လင်းယွမ်ရှန်းနှင့် အဘွားကြီးလင်းတို့ သေဆုံးခြင်း

လင်းရှောင်ယွဲ့ တုန်လှုပ်သွား၏။ ပြီးနောက် မျက်နှာထားမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

"အော်" ဟု တစ်ခွန်းသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းယွမ်ရှန်းနှင့် အဘွားကြီးလင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး မရှိတော့ဘူးလား။ မရှိတော့လျှင်လည်း မရှိတော့ဘူးပေါ့၊ သူမနှင့် သိပ်မပတ်သက်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အမူအရာ အေးစက်နေသည်ကို မြင်သော် ကျောက်ဖူသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို စိုးရိမ်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"လင်းမိသားစု အကြီးဆုံးအိမ်နဲ့ ဒုတိယအိမ်က လူတွေက အဘိုးကြီးလင်း (လင်းသာ့ချွေ့) ကို ခေါ်ပြီး လျိုအိမ်တော်ကို လာရှာကြတယ်။ သခင်မကြီးကို တောင်းပန်စကား လာပြောချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်..."

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာထားသည် အေးစက်သွားပြီး ချက်ချင်း မကျေမနပ်ဖြင့် ကျောက်ဖူကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ခုနက သူမ တွေးနေမိသည်မှာ မိမိမရှိသည့် ဤအချိန်ကာလအတွင်း လင်းမိသားစု အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်တို့ အလုပ်ရုံသို့ သွားရောက် ပြဿနာရှာကြသည်မှာ လုံလောက်အောင် ရောင့်တက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ယခု သူမမိခင်ထံသို့ လာရောက် ရှာဖွေရဲသည်အထိ သတ္တိကောင်းသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ အချိန်များ ကြာမြင့်သွားသဖြင့် သူတို့သည် သူမ၏ နည်းလမ်းများကို မေ့လျော့သွားကြပြီလား။

ကျောက်ဖူသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး..."

လေသံမှာ ထိတ်လန့်နေ၏။ ဤကိစ္စသည် သူ ကောင်းမွန်စွာ မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သခင်မကြီးအား လင်းမိသားစုဝင်များ၏ အသံကို ကြားသွားစေခဲ့သည်။ ပြီးတော့ လင်းမိသားစုဝင်များကို သူ မောင်းထုတ်လိုက်သော်လည်း သခင်မကြီးဘက်မှ ဤကိစ္စကို သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာထက်တွင် စိတ်မရှည်သော အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"အခု ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲ"

ကျောက်ဖူသည် မျက်နှာထက်တွင် ခက်ခဲသော အမူအရာ ပေါ်လာ၏။

"သခင်မကြီးက... သခင်မကြီးက လျိုအိမ်တော် အပြင်ဘက်က လှုပ်ရှားသံကို ကြားသွားပြီး လင်းမိသားစုက လူတွေနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပါတယ်" ဟု ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ကျောက်ဖူသည် အလျင်အမြန် ကိုယ်ကို ထပ်မံ ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား လက်နှစ်ဖက်ယှက် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ပေါ့ဆမှုပါ။ လင်းမိသားစုဝင်တွေကို ကြိုတင် မမောင်းထုတ်မိဘဲ သူတို့ကို သခင်မကြီးရဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်းရှိနေတာကို အနှောင့်အယှက်ပေးစေမိခဲ့ပါတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ကျွန်မအမေက ဘယ်လို ပြောလိုက်လဲ"

ကိစ္စမှာ ဖြစ်ပွားပြီးပြီဖြစ်ရာ ထပ်မံ၍ အပြစ်တင်ပြောဆိုနေလျှင် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။ အဓိကမှာ ဒီကိစ္စကို ဦးစွာ ဖြေရှင်းရန် ဖြစ်၏။

"သခင်မကြီးက ပြောပါတယ်။ ကိစ္စကို သခင်မလေး ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီး ဖြေရှင်းမယ်တဲ့။ တိတိကျကျ ဘယ်လို လုပ်မလဲ ဆိုတာကို သခင်မလေး ဆုံးဖြတ်တဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်မယ်တဲ့"

သခင်မကြီး၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ နူးညံ့ပြီး စိတ်ထား ကောင်းမွန်လှ၏။ အမှန်အတိုင်း ဆိုရလျှင် ထိုစဉ်က သခင်မကြီး ပေါ်ထွက်လာသဖြင့် သူ ချွေးပြန်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သခင်မကြီးက လင်းမိသားစုဝင်များ၏ တောင်းပန်မှုကို လက်ခံလိုက်ပြီး လင်းမိသားစုဝင်များကို ခွင့်လွှတ်ကာ သခင်မလေးထံသို့ ပြဿနာများ ယူဆောင်လာမည်ကို အလွန် စိုးရိမ်ခဲ့၏။ သို့သော် ရလဒ်မှာမူ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤစကားကို ကြားမှ အမူအရာ အနည်းငယ် ဖြေလျော့သွား၏။

"သိပြီ။ လူလွှတ်ပြီး မြင်းလှည်း ပြင်ခိုင်းလိုက်။ ကျွန်မတို့တွေ သာ့ရှီရွာကို ပြန်မယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့က ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ မိခင်သည် သူမအတွက် တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း စဉ်းစားပေးသဖြင့် သဘာဝအတိုင်း လင်းမိသားစုဝင်များကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမမိခင်သည် စိတ်နှလုံး နူးညံ့ရာ ဤခဏတွင် စိတ်ထဲ၌ သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာ၏။

"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ကျောက်ဖူက ပြန်ဖြေပြီး အလျင်အမြန် ထွက်သွား၏။

ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ဒါဆို မမကျိုး၊ နောက်ဆို မမ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ အနားယူလိုက်ပါဦး။ အလုပ်ရုံဘက်မှာ ကျွန်မ ရှိတယ်"

ကျိုးရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ဗိုက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

"အင်း။ ကိစ္စ ရှိရင် ဟိုင်အိမ်တော်ကို လူလွှတ်ပြီး ငါ့ကို အကြောင်းကြားလိုက်။ ရက်နည်းနည်းလောက် အနားယူလိုက်ရင် ငါ အဆင်ပြေလောက်ပါပြီ"

ယခုမှာ သွေးခုန်နှုန်း အနည်းငယ် မတည်ငြိမ်သဖြင့် လူကြီးမင်းရွှီက သူမအား အချိန်ကာလ တစ်ခုအထိ အနားယူရန် မှာကြားထား၏။ သို့သော် သူမ ခံစားရသလောက်တော့ အကောင်းကြီးပင်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးဟန်ဖြင့် ကျိုးရှီကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ဘာကို ရက်နည်းနည်းလောက် အနားယူရမှာလဲ။ မမ ဟိုင်အိမ်တော်ကို ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အနားယူနေပါ။ အစ်မနဲ့ ကိုကြီးဟိုင်က ဒီရတနာလေးကို မနည်း ကြိုးစားပြီးမှ ရခဲ့တာ၊ ဘာ ထိခိုက်မှုမှ ရှိလို့ မဖြစ်ဘူး။ အရင်တုန်းက ကျွန်မ မသိလို့ ထားလိုက်တော့။ အစ်မကိုယ်တိုင်က ကိုယ့်အခြေအနေကို သိသိကြီးနဲ့ ချင်းယွမ်ခြံကို လူလွှတ်ပြီး ကျွန်မကို အကြောင်းမကြားခဲ့ဘူး။ ကံကောင်းလို့ ဘာကိစ္စမှ မဖြစ်တာ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မက အပြစ်သား ဖြစ်သွားမှာ"

ဤသို့ပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်၏။

ကျိုးရှီသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး စကားပြန်ရန် အားနာသွား၏။ ညီမလေး ပြောသလောက် ပြင်းထန်စရာအကြောင်း ရှိပါ့မလား...

"တော်ပါပြီ၊ ခဏနေရင် ရှန်းရှန်းကို မမကို ဟိုင်အိမ်တော် ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်။ ကျွန်မကတော့ သွားမှရတော့မယ်"

ဤသို့ပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထရပ်လိုက်၏။

ကျိုးရှီသည် အလျင်အမြန် လိုက်၍ ထရပ်လိုက်၏။

"ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ တခါတည်း ပြန်လိုက်တော့မယ်။"

"အင်း"

ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးသား အတူတကွ လျိုအိမ်တော်ကြီးမှ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။ လင်းရှောင်ယွဲ့ အသုံးပြုမည့် မြင်းလှည်းကို ဦးစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်၏။ တံခါးမကြီးမှ ထွက်သည်နှင့် ကျောက်ဖူနှင့်အတူ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီးနောက် သာ့ရှီရွာသို့ အလျင်စလို ပြန်လာခဲ့၏။

.....

သာ့ရှီရွာ လျိုအိမ်တော်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် မာရှီသည် ကြိုဆိုရန် ရောက်ရှိလာပြီး မျက်နှာထက်တွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှု ပါဝင်နေ၏။ သူမမိခင်သည် နောက်ဘက် ခြံဝန်းတွင် ရှိကြောင်း သိရှိရသဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အစေခံအား နေ့လယ်စာ သွားရောက် ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဘက် ခြံဝန်းသို့ လျိုရှီကို သွားရှာလေသည်။

လျိုရှီ၏ အခန်းတံခါး အပြင်ဘက်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်၏။

အခန်းထဲတွင် ပန်းထိုးစင်အနီး၌ ငိုင်တွေ ထိုင်နေသော လျိုရှီသည် လျင်မြန်စွာ လန့်နိုးလာပြီး သတိပြန်ဝင်လာခဲ့၏။

"ဘယ်သူလဲ" ဟု အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် တံခါးဝသို့ လှမ်းမေးလိုက်၏။ သူမကို လာရောက် မနှောင့်ယှက်ရန် မှာကြားထားသည် မဟုတ်လား။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အသံကို ကြားသော် စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှု အနည်းငယ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

"အမေ၊ သမီးပါ"

ပြီးနောက် စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ချိုသာသော လေသံဖြင့် အခန်းတံခါး အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်၏။

အခန်းထဲမှ လျိုရှီ၏အမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး စိတ်ထဲမှ စိတ်ခံစားချက်များကို အလျင်အမြန် ဖိနှိပ်လိုက်၏။ ပြီးနောက် ထရပ်လိုက်သည်။

"လာပြီ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် တံခါးဝသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကာ သမီးဖြစ်သူအတွက် တံခါး သွားဖွင့်ပေးလိုက်၏။

တံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် လျိုရှီသည် မိမိအား တောက်ပစွာ ပြုံးပြနေသော သမီးငယ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒီအချိန်၊ သမီးက လျိုအိမ်တော်ကြီးမှာ ရှိနေရမှာ မဟုတ်လား။ ဘယ်လို ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်လာတာလဲ"

သမီးငယ်၏ ဤအမူအရာကို မြင်သော် လျိုရှီ၏ စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသည် ချက်ချင်း အတော်အတန် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး လျိုရှီ၏လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"လူတွေက အိမ်တိုင်ရာရောက် လာရှာနေကြပြီလေ။ ကျွန်မအမေ့ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကိုတောင် လာနှောင့်ယှက်နေကြတာ သမီးဖြစ်တဲ့သူက ပြန်မလာလို့ ဖြစ်မလား"

ဤသို့ပြောရင်း လျိုရှီကို ချစ်စဖွယ် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

လျိုရှီသည် ကြားသော် အမူအရာသည် အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်သောက အရိပ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွား၏။

"သူတို့ သမီးကို သွား အကြောင်းကြားတာလား"

ပြီးနောက် အခန်းတံခါး အပြင်ဘက်သို့ မကျေမနပ် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ချွဲနွဲ့သကဲ့သို့ လျိုရှီ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး လျိုရှီကိုခေါ်ဆောင်၍ လှည့်ကာ အခန်းအတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွား၏။

"သူတို့ရဲ့တာဝန်က အမေ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ဖို့ပဲ။ အခုလိုကိစ္စ ဖြစ်လာတော့ သမီးကို အကြောင်းကြားတာ ဘာမှားလို့လဲ"

လျိုရှီကို တွဲ၍ ကုတင်ဘေးသို့ သွားရောက် ထိုင်စေပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းလှည့်ကာ လျိုရှီကို ကြည့်လိုက်၏။

"အမေ၊ လင်းမိသားစုရဲ့ ဒီကိစ္စက အမေ့ကို ခက်ခဲစေခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

လျိုရှီ၏အမူအရာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွား၏။ သမီးငယ်၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ ပြီးနောက် လက်ဆန့်၍ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"အမေ ထင်တာကတော့ လူတွေလည်း သေသွားကြပြီ။ အကြွေးတွေလည်း ကျေသင့်ပြီပေါ့။ သူတို့က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးအဖေရဲ့..."

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သော် လျိုရှီသည် ဆက်မပြောတော့ပေ။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ အမေ မပြောခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်။ လင်းမိသားစုရဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ အမေတို့တွေ အရင်ကတည်းက ပြောထားပြီးသားပဲ။ သမီး ဆုံးဖြတ်တဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်မယ်" ဟု လျိုရှီက ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အမူအရာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွား၏။ အမူအရာ သိပ်မကောင်းလှသော သူမအမေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ကာ သူမလက်ကို သူမအမေ၏လက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။

"အမှန်တော့ တကယ်သာ အငြိုးအတေးတွေကို ဖြေရှင်းချင်ရုံ သက်သက်ဆိုရင်ပေါ့။ အရင်တုန်းက သမီးတို့တွေကို အဆိုးဆုံး အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့ အဘွားကြီးလင်း၊ လင်းလန်ဟွာ နဲ့ လင်းယွမ်ရှန်းတို့ သေသွားကြပြီ။ အဖေ့ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး သမီးတို့တွေ အဲ့ဒီ အမုန်းတရားတွေကို လက်လျှော့လိုက်လည်း ကိစ္စတော့မရှိပါဘူး"

လျိုရှီသည် ကြားသော် ချက်ချင်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး၊

"ဒါပေမဲ့ လင်းမိသားစု တောင်းဆိုတာက အဲ့လောက် မရိုးရှင်းဘူး"

လျိုရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး၊

"ဘယ်လို ပြောလိုက်တာလဲ" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့အား အလေးအနက် မေးလိုက်၏။

သူမသည် သူမ၏ ကွယ်လွန်သွားသော ခင်ပွန်းမျက်နှာကို ထောက်ထား၍ လင်းမိသားစုနှင့် အငြိုးအတေးများ ဖြေရှင်းလို၏။ သို့သော် ဤသည်မှာ သမီးငယ်အား သူတစ်ပါး၏ ကြံစည်ခြင်းကို ခံရမည်ကို တွေ့မြင်လိုသည်ဟု ကိုယ်စားမပြုပေ။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတုန်းက လင်းလောင်စစ်ရဲ့ ဇနီးက တို့ အလုပ်ရုံကို အလုပ်လာဆင်းတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက မမကျိုးက သူ့လူက ရိုးသားတယ်။ သဘောထားလည်း ကောင်းတယ်ဆိုတာ တွေ့လို့ သူ့ကို ချန်ထားလိုက်တယ်..."

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လင်းမိသားစု စတုတ္ထအိမ် အလုပ်ရုံသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လင်းမိသားစု အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်တို့ ငြိမ်သက်ခြင်း မရှိတော့သည့် ကိစ္စကို လျိုရှီအား လျင်မြန်စွာ ပြောပြလိုက်၏။

လျိုရှီသည် ကြားပြီးမှ သတိရလာသည်မှာ ခုနက လင်းမိသားစုဝင်များ တောင်းပန်ရန် လာရောက်စဉ် အဘိုးကြီးလင်းနှင့် လင်းမိသားစု အကြီးဆုံးအိမ်၊ ဒုတိယအိမ်မှ လူများသာ လာရောက်ကြပြီး စတုတ္ထအိမ်မှ လူများမှာမူ ပေါ်ထွက်လာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"လင်းလောင်စစ်ရဲ့ ဇနီးက နားလည်သိတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ လင်းလောင်စစ်က ဒီလို ဇနီးမျိုး ရှာတွေ့တော့ လူက ပြုပြင် ပြောင်းလဲသွားပြီ။ အမေ ကြည့်လေ။ သမီး သူတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ခဲ့ဖူးလို့လား"

လျိုရှီက ခေါင်းခါလိုက်၏။ သမီးငယ်သည် ကျိုးရှီအား လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို ချန်ထားခြင်းမှ တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့သလို ပြီးနောက်တွင်လည်း လင်းလောင်စစ်အား အလုပ်ရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှ တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်း လင်းမိသားစု စတုတ္ထအိမ် အိမ်ဆောက်လိုသော် သမီးငယ်ဘက်မှ ကျိုးရှီအား ငွေချေးငှားခြင်းမှ တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ အမှန်ပင် လင်းလောင်စစ် လင်မယားနှစ်ယောက်ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။

"ဒါပေမဲ့ လင်းမိသားစု အကြီးဆုံးအိမ်နဲ့ ဒုတိယအိမ်က မတူဘူး။ အသိ မရှိဘူး။ အခွင့်အရေး ယူဖို့ကိုပဲ တစ်သမှတ်တည်း တွေးနေကြတာ"

အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်ကို အကြောင်း ထုတ်ဖော် ပြောမိသဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာထက်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

"လင်းလောင်စစ် လင်မယားနှစ်ယောက်ကို မျက်နှာချိုသွေးလို့ မအောင်မြင်တော့ အလုပ်ရုံကိုတောင် လာရှာသေးတယ်။ အလုပ်ခေါ်ဖို့ တာဝန်ယူထားတဲ့ လူကို လိုက်နှောင့်ယှက်နေကြတာ။ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ မမကျိုးက နေမကောင်းတာနဲ့ ကြုံသွားတော့ အောက်က လူတွေက သွားမနှောင့်ယှက်ရဲကြဘူး။ သမီးတို့တွေက သည်းခံနေတယ်လို့ သူတို့ကိုတောင် ထင်သွားစေခဲ့တယ်။ ဒီနေ့တော့ သမီး အိမ်မှာ မရှိတုန်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး လင်းသာ့ချွေ့ကို ခေါ်ပြီး အိမ်တိုင်ရာရောက် လာကြသေးတယ်"

လျိုရှီသည် သမီးငယ်က "လင်းသာ့ချွေ့" ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံးကို ထည့်သွင်း ပြောကြားသည်ကို ကြားသော် မျက်မှောင်များ မိမိကိုယ်မိမိ မသိလိုက်ဘဲ အနည်းငယ် ကြုတ်သွား၏။ ထိုသူသည် မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သမီးငယ်၏ အဘိုးဖြစ်ရုံသာမက သူမအတွက်လည်း အကြီးအကဲဖြစ်သည်။ သမီးငယ်က ဤသို့ အမည် တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ အနည်းငယ် မသင့်တော်ပေ။

သို့သော် စိတ်ထဲတွင် ဤသို့သော အတွေးများ ရှိနေသော်လည်း လျိုရှီသည် သည်းခံလိုက်ပြီး များများ မပြောခဲ့ပေ။ သမီးငယ် ပြောသည်မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိ၏။

လင်းမိသားစု အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်၊ အဘိုးကြီးလင်းအပါအဝင် ဤတစ်ကြိမ် အိမ်တိုင်ရာရောက် လာရောက်ခြင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်က မရိုးရှင်းပေ။ အမှန်တော့ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ခန့်မှန်းချက်များ ရှိနေ၏၊ မဟုတ်ပါက ကိစ္စသည် သူမ၏ သမီးငယ် ပြောသည်ကို နားထောင်ရမည်ဟု အခိုင်အမာဆိုမည် မဟုတ်ပေ။ ယခု ကြည့်ရသည်မှာ သူမ၏ အခိုင်အမာ ရပ်တည်ခဲ့မှုသည် မှန်ကန်ခဲ့၏။

"အမေ၊ ဒီလူတွေက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တဲ့ အချိန်ကျရင် အသေအလဲ တွယ်ကပ်ကြတယ်။ အဲ့ဒီလူက ကူညီလို့ မရဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ကူညီဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုတာ တွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း မျက်နှာ တစ်မျိုး ပြောင်းသွားကြတာ။ လူကို ရန်သူလိုတောင် သဘောထားကြသေးတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့က လျိုရှီကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ လင်းလောင်စစ် လင်မယားနှစ်ယောက်အပေါ် ဆက်ဆံတဲ့ ကိစ္စက အသက်ဝင်နေတဲ့ ဥပမာပဲ။ အရင်တုန်းက လင်းလောင်စစ် လင်မယားနှစ်ယောက်ကို ကူညီခိုင်းချင်တော့ ကျန့်ရှီနဲ့ တန့်ရှီက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အိမ်တိုင်ရာရောက် စားစရာတွေ လာပို့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငြင်းဆန်ခံရပြီးတဲ့နောက်မှာ ပို့လာတဲ့ စားစရာတွေကို အကုန် ပြန်ယူသွားကြတယ်။

ဒါက သာမန်လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စလား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးကတော့ အဲ့လောက် မျက်နှာပြောင် မတိုက်နိုင်ဘူး"

လျိုရှီသည် အနေရခက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူမ၏ ကျန့်ရှီနှင့် တန့်ရှီတို့အပေါ် နားလည်ထားမှုအရ နှစ်ဦးသား ဤသို့သော ကိစ္စမျိုး ပြုလုပ်သည်မှာ အမှန်တကယ် ထူးဆန်းခြင်း မရှိပေ။

"အဲ့ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ နှစ်ယောက်က ဒီလောက်နဲ့ မပြီးသေးဘူး။ ကိစ္စပြီးပြီးသွားတော့ လင်းလောင်စစ် လင်မယားနှစ်ယောက်ကို သွယ်ဝိုက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ကျိန်ဆဲနေကြတုန်းပဲ။ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆဲဆိုတဲ့ အမျိုးအစားပေါ့။ ပိုဆိုးတာက တန့်ရှီက ခြံဝန်းတံခါး အနောက်ဘက်မှာတောင် ချောင်းမြောင်းပြီး လင်းလောင်စစ်ရဲ့ ဇနီး ဖြတ်သွားတဲ့ အချိန်ကို စောင့်ပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံး ရေနဲ့ ပက်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သေးတယ်။

လင်းလောင်စစ်က အဲ့ဒီတုန်းက ဒေါသ အရမ်း ထွက်သွားလို့ တန့်ရှီကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်မိတာ။ ရလဒ်ကတော့ လင်းလောင်အာ့နဲ့ သူ့သားနှစ်ယောက် လက်ချက်နဲ့ သေမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်"

လျိုရှီသည် ကြားရသဖြင့် သက်ပြင်းချမိ၏။ ခုနက သူမ သမီးငယ်ထံမှ ဤကိစ္စများကို ကြားခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း အကြမ်းဖျင်းသာ သိရှိပြီး အကြောင်းရင်းကို မသိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ တကယ်ပဲ ဤသို့သော အကြောင်းရင်းကြောင့်သာ အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်တို့သည် စတုတ္ထအိမ်ကို ဤမျှ မုန်းတီးနေကြသည်ဆိုပါက တကယ်ကိုလွန်လွန်းပေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမမိခင်၏ တုံ့ပြန်မှုအပေါ် အလွန် ကျေနပ်သွား၏။

"ဒါကြောင့် လင်းလောင်စစ် လင်မယားနှစ်ယောက်က လင်းမိသားစု အိမ်မကြီးကနေ ပြောင်းထွက်ဖို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ဖြစ်နေကြတာ။ အိမ်အသစ် ဆောက်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြွေးတွေ ပတ်လည် ဝိုင်းသွားစေမယ်။ အိမ်အိုကြီးကလည်း ဈေးကောင်း မရဘူး ဆိုရင်တောင်မှပေါ့"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အတွေးထဲ နစ်မြုပ်နေသော အမူအရာ ဖြစ်နေသည့် သူမအမေကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်၏။

"အမေ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ လင်းလောင်စစ်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်က အိမ်ခြံမြေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းထုတ်၊ အကြွေးတင်ခံပြီး အိမ်အသစ် ဆောက်တာကိုတောင် သဘောတူတယ်။ လင်းမိသားစု အိမ်မကြီးက လူတွေ၊ ကိစ္စတွေနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေချင်ကြတာ။ သမီးတို့တွေကသာ လင်းမိသားစုဝင်တွေနဲ့ ဆက်ပြီး အဆက်အသွယ် လုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ပြဿနာကိုယ် ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့က မျက်နှာအပြည့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးဟန်ဖြင့် လျိုရှီကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

လျိုရှီသည် မိမိကိုယ်မိမိ မသိလိုက်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ဝင်းပသွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ စိတ်ခံစားချက်များကို ပြန်လည် ဖိနှိပ်လိုက်၏။

"ဒီလို ပြောရရင်၊ သမီးဘက်ကသာ နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေါ့ပေးလိုက်ရင် ကြာကြာ စောင့်စရာ မလိုဘဲ လင်းမိသားစု အကြီးဆုံးအိမ်နဲ့ ဒုတိယအိမ်က လူတွေက သမီးတို့အိမ်ရဲ့ နာမည်ကို အသုံးချပြီး အလုပ်ရုံထဲ ဝင်လာကြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီနောက် နောက်တစ်ဆင့်က အဆင့်အတန်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အလုပ်ရုံထဲမှာ အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျတာ၊ ထုတ်လုပ်မှုကို ဖျက်ဆီးတာတွေ လုပ်လာနိုင်ခြေ အရမ်း များတယ်"

လျိုရှီ၏ အမူအရာ ပျက်ယွင်းသွား၏။

"ဒါဆို လင်းမိသားစုနဲ့ ထပ်ပြီး အဆက်အသွယ် မလုပ်နဲ့တော့" ဟု အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ကလေးတွေ၏ ဖခင်အပေါ် အားနာရမည် ဆိုလျှင်လည်း အားနာရပါစေတော့။ သမီးငယ်သည် မလွယ်ကူဘဲ စီးပွားရေးကို ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေအထိ လုပ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ရာ လင်းမိသားစုဝင်များ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံရ၍ မဖြစ်ပေ။ ထို့အပြင် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကလေးတွေ၏ ဖခင်သာ ရှိနေပါက သမီးငယ်အတွက် သူတို့အား လင်းမိသားစုနှင့် ထပ်မံ အဆက်အသွယ် လုပ်ရန် သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ ဤအရာများကို တွေးမိသော် လျိုရှီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ခိုင်မာမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

"ဒီကိစ္စ၊ အမေ ဝင်မစွက်ဖက်တော့ဘူး။ သမီး ဘယ်လို လုပ်ချင်လဲ။ အဲ့ဒီအတိုင်းသာ လုပ်လိုက်တော့။ ပြီးတော့ အမေ သမီးကို ကတိပေးတယ်။ နောက်ဆို လင်းမိသားစုဝင်တွေကို ထပ်မတွေ့တော့ဘူး" ဟု လျိုရှီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် သူမကိုယ်တိုင်၏စရိုက်သဘာဝကို သိရှိပြီး သမီးငယ်ကို မကူညီနိုင်မှန်း သိ၏။ မကူညီနိုင်လျှင် ထားလိုက်ပါတော့။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေလျှင်လည်း ကောင်းနေပြီ။ သူမ၏ယခင်က စိတ်ပျော့ညံ့မှုကို ပြန်လည် တွေးတောမိသော် လျိုရှီသည် ဤခဏတွင် စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားမိ၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီ၏ အမူအရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် လှိုက်လှဲမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ လျိုရှီ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်၍ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ဆွဲယူလိုက်ပြီး လျိုရှီ၏ လက်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်၏။

"အမေ၊ အမေ အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့။ ကိစ္စတိုင်းမှာ သမီး ရှိနေတာပဲ"

"အင်း"

လျိုရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် တည်ငြိမ်သွားပြီး အေးချမ်းသွား၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီနှင့် ခဏမျှ စကားပြောပြီးမှ လျိုရှီနှင့်အတူ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။ ဤအချိန်တွင် နေ့လယ်စာသည်လည်း တော်တော်လေး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သားအမိ နှစ်ယောက် ကြာကြာ မစောင့်လိုက်ရဘဲ နေ့လယ်စာ သုံးဆောင်လိုက်ကြ၏။

သမီးငယ်က အတူတကွ ထမင်းစားပေးသည့်အပြင် မိမိ တစ်ဦးတည်းကို သီးသန့် အတူ ရှိနေပေးရာ လျိုရှီသည် ဤထမင်းတစ်နပ်ကို အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးခဲ့၏။

ထမင်းစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီနှင့် ခဏမျှ စကားပြောပြီး လျိုရှီကို နောက်ဘက် ခြံဝန်းသို့ ပြန်ပို့ပေးပြီးမှ လူများကို ခေါ်၍ အပြင်ထွက်လာခဲ့၏။

ယနေ့ ဖန်ထန်နှင့် ရှောင်ယန်တို့ နှစ်ဦးလုံး မရှိသဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ချန်ကိုသာ ခေါ်လိုက်၏။

ကျောက်ချန်မှာမူ အလုပ်ရုံသို့ သွားရောက်၍ ခွန်အားကြီးမားသော လူ ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်ကို အတူတကွ ခေါ်ဆောင်ပြီးမှ လင်းရှောင်ယွဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါကာ လင်းမိသားစုထံသို့ တခမ်းတနား သွားရောက်လေသည်။

လင်းမိသားစု အိမ်မကြီးသို့ ရောက်သည်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိမ်မကြီး၏ တံခါးမကြီးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အဖြူရောင် ပိတ်စများကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒီတစ်ခါတော့ ငွေကုန်ခံရဲသားပဲ" ဟု တစ်ခွန်း ရေရွတ်လိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တိုက်ရိုက် ခြေလှမ်း၍ တံခါးမှ ဝင်သွား၏။ ပြီးနောက် လူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်၍ လင်းမိသားစု အိမ်မကြီးသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းမိသားစု မျိုးဆက်ခွဲများအားလုံးသည် ခြံဝန်းတစ်ခုတည်းတွင် နေထိုင်ကြရာ အကြီးဆုံးအိမ်၊ ဒုတိယအိမ် နှင့် စတုတ္ထအိမ်စုတို့မှ လူများသည် လျင်မြန်စွာ အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားကြ၏။ ပြီးနောက် အိမ်အသီးသီးမှ လူများသည် အသီးသီး အိမ်မကြီးသို့ သွားရောက်ကြ၏။

....

လင်းမိသားစု အိမ်မကြီး။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အိမ်မကြီး၏ ဧည့်ခန်းမထဲ၌ အလောင်း နှစ်လောင်း ချထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုသူများမှာ အဘွားကြီးလင်းနှင့် လင်းယွမ်ရှန်းတို့ ဖြစ်ကြကာ ခေါင်းတလားပင် မရှိကြပေ။ ဧည့်ခန်းမ တံခါးဝတွင်မူ လင်းသာ့ချွေ့ တစ်ယောက်တည်းသာ မြေပြင်ပေါ် ထိုင်၍ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး အလွန်အမင်း အေးစက် ဆိတ်ငြိမ်လှ၏။

ကျောက်ချန်နှင့် လူတစ်စုသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် မျက်နှာထားများ အသီးသီး ရှုပ်ထွေးသွားကြ၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏အကြည့်သည် အိမ်အတွင်းဘက်သို့ တစ်ပတ် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင်မူ အေးစက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် ခုနက ထိုစကားကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းရပေတော့မည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ လင်းမိသားစုဝင်များ ဖြစ်ရာ ငွေအများကြီး ထုတ်သုံးရဲလျှင်သာ ထူးဆန်းပေတော့မည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ လူတစ်စု၏ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် လင်းသာ့ချွေ့ကို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုမှ လန့်နိုးလာစေခဲ့၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ လင်းသာ့ချွေ့၏မျက်ဝန်းများမှာ အမူအရာ များများစားစား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

"လာပြီလား" ပြီးနောက် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဟန်ဖြင့် တစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

ဤ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အမူအရာသည် ကြည့်ရသည်မှာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုပင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေ၏။ သူမ နောက်ဆုံးအကြိမ် လင်းသာ့ချွေ့ကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်မှာ အချိန် များများစားစား မကြာမြင့်သေးဟု ထင်မိ၏၊ ဒီအဘိုးကြီးသည် ဘယ်လိုကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး အသက်ဆယ်နှစ်စာလောက် အိုစာသွားရတာလဲ။

"အင်း"

စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသော ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့က တစ်ခွန်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"တခြားလူတွေ မရှိဘူးလား"

ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်၏။

တကယ်ကို လင်းမိသားစုဝင်များ လုပ်ဆောင်နိုင်သော ကိစ္စ ဖြစ်ပေသည်။ အဘိုးကြီးလင်း တစ်ယောက်တည်းအား အလောင်း စောင့်ခိုင်းထား၏။

***