လင်းမိသားစုဝင်များ၏ အကြံအစည်

လာခြင်းသည်လည်း လျင်မြန်သလို သွားခြင်းသည်လည်း မြန်ဆန်လှ၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းမိသားစု အိမ်မကြီး သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွား၏။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြသည်မှာ သူမ ဘယ်သောအခါကမျှ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ပင်။

အချိန်အတော်ကြာသော် လင်းလောင်အာ့သည် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ စကားပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကိစ္စ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ" ဟု အကြီးဆုံးလင်းအား စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် သာ့ရှီရွာတွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်လာခဲ့ကြပြီး ယခု သာ့ရှီရွာသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ကောင်းမွန်လာရာ သူတို့သည် သာ့ရှီရွာမှ ထွက်ခွာသွားလိုခြင်း မရှိကြပေ။

အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်မှ ကျန်ရှိသော လူများသည်လည်း အကြီးဆုံးလင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူတို့ အိမ်ထောင်စု နှစ်စုမှ လူများတွင် အကြီးဆုံးလင်းသည် အသက် အကြီးဆုံး ဖြစ်ရာ ယခု ဤသို့သော ကိစ္စ ဖြစ်ပွားလာသဖြင့် အားလုံးက အကြီးဆုံးလင်းအား အကြံဉာဏ်တစ်ခု ထုတ်ပေးနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေကြ၏။

အကြီးဆုံးလင်း၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်နေပြီး လင်းလောင်အာ့ကို မကျေမနပ် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ဘယ်လို လုပ်လို့ ရဦးမှာလဲ။ ငါတို့ အကြီးဆုံးအိမ်ကတော့ အချိန်တန်ရင် ပြောင်းရွှေ့သွားမှာပဲ။ မင်းတို့ကတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြည့်ကျက် လုပ်ကြတော့" ဤစကားကို ပြောချိန်တွင် အကြီးဆုံးလင်းသည် တန့်ရှီကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်လိုက်သေး၏။

'မိုက်မဲတဲ့ကောင်မ၊ ကိုယ့်အိမ်ကို ဒုက္ခပေးရုံနဲ့အားမရသေးလို့ ငါတို့အကြီးဆုံးအိမ်ကိုပါ ဆွဲထည့်သွားတယ်။'

တန့်ရှီသည် အကြီးဆုံးလင်း၏အကြည့်ကြောင့် လန့်၍ တွန့်သွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းလောင်အာ့သည်လည်း အကြီးဆုံးလင်း၏ လမ်းကြောင်းပေးမှုကြောင့် သူ့ဇနီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ တန့်ရှီ၏ခေါင်းငုံ့၍ ရှိုက်ငိုနေသော အမူအရာကို မြင်သော် စိတ်ထဲမှ အမည်မသိသော ဒေါသမီးသည် ချက်ချင်း တောက်လောင်လာ၏။ ပြီးနောက် လျှောက်သွားကာ ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် တန့်ရှီကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်လှဲချလိုက်လေသည်။

တန့်ရှီသည် နာကျင်သွားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဤသို့ ဆက်ဆံခြင်းကို ခံရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းခံစားရကာ ထပ်မံ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ 'တဝါးဝါး'ဖြင့် အကျယ်ကြီး ငိုယိုလိုက်လေတော့သည်။

ဤသို့ ငိုယိုလိုက်ခြင်းသည် လူအများကို ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားစေပြီး အထူးသဖြင့် လင်းလောင်အာ့ ကသ်။ လင်းလောင်အာ့သည် အမှန်တကယ်ပင် ထပ်မံ၍ ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး တန့်ရှီ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ထပ်မံ ကန်ကျောက်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တန့်ရှီသည် ရှောင်တိမ်း၍ မရဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် လင်းလောင်အာ့၏ ကန်ကျောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ပို၍ ဆိုးရွား နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ကယ်ကြပါဦး။ ဝါး... သာ့ရှန်း၊ ရှောင်ရှန်း၊ ကယ်ကြပါဦး။ ဝါး..." ခင်ပွန်းဖြစ်သူက မိမိအား ဆက်လက် ရိုက်နှက်ဦးမည်ကို မြင်သော် တန့်ရှီသည် အလျင်အမြန် ငိုယို အော်ဟစ်ရင်း သူမ၏ သားနှစ်ယောက်ထံသို့ အကူအညီ တောင်းလိုက်၏။

လင်းသာ့ရှန်းနှင့် လင်းရှောင်ရှန်းတို့သည် တန့်ရှီ၏ အကူအညီ တောင်းသံကို ကြားသော် မျက်နှာထားများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သို့သော် ယခု သူတို့ ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲများသည် အားလုံး သူတို့၏အမေကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့ရသည်ကို ပြန်တွေးမိသဖြင့် နှစ်ဦးသား၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရှေ့သို့ တိုး၍ တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။

လင်းလောင်အာ့က ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် သူမကို ထပ်ပြီးကန်ကျောက်ရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တန့်ရှီသည် ဆက်လက်၍ အော်ဟစ် ငိုယိုလိုက်၏။ "ဝါး... သာ့ရှန်း၊ ရှောင်ရှန်း၊ ဝါး..."

'သားတွေ၊ ငါ့ရဲ့သားနှစ်ယောက်ကတောင် ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘူးလား။ သူတို့အဖေက အမေ့ကို အရှင်လတ်လတ်ရိုက်သတ်မှာကို ရပ်ကြည့်နေကြတော့မှာလား။'

ထိုသို့တွေးမိသော် တန့်ရှီသည် သူမတစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်လာပြီး အင်အား မရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

'ငါဘာများမှားခဲ့လို့လဲ။ ငါဘယ်လိုဝဋ်ကြွေးတွေများ ဖန်တီးမိခဲ့လို အခုလို အဆုံးသတ်ရတာလဲ။'

ခဏအကြာတွင် အဆက်မပြတ် ထပ်မံ၍ ကန်ကျောက်ခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခြင်း အကြိမ်အနည်းငယ် ခံရပြီးနောက် တန့်ရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် ထပ်မံ အော်ဟစ် ငိုယိုခြင်း မပြုတော့ပေ။ အသားတုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ် မှောက်လျက် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ရှိုက်ငိုနေ၏။

လင်းလောင်အာ့က နောက်တစ်ကြိမ် တန့်ရှီအပေါ် သူ့ဒေါသများကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် လင်းသာ့ရှန်းက နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ဖွင့်လာခဲ့သည်။

"တော်လောက်ပြီ အဖေ။ ထပ်ရိုက်ရင် အမေ့ကို အဖေ တကယ် ရိုက်သတ်မိတော့မယ်"

လင်းလောင်အာ့သည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် လင်းသာ့ရှန်းနှင့် လင်းရှောင်ရှန်းတို့ မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ မြေပြင်ပေါ်မှ ထိုသူသည် မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သူတို့၏ အမေ ဖြစ်ရာ အမှန်တကယ် မရှိတော့ပါက သူတို့အပေါ် သက်ရောက်မှု မသေးလှပေ။

ဟုတ်သည်၊ ဤအချိန်တွင် လင်းသာ့ရှန်းနှင့် လင်းရှောင်ရှန်းတို့သည် တန့်ရှီအပေါ် လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။ အိမ်မခွဲမီက တန့်ရှီ၏ မိုက်မဲမှုကြောင့် သူတို့ ဒုတိယအိမ်၏ ကိုယ်ပိုင် စုဆောင်းငွေ အားလုံးကို လင်းလန်ဟွာ၏ လိမ်လည်ခြင်း ခံခဲ့ရ၏။ အိမ်ခွဲပြီးနောက် သူမသည် အမှီးကုပ်၍ နေထိုင်ရမည်ကိုပင် မသိခဲ့ပေ။ အကြီးဆုံးအိမ်မှ ကျန့်ရှီကိုပင် အတုယူပြီး စတုတ္ထအိမ်ကို သွားရောက် ရန်စခဲ့၏။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့ လင်းလောင်စစ်ကို ရိုက်နှက်မိပြီး ငွေ လျော်ပေးခဲ့ရ၏။ ယခုမူ သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုပင် နှုတ်ဖြင့် သွားရောက် စော်ကားခဲ့ပြန်သည်။ မိသားစုတစ်စုလုံးနှင့် အကြီးဆုံးအိမ်မှ လူများကိုပါ ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီး သာ့ရှီရွာမှ မဖြစ်မနေ ပြောင်းရွှေ့ရတော့မည်။ ဤသို့ မိုက်မဲသော အမေမျိုးကို သူတို့ တကယ်ပဲ မတော်စပ်ချင်တော့ပေ။

အခုချိန် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နေရာတွင် ရှိမနေသဖြင့် လင်းသာ့ရှန်းနှင့် လင်းရှောင်ရှန်းတို့၏ အတွေးများကိုလည်း မသိရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ ရှိနေပါက အလွန် ရယ်စရာ ကောင်းသည်ဟု သေချာပေါက်ခံစားမိပေမည်။

အိမ်မခွဲမီက တန့်ရှီသည် ဒုတိယအိမ်၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေများကို ထုတ်သုံးကာ လင်းလန်ဟွာ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဒုတိယအိမ်အပေါ် အားနာစရာ ဖြစ်ခဲ့၏။ သို့သော် ပြီးနောက်မှ ကိစ္စများမှာ အမှန်တကယ် တန့်ရှီ တစ်ယောက်တည်း၏ အမှား မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဒုတိယအိမ်မှ သားအဖ သုံးယောက်သည် ဖွင့်ထုတ်ရန်နေရာရှာမတွေ့သဖြင့် အပြစ်များကို အတင်းအကျပ် တန့်ရှီ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပုံချလိုက်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော ယောက်ျား သုံးယောက်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး စိတ်သဘောထားကျဉ်းမြောင်းလှ၏။ တန့်ရှီ ဒီလိုမိသားစုမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်မှာလည်း... တန်တယ်လို့သာ ပြောရုံရှိလေသည်။

လင်းလောင်အာ့သည် တန့်ရှီကို မကျေမနပ် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေး ထွေးလိုက်၏။ "ဟွန်း" ဟု အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်ပြီးမှ တန့်ရှီကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။ အကြီးဆုံးလင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လင်းလောင်အာ့သည် အကြီးဆုံးလင်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ကောင်းမွန်လာသည်ကို ထိုအခါမှ သတိပြုမိလိုက်၏။

ယခင်က အကြီးဆုံးလင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် တန့်ရှီအပေါ် အလွန် ဒေါသထွက်ခဲ့၏။ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိ၏၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တန့်ရှီကြောင့် သူတို့ လူအားလုံးအပေါ် အငြိုးအတေး ထားမည့် ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ မများလှပေ။ ခုနကလည်း အလွန် ဒေါသထွက်သွားသောကြောင့်သာ သူက ဒေါသများကို တန့်ရှီအပေါ် ပုံချလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ယခု လင်းလောင်အာ့က သူ့မျက်စိရှေ့တွင်ပင် သူ့ဇနီးကို အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်လိုက်ရာ သူလည်း တန့်ရှီနှင့် ဒုတိယအိမ်အပေါ် ထပ်ပြီးဒေါသထွက်ရန် အားနာသွား၏။

"သူ့စကားတွေက ဒီအတိုင်းပါးစပ်အပြောပဲရှိတာမဟုတ်ဘူး။ မပြောင်းဘူးဆိုရင် လန်ဟွာနဲ့ လောင်ဝူက ငါတို့တွေရဲ့ အဆုံးသတ် ဖြစ်လောက်တယ်" အကြီးဆုံးလင်းသည် ဤသို့ပြောရင်း အိမ်ထဲမှ လင်းယွမ်ရှန်း၏ အလောင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် လူတိုင်း၏ကျောရိုးထဲသို့ အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု တည့်တည့် တိုးဝင်လာသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရ၏။ လောင်ဝူနှင့် လန်ဟွာတို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ချက် မဟုတ်သော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ပတ်သက်မှု လွတ်ကင်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထို မိန်းကလေးသည် အသည်းနှလုံးမရှိ ရက်စက်လှသလို အလွန်လည်း ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့တွေလည်း ပြောင်းမယ်" လင်းလောင်အာ့၏ မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်အိမ်လုံးက ပိုင်ရှန်းရွာကို သွားကြမှာ။ ဟိုရောက်ပြီးရင် နေရာဒေသလည်း မကျွမ်းကျင်ဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အချင်းချင်း ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မှ ပိုင်ရှန်းရွာမှာ ပိုပြီး အခြေကျနိုင်မှာ မဟုတ်လား" လင်းလောင်အာ့က အကြီးဆုံးလင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်လျှင် အနိုင်ကျင့်ခံရလွယ်၏၊ သို့သော် သူတို့ အိမ်ထောင်စု နှစ်စု ပူးပေါင်းလိုက်လျှင် အိမ်တွင် ယောက်ျားသားများ မနည်းလှပေ။ ပိုင်ရှန်းရွာသို့ သွားရောက်လျှင်ပင် အနည်းငယ် အင်အား ရှိနေပေမည်။

အကြီးဆုံးလင်းသည် လင်းလောင်အာ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ညီသည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ဉာဏ်များလာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အကြီးဆုံးလင်းက တစ်ခွန်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အင်း"

လင်းလောင်အာ့၏ မျက်နှာထားသည် ထိုအခါမှ အနည်းငယ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာ၏။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့တွေ အတူတူ နည်းလမ်း စဉ်းစားကြတာပေါ့။ ဒီနှစ်ရက် အချိန်ကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ပြီး အိမ်နဲ့ မြေကို ဖြေရှင်းလိုက်မယ်။ ပြီးရင် အတူတူ ပိုင်ရှန်းရွာကို သွားကြမယ်"

အကြီးဆုံးလင်းသည် ဤစကားကို ကြားသော် မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွား၏။ မျက်လုံးထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းမှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် "အင်း။ ခဏနေရင် မင်း ငါနဲ့ အတူတူ ဦးလေးလီ အိမ်ကို တစ်ခေါက် လိုက်ခဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အိမ် ဖြစ်စေ၊ မြေ ဖြစ်စေ၊ သာ့ရှီရွာမှ လူများကိုသာ ရောင်းချ၍ ရနိုင်ပေသည်။ သူသည် ယခင်က အမှန်တကယ် စိတ်ကူး ရှိခဲ့သည်မှာ ရွာသူကြီးကို ဦးစွာ သွားရှာပြီး သူ့အိမ်၏ ပစ္စည်းများကို အရင် ဖြေရှင်းပစ်ရန် ဖြစ်၏။ သို့သော် ထင်ရှားသည်မှာ လင်းလောင်အာ့သည် သူ့ဘာသာ နည်းလမ်း စဉ်းစား၍ အိမ်ရောင်း မြေရောင်းရန်အထိ မိုက်မဲမည် မဟုတ်ပေ။ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများစုမှာ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ကိစ္စမျှသာ ဖြစ်ပြီး ရွာသူကြီးထံသို့ ဤကိစ္စကို သွားရောက် လုပ်ဆောင်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဒီကိစ္စကြောင့် လင်းလောင်အာ့နှင့် သဘောထား ကွဲလွဲမှု ဖြစ်ပွားမည့်အစား လင်းလောင်အာ့ကို တခါတည်းအတူခေါ်၍ ရွာသူကြီး အိမ်သို့သွားကာ လင်းမိသားစု အိမ်မကြီး၏ အိမ်များနှင့် သူတို့၏ လယ်မြေများကို အတူတကွ ဖြေရှင်းလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေမည်။ ဤသို့မှသာ နောင်တွင် ပိုင်ရှန်းရွာသို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူတို့သည် အမှန်တကယ် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် အားကိုးရာ ဖြစ်လာနိုင်ပေမည်။

"အင်း" လင်းလောင်အာ့ မျက်နှာ ဝင်းပသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ပြီးနောက် အိမ်ထောင်စု နှစ်စုမှ လူများသည် သူတို့၏ မိသားစုဝင်များကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် လင်းသာ့ချွေ့ကို နှုတ်ဆက်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။ သူ့အား မတည်ရှိနေသကဲ့သို့ပင် သဘောထားကြ၏။

အိမ်ထောင်စု နှစ်စုမှ လူများ ဝေးကွာသွားသည်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ လင်းလောင်စစ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အကြည့်ကို အိမ်ထောင်စု နှစ်စု၏ ကျောပြင်များပေါ်မှ ရုပ်သိမ်းကာ ညှိုးငယ်နေသော မျက်နှာဖြင့် လင်းသာ့ချွေ့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"အမေနဲ့ လောင်ဝူရဲ့ ခေါင်းတလားတွေ ပို့လာတာကို စောင့်ပြီးတော့ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော် ထပ်ပြီး အလောင်းတွေ ပြင်ဆင်ဖို့ လာကူညီပေးမယ်" လင်းလောင်စစ်က နှုတ်ဖွင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့၏ ကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားပြီး လင်းလောင်စစ်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ မျက်လုံးထဲတွင် လှိုက်လှဲမှု၊ ထို့အပြင် နှိမ့်ချမှုတို့ ပါဝင်နေ၏။

"ဒီရက်တွေက အရမ်း (ပူ) လွန်းတယ်။ သင်္ဂြိုဟ်မယ့် နေ့ရက်ကို မကြည့်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် လူ သွားရှာပြီး ဒီညပဲ အမေနဲ့ လောင်ဝူကို တောင်ပေါ် ပို့လိုက်မယ်"

လင်းသာ့ချွေ့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် လှိုက်လှဲမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး လင်းလောင်စစ်ကို ကြည့်သော မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များပင် ကျလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။ သားသမီး များစွာကို မွေးမြူခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် မိမိ အလေးထားဆုံးသော သားနှင့် သမီးမှာ မရှိတော့ဘဲ အခြား သားများမှာမူ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ အထင်အမြင် အသေးဆုံးသော စတုတ္ထသားမှာမူ သူ့အပေါ် အလေးထားဆုံး ဖြစ်နေ၏။

"လောင်... လောင်စစ်..." လင်းသာ့ချွေ့သည် မိမိ၏ လည်ချောင်း အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။

"ညစာ ဒီနေ့ ကိုယ့်ဘာသာ မချက်နဲ့တော့။ ခဏနေ လာတဲ့ အချိန်ကျရင် ကျွန်တော် အဖေ့အတွက် ယူလာခဲ့မယ်" လင်းလောင်စစ်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းသာ့ချွေ့၏ မျက်ရည်များသည် လုံးဝ ထိန်းမနိုင်တော့ပေ။ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလျက် မရပ်မနား ရှိုက်ငိုနေ၏။

လင်းလောင်စစ်သည် ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွား၏။ မျက်နှာထက်တွင် သဘာဝမကျမှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး တစ်ခုခုထပ်ပြောလိုသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မပြောဖြစ်ခဲ့ဘဲ လှည့်၍ ထွက်ခွာသွား၏။

လင်းမိသားစု အိမ်မကြီးထဲတွင် လင်းသာ့ချွေ့၏ ရှိုက်ငိုသံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

လင်းလောင်စစ်သည် အိမ်မကြီးမှ ထွက်ခွာလာပြီး သူ့ခြံဝန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်တိုင် တစ်လမ်းလုံး စိတ်ခံစားချက်မှာ အတော်လေး မတည်ငြိမ်ခဲ့ပေ။ သူ့အဖေအခြေအနေကို အနည်းငယ် သနားမိသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ပျော့ညံ့လွန်းသည့်စိတ်ကြောင့် ဇနီးအား မကျေမနပ် ဖြစ်စေမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေ၏။

ခြံဝန်းတံခါးဝတွင် ခဏမျှ ရပ်နေပြီးမှ လင်းလောင်စစ်သည် တံခါး တွန်းဖွင့်၍ ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ယနေ့ နံနက်ခင်းတွင် လင်းမိသားစုက လျိုအိမ်တော်သို့ သွားရောက် ပြဿနာရှာခဲ့ပြီး အလွန် ကြီးကျယ်စွာ ပြဿနာ ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည်မှာလည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် အိမ်တွင် ကိစ္စ ဖြစ်ပွားမည်ကို စိုးရိမ်၍ သူမသည် ယနေ့ တစ်နေ့တာ၏ ထက်ဝက် ခွင့်ယူထားပြီး အလုပ်ရုံသို့ အလုပ်မဆင်းခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းလောင်စစ် တံခါး တွန်းဖွင့်၍ ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သူ့ဇနီးက ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ခြံဝန်းထဲတွင် ကြက်စာ ပြင်ဆင်နေသည်ကို တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့လိုက်ရ၏။

ဇနီးသည်နှင့် ကလေးနှစ်ယောက်က တစ်ချိန်တည်းပင် သူ့အား လှမ်းကြည့်လာသည်ကို မြင်သော် လင်းလောင်စစ်သည် သူ့ဇနီးကို ရင်ဆိုင်ရန် ပို၍ ခက်ခဲသွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

"ပြန်လာပြီလား" လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လက်ထဲမှ အလုပ်ကို ချကာ လက်ကို ခါးစည်းခံပဝါပေါ်တွင် သုတ်လိုက်ပြီး လင်းလောင်စစ်ထံသို့ လျှောက်သွား၏။

"အင်း" စိတ်ထဲမှ စိတ်ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး လင်းလောင်စစ်က တစ်ခွန်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ပြီးနောက် ခြံဝန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးထံသို့ လှည့်၍ လျှောက်သွား၏။

အာ့နျိုက အမြန်ဆုံး ပြေးလာပြီး လျင်မြန်စွာ သူ့အဖေ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်၏ ပွေ့ချီခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

"အိုး၊ ငါတို့သားလေး လေးလာပြန်ပြီ" လင်းလောင်စစ်က ရယ်မောရင်း တစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

မိသားစုတစ်စုလုံး ရယ်မောသွားကြ၏။

ခဏအကြာတွင် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် မျက်နှာထက်မှ အပြုံးသည် ရုပ်သိမ်းသွား၏။

"ယောက်ျား၊ အိမ်မကြီးဘက်မှာ အခု... ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲဟင်"

လင်းလောင်စစ် မျက်နှာထက်မှ အပြုံးသည် တစ်ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ပြီးနောက် အာ့နျိုကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပေးလိုက်၏။

"အိမ်ထဲ ဝင်ပြောမယ်"

သူမယောက်ျား အမူအရာ တည်ကြည်နေသည်ကို မြင်သော် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည်၏ နှလုံးသားသည် ချက်ချင်း ဆွဲတင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ သာ့နျိုအား အာ့နျိုကို ခေါ်ဆောင်၍ ခြံဝန်းထဲတွင် ဆော့ကစားရန် မှာကြားပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်နောက်သို့ လိုက်၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွား၏။

အိမ်ထဲသို့ ရောက်သော် လင်းလောင်စစ်သည် စကား မပြောခဲ့ပေ။ လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက မထိန်းနိုင်ဘဲ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းရတော့သည်။

"တကယ်ပဲ ဘယ်လို အခြေအနေ ဖြစ်လာတာလဲ။ သခင်မလေးလင်းက ကျွန်မတို့တွေအပေါ်ပါ အငြိုး ထားသွားပြီလား"

သူတို့သည် လင်းမိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ရန် အမြဲတစေ နည်းလမ်း စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လင်းမိသားစုဝင်ဟု သတ်မှတ်နိုင်၏။ ဤတစ်ကြိမ် အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်တို့ ဤသို့သော ဘေးဒုက္ခကို ယူဆောင်လာခဲ့ရာ သူတို့ စတုတ္ထအိမ်အပေါ် အငြိုး ပါလာခဲ့ပါက သူမသည် ထိုအိမ်ထောင်စု နှစ်စုကို အမှန်တကယ် မုန်းလွန်းလို့သေတောင်သေမိပေလိမ့်မည်။

"မထားပါဘူး" လင်းလောင်စစ်က အလျင်အမြန် ဆိုလိုက်ပြီး ဇနီးသည် စိုးရိမ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေ၏။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ထိုအခါမှ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဒါဆို ရှင်က ဘာလို့ ဒီအမူအရာ ဖြစ်နေတာလဲ။ အိမ်မကြီးဘက်မှာ တကယ် ဘယ်လို အခြေအနေလဲ။ သခင်မလေးလင်း ဟိုကို သွားပြီး ဘာပြောခဲ့လဲ"

လင်းလောင်စစ်၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏမျှ ရုန်းကန်နေပြီး သူ့ဇနီးလေးက မထိန်းနိုင်ဘဲ ထပ်မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ဖွင့် ပြောလိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ အိမ်မကြီးသို့ သွားရောက်ပြီးနောက် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စများကို ရှိရင်းအတိုင်း သူ့ဇနီးလေးအား ပြောပြလိုက်၏။

သူကအိမ်မကြီးအား အလောင်းများ ပြင်ဆင်ပေးရန် ကူညီမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ပြီး ခေါင်းတလားများကို တောင်ပေါ် ပို့ဆောင်ရန် လူငှားရမ်းမည့် အကြောင်းကို ပြောကြားချိန်တွင် လင်းလောင်စစ်သည် သူ့ဇနီးလေးကို စိုးရိမ်စွာ အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်ပြီး ဇနီးအား မကျေမနပ် ဖြစ်စေမည်ကို အလွန် စိုးရိမ်နေ၏။

သို့သော် သူ မျှော်လင့်မထားသည်မှာ သူ့ဇနီးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရုံသာ ရှိပြီး သူ့ကို ဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။

"သခင်မလေးလင်းက အကြီးဆုံးအိမ်နဲ့ ဒုတိယအိမ်ကို သာ့ရှီရွာကနေ ထွက်သွားခိုင်းတာက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ။ နောက်ဆို သူလည်း ငြိမ်းချမ်းမှု ရသွားသလို ကျွန်မတို့တွေလည်း ငြိမ်းချမ်းသွားတာပေါ့"

စကားဆုံးသော် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက သူမယောက်ျားကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ နှစ်ရက်ကျော် အချိန်နဲ့ အကြီးဆုံးအိမ်နဲ့ ဒုတိယအိမ်ကို အိမ်နဲ့ မြေ အကုန် ဖြေရှင်းခိုင်းတာက အချိန် နည်းနည်း ကျပ်သွားတယ်"

ပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် မျက်နှာရိပ် အနည်းငယ် ပြောင်းသွား၏။

"စိုးရိမ်တာက..."

"ဘာကို စိုးရိမ်တာလဲ" သူ့ဇနီးလေးသည် မျက်နှာရိပ် ပြောင်းသွားသည်ကို မြင်သော် လင်းလောင်စစ်သည် လိုက်၍ တင်းမာသွား၏။

"စိုးရိမ်တာက ဒီအိမ်၊ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားမှာကိုပဲ" ဤသို့ပြောရင်း လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက အိမ်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

ယခင်က ရွာသူကြီးက သူတို့ကို အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် စာချုပ် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး သူတို့လည်း ငွေ လက်ခံ ရရှိပြီး ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဤကိစ္စသာ မရှိပါက နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကြာလျှင် သူတို့သည် ဤနေရာမှ ပြောင်းရွှေ့နိုင်ပြီး အိမ်အသစ်သို့ ဝင်ရောက် နေထိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် ယခု အကြီးဆုံးအိမ်သည် အိမ်ရောင်း မြေရောင်းရန် အကျပ်ကိုင်ခံနေရပြီး အလျင်စလို ရောင်းချရမည် ဖြစ်၏။ စိုးရိမ်သည်မှာ အကြီးဆုံးအိမ်က ထိုအချိန်တွင် အိမ် မရောင်းထွက်ပါက သူတို့ထံသို့ လာရောက် ရှာဖွေမည်ကို ဖြစ်၏။ သို့သော် သူတို့သည် အမှန်တရားဘက်မှ ဖြစ်သော်လည်း အကြီးဆုံးအိမ်မှာမူ အကျိုးအကြောင်း ပြောဆို၍ ရနိုင်သော လူများ မဟုတ်ကြပေ...

လင်းလောင်စစ်သည် ကြောင်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ အဓိက အချက်ကို တွေးမိလိုက်၏။

"အိမ်ဂရန်လည်း လွှဲပြီးပြီ။ ပိုက်ဆံလည်း ယူပြီးပြီ။ ငှားရမ်းခလည်း ပေးထားပြီးသား။ အကြီးဆုံးအိမ်က ကတိမတည်ဘဲ လုပ်ဦးမှာလား" ဟု အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ သူမယောက်ျားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

"ရှင် အသံတိုးတိုး ပြော"

လင်းလောင်စစ်သည် ထိုအခါမှ ခေါင်း အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး ပါးစပ် ပိတ်လိုက်၏။

"အကြောင်းပြချက်ကတော့ ဒီအကြောင်းပြချက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အကြီးဆုံးအိမ်က အကျိုးအကြောင်း ပြောလို့ ရတဲ့ လူမျိုးလား"

သူမယောက်ျားက ဒေါသထွက်နေသော်လည်း စကားပြန် မပြောနိုင်သည်ကို မြင်သော် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

"အရင်ဆုံး မလောပါနဲ့၊ ကျွန်မကလည်း စိုးရိမ်လို့ပါ။ တကယ်လို့ အကြီးဆုံးအိမ်နဲ့ ဒုတိယအိမ်က အိမ်ကို ရောင်းထွက်သွားနိုင်ရင် ကျွန်မတို့ကို လာရှာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာထားသည် ထိုအခါမှ အနည်းငယ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာ၏။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ သာ့ရှီရွာမှာ အိမ်လိုအပ်တဲ့ အိမ်ထောင်စုမှ မရှိတာ" ရွာထဲက လူတွေက အကုန်လုံးနီးပါး ကိုယ့်အိမ်နဲ့ကိုယ် နေကြတာ။ ဘယ်သူက ဝယ်မှာလဲ။ ဝယ်မယ်ဆိုရင်တောင် နည်းနည်းတော့ ရှောင်ကြမှာပဲမဟုတ်ဘူးလား။ ပြောရရင် လင်းမိသားစုနဲ့ လျိုမိသားစုရဲ့အငြှိုးအတေးတွေကို လူတိုင်းသိနေကြတာပဲ။ ထို့အပြင် အိမ်မကြီးတွင် လောလောလတ်လတ်မှ လူနှစ်ယောက်တောင် သေထားတာပင်။

"အိမ်လိုအပ်တဲ့ အိမ်ထောင်စု နည်းနည်းပါးပါးပဲ ရှိပေမဲ့ လင်းမိသားစုရဲ့ ဒီအိမ်ကြီးက ကြီးတယ်လေ။ အိမ်လဲချင်တဲ့ လူ ရှိကောင်း ရှိနိုင်တာပေါ့။ တကယ်လို့ ဈေးနှုန်း နည်းနည်း နိမ့်ရင် သဘောတူမယ့်လူ ရှိနိုင်လောက်တယ်" ဤသို့ပြောရင်း လင်းလောင်စစ်ဇနီး၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွား၏။

"အရင်တုန်းက အစ်မကြီးဝမ် ပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ အစ်ကိုကြီးဝမ်ဘက်က ပြောဖူးတယ်တဲ့။ 'ရူယီစားသောက်ဆိုင်' က လူတွေက တို့ သာ့ရှီရွာမှာ ရေရှည် နေထိုင်ချင်လို့ သူ့ကို ကျွန်မတို့ သာ့ရှီရွာက အိမ်တွေ အကြောင်း လာမေးဖူးတယ်တဲ့"

ဤနေရာသို့ ပြောရင်း လင်းလောင်စစ်ဇနီး၏ မျက်ဝန်းများ ပို၍ လင်းလက်လာ၏။

"ရှင် ပြောကြည့်၊ 'ရူယီစားသောက်ဆိုင်' က လူတွေက လင်းမိသားစုရဲ့ ဒီအိမ်ကို သဘောကျနိုင်မလား"

လင်းလောင်စစ်သည် ကြောင်သွား၏။

"အကြီးဆုံးအိမ်နဲ့ ဒုတိယအိမ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ နေတဲ့ ဒီအိမ်နဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် နေရာက မသေးဘူးနော်။ သူတို့ ဒီလောက် လူအများကြီး နေကြမှာလား"

မေးသည် ဆိုသော်လည်း တကယ်တော့ စိတ်ထဲတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိနေ၏။ အကယ်၍ 'ရူယီစားသောက်ဆိုင်' က တကယ်ပဲ လင်းမိသားစု၏ အိမ်ကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပါက အကြီးဆုံးအိမ်သည် သူတို့ထံသို့ ပြဿနာ လာရှာတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ ကောင်းသော ကိစ္စ ဖြစ်၏။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက လင်းလောင်စစ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက ဘယ်လောက် နေရာ ကျယ်လို့လဲ။ အလုပ်ရုံ စဖွင့်ကတည်းက ရှင် နေ့တိုင်း 'ရူယီစားသောက်ဆိုင်' က လူ ဘယ်လောက်များများ အလုပ်ရုံကို ဝင်ထွက်နေလဲ မတွေ့မိဘူးလား။ အကြီးဆုံးအိမ်၊ ဒုတိယအိမ်နဲ့ ကျွန်မတို့ အခု နေတဲ့ ဒီအိမ် ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် သေးနေဦးမှာ စိုးရိမ်ရတယ်။ နှမြောစရာပဲ၊ အိမ်မကြီးနဲ့ လောင်ဝူရဲ့ အိမ်က မရောင်းဘူး။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စ အောင်မြင်နိုင်ခြေ မနည်းဘူး"

လင်းလောင်စစ်၏ နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ဇနီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

***