေးဇူး"

သူမ၏ သိသာထင်ရှားသော စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ရေရွတ်

လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ နှေးကွေးစွာ စားသုံးခဲ့ပြီး အရသာများ အပြည့်အဝ တိုးတက်လာစေရန် ခွင့်ပြုရင်း ထိုက်တန်သော တန်ဖိုးထားမှုဖြင့် တစ်ကိုက်ချင်းစီကို မြည်းစမ်း နေခဲ့သည်။

ညစာ ပြီးဆုံးသွားပြီး ပန်းကန်များ ရှင်းလင်းနေချိန်တွင် ဟွမ်ဖန်ချီသည် သူမ၏ အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ချက်ကို ရုတ်တရက် သတိရ လိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာသည် ပိုမိုလေးနက်သောအရာသို့ ပြောင်းလဲသွား ပြီး ရှန်းယွီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ရှန်းယွီ"

သူမက စတင်လိုက်ရာ သူမ၏ အသံသည် မမျှော်လင့်သော အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင် ထားသည်။

"ငါ့ကို နင့်ရဲ့ ဆရာအဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား"

ထိုမေးခွန်းသည် ငြိမ်သက်နေသော ရေထဲသို့ ကျောက်တုံးတစ်လုံး ကျသွားသကဲ့သို့ အခန်းထဲတွင် ဆင်းသက်လာသည်။

သူတို့နောက်တွင် ပန်းကန်များ ဆေးကြောရာတွင် ကူညီနေသော လီယောင်းသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ ဖန်ပန်းကန်ပြားကို လွှတ်ချလိုက် သည်။ ထိုအရာသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကွဲကြေသွား ရာ ဟွမ်ဖန်ချီ၏ မမျှော်လင့်သော အဆိုပြုချက်နောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြီးပြည့်စုံသော တိတ်ဆိတ်မှု၏ ခဏတာကို ကြည်လင်သော အသံဖြင့် အမှတ်အသားပြု လိုက်သည်။