သုံးကွက်မလိုဘဲ အဆုံးသတ်တဲ့အကွက်

“ဟေး... ဝေး...”

စင်မြင့် ၃ မှ ဒိုင်လူကြီးဖြစ်သော အကြီးအကဲ၏ စကားသံအဆုံးတွင် ပရိသတ်ထိုင်ခုံများမှ လူအုပ်ကြီးထံမှ ကောင်းကင်ထိရောက်မတတ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲစတင်ကတည်းက လော့ချန်သည် အနိုင်ရမှုများဖြင့် ဆက်လက်အောင်မြင်လာခဲ့ပြီး အဆင့် ၁၇ နေရာမှ ရှောင်ချင်းကိုပင် အလိုအလျောက်အလျှော့ပေးရန် တွန်းအားပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကျော်ကြားမှုမှာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး လူအများက သူ၏ စွမ်းအားအဆုံးအစွန်ကို သိချင်နေကြသည်။ အဆင့် ၁၅ အတွင်းဝင်ရောက်ထားသည့် ထိပ်တန်းသိုင်းသမားတစ်ဦးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် လူတိုင်း မျှော်လင့်နေကြသည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်ကမူ အဆင့်တစ်ရာစာရင်းတွင် နံပါတ် ၁၄ နေရာတွင် ရှိနေပြီး ချန်လင်းယူထံ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားကြီးမားမှုကို လူတိုင်းက မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုရန် မဝံ့ရဲကြချေ။ အထူးသဖြင့် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် မင်းသားတန်းမှ သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဤသူနှစ်ဦးတို့၏ တိုက်ပွဲသည် အနိုင်အရှုံးကိုသာမက သေခြင်းရှင်ခြင်းကိုပါ ဆုံးဖြတ်ပေးမည်ဖြစ်ရာ အင်မတန် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသည်။

“ဟဲဟဲ... နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို စောင့်နေရတာ... ရောက်လာပြီ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်နှာထက်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်လင်းယူထံ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တဖျဉ်းဖျဉ်းတောက်လောင်နေခဲ့ရာ ယခုမှသာ ထိုဒေါသများကို ဖယ်ရှားရန် အရာတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

“ရမ်ရှောင်ကွမ်... သတိထားနော်... ဒီတိုက်ပွဲက ငါတို့ မင်းသားတန်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်... မြင်းကောင်းခွာလိပ် မတော်တဆ မဖြစ်စေနဲ့...”

ချီဂူးယွမ်က သတိပေးစကားဆိုလိုက်သည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်က ပါးစပ်ကို ပြဲလန်အောင် ရယ်လိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာချီ... စိတ်ချပါ... သူက လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တဲ့ အဆင့်ကိုပဲ သိမြင်ထားတာလေ... သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအဆင့်နဲ့ဆို ဘယ်လောက်တောင် သန်မာနိုင်ပါမလဲ... ထပ်ပြီး ငါမသုံးရသေးတဲ့ အဆုံးသတ်အကွက်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်... သူ့ကို သတ်ဖို့ဆိုတာ လက်ဖဝါးပြန်လှန်လိုက်သလို လွယ်လွယ်ကူကူပဲ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က လက်တစ်ဖက်ကို လှန်လိုက်ရင်း သူ၏ အကြည့်များက စူးရှလာသည်။

ချီဂူးယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ အစိုးရိမ်လွန်မိသွားသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ စွမ်းအားကို သူ နှံ့နှံ့စပ်စပ် သိထားပြီး ချန်လင်းယူထံ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်မှာ မတော်တဆသာဖြစ်သည်။ လော့ချန်ထံ ရှုံးနိမ့်ရန် အကြောင်းမရှိချေ။

စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရလာသဖြင့် ချီဂူးယွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“လော့ချန်ရဲ့ ဦးခေါင်းကို ယူလာပြီး အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲ ပြီးသွားရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းအတွက် အောင်ပွဲခံပွဲ လုပ်ပေးမယ်...”

“ဟားဟား... ကောင်းပြီ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က အော်ရယ်လိုက်ပြီး အမှတ် ၃ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခြေလှမ်းကြီးကြီးဖြင့် တက်လှမ်းသွားကာ လော့ချန်ကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“အသုံးမကျသူ... မြန်မြန်တက်လာပြီး သေဖို့မပြင်သေးဘူးလား...”

လော့ချန်က မျက်နှာအမူအရာမပါဘဲ ထရပ်လိုက်သည်။

“မောင်လေး... သတိထားနော်...”

ချန်လင်းယူက ဘာပြောပြော အချည်းနှီးဖြစ်မည်ကို သိထားသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် လော့ချန်အတွက် အသံတိတ်ဆုတောင်းပေးနေရသည်။

“ဟိတ်ကောင်လော့ချန်... မသေနဲ့နော်...”

ထူးဖလီးက သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်ချပါ... ငါ ခပ်မြန်မြန် ရှင်းခဲ့မယ်...”

လော့ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ လှည့်တက်သွားသည်။

အကြီးအကဲထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ပဉ္စမအကြီးအကဲက လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ဒီကောင်လေးက ဒီနေရာထိ တကယ်ရောက်လာနိုင်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ငါတောင် မျက်စိလွဲသွားတာပဲ... ဒီအဆင့်ကို သူ ဖြတ်ကျော်နိုင်မလား မသိဘူး...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲကမူ အသံတိတ်နေသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် လော့ချန်သည် စိန်ခေါ်ပွဲများကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရုံသာ သူ့အတွက် အဆုံးအစွန်ဖြစ်မည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။

ရာချီအဆင့်သတ်မှတ်ပွဲများတွင် လော့ချန် စင်မြင့်ပေါ်တက်တိုင်း သူ၏ နှလုံးသည် တင်းကြပ်နေခဲ့ပြီး လော့ချန် သွေးထွက်လွှမ်းပြီး သေဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ရသည်။ သို့သော် လော့ချန်က အခါတိုင်း အလွယ်တကူ အောင်မြင်မှုရယူပြီး ယခုအချိန်ထိ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ယခုအခါမှာမူ အခြေအနေ မတူတော့ချေ။

လော့ချန်၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ရမ်ရှောင်ကွမ်ဖြစ်ပြီး စင်မြင့်ပေါ်မှ အသက်ရှင်လျက် ဆင်းလာနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်မှာ မှေးမှိန်လျက်ရှိသည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် လူရိပ်နှစ်ခုသည် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်နေကြသည်။

“မင်းလို အနံ့ဆိုးငါးကျည်းကောင်က ပြန်လှန်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဒါပေမယ့် ငါးကျည်းကောင်ဆိုတာ ငါးကျည်းကောင်ပဲ... မင်းမှာ သတိရှိမယ်ဆိုရင် ရက်ပိုင်းလောက်တော့ အသက်ရှင်နိုင်သေးတယ်... ဒီလိုမျိုး ခုန်ပေါက်နေရဲတယ်ဆိုတော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက မကြာရှည်တော့ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က အလျင်စလို လက်မလှုပ်သေးဘဲ သူ့အမြင်တွင် လော့ချန်သည် လက်ဖဝါးဖြင့် အလွယ်တကူ ညှစ်ချေဖျက်ဆီးနိုင်သော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်သာဖြစ်သည်။ မသတ်ဖြတ်ခင် စိတ်ကြိုက် အရှက်ခွဲလိုနေသည်။

လော့ချန်က မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“ငါ့ရဲ့ အသက်က ဘယ်လောက်ကြာကြာရှည်မလဲဆိုတာ မသိပေမယ့် မင်းထက်တော့ သေချာပေါက် ပိုရှည်မှာပါ...”

“အို့...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တဲ့ အဆင့်ကို သိမြင်ထားတာနဲ့ အတော်လေး ယုံကြည်မှုရှိနေပုံပဲ... ဒါပေမယ့် ဒီလောကကြီးမှာ အင်အားကြီးသူကသာ လေးစားခံရတာ... သေသွားတဲ့လူရဲ့ သိမြင်ခဲ့မှုကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကို သေသေချာချာ နိုးကြားလာအောင် လုပ်ပေးမယ်... သုံးကွက်အတွင်း မင်းကို ငါ သေချာပေါက် သတ်မယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“သုံးကွက်မလိုဘူး...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဘာပြောလိုက်တယ်...”

“ချင်း...”

မီးလျှံဓားက သူ့အလိုလို ရုံးထွက်လာပြီး လော့ချန်၏ အကြည့်များက စူးရှလာသည်။

“မင်းကို သတ်ဖို့ဆိုရင် ငါ့အနေနဲ့ သုံးကွက်တောင် မလိုဘူးလို့ ငါပြောတာ... ကြားပြီလား...”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ရမ်ရှောင်ကွမ်တစ်ဦးတည်းသာမက ပွဲကြည့်ပရိသတ်များပါ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး လော့ချန်သည် အလွန်အမင်း မာနကြီးလွန်းသည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ကြီးကျယ်သော စကားများဖြစ်သည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်ဆိုသူမှာ မည်သူနည်း။ ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်အထွတ်အထိပ်သိုင်းသမားဖြစ်ပြီး အဆင့်တစ်ရာချီစာရင်းတွင် နံပါတ် ၁၄ နေရာရှိသည့် ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အရည်အချင်းရော စွမ်းအားရော ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းလူငယ်မျိုးဆက်တွင် ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်ပြီး ထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦးထက် အနည်းငယ်သာ နိမ့်ကျသည်။

ဤသို့သော ထူးချွန်သူတစ်ဦးကို လော့ချန်က သုံးကွက်အတွင်း သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။

မာနကြီးမှုလည်း အကန့်အသတ်ရှိသင့်သည်မဟုတ်လား။

အားမူက မထိန်းနိုင်ဘဲ ရုတ်တရက်ဆိုသည်။

“ဒီကောင်က အောက်ကျမခံပြောရတာကို အရမ်းကြိုက်တာပဲ...”

လော့ယောင်ကမူ ညင်သာစွာ ပြုံးလျက်ဆိုသည်။

“မဟုတ်ဘူးလို့...”

အားမူက မျက်လုံးပြူးကြီးဖြင့် ပြန်ပက်သည်။

“သခင်မလေး... လော့ချန်က သုံးကွက်အတွင်း ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို တကယ်သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... ဒီနှစ်ယောက်ရဲ့ အခုနက တိုက်ပွဲတွေမှုကို ကြည့်ရတာ ရမ်ရှောင်ကွမ်က ထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦးနဲ့ တန်းတူလောက်ရှိတယ်...”

လော့ယောင်၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါသိသလောက်တော့ လော့ချန်က သူပြောတဲ့ စကားကို ဘယ်တုန်းကမှ မဖောက်ဖျက်ဖူးသေးဘူး...”

“ဟား... ဟား...”

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရမ်ရှောင်ကွမ်က ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရယ်ရဆုံးသော ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလို လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။

“သုံးကွက်အတွင်း ငါ့ကို သတ်မယ်တဲ့... တကယ့်ကို ကြံ့ကြံ့ခံပြောတာပဲ... ငါ့ရှေ့မှာ တစ်ကွက်တောင် ခံနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်...”

“ဘုန်း...”

စကားပြောနေရင်းမှာပင် ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ချီစွမ်းအင်များက ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် မီးလုံးကြီးတစ်လုံးအတွင်း ရှိနေသလို ဖြစ်သွားကာ ချန်လင်းယူနှင့် တိုက်ပွဲတွင်ထက် အရှိန်အဟုန်ပိုမိုကြီးမားလာသည်။

“နေမင်းမီးလျှံ...”

ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်ကာ ရမ်ရှောင်ကွမ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အဆုံးသတ်အကွက်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။ သံပူပူလို နီရဲနေသော လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ဆက်တိုက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် လေဟာနယ်ထဲတွင် မီးလျှံများ လွှမ်းမိုးသွားပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းများက တဖျတ်ဖျတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ အင်အားကြီးမားသော လက်ဖဝါးရာများသည် မီးလျှံအမြီးများကို မီတာအနည်းငယ်ခန့် ဆွဲထုတ်လာပြီး ကောင်းကင်မှ ကြွေကျလာသော နေဝင်ချိန်များကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာကာ အရာအားလုံးကို လောင်မြိုက်ဖျက်ဆီးရန် အရှိန်ဖြင့် လော့ချန်ဆီသို့ တိုက်ခိုက်လာသည်။ ဤသည်မှာ တစ်နေရာလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည့်ပုံပင်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချန်လင်းယူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

ဤတစ်ချက်တိုက်ခိုက်မှု၏ အင်အားကို သူမ ကိုယ်တိုင်ခံစားခဲ့ရဖူးပြီး အစွမ်းကုန် ခုခံကာကွယ်ရင်း မတားဆီးနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

“နေမင်းမီးလျှံ... ဒီအကွက်က ချန်လင်းယူကို အနိုင်ယူနိုင်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တာ... ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်အထွတ်အထိပ်သိုင်းသမားကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်တဲ့ အကွက်ပဲ... ရမ်ရှောင်ကွမ်က အနိုင်ရပြီထင်တယ်...”

လက်ဖဝါးအင်အားများ မရောက်ရှိသေးခင်မှာပင် လူအများက ရမ်ရှောင်ကွမ်က အနိုင်ရမည်ဟု ယူဆထားကြသည်။

“မလုံလောက်ဘူး...”

လော့ချန်က မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်ရေဝဲသုံးခုကို လည်ပတ်လိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ခါလိုက်ကာ ကောင်းကင်ယံဓားစွမ်းရည် ဒုတိယပုံစံ လေပြတ်ဖြတ်နည်းကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။

“ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ...”

မီးလျှံဓားမှ ဓားရောင်တစ်ရာကျော်ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားရောင်တစ်ခုစီသည် ပြင်းထန်သော ဓားစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ လေများက တိမ်များကို လွင့်စင်ပစ်သည့်နှယ် လေဟာနယ်ထဲမှ လက်ဖဝါးအင်အားများကို အကုန်လုံး ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။

“ဘာလဲ... တားဆီးလိုက်နိုင်တယ်ပေါ့...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က သူ၏ မျက်လုံးများကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ဤလက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် လော့ချန်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်နိုင်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ မသေလျှင်တောင် ဒဏ်ရာပြင်းထန်ရမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း လော့ချန်၏ ဆံပင်တစ်မျှင်ကိုပင် မထိခဲ့ချေ။

လော့ချန်က ဓားကိုင်ဆောင်လျက် ရမ်ရှောင်ကွမ်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာပြီး အကြည့်များက စူးရှလျက် ပါးစပ်မှ ဆိုသည်။

“အချည်းနှီး ရုန်းကန်မနေနဲ့တော့... ဒီနေ့ မင်းတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ပြန်လည်ဆုံစည်းခွင့်ပေးမယ်...”

“ဘာ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးက လော့ချန်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ညီငယ် ရမ်ချင်ကို သတ်ခဲ့တာလား...”

ရမ်ချင်သည် လင်ကျန်းမြို့သို့ သွားခဲ့ပြီး ယခုထိ ပြန်မလာသေးသဖြင့် ရမ်ရှောင်ကွမ်က အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ဤသတင်းသည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ပေါက်ကွဲသွားသည်။

လော့ချန်က ဖုံးကွယ်ရန် လုံးဝမရည်ရွယ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“မမှားဘူး... သူ မသေခင်က မင်းက သူ့အတွက် လက်စားချေပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့သေးတယ်... ဒါပေမယ့် ဒီနေ့မှာ မင်းကိုယ်တိုင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မကာကွယ်နိုင်တော့ဘူး... သူရဲ့ ဆန္ဒက ဘယ်လိုမှ မဖြည့်ဆည်းနိုင်တော့ဘူး...”

“အာ... အသုံးမကျတဲ့ကောင်... မင်းကို ငါ သတ်မယ်... သတ်မယ်...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က လုံးဝဒေါသထွက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကာ ရုတ်တရက် လက်ဖဝါးကို ရင်ဘတ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဖူး...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ထွက်လိုက်သည်။

ဤသွေးတစ်ပွက်သည် သူ၏ ချီစွမ်းအင်နှင့် ပွတ်တိုက်မိပြီး တဖျတ်ဖျတ်နှင့် မီးလောင်လာကာ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို မီးလျှံများဖြင့် ဝါးမျိုသွားပြီး အရှိန်အဟုန်မှာ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာသည်။

“သွေးနေမင်းပေါက်ကွဲခြင်း...”

အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ လူရိပ်သည် မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို လေထဲတွင် ဖိချလိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် သွေးရောင်နေမင်းကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ လော့ချန်ဆီသို့ အလျင်အမြန် တိုက်ခိုက်လာသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

သွေးရောင်နေမင်းသည် လေထဲတွင် ပိုမိုကြီးမားလာပြီး အင်အားကြီးမားသော အရှိန်အဟုန်ကြောင့် စင်မြင့်တစ်ခုလုံး၏ လေထုသည် ပွက်ပွက်ဆူလာသလို ဖြစ်သွားသည်။ ကြယ်ကြွေတစ်လုံး ပြုတ်ကျလာပြီး နေမင်းကြီးက မြေပြင်ကို မီးလောင်ဖျက်ဆီးသည့်နှယ် အရာအားလုံးကို မီးလောင်ဖျက်ဆီးရန်နှင့် ပိတ်ဆို့ထားသမျှကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

“ဘာလဲ... ရမ်ရှောင်ကွမ်မှာ ဒီအကွက်လည်း ရှိသေးတယ်ပေါ့...”

“ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... အခုနကဆို သူက ဒီအကွက်ကို သုံးခဲ့မယ်ဆိုရင် ချန်လင်းယူက သေချာပေါက် မတားနိုင်ဘူး... မသေရင်တောင် ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန်ရမှာ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ ဤအဆုံးသတ်အကွက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဟုန်ကို ခံစားမိသည့်အခါ ပွဲကြည့်ကွင်းထဲတွင် အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦးပင်လျှင် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

အခန်း (၂၉၁) ပြီးပါပြီ။