တိုက်ကွက်တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အရှုံးအနိုင် ဆုံးဖြတ်ခြင်း

~"ချေမှုန်းပစ်။"

"ဘာ... ဘယ်တုန်းက... သူ..."

ကျန်းကျိချန်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ သိုင်းပညာကို အသုံးပြုရန် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်သွားခဲ့၏။

အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်သော ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းကျိချန်သည် လျင်မြန်သော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစစ်အမှန်ယွမ် အကာအကွယ်လွှာ..."

"ဘုန်း။"

“ဘုန်း”

ကျန်းကျိချန်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မတူညီသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဓာတ်စွမ်းအင် လေးမျိုးသည် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာပြီး သူ့ထံသို့ ကြမ်းကြုတ်စွာ တိုးဝင်သွားခဲ့ကြ၏။ အပေါ်မှ ထိုးဆင်းလာသော စွမ်းအင် ဓားချက်ကြီးသည်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ပေါက်ကွဲသံကြီးသည် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်လုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကြောက်မခမန်းလိလိ စွမ်းအင်ကြီးသည် ကျန်းကျိချန်ကို ဝါးမြိုသွားခဲ့၏။ ကြီးမားသော မှိုပွင့်သဏ္ဌာန် မီးခိုးလုံးကြီး တစ်ခု ကောင်းကင်ထက်သို့ တဟုန်ထိုး တက်သွားခဲ့ပြီး ပေငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ခန့်အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

ပျံ့နှံ့လာသော စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များသည် သွမ့်ဟုန်ရှီးကို တုန်ခါ လွင့်စင်သွားစေခဲ့၏။ သူ့ကို ဆယ်မီတာကျော်ခန့် လွင့်ထွက်သွားစေပြီး စင်မြင့်ပေါ်မှ လဲကျမသွားအောင် မနည်း ထိန်းလိုက်ရသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင် အားလှိုင်းများနှင့် ကြီးမားသော မှိုပွင့်သဏ္ဌာန် မီးခိုးလုံးကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျောင်းသား အများအပြားမှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားများ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့ပြီး စစ်သည်တော်များမှာလည်း သေလောက်အောင် ဖြူဖျော့သွားခဲ့ကြ၏။

ဤစစ်သည်တော်များသည် အင်ပါယာ၏ ထိပ်သီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ ပါရမီရှင် ကျောင်းသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အများကြီး နိမ့်ကျနေပါသေးသည်။

ဗိုလ်ချုပ် တစ်ဦးက ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"ထျန်းယန် အင်ပါယာရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်က တကယ်ပဲ ထူးခြားဆန်းကြယ်တာပဲ..."

အခြား ဗိုလ်ချုပ် ဆကတစ်ဦးကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ယွမ်တန်ဘုံ စတုတ္ထအလွှာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်..."

အချိန်အနည်းငယ် ကြာမြင့်လာပြီး စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များ ပြယ်လွင့်သွားသောအခါ ပထမဆုံး မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ စင်မြင့်ပေါ်မှ ကြီးမားသော တွင်းနက်ကြီးပင် ဖြစ်၏။ စင်မြင့်ကြီးမှာ လုံးဝ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ထိုတွင်းနက်ကြီး အတွင်းတွင် ကျန်းကျိချန်သည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိလျက် သွေးများဖြင့် လူးလူးလိမ့်လိမ့် လဲကျနေခဲ့သည်။ သူ နောက်ထပ် မတ်တပ်ရပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါချေ။

ကျန်းကျိချန်က အားယူ ပြောကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အသံမှာ မကြားရသလောက် တိုးညှင်းနေ၏။

"တစ်... တစ်နှစ်ပဲ ကွာသွားတာ...။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားက... ဒီလောက် အံ့ဩစရာ ကောင်းလောက်အောင် တိုးတက်လာခဲ့တယ်..."

သွမ့်ဟုန်ရှီးက ပြုံးလိုက်ပြီး စင်မြင့် အောက်မှ ဖုန်းဝူချန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ..."

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ထျန်းယန် အကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် အောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်း ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး ကျန်းကျိချန်ကို ကုသရေး ဆေးလုံးတစ်လုံး တိုက်ကျွေးကာ စင်မြင့်ပေါ်မှ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ရွှေယွင် အကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်၏။

"သွမ့်ဟုန်ရှီး အနိုင်ရပါတယ်..."

ဤတိုက်ပွဲသည် သွမ့်ဟုန်ရှီးအတွက် အနိုင်ရရှိရန် မလွယ်ကူခဲ့ပါချေ။ အကယ်၍ သူသာ မပါးနပ်ခဲ့ပါလျှင် ကျန်းကျိချန်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သွမ့်ဟုန်ရှီး သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူ၏ စွမ်းအား အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရ၏။

"ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ နိုင်သွားပြီ..."

"တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ...။ နောက် သုံးနှစ်ကြာ ပါရမီရှင် အဆင့် သတ်မှတ်ပွဲ ပြိုင်ပွဲမှာဆိုရင် သွမ့်ဟုန်ရှီးက သေချာပေါက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ..."

"ယွမ်တန်ဘုံ တတိယအလွှာရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားက သာမန် စတုတ္ထအလွှာ တစ်ယောက်ထက် မနိမ့်ဘူး...။ ဒီလူက ငါ့ထက်တောင် အားကောင်းသေးတယ်..."

"ကြည့်ရတာ ထျန်းယန် အကယ်ဒမီကို အထင်သေးလို့ မဖြစ်တော့ဘူး...။ အထူးသဖြင့် ဟို ဖုန်းဝူချန်ကိုပေါ့..."

ထိတ်လန့်မှု ပြီးနောက် ကျောင်းသားများသည် စကား စတင် ပြောဆိုလာကြသည်။ သွမ့်ဟုန်ရှီး၏ စွမ်းအားသည် သူတို့ကို အသိအမှတ် ပြုလာစေရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

ပါရမီရှင် ကျောင်းသား တစ်ဦးက ခပ်ရေးရေး ပြုံးလျက် စူးလဲ့ယန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ယောက်က ထျန်းယန် အကယ်ဒမီက ထိပ်သီး ပညာရှင် စူးလဲ့ယန်ပဲ...။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက သေချာပေါက် အားကောင်းမှာပဲ...။ ဒါပေမဲ့ သူ့ပြိုင်ဘက်က ကျောက်ဝူကျိသာ ဆိုရင်တော့ ပြောရခက်သွားပြီ..."

ကျောက်ဝူကျိသည် ရှန်ဖုန်း အကယ်ဒမီမှ ပါရမီရှင် ကျောင်းသား တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူတို့ထဲတွင် အသန်မာဆုံး တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ယွမ်တန်ဘုံ ပဉ္စမအလွှာ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

စူးလဲ့ယန်၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက် တည်ကြည်နေခဲ့သည်။ ဤမျှ အားကောင်းသော ပြိုင်ဘက် တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူ သိပ်ပြီး ယုံကြည်မှု မရှိခဲ့ပါ။

ရွှေယွင် အကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပျံသန်း တက်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အားကောင်းသော မြေဓာတ် အစစ်အမှန်ယွမ် တစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားကာ စင်မြင့်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် မူလ အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက စင်မြင့်ပေါ်မှ ကြေညာလိုက်၏။

"ပွဲစဉ် နံပါတ် ဆယ်...။ ကျောက်ဝူကျိနဲ့ စူးလဲ့ယန်..."

ကျောက်ဝူကျိသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် တင်းမာနေ၏။ သူသည် ယွမ်တန်ဘုံ ပဉ္စမအလွှာတွင် ရှိနေသော်လည်း စူးလဲ့ယန်ကို အထင်မသေးဝံ့ခဲ့ပါ။

စူးလဲ့ယန်သည်လည်း လျင်မြန်စွာပင် စင်မြင့်ပေါ်သို့ လိုက်ပါ တက်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် စင်မြင့် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အငွေ့အသက်သည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းလာခဲ့သည်။ မျက်လုံး အားလုံးသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကြ၏။

ကျောက်ဝူကျိက စူးလဲ့ယန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာထား ပျက်ယွင်းမသွားဘဲ ဆိုလိုက်သည်။

"စူးလဲ့ယန်...။ ငါ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှာ...။ မင်းသာ ခွန်အား ချန်ထားခဲ့ရင် သေချာပေါက် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဝုန်း."

သူ၏ စကား ဆုံးသည်နှင့် ကျောက်ဝူကျိ၏ အရှိန်အဝါသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

သူ၏ အစစ်အမှန်ယွမ်ကို အားပြင်းစွာ လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါက်ကွဲ ထွက်လာပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံသည် ပူဖောင်းလို ဖောင်းကားလာခဲ့သည်။ ယခုလေးတင် ပြန်လည် ပြုပြင်ထားသော စင်မြင့်သည် တုန်ခါကာ ပဲ့ရွဲ့သွားခဲ့ရ၏။

ကျောက်ဝူကျိ၏ စွမ်းအားသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ စင်မြင့် တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး လေပြင်းလို ချီစွမ်းအင်သည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ အရူးအမူး တိုက်ခတ်သွားခဲ့၏။

စူးလဲ့ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

လွှမ်းမိုး ဖိနှိပ်နိုင်သော စွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"...အားကောင်းလိုက်တာ..."

"ကျောက်ဝူကျိရဲ့ စွမ်းအားက တကယ် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ..."

"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ပိုင်ခုံထက် အနည်းငယ်ပဲ နိမ့်တာ...။ စူးလဲ့ယန်က ရှုံးနိမ့်ဖို့ သေချာသလောက်ပဲ..."

ပါရမီရှင် ကျောင်းသားများသည် ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။ ပိုင်ခုံပင်လျှင် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လာပြီး ကျောက်ဝူကျိထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဤအချက်က ကျောက်ဝူကျိ၏ စွမ်းအား မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကြောင်းကို ပြသနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

လျိုချင်းယန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားနဲ့...။ စူးလဲ့ယန်မှာ အခွင့်အရေး မရှိလောက်တော့ဘူး..."

ဖုန်းဝူချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ စကား တစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ပါ။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကျောက်ဝူကျိ သူ၏ ခွန်အားကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် စူးလဲ့ယန်သည်လည်း ထိုနည်းတူ ပြုလုပ်ခဲ့၏။ သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ပြင်းထန်သည့် အရှိန်အဝါသည် ယွမ်တန်ဘုံ ပဉ္စမအလွှာနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့သည်။

"တကယ် အားကောင်းတာပဲ..."

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် စတုတ္ထအလွှာ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ယွမ်တန်ဘုံ ပဉ္စမအလွှာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်နေပြီ..."

"ကျောက်ဝူကျိ အနိုင်ရနိုင်မလား ဆိုတာတောင် မသေချာတော့ဘူး..."

ကျောင်းသားများနှင့် စစ်သည်တော်များ အားလုံး နောက်ကျောမှာ ချွေးစေးများ စိုရွှဲလာကြသည်။ စူးလဲ့ယန်၏ စွမ်းအားကြောင့် သူတို့လန့်သွားခဲ့ကြရ၏။

"မရိုးရှင်းဘူး..."

အခြား အကယ်ဒမီများမှ ကျောင်းအုပ်များနှင့် အကြီးအကဲများ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

'...ထျန်းယန် အကယ်ဒမီရဲ့ ထိပ်သီး ပညာရှင်ပဲ...။ သူက သာမန် လူတစ်ယောက် ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...'

"ကျောက်ဝူကျိ...။ တို့တွေ အမြန် တိုက်ခိုက်ကြရအောင်...။ တိုက်ကွက် တစ်ကွက်တည်းနဲ့ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ကြမယ်…”

စူးလဲ့ယန်က လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်များကို ပူးကပ်လိုက်ရာ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် နောက်တစ်ကြိမ် တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာခဲ့၏။

ကျောက်ဝူကျိ ပထမတွင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"တစ်ကွက်တည်းနဲ့ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်မယ်..."

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ...။ ကောင်းပြီလေ...။ တစ်ကွက်တည်းနဲ့ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့..."

"တစ်ကွက်တည်းနဲ့ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်မယ်..."

လူတိုင်း ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ပါရမီရှင် အဆင့် သတ်မှတ်ပွဲ တိုက်ပွဲများတွင် တစ်ကွက်တည်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်သော တိုက်ပွဲမျိုး ကြားရသည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်၏။

ပါရမီရှင် ကျောင်းသားများ ဖြစ်သည်နှင့်အညီ မည်သူက မိမိတို့၏ အရည်အချင်းများကို အပြည့်အဝ မပြသချင်ဘဲ ရှိမည်နည်း။ မည်သူက တိုက်ပွဲ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အပြည့်အဝ မခံစားချင်ဘဲ ရှိမည်နည်း။

စူးလဲ့ယန်က တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ရန် အကြံပြုလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပါ။

"နက်နဲခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား သိုင်းပညာ...။ နတ်ဘုရား ရေခဲ ကိုယ်ထည်..."

စူးလဲ့ယန်ထံမှ တိုးညှင်းသော ကြွေးကြော်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ရေခဲဓာတ် အစစ်အမှန်ယွမ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ရေခဲ အလွှာ တစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အားကောင်းသော ခုခံစွမ်းအား တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့၏။

"ကောင်းကင်ဘုံ အဆောင်လက်ဖွဲ့.."

စူးလဲ့ယန်သည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရွှေရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုကို လေဟာနယ်မှ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရွှေရောင် သင်္ကေတသည် သူ၏ နဖူး အလယ်ဗဟိုသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ခပ်မှိန်မှိန် ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ရေခဲ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းထသွားစေခဲ့သည်။

ဖုန်းဝူချန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"...အိုး...။ ဒါက တာအို အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုပဲ..."

ထိုအခါ ကျန်းကျွင့်လန်က ဖုန်းဝူချန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

'...ကြည့်ရတာ ဖုန်းဝူချန်က တာအို အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေရဲ့ တည်ရှိမှုကိုလည်း သိနေပုံပဲ...။ သူက တကယ်တော့ ဘယ်သူများလဲ...'

ဖုန်းဝူချန်၏ ဘေးတွင် လင်ရှောင်ရှောင်သည် သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်သည်။ သူမလည်း အံ့ဩသွားပုံ ပေါ်သော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ပါ။

" တာအို အဆောင်လက်ဖွဲ့..."

ကျောင်းအုပ်ကြီးများနှင့် အကြီးအကဲ အများအပြား၏ မျက်နှာအမူအရာများ လေးနက်သွားကြသည်။ သူတို့ အားလုံးသည် ထျန်းယန် အကယ်ဒမီမှ စုထျန်းယန်ထံသို့ တစ်ချိန်တည်းတွင် အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ...။ စူးလဲ့ယန်က ဘယ်လို သိုင်းပညာမျိုးကို သုံးနေတာလဲ...။ ငါတော့ နားမလည်ဘူး..."

"ငါလည်း မသိဘူး...။ အဲ့ဒါကို ဘာအတွက် သုံးတယ် ဆိုတာလည်း မသိဘူး...။ သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရား ရေခဲ ကိုယ်ထည်က ခုခံစွမ်းအား ရှိတယ် ဆိုတာပဲ သိတယ်..."

ကျောင်းသားများနှင့် စစ်သည်တော်များ အားလုံး အလွန်အမင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စူးလဲ့ယန်သည် အနက်ရောင် ပုဆိန်ကြီး တစ်လက်ကို လေဟာနယ်မှ ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သာလွန်အဆင့် ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်၏။

ပုဆိန်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် စူးလဲ့ယန်၏ အရှိန်အဝါနှင့် အငွေ့အသက်သည် နောက်ဆုံးတွင် သိသိသာသာ တိုးမြင့်လာခဲ့တော့သည်။

ကျောက်ဝူကျိက ကြွေးကြော်လိုက်သည်။ သူသည် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပြီး သူ၏ အလယ်အလတ်တန်းစား ရတနာ ဓားရှည်မှာလည်း တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့၏။

"စူးလဲ့ယန်...။ လာလေ...။ မင်းရဲ့ အသန်မာဆုံး သိုင်းပညာကို ထုတ်သုံးလိုက်..."

"နက်နဲခြင်းအဆင့် ကနဦး သိုင်းပညာ...။ ထျန်းရွှမ်း ပြောင်းလဲခြင်း..."

စူးလဲ့ယန်က နောက်ထပ် တိုးညှင်းစွာ ကြွေးကြော်လိုက်ပြီး အခြား သိုင်းပညာ တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော်... ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ၎င်းသည် လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

ပိုင်ခုံက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"...သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို တော်တော် နက်နက်နဲနဲ ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ..."

ထိုစဉ် ကျောက်ဝူကျိ၏ မျက်နှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"...ဒါက... ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

စူးလဲ့ယန်၏ အရှိန်အဝါသည် နောက်တစ်ကြိမ် တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာခဲ့သည်ပင်။

ဖုန်းဝူချန်သည် သူ၏ အံ့ဩမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။

"တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးတဲ့ သိုင်းပညာ တစ်ခုပဲ..."

သွမ့်ဟုန်ရှီးမှာ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

"စူးလဲ့ယန်က ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းသွားတာလဲ...။ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားက ထပ်ပြီး မြှင့်တင်လို့ ရနေတုန်းပဲ..."

စူးလဲ့ယန်သည် အမျိုးမျိုးသော အခြေအနေများကို ထုတ်ဖော် အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အရှိန်အဝါသည် အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှကာ ယွမ်တန်ဘုံ ပဉ္စမအလွှာ တစ်ဦးထက် မနိမ့်ကျတော့ပါချေ။

"နက်နဲခြင်းအဆင့် အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာ...။ ကျန့်ထျန်း ပုဆိန်..."

စူးလဲ့ယန်သည် သူ၏ စွမ်းအား အားလုံးကို ပုဆိန်ကြီးထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ၎င်းသည် တောက်ပသော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ပေါက်ကွဲ ထွက်လာပြီး ကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအင်များဖြင့် ရစ်ပတ်နေခဲ့သည်။ နိုးထလာသော ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ချက်နှင့်အတူ စူးလဲ့ယန်သည် ပုဆိန်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်ထက်သို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ အလင်းကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သူ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ပုဆိန်ဖြင့် ရက်စက်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။

"ဝီ..."

ကြီးမားလှသော ခရမ်းရောင် စွမ်းအင် ပုဆိန်ကြီးသည် အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာခဲ့၏။ ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားသည် လေဟာနယ်ကိုပင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။ ကျောင်းသားများနှင့် စစ်သည်တော် အများအပြားကို ကြောက်လန့်တကြား ဖြူဖျော့သွားစေခဲ့၏။

"နက်နဲခြင်းအဆင့် အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာ တစ်ခုက ဒီလောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာလား..."

"ဘာလို့ ငါ ဒါကို မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာ တစ်ခုလို့ ခံစားနေရပါလိမ့်..."

စူးလဲ့ယန်၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားသည် လူတိုင်း၏ မျှော်လင့် ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ သူ၏ သိုင်းပညာ၏ အစွမ်းထက်မှုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး အချို့မှာ ၎င်းသည် နက်နဲခြင်းအဆင့် သို့မဟုတ် မြေကမ္ဘာအဆင့် ဟုတ်မဟုတ်ကိုပင် မခွဲခြားနိုင်တော့ပါချေ။

ဖုန်းဝူချန်က တိတ်တဆိတ် အံ့ဩနေမိသည်။

"...ဒီလောက် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအား...။ ဟွမ်ဖူကျန့်ထျန်းနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်လုနီးပါးပဲ..."

ကျောက်ဝူကျိ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ကြောင်ငေးနေခဲ့သည်။

"...ဒါက မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာလား...။ မဟုတ်ဘူး...။ စူးလဲ့ယန်က ဒါက နက်နဲခြင်းအဆင့် အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တာပဲ..."

သို့သော်... အချိန်သည် ကျောက်ဝူကျိကို ထပ်မံ စဉ်းစားခွင့် မပေးခဲ့ပါ။ သူ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရတော့မည် ဖြစ်၏။

"နက်နဲခြင်းအဆင့် အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာ...။ တစ္ဆေ ဝိညာဉ် ဓားသိုင်း...။ တစ္ဆေ ဝိညာဉ် ဓားချက်..."

ကျောက်ဝူကျိ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်အမင်း လေးနက်နေခဲ့ပြီး သူ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ စွမ်းအား အားလုံးကို အသုံးပြုကာ ဓားသိုင်းကွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

ဓားချက် တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းသည် မျက်စိ ကျိန်းသွားစေခဲ့၏။ ဓား၏ စွမ်းအားသည် ကြမ်းကြုတ်လှပြီး စင်မြင့်၏ မြေပြင်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားအောက်တွင် အဆက်မပြတ် ပြိုကျသွားစေခဲ့သည်။

"ဘုန်း။"

"ဝေါ့ ဝေါ့။"

အားလုံး၏ အံ့ဩတကြီး မျှော်လင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင် နှစ်ခုသည် နောက်ဆုံးတွင် ထိတိုက်မိသွားခဲ့သည်။ ပေါက်ကွဲသံသည် နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှပြီး အလင်းတန်းများ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လင်းလက်သွားခဲ့၏။ တောင်ခြေ တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးအား ပြင်းသော စွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေပြီး တိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ လူနှစ်ဦးစလုံး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် ၎င်းထဲသို့ ဝါးမြိုခံလိုက်ရသည်။

စင်မြင့်ကြီးသည် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်မှ မြေပြင်သည်လည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။

ဖျက်ဆီးအားသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

မျက်လုံး အားလုံးသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ တက်သွားသော ကြီးမားသည့် မှိုပွင့်သဏ္ဌာန် မီးခိုးလုံးကြီးနှင့် ပျံ့နှံ့လာသော စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တကြား စူးစိုက်နေကြသည်။ ကျောင်းသားများနှင့် စစ်သည်တော်များ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ကာကွယ်ထားလိုက်ကြရ၏။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြဘဲ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် မမှိတ်မသုန် စူးစိုက်နေခဲ့ကြသည်။

ဖုန်မှုန့်များ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်သွားသောအခါ မသဲမကွဲ ပုံရိပ် နှစ်ခု လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့မှာ ကျောက်ဝူကျိနှင့် စူးလဲ့ယန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံး သူတို့၏ အစွမ်းအကုန် ထုတ်သုံးကာ ယှဉ်ပြိုင်ပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားကြပြီး မျက်နှာများမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေခဲ့ကြ၏။

"ဝေါ့။"

တိတ်ဆိတ်မှုကို သွေးများ ပန်းထုတ်လိုက်သော အသံ တစ်ခုက ရုတ်တရက် ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

ကျောက်ဝူကျိက အားယူ ပြောလိုက်ပြီးနောက် လဲကျသွားခဲ့သည်။

"ငါ... ငါ ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို ရှုံးနိမ့်သွားရတာလဲ..."

"ဘုရားရေ.."

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း ထိတ်လန့်တကြား အသက်ရှူ မှားသွားကြတော့သည်။

"ကျောက်ဝူကျိ ရှုံးသွားပြီ..."

"ယွမ်တန်ဘုံ ပဉ္စမအလွှာ တစ်ယောက်က ယွမ်တန်ဘုံ စတုတ္ထအလွှာ တစ်ယောက်ကို ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တယ်..."

"စူးလဲ့ယန်ရဲ့ စွမ်းအားက တကယ် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ...။ သူ တကယ်ပဲ ကျောက်ဝူကျိကို အနိုင်ယူသွားခဲ့တယ်..."

ကျောင်းသားများ အားလုံး အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ ရှန်ဖုန်း အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းအုပ်များနှင့် အကြီးအကဲများသည်လည်း အလားတူပင် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

ရှန်ဖုန်း အကယ်ဒမီ၏ နံပါတ်တစ် ပညာရှင်သည် စူးလဲ့ယန်၏ လက်ချက်ဖြင့် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက ထျန်းယန် အကယ်ဒမီကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သည့် ကျောင်းသားတွေ ယခု မည်သို့ ခံစားနေရမည်နည်း…။