ပြင်ပနှလုံးသားမိစ္ဆာ

အန်းယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့အရင်ထွက်သွားကြ၊ ကျွန်မ သူနဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောဦးမယ်"

အန်းရွှယ်သည် ထန်ရွှမ်အာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"ငါ မင်းကို သုံးမိနစ်ပဲ အချိန်ပေးမယ်"

ဤသို့ဖြင့် သူသည် အခြားလူများကို ဆေးရုံခန်းထဲမှ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

“ယန်အာ…” ထန်ရွှမ်အာက အော်ခေါ်လိုက်သည်။

အန်းယန်က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။

“ကလေးတွေကို ချီပါရစေ"

ကလေးမလေးနှစ်ယောက်ကို အန်းယန်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပို့ပေးပြီးနောက် ထန်ရွှမ်အာသည် ခံစားချက်များဖြင့် ငိုချင်စိတ်ပေါက်လာသည်။ အန်းယန်သည် သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှ နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ သမီးလေးနှစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီလျက် မျက်ရည်များ စမ်းရည်ကဲ့သို့ စီးကျလာသည်။

ပြီးနောက် သူမသည် ငိုရှိုက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရွှမ်အာ၊ အကြီးမလေးကို ရွှယ်ရှန်းလို့ နာမည်ပေးပြီး အငယ်လေးကို ရွှယ်နျန်လို့ နာမည်ပေးလိုက်ပါ"

ထန်ရွှမ်အာသည်လည်း ငိုရှိုက်လာသည်။

"ယန်အာ..."

အန်းယန်သည် ကလေးမလေးနှစ်ယောက်၏နဖူးကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်ပြီးနောက် ထန်ရွှမ်အာ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ရွှမ်အာရယ် ငါတောင်းဆိုတာ အရမ်းများနေပြီဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခု ငါ့မှာ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အပ်နှံရမယ့်လူမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ နင့်ကိုပဲ တောင်းဆိုပါရစေ"

"စိတ်မပူပါနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပါ့မယ်လို့ ငါ ကတိပေးပါတယ်" ထန်ရွှမ်အာက ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ အန်းရွှယ်၏ စိတ်မရှည်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မြန်မြန်လုပ်"

အန်းယန်သည် သမီးလေးများ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ပြီးနောက် အလွန်ဝန်လေးစွာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"နှစ်ယောက်လုံး အန်တီရွှမ်အာရဲ့ စကားကို နားထောင်ရမယ်နော်။ ဖေဖေနဲ့ မေမေ ပြန်လာတာကို စောင့်နေကြနော် နားလည်ကြလား"

နောက်ဆုံးတွင် အန်းရွှယ်နှင့် အခြားလူများသည် အန်းယန်ကို လူနာတင်ယာဉ်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်ပြီးနောက် ဆေးရုံမှ မောင်းထွက်သွားကြသည်။ ထန်ရွှမ်အာသည် ကလေးမလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ကာ ထွက်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် အနက်ရောင် ၀တ်စုံ၀တ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်စုသည် ဆေးရုံခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထန်ရွှမ်အာက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ရှင်တို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

"မိန်းကလေး၊ ဒါက မင်းကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ အခုချက်ချင်း ဖယ်လိုက်" ခေါင်းဆောင်အမျိုးသားက ခက်ထန်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလာသည်။

ထန်ရွှမ်အာက မှင်သက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားသောကြောင့် အနောက်ဘက်ရှိ ကလေးပုခက်နှစ်ခုကို အကာအကွယ်ပေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့တွေ... ရှင်တို့တွေ တော်တော်ရက်စက်ကြတာပဲ မွေးကင်းစကလေးနှစ်ယောက်တောင် မငဲ့ညှာကြဘူးလား"

"ဟား၊ အထက်အမိန့်က ရှင်းတယ်။ ဒီကလေးတွေက စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတယ်တဲ့ စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတော့ သူတို့ သေရမှာပဲ။ အခု ဘေးဖယ်လိုက်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းပါ သူတို့နဲ့ လိုက်သွားရလိမ့်မယ်"

ထန်ရွှမ်အာသည် ကြောက်လန့်နေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ စိတ်မယိမ်းယိုင်ခဲ့ပေ။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားများသည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီးနောက် လှုပ်ရှားရန် အရှေ့တိုးလာကြသည်။ ဤအချိန်တွင် တစ်လျှောက်လုံး ဘေးမှကြည့်နေသော ရွှယ်အန်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ကနဦးတွင် အရာအားလုံးကို သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ့တွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသွင်သဏ္ဍာန်မရှိသည့်အတွက် ဤအိပ်မက်အတွင်း မည်သည်ကိုမျှ ဝင်မစွက်ဖက်နိုင်ဘဲ နံဘေးမှ တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ ဤအဖြစ်အပျက်များစွာသည် ရွှယ်အန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ထိုအချိန်တွင် အန်းယန်၏ကိုယ်ဝန်သည် ခုနစ်လကျော်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ရွှယ်အန်း ပျောက်ဆုံးမှုသည် လမစေ့ဘဲ ကလေးမီးဖွားစေခဲ့သည့်အပြင် ခွဲစိတ်ခန်းတွင်ပင် သေဆုံးလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် ပြန်လည်မွေးဖွားပြီး လေးနှစ်အကြာမှသာ ဤအရာအားလုံးကို ထန်ရွှမ်အာထံမှ သူ သိရှိခဲ့ရသည်။ ရွှယ်အန်းသည် တစ်ချိန်က မေးခဲ့ဖူးသော်လည်း အန်းယန်က အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို တမင်ရှောင်တိမ်း၍ တချို့တလေကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းသည် ယခုအချိန်မှသာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအကြောင်းအရာများကို အပြည့်အ၀ မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ရွှယ်အန်းသည် ကနဦးတွင် စဉ်းစားဉာဏ်ရှိစွာ ပြုမူနိုင်ခဲ့သော်လည်း အန်းယန်က သမီးနှစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီကာ နှလုံးသားနာကျင်ရသည့်စကားများ ပြောနေခြင်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သတိမမူဘဲ မျက်ရည်များဝဲလာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအချိန်မှစ၍ ငိုကြွေးလာခဲ့သည်။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ အားရကျေနပ်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြီးနောက် မမြင်နိုင်သည့် ဧရာမလက်ကြီးသည် အိပ်မက်ထဲတွင် အခြေအနေများကို ပြောင်းလဲညွှန်ပြနေပုံပေါ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မွေးခါစ သမီးလေးနှစ်ယောက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အမှန်တကယ် ဒုက္ခပေးတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရွှယ်အန်းသည် စိတ်မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည်လည်း ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လာသည်။

"သွားသေလိုက်"

ရွှယ်အန်းက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ သူ၏အမျက်ဒေါသအောက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားများ ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သို့သော် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် အိပ်မက်အကူးအပြောင်းများ တစ်ဖန်ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။

ရွှယ်အန်း၏စိတ်အာရုံများ ခေတ္တငေးငိုင်သွားပြီးနောက် အာရုံပြန်ကပ်လာသည့်အခါ ခွဲစိတ်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရောက်ရှိနေကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် စင်္ကြံ၏ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလျက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ခွဲစိတ်ခန်းတံခါးကို ပွင့်လာပြီးနောက် ဆရာဝန်တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။

"လူနာ မိသားစုဝင်က ဘယ်သူလဲ"

ရွှယ်အန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်၍ ဆရာဝန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“မိခင်က သွေးထွက်လွန်ပြီး ဆုံးသွားပါပြီ"

"ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးလည်း မွေးပြီးပြီးချင်း အောက်ဆီဂျင်မလုံလောက်တော့ ဆုံးသွားပါတယ်"

"မိခင်ရော ကလေးတွေရော ဆုံးသွားပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့လည်း ထပ်တူဝမ်းနည်းရပါတယ်"

ဤစကားများသည် ရွှယ်အန်းကို တူတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထိမှန်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်ကာ သွေးများပင် အန်ထွက်လာစေသည်။

"မဟုတ်ဘူး...မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ယန်အာက ငါ့ကိုထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ရွှင်ဆုံးရလူဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့အချိန်ထိ ငါ့ကို စောင့်နေမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ" ရွှယ်အန်းသည် တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မိခင်ရော ကလေးတွေရော သေပြီ။ ခင်ဗျား အလောင်းတွေကို ယူမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ကျုပ်တို့ ဒီအတိုင်းလွှင့်ပစ်လိုက်မယ်" ဆရာဝန်၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းလက်သွားပြီးနောက် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် မည်သည်ကို မကြားသကဲ့သို့ ဆရာဝန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းအနောက်တွင် အနက်ရောင်မြူများ ပေါ်ပေါက်လာကာ ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားမြှောင်တစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာသည်။ ဓားမြှောင်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို တိတ်တဆိတ် ဖြတ်သန်း၍ ရွှယ်အန်း၏နောက်ကျောကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

'နှလုံးသားမိစ္ဆာဓားသွား'

တစ်ခါထိုးစိုက်ခံရသည်နှင့် ရွှယ်အန်း၏နှလုံးသားနယ်မြေ လုံးလုံးလျားလျား ကွဲအက်ကာ သူသည် နှလုံးသာမိစ္ဆာ၏ကျေးကျွန်တစ်ယောက်ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျီလဲ့မြို့တော်အတွင်း ဟင်းချက်နည်းများ စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာနေသော အန်းယန်သည် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် သူမကို ပြင်းထန်သည့် နိမိတ်ဆိုးများ လွှမ်းခြုံလာသည်။ ဤခံစားချက်သည် အန်းယန်၏အမူအရာကို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ အနီးနားတွင် ကစားနေကြသော ရှန်ရှန်နှင့် နျန်နျန်တို့သည်လည်း ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထငိုလာကြသည်။

"ဖေဖေ"

"ဖေဖေ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ"

အန်းယန်သည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း စိတ်ကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းလိုက်သည်။ သူမသည် နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုများကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တခဏအတွင်းမှာပင် စည်းတံဆိပ်များ၏ သံကြိုးများဖြင့် ဖုံးအုပ်သွားလေသည်။ သို့သော် အန်းယန်သည် သူမ၏ အရောင်အဝါများ ချိပ်ပိတ်ခံလာရသည့်အချိန်တွင် နတ်အာရုံများ ထုတ်လွှတ်ရန် ကျင့်ကြံမှုအားလုံးကို စုစည်းလိုက်သည်။ ဤနတ်အာရုံသည် ရိုးရှင်း၍ စကားလုံးနှစ်ခွန်းသာ ပါဝင်ခဲ့သည်။

"ယောက်ျား"

သို့သော် ယင်းရိုးရှင်းသော စကားနှစ်ခွန်းသည် ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးများနှင့် နှလုံးသားမိစ္ဆာ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို ဖြတ်ကျော်ကာ အိပ်မက်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်နေသော ရွှယ်အန်း၏ နှလုံးသားသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ရွှယ်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။ ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် သူ၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် နှလုံးသာမိစ္ဆာဓားသွားသည် ရွှယ်အန်းအနောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ကျောဘက်ကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ နှလုံးမိစ္ဆာဓားသွားကို သူ၏လက်ဖြင့် ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ဓားသွားကို ထိန်းချုပ်ထားသော အနက်ရောင်မြူခိုးများ တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသော အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ မင်းက ဘယ်လိုများ သတိပြန်ရလာမှာလဲ"

ယခုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ထိတ်လန့်မှုများ ဒေါသစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အန်းယန်၏ ခေါ်သံကြောင်းသာမဟုတ်ပါက၊ သူသည် နှလုံးသားမိစ္ဆာ၏ အစီအစဥ်များအနက် သားကောင်ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နှလုံးမိစ္ဆာဓားသွားကို ပြင်းထန်စွာ အားစိုက်၍ လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက မဟာအိပ်မက်ဓားဘုရင် ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မပြောနဲ့ အင်မော်တယ်သခင်အဆင့်ကို ထိနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်နဲ့တောင် ခင်ဗျားလို အစွမ်းရှိတဲ့ နှလုံးသားမိစ္ဆာမျိုး ဖန်တီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကျုပ် ထင်တာမမှားရင် ခင်ဗျားက အပြိုင်စကြဝဠာအပြင်ဘက်က ပြင်ပနှလုံးသားမိစ္ဆာပဲဖြစ်ရမယ်။ ကျုပ် ပြောတာမှန်တယ် မဟုတ်လား"