မိုရှောင်ရှောင်း
Vol. 3 Ch. 39
ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေပေမယ့် နှမြော စရာက ကြာကြာ တိုက်ခိုက် နေတာတောင် ဘုရင်အလံ က ထပ်မပေါ်လာတော့ပေ။
တချို့လူတွေက လက်လျှော့ ဖို့ ရွေးချယ်ပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ကနေ ထွက်ခွာ သွားကြသည်။ ကျန်တဲ့ အချိန် ကို အသုံးချပြီး အခြား အလံများ ကို ရှာဖွေကာ စစ်ဆေးခြင်း ကို အောင်မြင်ဖို့ ကြိုးစားကြသည်။
ဝိုင်းကာ ကြည့်နေတဲ့ တပည့် တွေလည်း တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲ သွားကြသည်။ ဘုရင်အလံ မရှိတော့ရင် ဒီက တိုက်ပွဲ တွေကလည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။
"သခင်လေးထန် မင်း ဆက်စောင့်အုံးမလား"
ကုန်းချီ က သတိထားပြီး မေးသည်။
ထန်ထျန်း စဉ်းစားပြီးနောက် "တော်ပြီ။ အဲဒီလူက ပုန်း သွားပြီဆိုတော့ ထပ်ပြီး ပေါ်လာ မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။
"မင်း လည်း သွားတော့။ နောက် ပြိုင်ဘက် ရွေးရင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှု ပိုလုပ်ဖို့ မမေ့ နဲ့"
ကုန်းချီ က လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရသလိုမျိုး ကျေးဇူးတင် စကား အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားလေ သည်။
ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါပြီး ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ စစ်မြေပြင် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့် ပြီး ပေါ့ပါးစွာ ထွက်ခွာသွား သည်။
အချိန် က လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး စစ်ဆေးခြင်း ပြီးဆုံးခါနီးပြီပင်။
ဘုရင်အလံ ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြသေးပေ ။ လူတိုင်းက စစ်ဆေးခြင်း ပြီးဆုံးတာကို စောင့်နေကြပြီး မှော်ဆန် တဲ့သူ က ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိချင်နေကြသည်။
တောအုပ် နက်နက် ထဲက ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်း ထူထပ်တဲ့ နေရာတစ်ခုတွင်
ကျောက်တုံးနှစ်ခု ကြားက အဟ ထဲမှာ အနက်ရောင် ပုံရိပ် တစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။
ဒါက နီဝူရွှမ်းပင်။
သူမရဲ့ မျက်နှာ က ဖြူဖျော့ နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့် မှာ ဖျော့တော့တဲ့ သွေးစ တွေ ကျန်နေတာကြောင့် ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်မှု ခံစားခဲ့ရတာ ထင်ရှားသည်။
သူမရဲ့ ရင်ခွင် ထဲမှာ အလံ တစ်ခုရဲ့ ထောင့်စွန်း လေး ပေါ်နေပြီး ဖျော့တော့တဲ့ ရွှေရောင် အလင်း ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ဒါက ဘုရင်အလံ ပင်။
စစ်ဆေးခြင်း အချိန် နီးလာတာကို မြင်တော့ နီဝူရွှမ်း က နောက်ဆုံးတော့ သက်သာရာ ရတဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာ သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ အသံ တစ်ခုက သူမရဲ့ ရှေ့မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဒါက ကိုယ်ပျောက် ကျင့်စဉ် လား"
"မင်း ဒါကို ကျွမ်းကျင် အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ တကယ် အစွမ်းထက် တယ်"
နီဝူရွှမ်း ရဲ့ သတိထား တဲ့ အကြည့် အောက်မှာ ထန်ထျန်းရဲ့ ပုံရိပ် က ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာ သည်။
"နင် မြင်ခဲ့တာလား"
နီဝူရွှမ်း က မျက်မှောင်ကြုတ် ပြီး မယုံနိုင်စွာ မေးသည်။
ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။
ကိုယ်ပျောက် ကျင့်စဉ် က အဝါရောင် အဆင့် ထိပ်တန်း ကျင့်စဉ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကျွမ်းကျင် အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရင် အရာဝတ္ထု အမျိုးမျိုးကို ပြောင်းလဲ နိုင်သည်။ သေချာ မစစ်ဆေးရင် အစစ်အမှန် ကို ခွဲခြားဖို့ ခက်ခဲသည်။
ခုနက ရှုပ်ထွေးတဲ့ တိုက်ပွဲ မှာ ဘယ်သူမှ ဘယ်ကလာမှန်းမသိတဲ့ ဓားဝိညာဉ် တစ်ခုကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ ။ ဒီလိုနဲ့ နီဝူရွှမ်း က ဘုရင်အလံ ကို အောင်မြင်စွာ ရယူနိုင်ခဲ့ပြီး ကိုယ်ပျောက် ကျင့်စဉ် ကို ထပ်မံ အသုံးပြုပြီး တိုက်ပွဲကွင်းပြင်ကနေ လွတ်မြောက် သွားသည်။
"မင်း ပထမဆုံး တိုက်ခိုက် တုန်းကတည်းက နောက် အစီအစဉ် ကို ဆွဲထား ပြီးသားပေါ့ "
"ဒဏ်ရာ ရပြီး တိုက်ပွဲကွင်း ပြင် ကနေ ဆုတ်ခွာ သွားတဲ့အခါ လူတစ်ယောက်ယောက် သံသယ ဝင်ရင်တောင် မင်း ကို သံသယ ဝင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"
"တကယ် ထက်မြက် တယ်"
ထန်ထျန်းက ပြောသည်။
နီဝူရွှမ်း ရဲ့ အမူအရာ က ရှုပ်ထွေး နေသည်။ ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ် နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ နည်းလမ်း ကို ထန်ထျန်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိသွားလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူက ပျော်ရွှင်မှု ကိုသာ သိတဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် မဟုတ်ဘူးလား
"နင် ဘာလိုချင်တာလဲ"
နီဝူရွှမ်း က အေးစက်တဲ့ အသံ နဲ့ မေးသည်။
ထန်ထျန်းက ပြုံးပြီး "ငါ့ ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် က မင်း နဲ့ အတူတူပဲ။ ဘုရင်အလံ ပဲ" ဟု ပြောသည်။
" ဒီလောက် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော် ပြီးမှ မရဘူးဆိုရင် ရှက်စရာပဲ လို့ ဆိုရမယ်"
"မင်း ဘုရင်အလံ ကို ငါ့ ကို ပေးပါ။ငါက ဆုငွေ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက် သန်းတစ်ရာ ကို ပေးမယ်"
နီဝူရွှမ်း ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ် ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောသည်။ "မဖြစ်နိုင် ဘူး"
"ကျွန်မက ဘုရင်အလံ ကိုပဲ လိုချင်တယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက် များများ မရဘူး"
ထန်ထျန်း အံ့အားသင့် သွားသည်။ ဒီအချိန်ရောက်တဲ့အထိ သူမက ဒီလောက် ခိုင်မာ နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ ဘုရင်အလံ ကို သူ ယူရမှာပဲပင်။
"ငါ မင်း ကို တိုင်ပင် နေတာ မဟုတ်ဘူး"
ထန်ထျန်းက ပြောသည်။ "မင်းရဲ့ အခုလို အခြေအနေ နဲ့ ဘုရင်အလံ ကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်း ထားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား"
"ငါ့ မှာ ရွှေအလံ တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ငါ တို့ လဲလှယ် နိုင်တယ်။ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက် ကို ယူချင်ရင် ယူ။ မယူချင်ရင်လည်း ရတယ်"
"မိန်းကလေး ၊ မင်း စစ်ဆေးခြင်း ပြီးဆုံးခါနီးမှာ ထွက် သွားရတာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး မဟုတ်လား"
နီဝူရွှမ်း က တိတ်ဆိတ် သွားပြီး နောက်ဆုံး စိတ်ခံစားချက် ကို လွန်ဆွဲ နေပုံရသည်။
ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် အားကောင်းတဲ့ အော်ရာ တစ်ခုက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ပေါက်ကွဲ ထွက်လာပြီး ဓားသွား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ လေထဲကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ ထန်ထျန်းကို ဝိုင်းရံ လိုက်ပြီး ထိုးဖောက် ခဲ့သည်။
ထန်ထျန်းရဲ့ မျက်လုံး ထဲမှာ တောက်ပတဲ့ အလင်း တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က နေရာလွတ် က ချက်ချင်း အေး ခဲ သွားသည်။ ဓားသွား တွေက အရမ်း ထက် မြ ပေမယ့် အဲဒီ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ အတားအဆီး ကို ဘယ်တော့မှ မဖြတ်ကျော် နိုင်ခဲ့ပေ။
နီဝူရွှမ်း က နေရာမှာတင် အံ့အားသင့် သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး မယုံနိုင်စရာ အမူအရာ ဖြစ်နေသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"
သူမက အံ့သြ စွာ အော်ဟစ်သည်။
"လျှို့ဝှက်ချက် တွေလည်း တော်တော် များ တာပဲ"
ထန်ထျန်းက ဖျော့တော့စွာ ပြုံး ပြီး လက်ဝှေ့ ယမ်းလိုက်ရာ ဓားသွား တွေ အားလုံး ကြေ မွ သွားသည်။
"ဒါကို မင်း ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် လို့ပဲ ငါ မှတ်ယူလိုက်မယ်"
ထို့နောက် သူက လက် ကို အနည်းငယ် မြှောက် လိုက်သည်။ နီဝူရွှမ်း ကို မခုခံ နိုင်တဲ့ စွမ်းအား တစ်ခုက ဘုရင်အလံ ကို သူမရဲ့ ရင်ခွင် ထဲကနေ တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ် လိုက်ပြီး ထန်ထျန်းရဲ့ လက် ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင် ထားလိုက်သည်။
"မင်း ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် ကို အကြီးအကဲ အားလုံးက မြင် သွားလောက်ပြီလို့ ယုံကြည်တယ်"
"နောက်မှ တွေ့ကြ မယ်"
ပြောပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ် သွားသည်။
နီဝူရွှမ်း ရဲ့ အမူအရာ က ရှုပ်ထွေး နေသည်။ အမှားအယွင်းမရှိ ဘူးလို့ ထင်ထားတဲ့ အရာက ထန်ထျန်းရဲ့ လက် ထဲမှာ ကျရှုံး သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဒါက သူမ လုံးဝ မစဉ်းစား ခဲ့တဲ့ ကိစ္စပင်။
ဒီ သခင်လေး က ပျော်ရွှင်မှု ကိုသာ သိတဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တွေနဲ့ ကွဲပြား နေပုံရသည်။
စဉ်းစားနေတုန်းမှာ အလင်းတန်း တစ်ခု ကောင်းကင်ကနေ ကျဆင်းလာပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကို ဖုံးလွှမ်း လိုက်သည်။ ခဏအကြာမှာ ဒီနေရာကနေ ပျောက်ကွယ် သွားသည်။
စစ်ဆေးခြင်း တရားဝင် ပြီးဆုံး သွားပြီ
ထန်ထျန်း အပြင်ဘက် ကို ပေါ်လာတဲ့အခါ တောက်ပတဲ့ ရွှေရောင် အလင်း တစ်ခုက သူ့ကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်း လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့လက်ထဲက ဘုရင်အလံ က အားကောင်းတဲ့ စွမ်းအား တစ်ခုရဲ့ ဆွဲဆောင်မှု နဲ့ တောအုပ် အပြင်ဘက်က ကျောက်ပြား တစ်ခုဆီကို ပျံသန်းသွားသည်။
ဘုရင်အလံ က ကျောက်ပြား ရဲ့ အပေါ်ဆုံး မှာ စိုက် ထားပြီး ထန်ထျန်းရဲ့ နာမည် ကလည်း ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် ရွှေအလံ နဲ့ ငွေအလံ ရရှိခဲ့တဲ့ တပည့် တွေကလည်း ထန်ထျန်းရဲ့ အောက် မှာ သူတို့ရဲ့ နာမည် တွေကို ပြထားသည်။
"တကယ်ပဲ ထန်ထျန်း က ဘုရင်အလံ ကို ရရှိသွားတာပေါ့ "
"သူ ဘယ်လို ရ သွားတာလဲ"
" ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက် က ဘုရင်အလံ ကို ရတော့ လျှို့ဝှက် ပြီး သူ့ကို ရောင်း လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်"
" မင်း ရဲ့ ချဉ်နေ တဲ့ လေသံ ကို ကြည့်ပါအုံး။ မင်း မှာ အရည်အချင်းရှိရင် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက် သန်းတစ်ရာ ကို ဆုငွေ ပေးလိုက်ပါလား..."
တပည့် တွေက တီးတိုး ပြောဆိုကြသည်။ စစ်ဆေးခြင်း ရဲ့ ဖြစ်စဉ် က နည်းနည်း မထင်မှတ် ထားပေမယ့် ရလဒ် ကတော့ မျှော်လင့် ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက် အများကြီးရဲ့ ဆွဲ ဆောင်မှု ကို ခုခံ နိုင်သူ အလွန်နည်းသည်။
"အစ်ကိုထန် အောင်ပွဲ နဲ့ ပြန်လာတာ ဂုဏ်ယူ ပါတယ်"
ပြန်လာပြီးနောက် ဝမ်ကျိယွီ က ပြုံး ပြီး ပြောသည်။
ထန်ထျန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "မတော်တဆ သေးသေးလေး ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ချောချောမွေ့မွေ့ တော့ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်ကွာ "
ဝမ်ကျိယွီက ပြုံးကာ "မင်း ရဲ့ နာမည် က တောင်ဘက် တောင်ထိပ် မှာ လုံးဝ နာမည်ကြီး သွားပြီ"
"ဒါပေမဲ့ ဘုရင်အလံ ရခဲ့ရင်တောင် အကြီးအကဲ တွေက မင်း ကို လာရှာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ အဲဒီ အသက်ကြီးပြီး ပျင်းရိတဲ့သူ တွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ သန့်စင်သူ လို့ ထင်ပြီး ငါ တို့လို ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တွေကို အထင်သေး ကြတယ်"
ထန်ထျန်းက ဂရုမစိုက် ဘဲ "ကိစ္စမရှိဘူး။ အပျော်ပါပဲကွာ " ဟု ပြောသည်။
ကိုယ်ပိုင်တပည့် အဖြစ် လက်ခံရတာမျိုးကို သူ စိတ်မဝင်စား ပေ။
သုံးစွဲမှုအမှတ် ပိုရရင် အရာအားလုံး ရှိလာမှာပင်။
ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ဒီနေရာကနေ ထွက်သွား ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ အနက်ရောင် ဂါဝန် ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ဦးက သူ့ရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ် လိုက်သည်။
"ထန်ထျန်း၊ နင့် ရဲ့ ဂုဏ်သတင်း ကို ကြားဖူးတာ ကြာပြီ "
အမျိုးသမီး က ထန်ထျန်းနဲ့ အရပ် အတူတူလောက်ပင်။ လှုပ်ရှားမှု တိုင်းမှာ အော်ရာ ပါ လွှတ်တတ်သည်။
ဒါက တောင်ဘက် တောင်ထိပ် ရဲ့ သခင်မလေး နှစ်ဉီး ထဲက တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ မိုရှောင်ရှောင်း ပင်။
"ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"
ထန်ထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ် သည်။
မိုရှောင်ရှောင်း က "နင် က ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်း အိမ် မှာ နေတာဆိုတော့ တောင်ဘက် တောင်ထိပ် ရဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ" ဟု ပြောသည်။
"အနာဂတ်မှာ အပြင်မှာ အခက်အခဲ တွေ့ရင် ကျွန်မ ရဲ့ နာမည် ကို ပြောလိုက်ရုံပဲ"
ထန်ထျန်း: ...
သောက်ကျိုးနဲ၊ ဒီလောက်တောင် အာဏာ ရှိ တာလား
"အင်း... ကျေးဇူးတင် ပါတယ်"
သူက တစ်ခဏ အတွင်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
ငါ တို့ နှစ်ယောက် ပထမဆုံး တွေ့ ဖူးတာ မဟုတ်လား
မိုရှောင်ရှောင်း ကတော့ ထူးဆန်း တယ်လို့ မခံစားရပေ။ "နင် က ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် ဖြစ်တာ မကြာသေးတော့ တောင်ထိပ်ငါးခု ရဲ့ အခြေအနေ ကို သိပ် နားမလည်သေးဘူး"
"တစ်လ ကြာရင် ပင်မတောင်ထိပ် မှာ တောင်ထိပ်ငါးခု ဖလှယ်ပွဲ ရှိတယ်။ အဲဒီကို နင် လည်း လာခဲ့"
ထန်ထျန်းက ထပ်မံ တိတ်ဆိတ် သွားသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘေးက ဝမ်ကျိယွီ က အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှား နေပုံရပြီး ထန်ထျန်းကို ချက်ချင်း သဘောတူ ဖို့ လျှို့ဝှက် အချက်ပြသည်။
"ကောင်းပါပြီ"
ထန်ထျန်းက ပြောသည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော် ... ဘယ်လို သွား ရမလဲ။ ဖိတ်စာ တွေ ဘာတွေ မလိုဘူးလား"
မိုရှောင်ရှောင်း က စိတ်အေးလက်အေး ပြောသည်။ "ကျွန်မရဲ့ နာမည် ကို ပြောလိုက်ရုံပဲ"
ပြောပြီးနောက် သူမက ချက်ချင်း လှည့် ပြီး ထွက်သွားသည်။
ထန်ထျန်း အံ့အားသင့် သွားသည်။ မင်း ရဲ့ နာမည် က စွယ်စုံရ တာလား ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီး တာလား
သူ အံ့သြ နေတဲ့ အကြည့် အောက်မှာ မိုရှောင်ရှောင်း က သူမရဲ့ လက်အောက်ခံ တွေနဲ့အတူ ထွက်သွားသည်။
သူမရဲ့ အနောက် က အဖွဲ့ ထဲမှာ ထန်ထျန်းက ရင်းနှီးတဲ့ ပုံရိပ် တစ်ခုကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒါက ခုနကမှ စစ်ဆေးခြင်း ပြီးဆုံး သွားတဲ့ နီဝူရွှမ်း ပင်။
"ရှင် က အရမ်း သန်မာ တယ်"
"အခွင့်အရေး ရရင် ကျွန်မ ရှင် နဲ့ မျှတတဲ့ တိုက်ပွဲ တစ်ခုကို ရင်ဆိုင် ဖို့ အရမ်း မျှော်လင့်မိ တယ်"
နီဝူရွှမ်း က စကား တစ်ခွန်း ချန် ခဲ့ပြီး မိုရှောင်ရှောင်း နဲ့အတူ ထွက် သွားလေ သည်။
ထန်ထျန်းက နှာခေါင်း ကို ပွတ်သည်။
မမျှော်လင့်ပဲ သူပေးတာ သူပြန်ရလိုက်တာပဲ ပင်။
ဒီ နှစ်ယောက် ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား က ပုံစံခွက် တစ်ခုတည်းကနေ ထုတ်ထားသလိုပင်။
ခေါင်းခါပြီး ထန်ထျန်းလည်း ကုရှောင်းရွှယ် တို့နဲ့အတူ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွား လိုက်သည်။