တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ သက်ကယ်အိမ်

ရွှယ်လွေ့လီသည် ကြာဖြူကဲ့သို့ ဂျူနီယာထံမှ အဓိပ္ပါယ်မဲ့သော စကားများကို ထပ်မကြားချင်တော့သောကြောင့် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ရှင်းသန့်နန်၏ မျက်လုံးများတွင် မုန်းတီးမှု အရိပ်အမြွက်များ ထုတ်ဖော်ပြသလာပြီးနောက် ထိုဓားချက်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူမသည် ရေထဲမှ ခုန်ထွက်လာသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားလေသည်။

သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် ဤဘေးအန္တရာယ်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူးဟု သူမ မယုံကြည်ပေ။ ရွှယ်လွေ့လီသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ဓားကို အပြင်းအထန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်သည်။ ဓားအလင်းရောင်သည် ရှင်းသန့်နန်ဆီ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားသည်။ ရှင်းသန့်နန်သည် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ဓားကိုရှောင်တိမ်းပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ သို့သော် သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် အေးစက်သော ခံစားချက်ကို ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားသည်။

ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ ရင်ဘတ်တွင် ဓားတစ်ချောင်း ထိုးစိုက်နေကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ပြီးနောက် သူမ၏ ခွန်အားများ ယုတ်လျော့လာ၍ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ရှင်းသန့်နန်တစ်ယောက် သွေးများ ဆက်လက် အန်ထုတ်နေစဉ် ရွှယ်လွေ့လီက သူမအနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ချိန်က နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ ငါ့ထက်သာလွန်ခဲ့ပေမယ့် နင့်ရဲ့နှလုံးသားနယ်မြေက ငါ့ကို လိုက်မမှီနိုင်ဘူး၊ ငါ နင့်ကို မသတ်ရင်တောင် နင် ဆယ်နှစ်အတွင်း နှလုံးသားမိစ္ဆာကြောင့် ရူးသွပ်ပြီး သေရမှာပဲ"

ရှင်းသန့်နန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလာ၍ သူမ၏ ခွန်အားကို စုဆောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ... ဒါကို လက်မခံဘူး"

ဤသို့ဖြင့် သူမ မျက်လုံးများမှ အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်ကာ သေဆုံးသွားလေသည်။ ရွှယ်လွေ့လီသည် သူမ ဘေးတွင် ခေတ္တတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် မဟာအိပ်မက်များ၏ အပျက်အစီးများထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့သူများအားလုံး ပျက်သုဉ်းသွားကြသည်။

"ဒီအပျက်အစီးတွေထဲ လူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရောက်လာရလောက်အောင် အထဲမှာ ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေရှိနေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်" ရွှယ်အန်းသည် ရွှယ်လွေ့လီနှင့် ကျီလဲ့သူတော်စင်တို့ကို နန်းတော်ထဲသို့ ဦးဆောင်၍ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

အတွင်းတွင် ခမ်းနားဆန်းကြယ်သော ရတနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ခန်းမတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းများကို မြင်ဖူးလေ့ရှိသော ဤပြိုင်ဘက်ကင်း အမျိုးသမီးများပင် ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်သာ လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ခန်းမကြီးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အတွင်းဘက်တွင် သေးငယ်သော နန်းတော်တစ်ခုရှိနေသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် စုဆောင်းထားသည့် ရတနာများသည် အပြင်ဘက်က ရတနာများထက် ပို၍တန်ဖိုးရှိပေသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် အနည်းငယ်မျှ မတုန်လှုပ်ဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ခန်းမကြီး ခုနစ်ခုကို ဆက်တိုက်ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ဤခန်းမ ခုနစ်ခုတွင် အဖိုးတန်ရတနာအများအပြား စုပုံထားကြသည်။ အခန်းတစ်ခုစီရှိ ရတနာတိုင်းသည် ပထမအခန်းများရှိ ရတနာများထက် အလွန်အဖိုးတန်လှသည်။ အထူးသဖြင့် သတ္တမအဆင့်ရှိ ကြမ်းပြင်များသည် အရည်အသွေးမြင့် အင်မော်တယ်သလင်းကျောက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။ အကယ်၍ ဤနေရာတွင် အခြားသောသာမန် ကျင့်ကြံသူသာဖြစ်ခဲ့ပါက၊ ၎င်းတို့သည် ခြေတစ်လှမ်းမှ ရွေ့လျားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် ၎င်းတို့ကို သေချာပင် မကြည့်ရှုဘဲ ဤနန်းတော်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ပြီးနောက် လေးလံသောတံခါးတစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့အရှေ့တွင် အခြားသော နန်းတော်တစ်ခု ရှိမနေဘဲ တောင်ကတုံးတစ်ခုသာရှိနေသည်။ တောင်ကတုံး၏ထိပ်တွင် အလွန်စုတ်ပြတ်သတ်နေသော သက်ကယ်တဲလေးတစ်ခုရှိနေသည်။ ဤသက်ကယ်တဲလေးသည် ခမ်းနားသော နန်းတော်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လုံးလုံးလျားလျား ကွဲပြားနေ၍ လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုဖြင့်ပင် လွင့်ထွက်သွားနိုင်ပုံရသည်။

ရွှယ်အန်းနှင့် အခြားလူများသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလိုက်စဉ် ၎င်းတို့အနောက်ရှိ နန်းတော်များ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ပြိုကျပျက်စီးလာကာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ကျီလဲ့သူတော်စင်နှင့် ရွှယ်လွေ့လီတို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"အဲ့ဒါတွေအားလုံးက ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဝင်လာပြီး အဲဒီရတနာတွေရဲ့ လှည့်ဖြားမှုကို ခံလိုက်ရတာနဲ့ သူတို့တွေအထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေလိမ့်မယ်" ရွှယ်အန်းက ပေါ့လျော့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ၎င်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတို့သည် ထိုရတနာများကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း လောဘတက်သော အတွေးများ မထားရှိခဲ့ကြပေ။ မဟုတ်ပါက၊ သူတို့သည်လည်း ကြီးလေးစွာ ပေးဆပ်ရပေလိမ့်မည်။

"ဒါဆိုရင် ရတနာကရော" ရွှယ်လွေ့လီက မေးလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် တောင်ထိပ်ရှိ သက်ကယ်အိမ်ကို မော့ကြည့်ကာ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ့ထဲမှာ"

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်မရွေး ပြိုလဲသွားနိုင်ဟန်ရှိသည့် သက်ကယ်အိမ်ကို ကြည့်၍ ဆွံ့အနေကြသည်။ ၎င်းအနက် မည်မျှရှားပါးသော ရတနာမျိုးရှိနိုင်မည်နည်း။ သက်ကယ်အိမ်အရှေ့သို့ ၎င်းတို့သုံးဦး ရောက်ရှိလာသောအခါ ရွှယ်လွေ့လီ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်ကာ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“ဒီဓားရည်ရွယ်ချက်…”

သက်ကယ်အိမ်အတွင်းရှိ မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်အတွင်းမှ အိုမင်းနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်လာခဲ့၊ ငါ မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာနေပြီ"

ရွှယ်လွေ့လီ၏ မျက်နှာတွင် လေးနက်သော ရိုသေလေးစားမှုများကို ပြသလာသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ ၎င်း၏အသွင်အပြင်နှင့် မတူညီဘဲ သက်ကယ်အိမ်၏အတွင်းပိုင်းသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသည်။ သို့သော် ဤမျှကျယ်ဝန်းသော အခန်းတွင် မည်သည့်ပရိဘောဂမျှ မရှိပေ။ အခန်း၏ အလယ်ရှိ တရားထိုင်ကူရှင်တစ်ခုနှင့် ထိုကူရှင်ပေါ်ရှိ အရိုးစုနှင့် ဆင်တူသည်အထိ ပိန်ပါးနေသော အဘိုးအိုတစ်ယောက်သာရှိနေသည်။

အဘိုးအိုသည် အရိုးပေါ်အရေတင်ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများသည် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည့်အတွက် တိုက်ရိုက် အကြည့်ချင်းဆုံရန် ခက်ခဲစေသည်။ သူသည် ရွှယ်လွေ့လီနှင့် ကျီလဲ့သူတော်စင်တို့ကို ဦးစွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဖျတ်ခနဲ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရှဲ့ကျန်းဟုန်နဲ့ ချူးလဲ့လဲ့ရဲ့ ဆက်ခံသူတွေနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မမျှော်လင့်ထားဘူး"

ဤနာမည်နှစ်ခုကို ကြားသောအခါ ရွှယ်လွေ့လီနှင့် ကျီလဲ့သူတော်စင်တို့နှစ်ယောက်စလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အဘိုးအိုပြောခဲ့သည့် ထိုအကြီးအကဲများသည် ၎င်းတို့သက်ဆိုင်ရာဂိုဏ်းများကို တည်ထောင်ခဲ့သူများဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြသည်။

"အကြီးအကဲက မဟာအိပ်မက်ဓားဘုရင် ဖန်းရှန်ကျွယ်လား" ရွှယ်လွေ့လီက ရိုသေလေးစားစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မဟာအိပ်မက်ဓားဘုရင်၊ ဖန်းရှန်ကျွယ်"

အဘိုးအိုသည် ထိုနာမည်ကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ရေရွတ်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် အရိုးစုကဲ့သို့ ပိန်ပါးသောကြောင့် သူ၏ ထိုအပြုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

"နှစ်ထောင်ချီနေပြီ။ မင်းသာ ထုတ်မပြောခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျုပ် ကိုယ့်နာမည်ကိုတောင် မေ့သွားနိုင်တယ်"

၎င်းတို့၏ မှန်းဆချက်များကို အတည်ပြုနိုင်သွားသောအခါ စိတ်ပြင်ဆင်မှု ပြုလုပ်ထားသော ရွှယ်လွေ့လီ၏အမူအရာပင် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ မဟာအိပ်မက်ဓားဘုရင်သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း ခုနစ်ထောင် ရှစ်ထောင်ကျော်တွင် ကျော်ကြားခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့ သိရှိထားကြသည်။ သူသည် အင်မော်တယ်သခင်အဆင့်ကို စိန်ခေါ်နိုင်သည့် ထိပ်တန်း စစ်မှန်အင်မော်တယ်အဆင့်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံထားရသော်လည်း ထိုအဆင့်သို့ အမှန်တကယ် မတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။

လူတစ်ဦးသည် စစ်မှန်အင်မော်တယ်အဆင့်တွင် ရပ်တန့်သွားသရွေ့ နောက်ဆုံးတွင် ကျဆုံးရပေလိမ့်မည်။ အချို့သော စစ်မှန်အင်မော်တယ်များသည် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် အနှစ်ငါးထောင်ကြာသည်အထိ နေထိုင်နိုင်ကြပါက ၎င်းတို့ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်တည်မှုများအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် မဟာအိပ်မက်ဓားဘုရင်သည် ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပုံရသည်။ ဤအချက်သည် သူမကို သဘာဝအတိုင်း အံ့အားသင့်စေသည်။ ဖန်းရှန်ကျွယ်သည် စကားလုံးအချို့ကို တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်ပြီးနောက် ဘေးနားတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော ရွှယ်အန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“လူငယ်လေး၊ မင်းက ဒီသုံးယောက်မှာ ကျုပ် ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်တဲ့ တစ်ယောက်တည်းသောလူပဲ၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ရွှယ်အန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အပြုံးဖြင့် စူးစမ်းလေ့လာပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"နှလုံးသားမိစ္ဆာကို ခင်ဗျားရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေကိုသုံးပြီး ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ချိပ်ပိတ်တယ်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အခုအချိန်ထိ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ ခင်ဗျားရဲ့အသွေးအသားနဲ့ နတ်အာရုံကို ချိပ်ပိတ်ခဲ့ရတော့ တကယ့်ကို ခံစားခဲ့ရမှာပဲ"

ဤစကားလုံးများသည် မဟာအိပ်မက်ဓားဘုရင် ဖန်းရှန်ကျွယ်၏ နတ်အာရုံကို စူးရှစွာ တောက်ပသွားစေသည့်အပြင် နေရာတစ်ခုလုံးကို ဓားရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားစေသည်။ ရွှယ်လွေ့လီနှင့် ကျီလဲ့သူတော်စင်နှစ်ယောက်စလုံး ညည်းညူ၍ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် သူ၏မျက်နှာကို လေပြည်လေညင်းများ တိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့သာ ပြုမူနေခဲ့သည်။

ဖန်းရှန်ကျွယ်က ရွှယ်အန်းကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"လူငယ်လေး၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သိနေတာလဲ"

ရွှယ်အန်းသည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အနက်ရောင် အရောင်အဝါများကို ပြသလိုက်သည်။

“ဒါ… ဒါက…” ဖန်းရှန်ကျွယ်သည် အေးခဲတောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ပြင်ပနှလုံးသားမိစ္ဆာပဲ ကျုပ် သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီ"

ဖန်းရှန်ကျွယ်၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွား၍ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်ပြီးနောက် ရွှယ်လွေ့လီနှင့် ကျီလဲ့သူတော်စင်တို့ကို မြင်ကွင်းမှ ထုတ်ဖယ်လိုက်သည်။

"ကျုပ် သိချင်မိတယ်။ လုံ့လဝီရိယ စိုက်ထုတ်ခဲ့ပေမယ့် ဒီသေလုမြောပါးအခြေအနေမှာပဲ မျောလွင့်နေတဲ့အပြင် သေချာပေါက်လည်း ခင်ဗျား အဆင့်ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်တာကို... ဒီတော့ဒါတွေအားလုံးက ဘာအတွက်များလဲ" ရွှယ်အန်းက ပေါ့လျော့စွာ မေးလိုက်သည်။