ထိပ်သီး စွမ်းအားရှင် ၃ ဦး၊ အသက်ရှင်ရန်လမ်းမရှိ။

“ရွှီ...”

သွေးရည်နှောထားသော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုသည် မီတာရာပေါင်းများစွာသို့ တိုးထွက်သွားပြီး လေထုအတွင်း ဖြောင့်တန်းသော အက်ကွဲရာတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို...၊

ရှူးချီဖုန်း၏ အလောင်းသည် ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကာ အံ့ဩထိတ်လန့်မှုအရိပ်အယောင်ဖြင့် သူသေပြီဖြစ်ကြောင်း မသိရှိခဲ့သလိုပင်။

“ဟာ...”

ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် လူအုပ်ထဲမှ အသက်ရှူသံများ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

အပြင်စည်းတပည့်များ၏ မျက်လုံးများသည် အိမ်မက်ထဲရောက်နေသည့်အလား ပြူးထွက်လုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။

လူအုပ်သည် လော့ချန်တွင် ထိပ်သီးငါးဦးနှင့် ယှဉ်နိုင်သော စွမ်းအားရှိမရှိကို ခန့်မှန်းနေကြဆဲဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုသည် အနိုင်အရှုံးခွဲခြား ပြီးစီးသွားပြီး ရှူးချီဖုန်းသည် လော့ချန်၏ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်းသေဆုံးသွားသည်။

ဤရုတ်တရက်ရလဒ်သည် လူတိုင်းကို အံ့ဩထိတ်လန့်စေပြီး မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိရှိကြပေ။

ရှူးချီဖုန်း၏ အလောင်းကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူပထမဆုံးအကြိမ် ကောင်းကင်ပိုင်းဖြတ်ခြင်းဓားစွမ်းရည်လေးကွက်ထဲမှ မိုးကြိုးသံကွက်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏စွမ်းအားသည် ထူးခြားလှသည်။ မြန်သူကို အမြန်နှုန်းဖြင့်အနိုင်ယူရာ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ရှူးချီဖုန်းကို ချက်ချင်းသေစေနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြစ်ရန် သူသည် စွမ်းအင်ရေဝဲခုနစ်ခုကိုသာ လည်ပတ်အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဓားကို ဓားအိမ်ထဲပြန်ထည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ပြိုင်ပွဲစင်မှ လှည့်ထွက်သွားသည်။

“လော့... လော့ချန်အနိုင်ရရှိသည်...”

စင်မြင့်နံပါတ် ၄ ၏ ဒိုင်လူကြီးဖြစ်သော အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် အံ့ဩမှုမှ နိုးထလာပြီး မျက်နှာထဲတွင် ရောထွေးနေသော အမူအရာဖြင့် လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရလဒ်ကို ကြေညာလိုက်သည်။

“အရမ်းကို သန်မာလွန်းတယ်။ မယုံနိုင်စရာပဲ။ ဓားတစ်ချက်နဲ့ ထိပ်သီးဆယ်ဦးထဲက အဆင့်ငါး ရှူးချီဖုန်းကို ချက်ချင်းသေစေနိုင်တယ်ဆိုတာ အိမ်မက်ထဲကလိုပဲ...”

လူအုပ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အသိပြန်ဝင်လာပြီး အံ့ဩသံများသည် လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဓားစွမ်းအင်မိုးကြိုးအသံ...”

ဧည့်သည်ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် လော့ယောင်ပင်လျှင် မျက်လုံးထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်သော အရိပ်အသန်းများဖြစ်ပေါ်လာပြီး လော့ချန်၏ ဓားသိုင်းအရည်အချင်းကို သူမက သိပ်နိမ့်ကျစွာ ခန့်မှန်းထားမိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

“ဓားစွမ်းအင်မိုးကြိုးသံဆိုတာ ဓားမြန်နှုန်းက အဆုံးစွန်ထိရောက်ရှိမှသာ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်တဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုဖြစ်တယ်။ ဒါကို သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ ဓားသမားတွေမှသာ လုပ်နိုင်တယ်။ သူက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားတစ်ယောက်ပဲဖြစ်ပြီး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဓားသိုင်းက ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားကြီးနိုင်ရတာလဲ...”

“သူကျင့်စဉ်ထားတဲ့ ဓားသိုင်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတာဖြစ်ရမယ်...”

ပွဲကြည့်စင်ပေါ်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များစွာသည် ဤဓားတစ်ချက်၏ ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိသည်။

“ဒီဓားတစ်ချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူက အရင်က ကြွားဝါထားတာမဟုတ်ဘဲ တကယ်ပဲ ချီဂူးယွမ်ကို စိန်ခေါ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ထိပ်သီးသုံးဦးထဲ ဝင်ရောက်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်...”

“ဟုတ်တယ်။ ရှူးချီဖုန်းနဲ့ သူက တစ်ခေတ်တည်းမဟုတ်ဘူး...”

“တကယ်ကို ထူးခြားလှတယ်။ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ဒီလိုထူးခြားတဲ့သူတစ်ယောက် ပေါ်ပေါက်လာတာ။ သိုင်းဝိညာဉ်က အသုံးမကျတာကလွဲရင် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ထူးချွန်တဲ့ မျိုးဆက်သစ်ထူးချွန်သူနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်တယ်...”

“ဆက်လက်ပြီး ပွဲကြီးပွဲကောင်းတွေ ကြည့်ရတော့မယ်...”

လူအုပ်သည် လော့ချန်ကို ပြန်လည်အကဲဖြတ်ကြပြီး ချီဂူးယွမ်နှင့် သူ၏အထွတ်အထိပ်တိုက်ပွဲကို မျှော်လင့်နေကြသည်။

လော့ချန်သည် ထိုင်ခုံသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ချန်လင်းယူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

“လော့ချန်၊ အခုနက ဓားတစ်ချက်က မြန်လွန်းလို့ ငါတောင် ထိတ်လန့်သွားတယ်။ မင်းမှာ ဒီလိုအရည်အချင်းကို ဖုံးကွယ်ထားတာ ဘာလို့ စောစောပြောမထားတာလဲ...”

လော့ချန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါပြောရင် မင်းယုံမှာလား...”

ဘေးနားတွင် ထူးဖလီးက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“လော့ချန်၊ မင်းအခုနက အစွမ်းတစ်ဝက်လောက်ပဲ သုံးလိုက်တာလား...”

သူ့တွင် လော့ချန်သည် နက်ရှိုင်းပြီး မဖြစ်နိုင်သော အရည်အချင်းရှိပြီး အစွမ်းကုန်ထုတ်မသုံးသေးဟု ခံစားနေရသည်။

သို့သော် ဤအရာသည် သိပ်ကြီးကျယ်လွန်းသဖြင့် သူ သေချာမပြောနိုင်ပေ။

လော့ချန်က ပြောသည်။

“ငါလည်း မသိဘူး...”

ဤသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်သည်။

စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းအား မသုံးဘဲ သူသည် အစွမ်းရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် သုံးခဲ့သည်။ အကယ်၍ စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းအားပါ ထည့်တွက်မည်ဆိုလျှင် အင်အားတိုးမြှင့်မှုကို တိတိကျကျ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

အကြောင်းမှာ ပေါင်တစ်သန်းစွမ်းအား ရုတ်တရက်တိုးမြှင့်လာမှုသည် တိုက်ပွဲစွမ်းရည်အပေါ် မည်မျှအကျိုးသက်ရောက်မည်ကို သူမစမ်းသပ်ရသေးပေ။

“ဒီလောက်အထိ ထူးခြားနေသေးတယ်...”

ထူးဖလီးသည် အံ့ဩစွာ အော်ဟစ်လုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။

ယွမ်ချီလန်နှင့် ချန်လင်းယူတို့လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ရင်း အံ့ဩနေကြသည်။

ဤသည်မှာ အဆုံးအစွန်စွမ်းအား မဟုတ်သေးလျှင် လူတွေကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးဦးတော့မည်လား။

တစ်ဖက်တွင် ပျော်ရွှင်နေသူများရှိသလို တစ်ဖက်တွင် စိတ်ပျက်နေသူများလည်း ရှိသည်။

ပြိုင်ပွဲစင်မှ သယ်ယူလာသော ရှူးချီဖုန်း၏ အလောင်းကို ကြည့်ရင်း မင်းသားတန်းမှ တပည့်များသည် မျက်နှာများ ညှိုးငယ်နေကြပြီး ယခင်က မာန်ဖီထနေသော အမူအရာများ ပျောက်ဆုံးသွားကြသည်။

ချီဂူးယွမ်သည် ပို၍ပင် ရင်ဘတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးသံများ ပေါက်ကွဲနေသည့်အလား အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လှသည်။

အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ချီဂူးယွမ်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း လော့ချန်ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်ကာ အံကြိတ်ရင်း ပြောသည်။

“စိတ်မပူနဲ့... လော့ချန်ကို ဒီနေ့သေအောင်လုပ်မယ်... သူ့သွေးနဲ့ သူတို့ကို ဂုဏ်ပြုမယ်...”

“ဟုတ်တယ်... သူ့ကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး...”

“သတ်...”

“သတ်...”

“သတ်...”

ချီဂူးယွမ်၏ စကားသည် လူအုပ်၏ စိတ်ခံစားမှုကို နှိုးဆွလိုက်သည်။

မင်းသားတန်းမှ တပည့်များသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာကြပြီး တစ်ဦးတည်းသာ ခြွင်းချက်ဖြစ်သည်။

သတ္တမအချီတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်တိုက်ပွဲတစ်ခုကျန်ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်နှစ် လင်ရှောင်ယွမ်နှင့် အဆင့်သုံးရှူးပင်းရိတို့၏ တိုက်ပွဲဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အကွက်တစ်ရာနီးပါးထိ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး လင်ရှောင်ယွမ်သည် အလွန်သန်မာသော အနေအထားဖြင့် ရှူးပင်းရိ၏ သိုင်းဝိညာဉ်မှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ရေခဲမြူခိုးများကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ သူ၏ လွှမ်းမိုးသော တိုက်စွမ်းအားသည် လူတိုင်းကို နက်ရှိုင်းသော အထင်ကြီးမှုကို ပေးခဲ့သည်။

ရေခဲမြူခိုးများ ပြိုကွဲသွားပြီးနောက် ရှူးပင်းရိ၏ တိုက်ပွဲစွမ်းရည်သည် သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ကျဆင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

သတ္တမအချီတိုက်ပွဲများ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် အနိုင်ရကျန်ရှိသူသုံးဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ချီဂူးယွမ်၊ လင်ရှောင်ယွမ်နှင့် လော့ချန်တို့ဖြစ်ပြီး ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင် သုံးဦးအဖြစ် ရပ်တည်နေကြသည်။

လူအုပ်၏ မျှော်လင့်မှုအကြီးအကျယ်မြင့်တက်နေချိန်တွင်ပင် အဋ္ဌမအချီတိုက်ပွဲများ စတင်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လော့ချန်သည် မထင်မှတ်ထားသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို ရုတ်တရက် မဲနှိုက်မိလိုက်ပြီး ပွဲကြည့်စင်ပေါ်ရှိ လူအုပ်ထံမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသူမှာ လင်ရှောင်ယွမ်ဖြစ်သည်။

ရှူးချီဖုန်းကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်းသေစေပြီးနောက် လော့ချန်၏ လူထုထောက်ခံမှုသည် မကြုံစဖူး မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

လုံးဝရိုးသားစွာ ပြောရလျှင် ယခုအခါ လူတိုင်းသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုချင်းစီကို အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ချန်လင်းယူက လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

“ဆရာတူအစ်ကိုကြီးလင်ပဲ... သူက အရင်က မင်းကို ပြိုင်ပွဲဝင်မပြိုင်ရအောင် အစွမ်းကုန်တားဖို့ ငါ့ကိုပြောခဲ့တယ်... ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ပြီး မင်းကို အတင်းပြိုင်ပွဲထဲက နှုတ်ထွက်ခိုင်းဖို့တောင် ပြောခဲ့သေးတယ်... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

လော့ချန်က ပြန်ပြောသည်။

“စိတ်မပူနဲ့... ငါ သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်ပါဘူး...”

ဤစကားတစ်ခွန်းကို ပြောပြီးနောက် အံ့ဩထိတ်လန့်နေသော ချန်လင်းယူကို ထားခဲ့ကာ လော့ချန်သည် ပြိုင်ပွဲစင်ဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

တစ်ဖက်တွင် ချီဂူးယွမ်က လင်ရှောင်ယွမ်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောသည်။

“ရှောင်ယွမ်... မင်းသိထားရမယ်... မင်းသားတန်းထဲမှာ မင်းကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်... ငါဖိနှိပ်ထားပေမဲ့လည်း လူတွေရဲ့စိတ်ကို အပြည့်အဝ နှစ်သိမ့်ပေးလို့မရဘူး... ဒီနေ့ လော့ချန်က ငါတို့မင်းသားတန်းက လူတွေကို ဒီလောက်အထိ သတ်ဖြတ်သွားတာက သူ့ကို လူတိုင်းရဲ့ပစ်မှတ်ဖြစ်စေတယ်... ဒါက မင်းအတွက် လူထုကို ဆွဲဆောင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးပဲ...”

လင်ရှောင်ယွမ်က မျက်နှာမဲ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောသည်။

“ငါသိတယ်...”

ထို့နောက် ခြေထောက်ဖြင့် မြေကြီးကို တစ်ချက်ထိကာ လော့ချန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြိုင်ပွဲစင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်လာပြီး နှစ်ဦးသည် ခြေလှမ်း သုံးဆယ်အကွာတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်တည်နေကြသည်။

လော့ချန်က လင်ရှောင်ယွမ်ကို ဦးညွတ်အရိုအသေပြုရင်း ပြောသည်။

“ဆရာတူအစ်ကိုကြီး...”

ကျေးဇူးသည် ကျေးဇူးဖြစ်ပြီး ရန်ငြိုးသည် ရန်ငြိုးဖြစ်သည်။

လင်ရှောင်ယွမ်က သူ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကူညီပေးခဲ့သော ကျေးဇူးကို သူဘယ်သောအခါမှ မမေ့ပေ။

လင်ရှောင်ယွမ်သည် အပြာရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် လက်ထဲတွင် လက်နက်တစ်စုံတစ်ခုမှ မကိုင်ထားဘဲ သာမန်ပုံပေါက်နေသော်လည်း ရပ်နေရင်းမှာပင် မိုးသက်မုန်တိုင်းများကို ဖြတ်ကျော်လာသော တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး ကြီးမြတ်သော အရှိန်အဝါကို ပြသနေသည်။

သူက လော့ချန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

“မင်းက သူတို့ကို မသတ်သင့်ဘူး... ဒီလိုမျိုး ပြန်လည်မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့အထိ ကိစ္စကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်...”

လင်ရှောင်ယွမ်က ခေါင်းခါသည်။

လော့ချန်က ပြန်ပြောသည်။

“ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာရှိလို့လား... ငါက သူတို့ကို သတ်ချင်တာမဟုတ်ဘူး... သူတို့က ငါ့ကို သတ်ချင်တာ...”

လင်ရှောင်ယွမ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြောသည်။

“မင်းမှာ အခုလည်း အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းမရှိဘူး...”

လင်ရှောင်ယွမ်၏ အမြင်တွင် လော့ချန်သည် အမှန်ပင် သန်မာလှသည်။ သာမန်လူများထက် ကျော်လွန်သော သန်မာမှုရှိသော်လည်း ချီဂူးယွမ်၏ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

အကယ်၍ သောင်းချီပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်ရမည်ဆိုလျှင်ပင် လော့ချန်သည် ကံကောင်းစွာ အနိုင်ရသွားခဲ့သည်ဆိုဦးတော့ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်သည်လည်း လုံးဝလက်လျှော့မည်မဟုတ်ပေ။

လော့ချန်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။

“စမ်းကြည့်မှသိမယ်...”

လင်ရှောင်ယွမ်သည် လော့ချန်၏ မျက်လုံးများကို စေ့စေ့စိုက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်နေရပြီ... ဒါဆိုရင် ငါ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘူး... မင်းက ငါ့ဒီခြေကန်ချက်ကို ခံနိုင်ရင် ချီဂူးယွမ်ကို စိန်ခေါ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ဆိုရမယ်...”

စကားသံအဆုံးတွင် လင်ရှောင်ယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သက်တံရောင်ခြည်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားကာ ရှေ့သို့ ညင်သာစွာ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ဤတစ်လှမ်းသည် ညင်သာပုံပေါက်နေသော်လည်း ၎င်းကျရောက်လာသည့်အခါ လူတိုင်းကို ခံစားမှုတစ်မျိုးပေးလိုက်သည်။

ယခင်က လင်ရှောင်ယွမ်သည် သာမန်တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ဖြစ်နေခဲ့လျှင် ယခုအခါတွင် ပေါက်ကွဲလုမတတ်ဖြစ်နေသော မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ကပ်ဘေးဆင်းသက်လာသည့် အရှိန်အဝါသည် လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်စေသည်။

“ချင်းရွှမ်ကျင့်စဉ် ပြည့်စုံမှုအဆင့်...”

တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့ဩစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အခန်း (၃၀၀) ပြီးပါပြီ။