မင်းကို မသေစေဘူး...

“မကောင်းတော့ဘူး...”

ချန်လင်းယူ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ သွေးရောင်မဲ့လျက် ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် ရမ်ရှောင်ကွမ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ဖူးသူဖြစ်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ ယခုအချိန်က ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအခြေအနေကို ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ အနည်းဆုံး သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ မြင့်တက်လာပြီး သွေးသားနှင့် ရောနှောထားသည့် မီးလျှံစွမ်းအင်မှာ လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသည်။ လေထုကိုပင် မီးလောင်ပြီး ပုံပျက်ပုံပြားဖြစ်စေကာ အလွန်အင်မတန် လွှမ်းမိုးထားသည့် စွမ်းအားကို ပြသနေသည်။

ချန်လင်းယူ စိတ်ချယုံကြည်စွာဖြင့် ဤရိုက်ချက်ကို သူမရင်ဆိုင်ရပါက လုံးဝခံမည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။

ပြင်ပစည်းဆယ်ဦးစာရင်းထဲမှ တပည့်များပင်လျှင် ဤရိုက်ချက်၏ အလျင်အမြန်ကို ရှောင်ရှားရမည်ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း...”

လူအုပ်ကြီး၏ အာရုံစူးစိုက်မှုအကြည့်များအကြား သွေးရောင်နေမင်းကြီးသည် လော့ချန်အား တိုက်ရိုက်ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဆီးနှင်းများက မီးပူဖြင့် ထိတွေ့သလို လော့ချန်၏ အကာအရံစွမ်းအင်မှာ ဆက်လက်အရည်ပျော်လျက်ရှိပြီး အနည်းငယ်ဝေးကွာရာမှ ကြည့်လျှင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် မီးပင်လယ်တစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံထားရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်မှာ အလွှာလိုက်ပြိုကျလျက်ရှိသည်။

“ပြီးသွားပြီ... လော့ချန်သေတော့မှာပဲ...”

လူအချို့က သက်ပြင်းချလျက် ဝမ်းနည်းစွာပြောဆိုကြသည်။ ထူးချွန်ထက်မြက်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည့် နတ်ဆိုးမြင်းတစ်ကောင်သည် ဤတွင် ပြိုလဲတော့မည်ဖြစ်သည်။

ပြင်ပစည်းမှ တပည့်မအချို့ပင် မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့်အုပ်ထားမိသည်။

“ဟားဟား...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်သည် သွေးရောင်သမ်းလျက် ရူးနှမ်းနှယ် အလျင်အမြန်တိုးပွားလာသည့် သွေးရောင်မီးလျှံများကို ကြည့်ရင်း ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“လော့ချန်... ငါ့ရဲ့ အဆုံးသတ်အကွက်က ဘယ်လိုလဲ... ဒီနေ့ မင်းကို ငါ့ညီအတွက် အသက်နဲ့ပေးဆပ်စေရမယ်...”

ဤသွေးနေမင်းရိုက်ချက်သည် စွမ်းအားလွှမ်းမိုးရုံသာမက ရန်သူ၏ စွမ်းအင်ကိုပါ ချေဖျက်နိုင်သည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် စိတ်ချယုံကြည်စွာဖြင့် ပြောရလျှင် လော့ချန်ဆိုသည့် သေးငယ်သူလေးကို မဆိုထားနှင့် ဂိုဏ်းပြင်ပစည်း ဆယ်ဦးစာရင်းထဲမှ တပည့်များပင်လျှင် ဤအကွက်ကို ရင်ဆိုင်ရလျှင် သတိမထားမိလျှင် ကြီးကြီးမားမား အရှုံးပေးရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအကွက်သည် စွမ်းအားထူးကဲလှသည့်တိုင် ပေးဆပ်ရမည့်စရိတ်မှာလည်း မနည်းလှပေ။ မူလသွေးသားကို သုံးစွဲရပြီး ရန်သူကို တစ်ထောင်ဖိုး ဒဏ်ရာပေးရင်း ကိုယ့်ဘာသာ ရှစ်ရာဖိုးထိခိုက်ရသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချိန်မျိုးမှသာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ဤအဆုံးသတ်အကွက်ဖြင့် ပြင်ပစည်းဆယ်ဦးစာရင်းသို့ တက်လှမ်းရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ပြီး လော့ချန်အပေါ်သုံးရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

သို့ရာတွင် ပြင်ပစည်းဆယ်ဦးစာရင်းသို့ တက်လှမ်းခြင်းထက် ယခုအခါ ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် လော့ချန်အား အပိုင်းပိုင်းဖြတ်သတ်လိုစိတ်ကသာ ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်။

အရိုးပြာဖြစ်စေမည်။

“ရမ်ရှောင်ကွမ်... မင်းက ဝမ်းသာစောနေတယ်နဲ့တူတယ်...”

သွေးရောင်မီးလျှံများအတွင်းမှ လော့ချန်၏အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏လေသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်နေသည်။

“ဘာလဲ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်ဆံများမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားသည်။

ဆက်လက်ပြီးနောက်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လက်သီးတစ်ဖက်သည် မီးလျှံများထဲမှ ဖောက်ထွက်လာသည်။

ထိုလက်သီးသည် အလျင်မမှန်ကန်ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခြေထောက်သုံးချောင်းပါရှိသည့် သေးငယ်သော ကြေးအိုးတစ်လုံးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ထိုကြေးအိုးသည် လေထဲတွင် အရွယ်တိုးပွားလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာကာသမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါလျက်ရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် မိုးမြေတစ်ခုလုံး ပါဝင်နေသယောင်ပင်။

“ဘုန်း...”

မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသည့် သွေးရောင်မီးလျှံများသည် လက်သီးစွမ်းအင်၏ ရိုက်ချက်အောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ပြိုကွဲပျက်စီးကာ အဆုံးမဲ့လေဟာနယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လက်သီးစွမ်းအင်မှာ အားမလျော့ဘဲ ရမ်ရှောင်ကွမ်ဆီသို့ ဆက်လက်တိုးဝင် ရိုက်ချလာသည်။

“မိစ္ဆာကောင်...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ အက်ကွဲထွက်လုမတတ်ဖြစ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကာ နောက်ထပ်သွေးတစ်ပွက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအင်ကို မီးလောင်စေကာ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ရိုက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးတစ်ခုသည် မုန်တိုင်းအလား ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ဗဟိုပြုကာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဖြာထွက်သွားသည်။

ဤလက်သီးတစ်ချက်တွင် လော့ချန်သည် စွမ်းအင်လှိုင်းဝဲခြောက်ခုကို လည်ပတ်အသုံးပြုထားပြီး ၎င်း၏စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ဟူသည့်စကားဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍ ရနိုင်သည်။

လက်သီးနှင့်လက်ဖဝါး ထိပ်တိုက်ထိတွေ့မှုအခိုက်အတန့်တွင် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် မခံနိုင်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုက ဖိစီးလာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ရိုက်ချလာသည်မှာ လက်သီးတစ်ချက်မဟုတ်ဘဲ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

“ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်...”

ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသည့် မီးလျှံစွမ်းအင်မှာ ထိတွေ့သည်နှင့် ပြိုကွဲသွားပြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ သွေးများပန်းထွက်လာသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ပိုးအိတ်ဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် လွင့်ထွက်သွားပြီး ရှည်လျားသည့် သွေးရာတစ်ခုကို ဆွဲထားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးသည် အပ်တစ်ချောင်းပင်ကြွေကျလျှင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ချန်လင်းယူ၏ အသက်ရှူမှုအခိုက်အတံ့သည် အံ့အားသင့်ကာ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမသည် လော့ချန် ကျိန်းသေပေါက် သေမည်ဟု ထင်ထားခဲ့ပြီး ရင်ထဲတွင် တင်းကြပ်နေသည့် အသက်ရှူမှုတစ်ခုကို မထုတ်ရသေးခင်မှာပင် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် သွေးထွေးကာ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ပြင်ပစည်းတပည့်များလည်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

ပရိသတ်ထိုင်ခုံပေါ်ရှိ အကြီးအကဲများနှင့် သိုင်းလောကမှ သူရဲကောင်းများပင်လျှင် ကျောက်ရုပ်များသဖွယ် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေကြသည်။

တစ်ချက်တည်းနှင့် ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို အနိုင်ယူလိုက်သည်။

ထို့အပြင် အဆုံးသတ်အကွက်ကို အသုံးပြုကာ ကိုယ့်စွမ်းအားကိုယ် ကျော်လွန်ထားသည့် ရမ်ရှောင်ကွမ်ကိုပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မည်မျှပြင်းထန်သည့် စွမ်းအားမျိုးနည်း။

ပြင်ပစည်းဆယ်ဦးစာရင်းထဲမှ တပည့်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် လျော့မသွားနိုင်ပေ။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် ဤမျှအထိ သန်မာလှသည်အထိ ဖြစ်နိုင်သည်တဲ့လား။

ဤအရာအားလုံးသည် အိပ်မက်တစ်ခုအလား ထူးဆန်းလှသည်ဟု လူတိုင်းခံစားမိကြပြီး အိပ်မက်ထဲတွင် ရှိနေသလို ခံစားနေကြသည်။

ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင်။

လော့ချန်သည် မီးလျှံဓားကို ကိုင်ထားရင်း ရမ်ရှောင်ကွမ်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးသဖွယ် ဖြစ်နေကာ အနည်းငယ် ကျီစယ်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

“ရမ်ရှောင်ကွမ်... မင်းက ငါ့ကို သတ်မယ်ဆို... အခုထိ မြေပေါ်မှာ လှဲနေတုန်းပဲလား... ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှာ လုံးဝပိန်းပိတ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။ ထိုလက်သီးတစ်ချက်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အရိုးများအားလုံးကို ကွဲအက်စေခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မြေပေါ်တွင် ပုံလျက်သား လဲကျလျက်သာ ရှိနေနိုင်သည်။ လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ သွေးစီးကျလုမတတ်ဖြစ်နေပြီး မလိုလားမှု၊ ရူးနှမ်းမှုနှင့် ယုံကြည်ရန်ခက်ခဲမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တက်လာချိန်တွင် သူသည် လော့ချန်ကို နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ညှဉ်းပန်းသတ်ဖြတ်ရန် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စဉ်းစားခဲ့သည်။

သူသည် လော့ချန်၏လက်ထဲတွင် ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ထို့အပြင် ဤမျှလုံးဝပြီးပြည့်စုံစွာ ရှုံးနိမ့်သွားရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ လျှို့ဝှက်အဆုံးသတ်အကွက်ဖြစ်သည့် သွေးနေမင်းဖြတ်ချက်ပင်လျှင် လော့ချန်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်မှုမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ သူ၏မျှော်လင့်ချက်ကို လုံးဝကျော်လွန်သွားသည်။

သူ မလိုလားပေ။ လက်ခံရန်လည်း ပို၍ခက်ခဲသည်။

အသုံးမကျသူတစ်ယောက်က မည်သို့လုပ်ပြီး ဤမျှသန်မာသည့် စွမ်းအားရှိနိုင်မည်နည်း။

အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် အကြည့်ကို အားယူပြီး မြှောက်တင်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

“မင်းဆိုတဲ့ အသုံးမကျသူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်သန်မာတဲ့ စွမ်းအားရှိလာသလဲ ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း သိပ်ဘဝင်မြင့်မနေနဲ့။ ငါတို့ မင်းသားတန်းကို ရန်စတဲ့အတွက် မင်းဒီနေ့အပြင် နောက်တစ်နေ့ထိ အသက်ရှင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟေ... ဟုတ်လား... အဲ့ဒါကို မင်းတွေးပူစရာမလိုဘူး... လောလောဆယ် ငရဲက မင်းညီစီပဲ တန်းတန်းမတ်မတ် အရင်သွားလိုက်အုံး ဟုတ်ပြီလား...”

စကားဆုံးသည်နှင့် လော့ချန်သည် ဓားကိုမြှောက်ကာ ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို ခုတ်ထစ်သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း...”

ထိုအခါ အော်ဟစ်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုအသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စကားပြောသူမှာ ပြင်ပစည်းမှ မင်းသားတန်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ဆယ်ဦးစာရင်းထဲတွင် ထိပ်ဆုံးနေရာမှ ချီဂူးယွမ်ဖြစ်သည်။

“လော့ချန်... ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို လွှတ်လိုက်... ငါ မင်းကို မသေစေဘူး...”

ချီဂူးယွမ်သည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသည့် အန္တရာယ်ပြည့်ဝမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ငါ့ကို မသေစေဘူးတဲ့လား...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

မင်းသားတန်းမှ လူများသည် တကယ့်ကို မာနကြီးမားလှသည်။ ဤလေသံဖြင့် ပြောဆိုနေသည်မှာ သေရမည့်သူသည် သူသာဖြစ်နေသလို ဖြစ်နေသည်။

သူ၏အသက်သည် ဓားအောက်တွင် အသာလေးဖြတ်ခံရမည့် ငါးတစ်ကောင်သာဖြစ်နေသည်လား...။

“ဟုတ်တယ်...”

ချီဂူးယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

“ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို လွှတ်လိုက်... ငါ မင်းအသက်ကို အာမခံပေးမယ်...”

သူနှင့် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သူများဖြစ်ပြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို ဤသို့ရက်စက်စွာ သေဆုံးသွားသည်ကို မျက်မြင်ကြည့်နေရုံဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။

လော့ချန်နှင့်ပတ်သက်လျှင် သူက အသက်ကိုသာ အာမခံပေးမည်ဟု ပြောထားသည်။

ထို့ထက်ပို၍ မလိုက်လျောပေးနိုင်ဟု မဆိုထားပေ။

ချီဂူးယွမ်သည် ဤအရာပြီးသည်နှင့် လော့ချန်ကို လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူ့ကို အသက်ရှင်နေရုံသာ မဟုတ်ဘဲ သေလျှင်သာလျှင် ပိုကောင်းမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်စေမည်ဖြစ်သည်။

ဤသို့မှသာ သူ၏ရင်ထဲရှိ ဒေါသများကို ဖယ်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ဟဲ... ဟဲ... မင်းတို့ မင်းသားတန်းက လူတွေက ဒီလိုပဲ လူကို ပန်ကြားတတ်ကြတယ်လား...”

လော့ချန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ချီဂူးယွမ်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့အသက်ကို အာမခံပေးမယ်တဲ့... ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ အဲ့ဒီအခွင့်အာဏာ မရှိဘူးနဲ့တူတယ်...”

စကားသံဆုံးသည်နှင့် လော့ချန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ မီးလျှံဓားကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဖူး...”

ဓားအလင်းတစ်ချက်ဖြတ်သွားပြီး သွေးများပန်းထွက်လာကာ ဦးခေါင်းကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်လျက်ရှိပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် အဆုံးမရှိသည့် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ယုံကြည်ရန်ခက်ခဲမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသေရလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ပေ။

ထို့ထက်ပို၍ လော့ချန်က သူ့ကို သတ်ရဲလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ပေ။

“အသုံးမကျသူ... မင်းသေချင်နေတာပဲ...”

ချီဂူးယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဓားကိုဆွဲကာ တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ချင်း...”

ပေရာပေါင်းများစွာသော အကွာအဝေးမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုသည် လော့ချန်ဆီသို့ လေထဲတွင် ဖြတ်လှီးလာသည်။

ထိုဓားစွမ်းအင်မှာ အရှည်ဆယ်မီတာကျော်ရှိပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ထက်မြက်မှုသည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ဖြာထွက်လျက်ရှိကာ ၎င်းဖြတ်သွားရာလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် လေထုမှာ အသံမထွက်ဘဲ ခွဲထွက်သွားသည်။

မင်းသားတန်းမှ တပည့်များသည် လော့ချန်၏လက်ထဲတွင် ဆက်လက်ရက်စက်စွာ သေဆုံးနေရပြီး ချီဂူးယွမ်သည် ဒေါသထွက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း တစ်ချိန်လုံး ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။

ယခုအခါ လော့ချန်သည် သူ၏စကားကို အလေးမထားဘဲ လူအများရှေ့တွင်ပင် ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့အပြင် စကားဖြင့် ပြဿနာရှာဖွေလာသည်။ ပြင်ပစည်းတွင် ဘုရင်အလား လွှမ်းမိုးထားသည့် ချီဂူးယွမ်သည် မည်သို့လုပ်ပြီး သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အတွေးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အခုချက်ချင်း။ ချက်ချင်းလက်ငင်း။ လော့ချန်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်သတ်ပစ်ရမည်။

အခန်း (၂၉၂) ပြီးပါပြီ။