ထိပ်သီး နှစ်ဆယ်။ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု။

လော့ချန်သည် သူ၏ ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လည်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ထူးဖလီးက ပေါက်ပေါက်ဖောက်သည့်အလား အသံရွဲကြီးဖြင့် အားရပါးရ ဆီးပြောသည်။

“လော့ချန်၊ မင်း အရမ်းတော်လွန်းတယ်။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို အားလုံးက အံ့သြသွားကြတယ်။ အကြီးအကဲတွေတောင် မင်းရဲ့ အစွမ်းသတ္တိကို အံ့ဩခဲ့ကြတယ်။ လူတွေက မင်းဟာ ထိပ်သီး တစ်ဆယ့်ငါးနေရာအတွင်းရောက်နိုင်တယ်၊ တစ်ဆယ်နေရာထဲတောင် ရောက်နိုင်တယ်လို့ ပြောနေကြတယ်...”

ထူးဖလီးက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။ သူ့အမူအရာမှာ တိုက်ပွဲစင်မြင့်ထဲတွင် အောင်ပွဲဆက်လက်ရယူသူမှာ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေသည့်အလား။

လော့ချန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်သည်။

ထိပ်သီး တစ်ဆယ့်ငါးလား။

ထိပ်သီး တစ်ဆယ်လား။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်သည် ထိုနေရာများတွင် မရပ်တန့်ပေ။

အနားတွင်ရှိသော ချန်လင်းယူက ချစ်စရာကောင်းစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“မောင်လေး... ခဏနေရင် ဒုတိယအဖွဲ့ ပြိုင်ပွဲစတင်တော့မယ်။ ငါတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့တဲ့အခါ လက်လျော့ထားပေးနော်...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“အင်းပါ စိတ်ချ...”

ထိုစကားကြောင့် ချန်လင်းယူ အနည်းငယ်အံ့သြသွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှု ထင်ဟပ်လျက်ရှိသည်။

လော့ချန်၏ စွမ်းအားသည် သူမ၏ ထင်မြင်ယူဆချက်ထက် သာလွန်ထူးကဲသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် သူမအား ထိတ်လန့်စေလောက်သည်အထိတော့ မဟုတ်သေးပေ။

ထိုစကားသည် သူမ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောကြားလိုက်သော စကားတစ်ခွန်းသာဖြစ်သည်။

သို့သော် လော့ချန်က ထိုမျှ တည်ကြည်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်မှာ သူမကို အံ့သြစေသည်။

တကယ်ပဲ သူမကို အပြတ်အသတ်အနိုင်ယူနိုင်မည့် စွမ်းအားရှိပြီး အောင်ပွဲသေချာသည့်အလား။

ချန်လင်းယူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးမှုပေါက်ဖွားလာရင်း ရယ်စရာလည်း ဖြစ်လာသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်ပေါက်ဖွားလာပြီး လော့ချန်အား ဤမျှ ယုံကြည်မှုရှိစေသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အဘယ်နည်းဟု တွေးတောမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်းယူသည် ချွန်မြထက်ရှသော အကြည့်တစ်ခုကို ခံစားမိပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး လော့ချန်အား သတိပေးလိုက်သည်။

“မောင်လေး... ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို သတိထားနော်။ သူက မင်းကို အစကတည်းက အာရုံစိုက်နေတာ။ သူလေ့ကျင့်ထားတဲ့ ခရမ်းရောင်မီးလျှံလက်ဝါးစွမ်းရည်က ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ချီစွမ်းအင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက မသေးသိမ်ဘူး... ရင်ဆိုင်ဖို့ မလွယ်ကူဘူးနော်...”

“အင်း...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ ခံစားမှုစွမ်းရည်သည် ထူးကဲသောကြောင့် ဤအရာကို သူ သတိပြုမိပြီးသားဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်လင်းယူ၏ စိုးရိမ်မှုနှင့်မတူဘဲ သူသည် ရမ်ရှောင်ကွမ်နှင့် မကြာမီ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံနိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်ထားသည်။

မကြာမီတွင် ဆယ့်နှစ်ပွဲစလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီး အကြီးအကဲတစ်ဦးက ရလဒ်များကို စတင်ကြေညာသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ လော့ချန်သည် တစ်ဆယ့်နှစ်ပွဲလုံး အောင်ပွဲခံပြီး ပထမနေရာဖြင့် ထပ်မံတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

အနည်းငယ်အနားယူပြီးနောက် လူအုပ်ကြီး၏ မျှော်လင့်ချက်များကြားတွင် အကြီးအကဲ ချင်ယွမ်က ထရပ်လိုက်ပြီး ဒုတိယအဖွဲ့ ပြိုင်ပွဲစတင်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။

ထို့နောက် သိုင်းပြိုင်ကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် အော်ဟစ်သံများ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းသို့ ထိုးတက်သွားသည်။

ထိပ်သီး နှစ်ဆယ်စာရင်းထဲတွင် ပါဝင်သူတိုင်းသည် ထူးချွန်သူများဖြစ်ပြီး ထုံရွှမ်တတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိ သိုင်းသမားများ၏ စွမ်းအားနှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိကြသည်။

အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲ၏ နှစ်စဉ်ထိပ်သီး နှစ်ဆယ်နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်မှုသည် အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်ပြီး အကြည့်ရ အကောင်းဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယခုနှစ်တွင် လော့ချန်ဆိုသည့် အင်အားအပြင်းထန်ဆုံး မထင်မှတ်ထားသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ပါဝင်လာသည်။

ထို့အပြင် လော့ချန်နှင့် မင်းသားတန်းတို့၏ သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲသဘောတူညီချက်ကြောင့် လူအုပ်ကြီးသည် နောက်ထပ်ပြိုင်ပွဲများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေကြသည်။

အချေအတင် စကားများမပြောဘဲ ဒိုင်လူကြီးများဖြစ်သည့် အကြီးအကဲများသည် သိုင်းပြိုင်ကွင်းပေါ်သို့ တက်လှမ်းကာ ပြိုင်ဘက်များကို ရွေးချယ်စတင်သည်။

“တိုက်ပွဲစင်မြင့် နံပါတ်တစ်၊ ချန်လင်းယူ နှင့် ဝူချန်း...”

“တိုက်ပွဲစင်မြင့် နံပါတ်နှစ်၊ ရမ်ရှောင်ကွမ် နှင့် ဆုန်ချင်းကျီ...”

“တိုက်ပွဲစင်မြင့် နံပါတ်သုံး၊ ကျန်းဇုန်မင် နှင့် လော့ချန်...”

“တိုက်ပွဲစင်မြင့် နံပါတ်လေး...”

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ပထမသုံးကွင်းတွင် ချန်လင်းယူ၊ ရမ်ရှောင်ကွမ်နှင့် လော့ချန်တို့ ရွေးချယ်ခံရသည်။

“ငါ အရှုံးပေးတယ်...”

လော့ချန်၏ ပြိုင်ဘက် ကျန်းဇုန်မင်သည် ထိပ်သီးစာရင်း နံပါတ် တစ်ဆယ့်ကိုးနေရာတွင်ရှိသူဖြစ်ပြီး လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဝန်လေးပုံရသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်း အရှုံးပေးလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ပထမအောင်ပွဲကို အလွယ်တကူရယူပြီး တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်မှ တိုက်ပွဲများကို ကြည့်ရှုနေသည်။

တိုက်ပွဲစင်မြင့် နံပါတ်တစ်တွင်...

“သလင်းပြာတောင်ခွဲလက်သီး...”

“ဘုန်း...”

ချန်လင်းယူသည် တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ပါဝင်သည့် ဧရာမကျောက်စိမ်းကွင်းတစ်ခု ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်မှ ထွက်တက်သွားကာ ပြင်းထန်သော ကျောက်စိမ်းအလင်းတန်းနှင့်အတူ လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြိုင်ဘက်ဆီသို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

သလင်းပြာကဲ့သို့ အလင်းတန်းများ လေးဘက်လေးတန်သို့ ပြန့်ကျဲသွားပြီး လော့ချန်နှင့်အတူ ဒုတိယအဖွဲ့သို့ တက်လှမ်းလာသူ ဝူချန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ နောက်ဆုတ်သွားရသည်။

တစ်ချက်တည်းနှင့် အားသာသွားသဖြင့် ချန်လင်းယူသည် အခွင့်အရေးကို မလွတ်တမ်းအသုံးချကာ လက်သီးနှစ်ချက်ဆက်လက်ထိုးနှက်လိုက်သည်။ လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပြင်ပသို့ ထုတ်ပစ်လိုက်ကာ ပထမအောင်ပွဲကို ချောမွေ့စွာ ရယူလိုက်သည်။

ချန်လင်းယူ အနိုင်ရသည့် အချိန်တစ်ခုတည်းမှာပင် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် တိုက်ပွဲစင်မြင့် နံပါတ်နှစ်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာသည်။

သူ၏ ပြိုင်ဘက် ဆုန်ချင်းကျီသည် ရိုးသားဖြည့်စွမ်းသော မျက်နှာပြားရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိပ်သီးစာရင်း နံပါတ် နှစ်ဆယ်တွင် ရှိနေသူဖြစ်သည်။

“ငါ့ကို တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်မှာ စိန်ခေါ်ရဲတယ်ဆိုတော့ မင်းသတ္တိက မနည်းဘူးပဲ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က ဆုန်ချင်းကျီကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေသည်။

သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် မကောင်းမွန်နေခဲ့ပြီး ယခုအခါ နံပါတ် တစ်ဆယ့်ကိုးနေရာရှိ ကျန်းဇုန်မင်က လော့ချန်ကို အရှုံးပေးလိုက်သည်။ ထို့အပြင် နံပါတ် နှစ်ဆယ်နေရာရှိ ဆုန်ချင်းကျီကလည်း သူ့ကို တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် စိန်ခေါ်ရဲသည်။

ဤအရာက သူ့ကို အလွန်စိတ်ဆိုးစေသည်။

ဆုန်ချင်းကျီက အနည်းငယ် လက်အုပ်ချီလျက် လေးစားမှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာရမ်၊ ကျွန်တော် မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်မှန်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စီနီယာရဲ့ ထူးချွန်တဲ့သိုင်းပညာကို လေ့လာချင်လို့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းညွှန်ပေးပါ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာရင်း သူ၏ အကြည့်များသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တစ်ဖက်က ကွေးညွတ်သွားသည်။

“လမ်းညွှန်ပေးဖို့လား။ ဒါဆို ပေးဆပ်ရမယ့်စျေးနှုန်းရှိတယ်...”

ဆုန်ချင်းကျီသည် အန္တရာယ်ကို ခံစားမိပြီး မျက်နှာအမူအရာ တင်းကြပ်သွားကာ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာ ကျွန်တော်...”

သူ အရှုံးပေးရန် ပြောလိုက်သော်လည်း ရမ်ရှောင်ကွမ်က ထိုအခွင့်အရေးကို ပေးမထားပေ။

“ငါ့လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ခံလိုက်စမ်း...”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လာသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးနီရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ညာလက်ဝါးပေါ်တွင် စုစည်းလာသည်။ ထိုလက်ဝါးတစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်း သံပူမီးကဲ့သို့ နီရဲလာသည်။

“ဘုန်း...”

လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ဖိချလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လက်ဝါးစွမ်းအင်သည် လေထုကိုပင် အရည်ပျော်သွားစေသည်။

“ဖူး...”

မထင်မှတ်ဘဲ ရုတ်တရက်ခံလိုက်ရသည့် ဆုန်ချင်းကျီသည် ထိုလက်ဝါးတစ်ချက်ကြောင့် နောက်ဆုတ်သွားရပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်ပန်းလာသည်။

“ခရမ်းရောင်မီးလျှံလက်ဝါး...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်မသွားဘဲ ညာလက်ဝါးပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်မီးလျှံပါဝင်သည့် လက်ဝါးရာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး နောက်ထပ် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ဖိချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ဆုန်ချင်းကျီ၏ ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်သည် ထိုလက်ဝါးတစ်ချက်ကြောင့် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အရိုးကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သွေးတစ်ပွက်ထွက်ပြီး တိုက်ပွဲစင်မြင့်အပြင်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြုတ်ကျသွားသည်။

“မင်း...”

ဆုန်ချင်းကျီသည် တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဒေါသတကြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် သွေးတစ်ပွက်ထပ်မံအန်ထွက်ပြီး ချက်ချင်း သတိလစ်သွားသည်။

“ရမ်ရှောင်ကွမ် အနိုင်ရရှိသည်...”

တိုက်ပွဲစင်မြင့် နံပါတ်နှစ်၏ ဒိုင်လူကြီးအကြီးအကဲက ဆုန်ချင်းကျီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရလဒ်ကို ကြေညာလိုက်သည်။

“အရမ်းတောင့်သန်မာတယ်... ဒီလောက်တောင် အပြတ်အသတ်အနိုင်ယူတာပဲ...”

“အင်း... လက်ဝါးနှစ်ချက်နဲ့ နံပါတ်နှစ်ဆယ်နေရက ဆုန်ချင်းကျီကို အနိုင်ယူလိုက်တယ်။ ဒါတောင် သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်မသုံးသေးဘူးနော်...”

“တကယ်ကို သန်မာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လူယုတ်မာဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်ကတော့ ရှက်ဖွယ်ရာပဲ။ သူများက သူ့ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေ ဆက်ဆံတာကို လက်မခံဘဲ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ လက်ချလိုက်တယ်...”

လူအုပ်ကြီးသည် ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ စွမ်းအားကို အံ့သြထိတ်လန့်နေကြသည်။

ဆုန်ချင်းကျီသည် ဒုတိယအဖွဲ့သို့ တက်လှမ်းလာသူမဟုတ်ဘဲ ထိပ်သီးစာရင်း နံပါတ်နှစ်ဆယ်တွင် အမှန်တကယ်ရှိနေသူဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်ဝါးနှစ်ချက်ဖြင့် အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူခံလိုက်ရသည်။ ဤမျှသော စွမ်းအားသည် တကယ်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာပင်။

ဤအရာက ထိပ်သီး တစ်ဆယ့်ငါးနေရာရှိ တပည့်များ၏ သန်မာမှုကို လူအုပ်ကြီးအား သိရှိစေသည်။

တစ်ချို့ကမူ ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ လူယုတ်မာဆန်သော လုပ်ရပ်ကို ရှုတ်ချကြသည်။

ရလဒ်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရမ်ရှောင်ကွမ်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လော့ချန်ဘက်သို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ပါဝင်သော အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်လျက်။

“ကောင်စုတ်လေး တုန်လှုပ်နေပြီလား... မကြာခင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို မြှုပ်နှံပစ်မယ်...”

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် တိုက်ပွဲစင်မြင့်မှ လှစ်ခနဲ ဆင်းသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် တိုက်ပွဲစင်မြင့် နံပါတ်တစ်မှ ဆင်းလာသည့် ချန်လင်းယူနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့ဆုံလိုက်ရသည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ချန်လင်းယူ... အခုထဲက အရှုံးပေးပြီး တောင်းပန်လိုက်ရင် အချိန်မနှောင်းသေးဘူး။ မဟုတ်ရင် တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်ရောက်သွားရင် ငါ လက်လျှော့မထားဘူးနော်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါ့ကို နတ်သမီးလေးကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့...”

ချန်လင်းယူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အခုထဲက ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် စကားတွေ ပြောနေပြီလား။ မင်းလျှာကို မတော်တဆ ကိုက်မိမှာများ မကြောက်ဘူးလား...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်လုံးများ မသိမသာ မှေးကျဉ်းသွားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ... မင်းလည်း ဒီတစ်ကာလအတွင်း တိုးတက်လာတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တိုးတက်လာတာက မင်းတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး။ မင်း ယဉ်ကျေးတဲ့ဆက်ဆံမှုကို လက်မခံဘဲ အပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးချယ်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။ စောင့်နေကြည့်စမ်း... ငါ အရင်ဆုံး မင်းကို အနိုင်ယူပြီး အဲ့ဒီ လော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင်ကို သတ်ပစ်မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငါ့ရဲ့ ထိပ်သီးဆယ်နေရာရဖို့ ခြေနင်းတုံးအဖြစ် အသုံးပြုမယ်...”

ချန်လင်းယူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ကောင်းပြီ။ ဘယ်သူက ဘယ်သူရဲ့ ခြေနင်းတုံးဘဝ ရောက်မယ်ဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့...”

အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး ချန်လင်းယူသည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အော်ဟစ်အားပေးသံများကြားတွင် ပထမအချီပြိုင်ပွဲသည် မကြာမီ ပြီးဆုံးသွားသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယအချီ စတင်သည်။

“တိုက်ပွဲစင်မြင့် နံပါတ်တစ်၊ ချန်လင်းယူ နှင့် ရမ်ရှောင်ကွမ်...”

တိုက်ဆိုင်မှုလားမသိ တိုက်ပွဲစင်မြင့် နံပါတ်တစ်တွင် ချန်လင်းယူနှင့် ရမ်ရှောင်ကွမ်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရသည်။

အခန်း (၂၈၈) ပြီးပါပြီ။