ငါ့ကိုလာသတ်စမ်း... ဆက်လက်အနိုင်ရပြီး အနိုင်ရမြဲ

“ဘမ်း...”

ဒိုင်လူကြီးအကြီးအကဲ၏ စကားသံပြီးဆုံးသည်နှင့် သံမဏိမျှော်စင်ကဲ့သို့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသူတစ်ဦးသည် အမှတ် ၂ စင်မြင့်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်လာသည်။

ထိုသူကား အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဆယ်ဦးများထဲတွင် အဆင့်ရှစ်နေရာရှိသူ ထူးရှန်ဖြစ်သည်။

ထူးရှန်သည် အလုံးလိုက်ထူပြစ်သော မျက်ခုံးများနှင့် ပုခုံးထက်သို့ တင့်တယ်စွာ ဖြန့်ကျက်ထားသော ဆံပင်တိုများရှိပြီး ရိုင်းစိုင်းသော အမူအရာဖြင့် လော့ချန်ကို မောက်မာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်... မင်း အခုထိ စင်မြင့်ပေါ်မတက်လာသေးဘူးလား...”

လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းလဲဘဲ ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်လှမ်းချင်း စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။

ထို့နောက် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုလှိုင်းတစ်ခု ထကြွလာသည်။

“လော့ချန်က နောက်ဆုံးတော့ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဆယ်ဦးဝင် သန်မာသူတစ်ဦးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်... အဆင့်ရှစ်နေရာက ထူးရှန်နဲ့တဲ့... ဘယ်သူက ပိုသာလွန်မလဲ မသိဘူး...”

“ထူးရှန်ပဲ ဖြစ်မယ်... သူက ခန္ဓာကိုယ်သန်မာအောင် လေ့ကျင့်ထားတဲ့ သိုင်းသမားဖြစ်ပြီး ကြယ်ခြောက်ပွင့်အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိတဲ့ ဖန်ကျောက်ခန္ဓာကျင့်စဉ်ကို ကျင့်စဉ်ထားတာ... သူ့ရဲ့ ခုခံကာကွယ်မှုက ထူးခြားလှတယ်...”

“ဟုတ်တယ်... လော့ချန်က ထူးရှန်ရဲ့ ခုခံမှုကို ဖောက်ထွင်းနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရမယ်...”

လော့ချန်သည် တည်ကြည်စွာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထူးရှန်သည် ပါးစပ်ကျယ်ကျယ်ဖြင့် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်းက မင်းသားတန်းက လူတွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောထားတာမဟုတ်လား... အခု ငါ့ကို ဘယ်လိုသတ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်...”

“ဘုန်း...”

စကားသံပြီးဆုံးသည်နှင့် ထူးရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးစွမ်းအင်များ ဟုန်းဟုန်းထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအလင်းတန်းများသည် သူ၏ အရေပြားနှင့် ပြည့်စုံစွာ ရောစပ်လျက် သွေးနှင့်အရိုးများကို ရွှေကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ပြောင်းလဲစေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးသားမဟုတ်တော့ဘဲ လူပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော သားရဲရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

“ဖန်ကျောက်ရွှေခန္ဓာ... ဖန်ကျောက်ခန္ဓာကျင့်စဉ်ကြီးကို ပြည့်စုံအောင်မြင်ပြီးပြီ...”

“ဖန်ကျောက်ရွှေခန္ဓာကို ကျင့်စဉ်ပြီးမြောက်ရင် သိုင်းသမားတစ်ဦးဟာ ခုခံအား သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားကလည်း အရည်အသွေးအရ ပြောင်းလဲသွားတယ်... အနည်းဆုံး ပေါင်ခုနစ်သောင်းကနေ ရှစ်သောင်းအထိ ရှိမယ်... အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုမှာ အဆင့်တူသိုင်းသမားတွေကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့အထိ သာလွန်တယ်...”

“ဟယ်... ထူးရှန်က ဖန်ကျောက်ရွှေခန္ဓာကို ကျင့်စဉ်ပြီးမြောက်ထားတာ... လော့ချန်မှာ အခွင့်အရေးတစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူး...”

ထူးရှန်၏ အစွမ်းသတ္တိကို ခံစားမိသောအခါ လူအုပ်ကြီးသည် အံ့အားသင့်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ထူးခြားသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ထူးရှန်သည် ထိုအရိပ်အယောင်ကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်း ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဘာလဲ... ကြောက်သွားပြီလား...”

လော့ချန်သည် စကားမပြောဘဲ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုအရ ထူးရှန်သည် သူတွေ့ဖူးသည့် ပြိုင်ဘက်များထဲတွင် ထိပ်တန်းနေရာယူထားသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ သွေးစွမ်းအင်လှိုင်းလုံးများသည် လော့ချန်ကို ဖိအားအနည်းငယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဆယ်ဦးစာရင်းတွင် နေရာရထားသူများသည် အမှန်တကယ်ပင် ရိုးရှင်းသူများ မဟုတ်ပေ။

စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်နေသော်လည်း လော့ချန်သည် စိတ်အားထက်သန်မှုတစ်ခုလည်း ခံစားရသည်။ စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းအားကို အသုံးမပြုဘဲ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားဖြင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပါက မည်သူက ပိုသာလွန်မည်ကို သိလိုသည်။

လော့ချန်၏ ထိုအမူအရာကို သတိပြုမိသောအခါ ထူးရှန်သည် ပို၍ မာန်ဖီလာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ပိုက်ကာ မေးထောင့်ကို မောက်မာစွာ မြှင့်တင်လျက် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟားဟား... အခုမှ ကြောက်လာတာတော့ နောက်ကျသွားပြီ... မင်းက ငါ့အသက်ကို ယူမယ်မဟုတ်လား... ဘာကိုစောင့်နေသေးလဲ... လာ... ငါ့ကို သတ်စမ်း...”

“ကောင်းပြီ...”

လော့ချန်သည် ခေါင်းကိုတစ်ချက် ညိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ထူးရှန်ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အောက်သို့ နိမ့်ချကာ ခြေချောင်းနှင့် နားရွက်နှစ်ဖက်ရှိသော ဧရာမအိုးကြီးတစ်လုံးကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မသုံးဖူးသော ကောင်းကင်အိုးလက်သီးဒုတိယပုံစံကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

“တစ်ယွမ်အိုးစုစည်းမှု...”

တိုးညင်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ဧရာမအိုးကြီးသည် တောင်ပြိုပြီး ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ အသံများထုတ်လွှတ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးမြေချီစွမ်းအင်များကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် စုပ်ယူပြီး လော့ချန်၏ လက်သီးအရှိန်ထဲသို့ ပေါင်းစည်းလိုက်သည်။

“တစ်ခုခု မမှန်တော့ဘူး...”

ရင်ဘတ်ကို ဖိစီးလာသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ လက်သီးအရှိန်ကို ခံစားမိသောအခါ ထူးရှန်သည် စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းမှုတစ်ခုခံစားရပြီး ချီစွမ်းအင်များကို အလျင်အမြန် အပြည့်အဝ လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

လက်သီးတစ်ချက်သည် ထူးရှန်၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ထိမှန်လိုက်သည်။ ပေါင်ရှစ်သောင်းကျော်သော စွမ်းအားနှင့် ကောင်းကင်အိုးလက်သီးဒုတိယပုံစံတို့ ပေါင်းစပ်ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်သည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး လက်သီးအင်အားသည် အလွှာလိုက်ပေါက်ကွဲကာ မရေမတွက်နိုင်သော မိုးကြိုးများ အဆက်မပြတ် ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲသံများကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ပြင်းထန်သော လှုပ်ခတ်သံများအကြား ထူးရှန်၏ သံမဏိမျှော်စင်ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။

တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်တိုင်း သူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးစီးကျလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့တွင် ကာကွယ်ထားသော လက်နှစ်ဖက်ပေါ်ရှိ ရွှေကျောက်စိမ်းအလင်းတန်းများသည် ဆက်လက်အက်ကွဲကာ နောက်ဆုံးတွင် အရေပြားနှင့်အသားများ ပြည့်စုံစွာ ပြိုကွဲသွားပြီး အဖြူရောင်အရိုးများကို မြင်တွေ့ရသည်။

“အား... မင်းဆိုတဲ့ကောင်...”

ထူးရှန်၏ မျက်ဆံများသည် သွေးကြောများ ပြည့်နှက်နေပြီး လော့ချန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း အသက်ဘေးနှင့် ရုန်းကန်နေသော သားရဲရိုင်းတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် သူ၏ ဖန်ကျောက်ရွှေခန္ဓာကို ဖောက်ထွင်းလိုက်နိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားသည်လည်း သူ့ထက် သာလွန်နေသည်မှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ရန်မလိုအပ်ပေ။ ထို့အပြင် ဤမျှသန်မာလှသည့်သူသည် အားနည်းသူဟန်ဆောင်နေသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

“ထွက်သွား...”

သေခြင်းရှင်ခြင်း အဆုံးအဖြတ်ပေးရမည့်အချိန်တွင် ထူးရှန်သည် ချီဂူးယွမ်၏ အမိန့်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ချီစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ရွှေကျောက်စိမ်းအလင်းတန်းများသည် မီးလျှံများကဲ့သို့ တောက်လောင်လျက် အဆုံးစွန်သော တိုက်ခိုက်နည်းကို ထုတ်သုံးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် လော့ချန်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး လက်သီးကို လက်ဖဝါးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထူးရှန်၏ လက်နှစ်ဖက်ကာကွယ်မှုအကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်။

“အား... ထွက်သွားစမ်း...”

ထူးရှန်သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထလာပြီး လော့ချန်ကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း လက်သီးများကို ဖရိုဖရဲ လှမ်းထိုးလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဘဲ လက်ဖဝါးကို ဓားအဖြစ်အသုံးပြုကာ လေထဲတွင် တစ်ချက်ခုတ်လိုက်သည်။

“ဖူး...”

ထူးရှန်၏ လက်သီးများသည် လေထဲတွင် တောင့်တင်းရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် သွေးရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“မင်းကို သတ်လိုက်ပြီ...”

လော့ချန်သည် တည်ငြိမ်လှစွာ လက်ဖဝါးကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထူးရှန်၏ မျက်ဆံများ တုန်လှုပ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုပြောလိုသော်လည်း လည်ပင်းတစ်ဖက်သို့ စောင်းသွားကာ ဦးခေါင်းသည် ဒုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပြီး အနည်းငယ်ဝေးရာသို့ လိမ့်ထွက်သွားသည်။

“ရွှီ...”

ချီဂူးယွမ်သည် ထိုင်ခုံပေါ်မှ တဟုန်းထိုး ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးဖြင့် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်။

ပရိသတ်ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဦးခေါင်းမရှိသော အလောင်းနှင့် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ရပ်နေသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု သို့မဟုတ် ဝမ်းမြောက်ရွှင်မြူးမှုစသည့် ခံစားချက်တစ်ခုမျှ မခံစားရသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ပရိသတ်များ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လူအများသည် လော့ချန်သည် ဓားကို မဆွဲဘဲ ထူးရှန်နှင့် နီးကပ်စွာ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အသက်ရှင်ရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဟု ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။

သို့ရာတွင် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နှစ်ဦးသည် အနိုင်အရှုံးကို ခွဲခြားပြီးစီးသွားပြီး သေဆုံးသူမှာ ထူးရှန်ဖြစ်နေသည်။

“ဒီလက်သီးစွမ်းရည်က ဘာလဲ... ဒီလောက်ကြီးကျယ်ပြီး မိုးမြေချီစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူအသုံးချနိုင်တယ်... လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ ထူးရှန်ရဲ့ ဖန်ကျောက်ရွှေခန္ဓာကို ဖောက်ထွင်းလိုက်တယ်...”

နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ဦးသည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများပင်လျှင် ဤလက်သီးစွမ်းရည်ကို မမှတ်မိကြဘဲ မေးခွန်းထုတ်စရာ မျက်နှာထားများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

လော့ယောင်တစ်ဦးတည်းသာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေသည့်ပုံဖြင့် မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး မယုံကြည်နိုင်သည့်အမူအရာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ရှိနေသော အားမူသည် ထိတ်လန့်မှုမှ ပြန်လည်နိုးကြားလာပြီး အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... လော့ချန်က ဘယ်အဆင့်ရမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး...”

“ကြည့်လိုက်ရင် သိလာမှာပါ...”

လော့ယောင်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ခန့်မှန်းမပြောခဲ့ပေ။

ယခင်က သူမသည် လော့ချန်ကို အလွန်နားလည်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမှ သူသည် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းသည်ဟု ခံစားလာရသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အာရုံစူးစိုက်မှုအောက်တွင် လော့ချန်သည် သူ၏ ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

“လော့ချန်... မင်းက တကယ်ကို အရမ်းသန်မာတယ်... တစ်ချက်တည်းနဲ့ ထူးရှန်ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်...”

ထူးဖလီးသည် တံတွေးကို အားယူ၍ မျိုချလိုက်ပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ဖြူစင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“သူက အလွန်အမင်း ဂရုမစိုက်မိလို့ပါ... မဟုတ်ရင် ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ အနိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး...”

လော့ချန်သည် အမှန်တရားကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထူးရှန်သည် အစပိုင်းတွင် အပြည့်အဝ အားထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။

မဟုတ်ပါက ဓားကို မထုတ်သုံးဘဲ ထူးရှန်ကို သတ်ရန်မှာ အတော်လေး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

တတိယအဆင့်ပြိုင်ပွဲသည် မကြာမီ ပြီးဆုံးသွားသည်။

ထို့နောက် စတုတ္ထအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“အမှတ် ၅ စင်မြင့်... လော့ချန်နှင့် လင်ချီတုန်း...”

“ငါအရှုံးပေးတယ်...”

အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဆယ်ဦးများထဲတွင် အဆင့်ခုနှစ်နေရာရှိသူ လင်ချီတုန်းသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် အံကို ကြိတ်လျက် အရှုံးပေးကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

ဤအပေါ်တွင် လူအုပ်ကြီးသည် အံ့အားသင့်ခြင်းမရှိပေ။

ထူးရှန်၏ ဆိုးရွားစွာ ရှုံးနိမ့်မှုသည် ဂရုမစိုက်မိခြင်းကြောင့်ဖြစ်သော်လည်း လော့ချန်၏ စွမ်းအားသည် အဆင့်ငါးနေရာအတွင်းရှိ တပည့်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်ကို သက်သေပြခဲ့သည်။ အဆင့်ခုနှစ်နေရာရှိ လင်ချီတုန်းသည် လော့ချန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အရည်အချင်းရှိသော်လည်း အသက်ကို လောင်းကစားရမည့်အဆင့်အထိ ရောက်ရှိရန်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲလှသည်။

လင်ချီတုန်းသည် ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ခြင်းသည် လော့ချန်ရှေ့တွင် အပြည့်အဝ အနိုင်ယူနိုင်ရန် ယုံကြည်မှုမရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

ချီဂူးယွမ်လည်း ဤအဆင့်တွင် စင်မြင့်ပေါ်သို့ မတက်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ အဆင့်လေးနေရာရှိ ချင်ယန်ဖြစ်ပြီး သူသည် ရိုးရှင်းစွာ အရှုံးပေးကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

ပဉ္စမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လော့ချန်သည် အတူတကွ တက်လာသူ ကူးကျန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပြီး မထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ဆက်လက် အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။

ချီဂူးယွမ်၏ ဤအဆင့်တွင် ပြိုင်ဘက်မှာ အဆင့်ခြောက်နေရာရှိ ယူယွဲ့ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း...”

ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ယူယွဲ့သည် စင်မြင့်ပေါ်မှ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံသည် စုတ်ပြဲသွားကာ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တစ်ပေအရှည်ရှိ ဓားရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“အရမ်းသန်မာတယ်... အဆင့်ခြောက်နေရာရှိ ယူယွဲ့တောင် ဓားတစ်ချက်နဲ့ အနိုင်ယူခံလိုက်ရတယ်...”

လူအုပ်ကြီးသည် ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်သွားသည်။

ချီဂူးယွမ်သည် အပြင်စည်း၏ ပထမအဆင့် တပည့်ဖြစ်သည်မှာ မထူးဆန်းပေ။ သူ၏ စွမ်းအားသည် တစ်ဦးတည်း ထင်ရှားစွာ သာလွန်နေသည်။

လော့ချန်သည် ချီဂူးယွမ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။ ဤသူသည် အမှန်တကယ်ပင် သန်မာလှပြီး သူနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် အရည်အချင်းရှိသည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသလို ချီဂူးယွမ်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဖျပ်... ဖျပ်...”

နှစ်ဦးသား၏ အကြည့်များသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် ဆုံတွေ့သွားပြီး ထိုနေရာတွင် လေစီးကြောင်းများ ပုံမမှန်ဖြစ်ပေါ်လာကာ မိုးကြိုးလှိုင်းများနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

အခန်း (၂၉၈) ပြီးပါပြီ။