ခင်ဗျား ဒီနေ့ ဘယ်လိုသေချင်လဲဆိုတာ ကျုပ်ကို ပြော

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျား အခု သေလို့ရပြီ"

လော့စံချီ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် အလွန်ထိတ်လန့်နေသည့် အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရွှယ်အန်း၊ သတ်ဖြတ်တယ်ဆိုတာ ကန့်သတ်ချက်ရှိသေးတယ်ကွ။ ဒါ့အပြင်၊ ကျုပ် လက်နက်ချအညံ့ခံပြီးပြီလေ။ ဘာလို့ ကျုပ်ကို သတ်ချင်နေရသေးတာလဲ"

ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လက်နက်ချတာနဲ့ ခင်ဗျားကို သေခြင်းတရားကနေ ကယ်တင်နိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူ ပြောလဲ။ ကျုပ်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ရင်တောင် မလုံလောက်ဘူး"

လော့စံချီက ဒေါသဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသည်။

"ရွှယ်အန်း၊ မင်းက မတရားသဖြင့် အုပ်စိုးတဲ့လူပဲ၊ ကျုပ်က မင်းကို တကယ်ကြောက်နေမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"မတရားသဖြင့် အုပ်စိုးတယ်တဲ့လား" ရွှယ်အန်းက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ရာ၊ သူ၏အသံသည် အလွန်ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေတာကြောင့် လူတိုင်း၏ အမူအရာကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

"ဒီနေ့မှာ မတရားသဖြင့် အုပ်စိုးခြင်းဆိုတဲ့ တကယ့်အပြုအမူကို ကျုပ် ပြမယ်"

ရွှယ်အန်း၏ စကားများ ကျဆင်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြီးမားသော မန္တန်များ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားစွာ ကျယ်ပြန့်လာ၍ လော့စံချီဆီ ပြိုကျလာသည်။ လော့စံချီသည် ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာမြေကြီး၏ နိယာမကဲ့သို့သော မန္တန်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ထိတ်လန့်စွာ ထအော်လိုက်ပြီးနောက် နှလုံးသားထဲတွင် ၎င်းကို ခုခံရန် ခွန်အားရှာမတွေ့သဖြင့် အနောက်လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေသည်။ သို့သော် သူသည် မိုင်အနည်းငယ်မျှသာ ထွက်ပြေးပြီးနောက် မန္တန်အပေါ်တွင် သက်တန့်ရောင်ကဲ့သို့ ဖြာထွက်နေသော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားကာ လော့စံချီ၏ အနောက်သို့ တိုက်ရိုက် ချီတက်လာသည်။

“မဟုတ်ဘူး” လော့စံချီသည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်၍ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရောင်စုံအလင်းတန်းများသည် သူ့ကို တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေးမပေးဘဲ ကျောပြင်ကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားသည်။ လော့စံချီသည် မီတာတစ်ရာအကွာထိ လွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် မြေပြင်သို့ ပြန်ကျလာသောအခါ ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထွက်လာသည်။

လော့စံချီ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒါက ဘယ်လို မန္တန်မျိုးလဲ”

ရွှယ်အန်းသည် လက်များကို နောက်ကျောတွင် ပစ်ထားစဉ် ဘာသိဘာသာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ် လည်းမသိဘူး၊ ဒီအတိုင်း ကြုံရာကျပန်း ဆွဲလိုက်တာ။ ခင်ဗျား ဒီလောက်တောင် ခံနိုင်ရည်မရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မမျှော်လင့်ထားဘူး"

"ဘာ" လော့စံချီသည် ဒေါသစိတ်ကြောင့် နောက်ထပ် သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လာသည်။

ဤမျှ အစွမ်းထက်သော မန္တန်သည် ရွှယ်အန်းကြုံရာကျပန်း ရေးဆွဲခဲ့သော အရာမျိုးဖြစ်လေသလော။ လော့စံချီသည် ၎င်းဖြစ်စဉ်ကို လုံးလုံးလျားလျား မယုံကြည်နိုင်ပေ။ သို့သော် ရွှယ်အန်း၏စကားများသည် အမှန်တရားများဖြစ်သည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ မန္တန်များသည် သဘာဝအလျောက် တုံ့ပြန်လေ့ရှိသည်။ ပြောင်းလဲမှုအားလုံးသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ယန္တရားများဖြစ်ကြသည်။

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ ပေါ့လျော့သော ရေးဆွဲမှုဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံတာအိုနိယာမ၏ အရိပ်အမြွက်များ ထည့်သွင်းကာ ၎င်းကို အကန့်အသတ်မဲ့သော စွမ်းအားများဖြင့် ပြီးပြည့်စုံအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်သာ ရွှယ်အန်းသည် မည်သည့် မန္တန်စည်းမျဉ်းကိုမျှ တင်းကျပ်စွာ မလိုက်နာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လော့စံချီ၏ နားလည်မှုသည် မြင့်မားသည်ဟု မဆိုနိုင်သောကြောင့် ဤအရာအားလုံးကို သဘာဝအတိုင်း သဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏အကြည့်များ ပြန့်ကျဲလာကာ ရွှယ်အန်းကို ဒေါသစိတ်နှင့် ခါးသီးမှုအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ရွှယ်အန်း၊ မင်း သိပ်ပြီးမာန်တက်မနေနဲ့။ ကျုပ်ကို သတ်ရင် သွေးကွန်ရက်တောင်တန်းက မင်းကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဤသို့ဖြင့် လော့စံချီက ရုတ်တရက် သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းသွေးများ လေထဲတွင် ပေါင်းစည်းပြီးနောက် မန္တန်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရွှယ်အန်း၏ လက်မောင်းကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

"ဟားဟား၊ ရွှယ်အန်း၊ ကျုပ်ရဲ့ ဟွမ်ချွမ်အမှတ်အသားနဲ့ဆိုရင် မင်း ဒီတစ်သက်လုံး သွေးကွန်ရက်တောင်တန်းရဲ့ လက်ကနေ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟားဟားဟားဟား... အား…"

လော့စံချီသည် လည်ချောင်းကို တစ်စုံတစ်ခုက ဖမ်းဆုပ်ထားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ငေးငိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဟွမ်ချွမ်အမှတ်အသားကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက ၎င်းကို ငုံ့ကြည့်၍ သူ၏လက်ဖြင့် ပုတ်ချလိုက်သည်။ အနီရင့်ရောင် အမှတ်အသားသည်လည်း လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒီလိုလှည့်ကွက်လောက်နဲ့များ။ အရင်ကဆို ဒါမျိုးကို ငြီးငွေ့လာတဲ့အထိ ကျုပ် ကစားခဲ့ဖူးတယ်။ ရော့ ဒီမှာ ပြန်ယူလိုက်"

ရွှယ်အန်းသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် အမှတ်အသားသည် လော့စံချီ၏ နဖူးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားသည်။ ထိုအခါ လော့စံချီသည် အလွန်နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လာသည်။

"ရွှယ်အန်း မင်း ကျုပ်ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

"ခင်ဗျားတို့လို နတ်မျိုးဆက်တွေမှာ အသက်ကယ်ဆယ်နိုင်မယ့် ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတွေရှိတယ်ဆိုတာ ကျုပ် သိတယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားရဲ့ နတ်အာရုံထဲမှာ အမှတ်အသား လုပ်လိုက်တာ။ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် ခင်ဗျား တခြားခန္ဓာကိုယ်ငှားပြီး လူဝင်စားရင်တောင် ကျုပ် ခင်ဗျားကို ပြန်ရှာပြီး ပြန်သတ်လို့ရပြီ" ရွှယ်အန်းက ပြောသည်။

ရွှယ်အန်း၏စကားများသည် လော့စံချီသည် ရေခဲတွင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ သူသည် ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် ကြံစည်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အထူးတလည် မထိတ်လန့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုမူ ရွှယ်အန်း၏ စကားများသည် သူ့အပေါ် ရေအေးများ လောင်းချလိုက်သည့်နှယ် အလွန် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေသည်။

"နတ်ဆိုးလိုကောင်။ ကျုပ်တို့ သွေးကွန်ရက်တောင်တန်းက ခင်ဗျားကို ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့လို့ ကျုပ်တို့ကို ဒီလိုဆက်ဆံရတာလဲ"

"ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့လို့လဲ ဟုတ်လား၊ စီဟွာမြို့က လုရီယွမ်ကို ကြားဖူးလား"

ဤအမည်ကိုကြားလိုက်သောအခါ လော့စံချီသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကာ သူ၏မျက်လုံးများသည်လည်း ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“မင်းက…”

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ်ပဲ"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အဲဒီနေရာကို အပြိုင်စကြာဝဠာကနေ ခွဲထုတ်လိုက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းလို အစွမ်းထက်တဲ့လူမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်လာနိုင်ရတာလဲ"

"ကြည့်ရတာ ခင်ဗျား နည်းနည်းသိထားပုံပဲ။ ဟုတ်တယ် ကျုပ်က အဲဒီနေရာကပဲ၊ စီဟွာမြို့ပေါ် သွေးကွန်ရက်တောင်တန်းကတင်နေတဲ့ အကြွေးတွေအားလုံးကို ကျုပ် စုဆောင်းလိုက်မယ်" ရွှယ်အန်းက ဘာသိဘာသာ ပြောလိုက်သည်။

လော့စံချီသည် ဆွံ့အနေသည်။ ရွှယ်အန်းက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် လော့စံချီ၏ဦးခေါင်းထက်တွင် ပျံဝဲနေသည့် မန္တန်သည် ကျယ်လောင်စွာ ကျဆင်းလာသောကြောင့် သူ့ကို သွေးအိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ ကွေ့ယီနယ်မြေ၏ အထင်ရှားဆုံး မဟာမန္တန်ပညာရှင် လော့စံချီသည် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဤအရာအားလုံး ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြောပါဦး ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုသေချင်လဲ။ ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ ဆန္ဒတွေကို ကျုပ် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်"

လော့စံချီသေဆုံးမှုကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသော လူအများအပြားသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူငယ်အုပ်စိုးရှင် ယဲ့ချုံရှန်းသည် ပို၍ ဒေါသထွက်နေသည်။

"ရွှယ်အန်း၊ ခင်ဗျား အစွမ်းထက်တာကို ကျုပ် ဝန်ခံတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျုပ်ကို လုပ်ချင်သလိုလုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ကျုပ်..."

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"နားငြီးလိုက်တာ"

ဤသို့ဖြင့် အရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သောအခါ ရွှယ်အန်းသည် ယဲ့ချုံရှန်းအရှေ့တွင် ချက်ချင်းပင် ပေါ်ပေါက်လာသည်၊ ပြီးနောက် သူ၏လက်ကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။

ဘုံး

အလွန်ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားခဲ့သော ယဲ့ချုံရှန်းသည် ခုခံရန်ပင် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ဘဲ ထိုရိုက်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် လွင့်ပျံသွားလေသည်။ ပြီးနောက် သူသည် လေထုထဲတွင် သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်၍ မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး ခင်ဗျား…”

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏အထက်တွင် တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာကာ အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့် သူ့ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လာသည်။ ယဲ့ချုံရှန်းသည် ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ မြေပြင်နှင့် တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။ လက်ဖဝါးချက်တစ်ချက်နှင့် လက်သီးချက်တစ်ချက်ဖြင့် ယဲ့ချုံရှန်း အလွန်ဂုဏ်ယူခဲ့သော နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်သည် အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားသည်။ သူသည် ထိုအချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် အားအင်ချိနဲ့စွာ လှဲလျောင်းနေ၍ အမြင့်တွင် ပျံသန်းနေသည့် ရွှယ်အန်းကို နောင်တများဖြင့် ငေးငိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။

ထိုအချိန်မှသာ သူနှင့် ထိုအမျိုးသားကြားက ကွာဟချက်များ မည်မျှ ကြီးမားသည်ကို အမှန်တကယ် နားလည်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုအမျိုးသားကို အကြိမ်ကြိမ် နှိုးဆော်ကာ သေကြောင်းကြံစည်ရန် သတ္တိရှိခဲ့သည်။ သူသည် အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းခံချင်သော်လည်း စကားပင် မပြောနိုင်သောကြောင့် ဗလုံးဗထွေးအသံများဖြင့် ရွှယ်အန်းကို တောင်းဆိုနေသော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ကြည့်နေနိုင်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ လက်ညှိုးကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏နဖူးကို ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု တည့်တည့်ထိုးဖောက်သွားကာ မြေပြင်နှင့် ထိုးစိုက်သွားလေသည်။ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာကာ မြေပြင်ဧရိယာတစ်ဝိုက် စွန်းထင်းသွား၏။ ယဲ့ချုံရှန်း၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ သူ၏မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသည့် အရိပ်အမြွက်များ ပြသနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ဤသို့ သေဆုံးသွားရခြင်းကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်ပုံရသည်။ ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သခင်လေးသည် ချက်ချင်း သုတ်သင်ခံလိုက်ရ၏။

ရွှယ်အန်းသည် အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ထူးခြားသော ပါရမီရှင်နှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့လေသည်။ ဤကြီးမြတ်သော နတ်စွမ်းအင်သည် နေရာတစ်ခုလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ အထူးသဖြင့် ကျန်းဟုန်ရိပ်မြုံပိုင်ရှင် လီဟန်ချင်းနှင့် ကြာဖြူကဲ့သို့သော ဂျူနီယာ ရှင်းသန့်နန်တို့သည် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆရာနှင့်တပည့်နှစ်ဦးစလုံး ချွေးစေများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ရွှယ်အန်းကို မော့မကြည့်ဝံ့သောကြောင့် ခေါင်းများငုံ့ထားကြသည်။ သို့သော် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သည့် အရာများရှိနေသည်။ ရွှယ်အန်းသည် ဆရာ တပည့်နှစ်ဦးဆီ လှည့်ကြည့်၍ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြောပါဦး၊ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုသေဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"