လော့ချန်နှင့် ရမ်ရှောင်ကွမ်

“မင်း...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ဒဏ်ရာသိပ်မပြင်းထန်ခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် ခန္ဓာကိုယ်နာကျင်မှုထက် ပြင်းထန်လှသော အရှက်တရားက သူ့ကို အဆုံးစွန်ထိ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ချန်လင်းယူ၏ စကားများက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် သွေးအန်လုမတတ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဤစကားများသည် တိုက်ပွဲမစတင်မီ သူ ချန်လင်းယူအား ပြောခဲ့သည့် စကားများပင်ဖြစ်သည်။

ယခု ချန်လင်းယူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသောအခါ လူအများရှေ့တွင် သူ့ပါးကို ရိုက်ချက်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် ဤတိုက်ပွဲတွင် သူသည် အနိုင်ရဖို့ သေချာနေခဲ့သည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ထားဘဲ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ အကောင်းဆုံးအကွက်ကိုပင် အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤအရာက သူ့အား လက်ခံနိုင်ဖွယ်မရှိ။ စိတ်ထဲတွင် လူသတ်လိုစိတ်ပင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်တစ်ဦးတည်းသာမဟုတ်၊ ဤရလဒ်သည် လူအများစုအတွက်လည်း မထင်မှတ်ထားသည့်အရာဖြစ်သည်။

သူတို့အမြင်တွင် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ချန်လင်းယူကို အပြည့်အဝ ဖိနှိပ်ထားပြီး အနိုင်ရဖို့ သေချာနေခဲ့သည်။ သို့သော် တိုက်ပွဲသည် တစ်ချက်အတွင်း ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လက်သီးနှစ်ချက်သာ ထိုးလိုက်ရုံဖြင့် အားသာချက်အပြည့်ရှိခဲ့သော ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် စင်မြင့်ပေါ်မှ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

အကြီးအကဲထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ပဉ္စမအကြီးအကဲက ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲအား လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“ဒီမိန်းမငယ်လေးက မဆိုးဘူးပဲ... ဒီလောက် စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်တယ်ဆိုတာ အံ့သြစရာပဲ... ရမ်ရှောင်ကွမ်ရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကျသွားတဲ့အချိန်မှာ ထိုးနှက်ပြီး အနိုင်ယူလိုက်တာ တစ်ချက်နဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်တာပဲ...”

“ဟား... ဟား...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ပြုံးလျက် မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အနည်းငယ် အံ့သြဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သူ ချန်လင်းယူကို သိထားသလောက် ဤသည်မှာ ချန်လင်းယူ၏ တိုက်ပွဲပုံစံမဟုတ်ပေ။

တစ်ဖက်တွင်။

“ရမ်ရှောင်ကွမ် တကယ်ရှုံးသွားပြီ... လော့ချန်၊ မင်းက တကယ်မိုက်တယ်... ဘယ်လိုလုပ် သိခဲ့တာလဲ...”

ထူးဖလီးက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး လော့ချန်ကို လေးစားအားကျသည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ဤတိုက်ပွဲ၏ ဖြစ်စဉ်နှင့် ရလဒ်သည် လော့ချန်ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အတိအကျ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

“ခန့်မှန်းတာပါ...”

လော့ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်ရှုံးသွားခြင်းသည် ချန်လင်းယူကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းထက် သူ့ကိုယ်သူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အစကတည်းက ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ချန်လင်းယူကို အထင်သေးပြီး အမြန်အနိုင်ယူရန် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ချန်လင်းယူအား အခွင့်အရေးရစေခဲ့သည်။ သူ သတိပြန်ရလာချိန်တွင် အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“မောင်လေး... မင်းခန့်မှန်းတာက တိကျလွန်းတယ်...”

ထိုအချိန်တွင် ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်လင်းယူသည် သူတို့ထံ လျှောက်လာသည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို အနိုင်ယူပြီး ဒေါသတစ်ခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ချန်လင်းယူသည် စိတ်ကြည်နူးနေပြီး မျက်လုံးများက လမင်းကွေးပုံစံအလား ကွေးညွတ်ကာ လော့ချန်ကို ပြုံးရွှင်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ကို အကုန်မြင်နိုင်အောင် ကြည့်လိုသည့်အလား။

လော့ချန်က ပြောသည်။

“အကုန်လုံးက ခန့်မှန်းတာမဟုတ်ပါဘူး... လူတစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ပွဲပုံစံဟာ သူ့စရိုက်နဲ့ အနည်းနဲ့အများ ဆက်စပ်နေတယ်... သူ့ရဲ့ အရင်တိုက်ပွဲတွေကို ပေါင်းစပ်ကြည့်ရင် ဒီလိုသုံးသပ်ဖို့ မခက်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အနိုင်အရှုံးရဲ့ အဓိကကတော့ စွမ်းအားပဲ... မဟုတ်ရင် ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဖမ်းမိရင်တောင် သူ့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးကို မဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် အလကားပဲ...”

“မင်းက လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှုကို သိမြင်နိုင်ခဲ့တာက ကံကောင်းလို့မဟုတ်ဘူးပဲ...”

ချန်လင်းယူက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လေးစားအားကျသည်။ ဤသို့သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို အတွေ့အကြုံရင့်သူများပင် မရှိတတ်ပေ။ လော့ချန်က အသက်ဘယ်လောက်ရှိသေးလဲ။ ဘယ်လောက်စွမ်းအားအဆင့်ရှိသေးလဲ။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ချန်လင်းယူက မေးသည်။

“မောင်လေး... မင်းက ရမ်ရှောင်ကွမ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် ဘယ်လောက်အနိုင်ရဖို့ သေချာလဲ...”

လော့ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

“ရာနှုန်းပြည့်ပဲ...”

ချန်လင်းယူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး အကြံပေးသည်။

“အခုက သတ္တိပြဖို့အချိန်မဟုတ်ဘူး... ရမ်ရှောင်ကွမ်ရဲ့ စွမ်းအားကို မင်းလည်း မြင်ခဲ့ပြီးပြီ... မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်ခိုက်ရရင် ငါတောင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ မသေချာဘူး... ဒီလူက ရန်ငြိုးဖွဲ့တတ်တယ်... ဒီလို အရှက်ရမှုကို ခံလိုက်ရတော့ သူ့ဒေါသကို မင်းအပေါ် ပုံချမှာ သေချာတယ်... မင်း သူနဲ့ စင်မြင့်ပေါ်မှာ တိုက်ရမယ်ဆိုရင် အန္တရာယ်ကြီးတယ်...”

လော့ချန်က စကားဖြတ်ပြီး ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“ဆရာတူအစ်မကြီး... မင်းစိတ်ကို ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းသားတန်းက လူတွေကို လူအများရှေ့မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲ စိန်ခေါ်မှုထုတ်ထားပြီးပြီ... အဲ့ဒါကြောင့် ဘယ်လိုမှ ဆုတ်ခွာလို့မရဘူး...”

“ရမ်ရှောင်ကွမ်က ငါ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်တာကို မပြောနဲ့... သူက ငါ့ထက် သာလွန်နေရင်တောင် အခုလို ထွက်ပြေးလို့မရဘူး... ဒီအရာကို ငါဆုံးဖြတ်ပြီးသား... မင်းမတားနဲ့တော့...”

ချန်လင်းယူက ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချနိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် လော့ချန်ကို အထင်သေးနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ တကယ်တမ်းတွင် လော့ချန်၏ တိုက်ပွဲအောင်မြင်မှုများသည် သူမ၏ စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ထူးခြားသည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ စွမ်းအားသည် သူမပင် အလွန်သတိထားရသည့်အဆင့်ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ အနိုင်ရခဲ့ခြင်းသည် ကံကောင်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် ရမ်ရှောင်ကွမ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင် အနိုင်အရှုံးခွဲခြားရုံမျှမဟုတ် အသက်ကို လောင်းကြေးထည့်ရသည့် သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲဖြစ်သည်။

ချန်လင်းယူနှင့် ရမ်ရှောင်ကွမ်တို့၏ တိုက်ပွဲအပြင် ဒုတိယအဆင့်ပြိုင်ပွဲတွင် အခြားထူးခြားသည့် တိုက်ပွဲများ မရှိခဲ့ပေ။ လော့ချန်၏ ပြိုင်ဘက်သည်လည်း ထပ်မံ၍ အလျှင်အမြန် အရှုံးပေးခဲ့သည်။

မကြာမီ ဒုတိယအဆင့်ပြိုင်ပွဲသည် ပြီးဆုံးလုနီးဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လော့ချန်၏ ပြိုင်ဘက်မှာ သူနှင့်အတူ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းလာသူ ဝူချန်ဖြစ်ပြီး အလွန်ရိုးရှင်းစွာ အရှုံးပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လော့ချန်သည် သုံးပွဲဆက် အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။

ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေရင်း လော့ချန်သည် အခြားသူများ၏ တိုက်ပွဲများကို ကြည့်ရှုနေသည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် စင်မြင့်နံပါတ် ၄ တွင် ရှိနေပြီး သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ အဆင့် ၁၆ တွင်ရှိသည့် ကျူးရွှယ်ယန်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အလွန်လှပသော အပြင်စည်းတပည့်မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ချန်လင်းယူထံ ရှုံးနိမ့်ခဲ့မှုအတွက် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထိုးစစ်ဆင်လိုက်သည်။ လက်ဝါးနှစ်ချက်သာဖြင့် ကျူးရွှယ်ယန်ကို သွေးအန်ကာ စင်မြင့်ပေါ်မှ လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။ ဤအရာက အပြင်စည်းမှ အမျိုးသားတပည့်များအား သူ့ကို အလှတရားကို မထိန်းသိမ်းတတ်သူဟု ရင်ထဲတွင် ပြစ်တင်ပြောဆိုစေသည်။

အနိုင်ရပြီးနောက် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ လည်ပင်းပေါ်တွင် လက်ဖြင့် တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်ပြီး စင်မြင့်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။ ဇက်ကိုဖြတ်ပစ်မည့်ဟန်ပင်။

လော့ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ပေ။

“စင်မြင့်နံပါတ် ၅... လော့ချန်နှင့် ရှောင်ချင်း...”

နောက်ဆုံးတွင် စတုတ္ထအဆင့်ပြိုင်ပွဲတွင် လော့ချန်သည် ဒုတိယအုပ်စုပြိုင်ပွဲ၏ ပထမဆုံးတိုက်ပွဲကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဖြစ်ပြီး လူအများ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်းသည် ထိပ်တန်းတပည့် ၁၀၀ စာရင်းတွင် အဆင့် ၁၇ နေရာတွင် ရှိပြီး သူ၏ လက်နက်မှာ ငွေရောင်လှံတစ်လက်ဖြစ်သည်။ လှံဖျားသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ အေးစက်သော အလင်းတန်းထုတ်လွှတ်နေသည်။

“မင်းက တော်တော်မဆိုးဘူး... ဒီနေရာအထိ တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို တွေ့လိုက်ရတော့ မင်းရဲ့ အနိုင်ဆက်လက်လမ်းကြောင်းက ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်ပြီ...”

ရှောင်ချင်း၏ လေသံသည် အလွန်မာနကြီးပြီး လော့ချန်ကို လုံးဝမထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် ပြောဆိုသည်။ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏ။

“ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ...”

လူရိပ်ဆယ်ခုကျော်သည် လော့ချန်ပတ်လည်တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာပြီး မသေချာမရေရာစွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ ငွေရောင်လှံသည် အဆိပ်မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ထိုးစီးထွက်လာသည်။

လှံရိပ်များသည် လေထဲတွင် ပိုင်းခြားပြီး လှံရိပ်တစ်ခုချင်းစီသည် လော့ချန်ကို ဖုံးအုပ်လာကာ လေလုံသောနံရံများကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ လူရိပ်ငါးဆယ်ကျော်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေးမျက်နှာရှစ်မျက်နှာသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

မြေပြင်သည် လှံရိပ်များဖြင့် အပေါက်များ ဖောက်ခံရပြီး ပျားအုံကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အရာအားလုံး မြူခိုးငွေ့များ ပြိုကွဲသွားပြီးနောက် စင်မြင့်ပေါ်တွင် လူရိပ်နှစ်ခုသာ ကျန်ရစ်သည်။

ရှောင်ချင်းသည် မူလနေရာ၌ တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှု ရောယှက်နေသည်။

လော့ချန်သည် ရှောင်ချင်း၏ နောက်ကျောတွင် ရပ်နေပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောသည်။

“စကားနဲ့ ငါ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးအောင်လုပ်ပြီး ခြေလှမ်းနည်းနဲ့ ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်ဖို့ စဉ်းစားတာ မဆိုးဘူး... ဒါပေမဲ့ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းရဲ့ အဆင့်က နည်းနည်းလိုနေသေးတယ်...”

“ငါ... ငါ အရှုံးပေးတယ်...”

ရှောင်ချင်း၏ မျက်နှာသည် ရဲရဲနီကာ အောင့်သက်သက်ဖြစ်သွားပြီး လော့ချန်က သူ၏ အကြံအစည်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ခြင်းက သူ့ကို ရှက်ရွံ့စေသည်။ စကားတစ်ခွန်းထုတ်ပြောပြီးနောက် ခေါင်းမမော့ဘဲ စင်မြင့်ပေါ်မှ ထွက်သွားသည်။

“ရှောင်ချင်း ဘာလို့ အရှုံးပေးလိုက်တာလဲ...”

ဤဖြစ်စဉ်အားလုံးသည် အလွန်မြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပွားသွားသောကြောင့် လူအများက ဘာဖြစ်သွားသည်ကို နားမလည်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော် စင်မြင့်နံပါတ် ၅ ၏ ဒိုင်လူကြီးအကြီးအကဲကမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အံ့သြမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပွားသမျှ အရာအားလုံးကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို လေ့ကျင့်ထားကြသည်။ သို့သော် ရှောင်ချင်း၏ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသည် သေးငယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့်သာရှိပြီး လော့ချန်၏ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသည် လူရိပ်ငါးဆယ်ကျော်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖန်တီးနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ကြီးကျယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်း၏ လေ့ကျင့်ရေးခက်ခဲမှုသည် ကြယ်ခြောက်ပွင့်သိုင်းပညာနှင့် ညီမျှပြီး အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးက ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသည်ကို သူ ရှားရှားပါးပါး မြင်ရခြင်းဖြစ်သည်။

“လော့ချန် အနိုင်ရရှိသည်...”

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ဒိုင်လူကြီးအကြီးအကဲက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ရှောင်ချင်းကို အနိုင်ယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ကျော်ကြားမှုသည်လည်း အဆမတန် မြင့်တက်သွားသည်။

လူအများက သူသည် အဆင့် ၁၅ အတွင်းဝင်ရောက်သူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုကြပြီး သူ၏ ထူးခြားသည့် တိုက်ပွဲများကို မျှော်လင့်နေကြသည်။

“ဟွန်း...”

စင်မြင့်မှ ထွက်ခွာသွားသော လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း ရမ်ရှောင်ကွမ်ကမူ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အေးစက်စက်ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို ကျစ်ကျစ်ညံအောင် ဆုပ်ထားသည်။

“မာနကြီးနေတုန်းပဲ... မင်း မြင့်မြင့်တက်တိုင်း ငါနဲ့တွေ့တဲ့အခါ ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြုတ်ကျမှာပဲ...”

ပြိုင်ပွဲသည် ဆက်လက်လည်ပတ်နေပြီး တိုက်ပွဲတစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ စတင်ပြီး ပြီးဆုံးသွားသည်။

ပဉ္စမအဆင့်။

စင်မြင့်နံပါတ် ၃ ၏ ဒိုင်လူကြီးအကြီးအကဲက ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်သည်။

“စင်မြင့်နံပါတ် ၃... လော့ချန်နှင့် ရမ်ရှောင်ကွမ်...”

အခန်း (၂၉၀) ပြီးပါပြီ။