နောက်ဆုံး ပိုင်ရှင်
Vol. 3 Ch. 38
ခုနက ကိစ္စသေးသေးလေး ဖြစ်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး နေကြာစေ့ အခွံခွာ စားနေတုန်း အခြားသူရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်း ကို အကြောင်းမဲ့ ခံလိုက်ရမယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
အဲဒီလူက အရမ်း ကောက်ကျစ် သည်။ သူက ဝိညာဉ်ဆေးပင် ရဲ့ မျိုးစေ့ ကို အသုံးပြုခဲ့တာပင်။ သဘာဝ က သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက် ကို ဖုံးကွယ်ထားတာကြောင့် ထန်ထျန်းရဲ့ ခြေထောက် အောက်ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရောက်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျင့်စဉ် တွေရဲ့ တွန်းအား အောက်မှာ မျိုးစေ့ က ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲ ထွက်လာပြီး ထန်ထျန်းကို ခိုင်မြဲစွာ ချုပ်နှောင် လိုက်သည်။
"ဟမ်..."
ထန်ထျန်းက အောက် ကို အနည်းငယ် ငုံ့ကြည့် လိုက်သည်။
ဒါ ဘယ်သူလဲ။ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ
စဉ်းစားနေတုန်းမှာ ပိန်ပိန်ပါးပါး ပုံရိပ် တစ်ခုက သူ့ရဲ့ ခြေထောက် အောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဟဲဟဲ"
"သခင်လေးထန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ "
ဒါက ကလေး မျက်နှာ ပုံစံရှိတဲ့ လူငယ် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဒီအချိန်မှာ ရယ်မော နေသည်။ အကြံအစည် အောင်မြင် သွားတဲ့ အမူအရာ ပေါ်နေသည်။
"မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ"
ထန်ထျန်းက မေး သည်။ စိတ်ပူပန် တဲ့ပုံ မပေါ်ပေ။
လူငယ် က ရယ်မောကာ "တကယ်တော့ မင်း ကို ဖမ်းဖို့ပဲလေ "
"ခုခံ ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ ဒါက စိန်နွယ်ပင် လုံးဝ အပတ် ခံလိုက်ရရင် အုတ်မြစ်ချ ခြင်း နှောင်း ပိုင်းအဆင့် တောင်မှ အတင်းအကျပ် ချိုးဖျက် လို့ မရဘူး။ ရုန်း လေလေ ပိုပြီး တင်းကျပ် လေလေပဲ"
ထန်ထျန်းက ပြုံးပြီး "ဒီလို ခွန်အား ရှိရင် ဘာလို့ ဘုရင်အလံ ကို မလုတာလဲ"
"ငါ့ ကို ချုပ်နှောင် ထားတာက ဘာ အကျိုးကျေးဇူး မှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး"
လူငယ် က ပြောသည်။ "ဘာလို့ မရှိရမှာလဲ"
"ဒီနေ့ အလံလု ပြိုင် ပွဲ မှာ မင်း က လုံးဝ အဓိက ပဲ ။ မင်း ကို ဖမ်းလိုက် နိုင်ရင် ငါ လည်း အကြီးအကဲ တွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှု ကို ရမှာပေါ့ "
"ဒါက ဘုရင်အလံ လုတာထက် ပိုမလွယ်ဘူးလား"
"အဲဒီလူအများကြီးကြားကနေ ဘုရင်အလံ ကို လုယူနိုင်ဖို့ ငါ့ မှာ လုံးဝ ယုံကြည်ချကိ မရှိဘူး"
ထန်ထျန်း သဘောပေါက် သွားသည်။ ဒါက သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ပင်။
တကယ်ပဲ ထက်မြက်လှသည်။ သူ့ ကို ထုတ်ပယ် နိုင်ရင် ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူက နောက်လာမယ့် အချိန်အတွက် လူတွေရဲ့ ပြောစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
ဒါပေမဲ့...
"ဒါဆို မင်း ငါ့ ကို အနိုင်ယူ နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတာလား"
ထန်ထျန်းက ပြုံးပြီး မေးသည်။
လူငယ် က နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ "မင်း လို ချမ်းသာတဲ့ သခင်လေး တွေက ခွန်အား ကောင်းကြတာကို ငြင်းလို့ မရဘူး"
"ဒါကြောင့် မင်း ဒီကို ရောက်လာချိန်ကတည်းက ငါ အကွက်ချ စီစဉ်ခဲ့တာ။ စိန်နွယ်ပင် တွေ ချထားတဲ့ နေရာ က ဒီတစ်နေရာ တည်း မဟုတ်ဘူးနော်"
ထန်ထျန်း အံ့အားသင့် သွားသည်။ ဒီ လူငယ် က အသက်ငယ် ပေမယ့် ဉာဏ်ကောင်း လွန်းသည် ။
ဒါကြောင့် အစပိုင်းမှာ စိန်နွယ်ပင် ရှိနေတာကို သူ သတိမထားမိခဲ့တာပင်။
"နှမြော စရာပဲ"
ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါသည်။
လူငယ် က ကြောင် သွားကာ "ဘာ ကို နှမြော တာလဲ"
ထန်ထျန်းက ရယ်မောကာ "မင်းရဲ့ နည်းလမ်း က တကယ် ကောင်း တယ်။ အခြားသူ တွေကို တွက်ချက် နိုင်တယ်။ သာမန် တပည့် တစ်ယောက်ဆိုရင် တကယ်ပဲ ဒုက္ခ ရောက်မှာ"
"ဒါပေမဲ့ နှမြော စရာက မင်း ပစ်မှတ် ကို ရွေးချယ်မှု မှားသွားတယ် "
လူငယ် က ချက်ချင်း ဆွံ့အ သွားသည်။
ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့ မျက်နှာ က ပြောင်းလဲ သွားပြီး လက်နှစ်ဖက် က ထူးခြားတဲ့ အစီအရင် တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ကိုယ်ခန္ဓာ ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးကို လှုံ့ဆော် လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ထိတ်လန့် စေတဲ့ ကိစ္စက ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ငါ မှန်းတာမှန်တယ်ဆိုရင် မင်း အသုံးပြုတာက သစ်သားဆင့်ခေါ် ကျင့်စဉ် ထဲက တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်"
"တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ ငါ လည်း အဲဒီ ကျင့်စဉ် ကို သင် ဖူးတယ်"
ထန်ထျန်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ စကားပြောနေတုန်းမှာ သူ့ကို ပတ် ထားတဲ့ စိန်နွယ်ပင် တွေက သူ့ဘာသာသူ ဖြေ လာပြီး မကြာခင်မှာပဲ အားလုံး ပြန့်ကျဲ သွားကာ ထန်ထျန်းရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ကခုန် နေသည်။
လူငယ် က မျက်နှာ နီရဲ လာပြီး စိန်နွယ်ပင် တွေရဲ့ ထိန်းချုပ်ခွင့် ကို ပြန်လည် ရယူဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစား ခဲ့ပေမယ့် သူ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစား ကြိုးစား အောင်မြင်စွာ လုယူ နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
"ဒါကြောင့် ပြောတာ။ နှမြော စရာပဲ"
ထန်ထျန်းက လက် ကို အနည်းငယ် မြှောက် လိုက်သည်။ စိန်နွယ်ပင် အားလုံးက ချက်ချင်း ဦးတည်ရာ ပြောင်း သွားပြီး လူငယ် ကို ပတ် လိုက်ရာ မကြာခင်မှာပဲ သူ့ကို လုံးဝ ချုပ်နှောင် လိုက်သည်။
အခြေအနေ က ချက်ချင်း ပြောင်းလဲ သွားသည်။
ထန်ထျန်းက နွယ်ပင် တွေကို ထိန်းချုပ် ပြီး လူငယ် ရဲ့ အဝတ်အစား ထဲကို ထည့် လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွှေရောင် အလံ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"တကယ်ပဲ အရည်အချင်း ရှိတယ်။ ရွှေအလံ ကိုတောင် မင်း ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ"
ထန်ထျန်းက ပြုံး သည်။
လူငယ် ရဲ့ မျက်နှာက နီရဲ နေ၏။ ခုနက ထိန်းချုပ်ခွင့် လုယက်ရာမှာ သူ့ကို သွေးအန် စေလုနီးနီး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဒီအချိန်မှာတော့ မဖြစ်နိုင် တော့ဘူးဆိုတာ သိတဲ့အခါမှ နောက်ဆုံးတော့ အင်အား ကို လွှတ် ချလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးမိတာပဲ "
"ဟို... သခင်လေးထန်၊ ကျွန်တော် အာရုံစိုက်မှု ပိုရချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ သခင်လေး ကို ထိခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ သခင်လေး ရဲ့ စိတ်ထား က ကြီးမြတ် ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ကန်မထုတ် ပါနဲ့"
"ကျေးဇူးပြု ပြီး"
သူရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံ ကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်းက ရယ်မော မိသည်။
ဒီ လူငယ် က တကယ်ပဲ အရှုံးပေးဖို့ ကို အပီအပြင် သရုပ်ဆောင်ပြသည်။ အခြေအနေ မကောင်းဘူးဆိုတာ သိတာနဲ့ ချက်ချင်း ခွင့်လွှတ် ဖို့ တောင်းခံပြီး တုံ့ဆိုင်းမှု တစ်စက်မှ မရှိပေ။
ဒီလိုလူမျိုးက တကယ်ပင် အသက်ရှင်သန်ဖို့ လုပ်ရခြင်းပင် ။
ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံး အပြစ်ပေးခြင်း ကတော့ ရှိသင့်သည်။
ထန်ထျန်းက ရွှေအလံ ကို ယူလိုက်ပြီး သူ အရင် ရခဲ့တဲ့ ကြေးအလံ ကို သူ့ရဲ့ အဝတ်အစား ထဲကို ထည့် ပေးလိုက်သည်။
"မင်း အခြေအနေကို သိ တဲ့အတွက် ထွက် မသွားခိုင်းတော့ဘူး"
"ဒါပေမဲ့ ဒီကာလအတွင်း မင်း ငါ့ ဘေးမှာ စောင့်ကြည့် ပေးရမယ်။ တခြား တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ ကို လှည့်ဖြား ဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ့ ကို သတင်းပေး ပေါ့ "
လူငယ် က ဒါကို ကြားတော့ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ် လိုက်ရာ ကြက်သွန်ဖြူ ခေါင်းညိတ်သလို ဖြစ်နေသည်။
"ပြဿနာမရှိ ပါဘူး၊ လုံးဝ ကိစ္စမရှိပါဘူး"
"သခင်လေး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးရင် သခင်လေး ရဲ့ လုံခြုံရေး ကို ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် အာမခံ ပါ့မယ်"
ထန်ထျန်းက စကားလုံးများ ကို သုံးပြီး "အကြောင်းကြား ရုံပဲ လိုတယ်" ဟု ပြောသည်။
"ငါ တို့ အဖွဲ့ဖွဲ့ နေတယ်လို့ အကြီးအကဲ တွေ ထင် မှာ မလိုချင်ဘူး"
ပြောပြီးနောက် သူက လက် ကို အနည်းငယ် မြှောက် လိုက်ပြီး စိန်နွယ်ပင် တွေကို လူငယ် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ပြန့်ကျဲ သွားစေပြီး ရွှေအစိမ်းရောင် မျိုးစေ့ အချို့အဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲ သွားသည်။
ထို့နောက် သူက သူ့ရဲ့ ပစ္စည်း ကို သိမ်းယူ လိုက်သည်။
ဒီ ပစ္စည်း က မ ဈေးမပေါ ဘူး။ လူငယ် က မျက်နှာမှာ နာကျင်မှု အပြည့်နဲ့ ရှိနေပေမယ့် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ထန်ထျန်းအတွက် စောင့်ကြည့် တဲ့ တာဝန် ကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ထမ်းဆောင် ခဲ့သည်။
မေးမြန်း ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက လူငယ် ရဲ့ နာမည်ကို သိလိုက်ရသည်။
ကုန်းချီ
ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်း ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ရေကန် ဗဟိုက ပင်မ ပြပွဲ ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီအချိန်မှာ အဲဒီက တိုက်ပွဲ က အရှိန် အမြင့်ဆုံးကို ရောက်နေပြီပင်။
စုဝေး နေတဲ့ တပည့် တွေ ပိုများလာပြီး ပြိုင် ပွဲ ထဲကို လူပိုများစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။
တိုက်ပွဲ ကို အစပျိုးခဲ့တဲ့ နီဝူရွှမ်း၊ ပိန်ပါးတဲ့ လူငယ် နဲ့ တခြားသူတွေကတော့ ပင်မ စစ်မြေပြင် ကနေ ပျောက်ကွယ် သွားကြပြီ။ တချို့က ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာ ကြောင့် ပါဝင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ တချို့ကတော့ မဖြစ်နိုင် တော့ဘူးဆိုတာ သိတဲ့အခါ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြသည်။
ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ ။ စစ်ပွဲ က အရမ်း ပြင်းထန် လှသည်။ လူတိုင်းက ရူး နေသလိုမျိုး သူတို့ရဲ့ အစွမ်းကုန် ကို ထုတ်သုံးကြသည်။
ဘုရင်အလံ က လှည့်ပတ် နေပေမယ့် ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ လုံးဝ ကျရောက် နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ဒီလို မြင်ကွင်း က အပြင်ဘက် က ကြည့်ရှုသူ တွေကို ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ် စေသည်။
"ဟားဟား၊ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ မြင်ကွင်း မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒီနေ့ လာရတာ တကယ် တန် တယ်ဟေ့ "
"ထန်ထျန်း ကြောင့်ပေါ့ကွာ ။ သူ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက် သန်းတစ်ရာ ကို ဆုငွေ မပေးခဲ့ရင် ဒီလို လုယက် တာမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"
"အကြီးအကဲ တွေ မကန့်ကွက် ဘူးလား"
" ပိုပြီး ပြင်းထန် လေလေ အကြီးအကဲ တွေ ပိုပျော်လေလေပဲ။ ဒီလိုမှ တကယ့် ခွန်အားကြီးသူ တွေကို စစ်ထုတ် နိုင်မှာ"
တပည့် တွေက စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေး နေကြသည်။
အခြေအနေက ဒီလိုပဲပင်,
အကြီးအကဲ တွေက တိုက်ပွဲ ကို ကြည့်ရင်း ဝေဖန် ပြီး ဆွေးနွေး နေကြသည်။ အရင်က ဒီလို မြင်ကွင်း မျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။
လူအနည်းငယ်က ထန်ထျန်း ဘက်မှာ ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ပြောင်းလဲမှု ကို သတိပြုမိပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ကုန်းချီက အသက်ငယ် ပေမယ့် နည်းဗျူဟာ နည်းနည်းတော့ ရှိတယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကံ က အရမ်း ဆိုး တယ်။ အဲဒီ ထန်ထျန်း က သစ်သားဆင့်ခေါ် ကျင့်စဉ် မှာ သူ့ထက်တောင် ပိုပြီး ကျွမ်းကျင် နေသေးတယ်"
အကြီးအကဲ တွေရဲ့ မျက်လုံး က ထက် မြက်သည်။ ကုန်းချီ ရဲ့ ကျရှုံးခြင်း ရဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိလိုက်ရသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဆွေးနွေး နေတုန်းမှာ လူအုပ်ထဲကနေ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့် အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ"
"ဘုရင်အလံ က ရုတ်တရက် ပျောက် သွားသလိုပဲ"
"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်သူက ဘုရင်အလံ ကို လု သွားတာလဲ"
လူတွေရဲ့ မျက်နှာ မှာ အံ့သြမှု ပေါ်နေသည်။
ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲ ကြားမှာ ဘုရင်အလံ က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ် သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ယူသွားလဲဆိုတာကို ဘယ်သူမှ သတိမပြုမိ ခဲ့ပေ။
တောင်ကြား ထဲမှာလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်နေသည်။
လူတွေက တိုက်ခိုက်နေရင်း ရုတ်တရက် လုယက် ဖို့ ပစ်မှတ် က ပျောက်သွားတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။
"ဘယ်သူလဲကွ"
ထိပ်ပြောင် တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင် သူ တစ်ယောက်က ရက်စက်တဲ့ အသံ နဲ့ အော်ဟစ်သည်။ သူ့ရဲ့ နဖူး ကနေ သွေးတွေ စီးဆင်း နေတုန်းပင်။
နှမြော စရာက လူတိုင်းက မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြပြီး အဲဒီနေရာမှာ ဘယ်သူမှ မယူခဲ့သလိုပင်။
"သေစမ်း ၊ ဘယ် မြွေလို ကြွက်လို ကောင် လဲကွ"
"မင်းများ လား "
ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင် သူ က ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပုံစံရှိတဲ့ လူငယ် တစ်ယောက်ကို ပစ်မှတ် ထားလိုက်သည်။
လူငယ် က ချက်ချင်း ဒေါသထွက် သွားပြီး အော်ဟစ်သည်။ "မင်း မဟုတ်တာမပြောနဲ့ "
"ငါ ကတောင် မင်း က ခိုးပြီး သူခိုးရှာ လုပ်နေတာလားလို့ သံသယ ဝင်မိသေးတယ်"
ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင် သူ က အကြည့် ကို ပြင်းထန် စွာ ပြောင်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်း တိုက်ခိုက် ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်။
တခြား တပည့် တွေလည်း အချင်းချင်း သံသယ စဝင်လာကြပြီး မကြာခင်မှာပဲ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲ တစ်ခု ထပ်ဖြစ်လာသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့် ရှုပ်ထွေးမှုပင်။ ဘုရင်အလံ က လုံးဝ ပေါ်မလာတော့ပေ။
ထန်ထျန်းက သူ့ရှေ့က ရှုပ်ထွေးတဲ့ အခြေအနေ ကို ကျော်ကြည့်လိုက်ပြီး အဝေးက တောအုပ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့် မှာ ဖျော့တော့တဲ့ အပြုံး တစ်ခု ပေါ်နေသည်။
"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ "