လင်းသာ့ချွေ့အား စီစဉ်ပေးခြင်း

အိမ်ကြည့်သောသူသည် လင်းလောင်စစ် ညွှန်ပြရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ခြံစည်းရိုးနံရံ ကာဆီးနေသောကြောင့် မမြင်တွေ့လိုက်ရပေ။ သို့သော် ယခင်က သူ အပြင်ဘက်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးရာ လင်းလောင်စစ် ညွှန်ပြသည်မှာ ဘယ်အခန်းဖြစ်သည်ကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိ၏။

"အိမ်မကြီးက ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လောက်တယ်မလား။ တကယ် ရောင်းလို့ မဖြစ်ဘူးလား" အိမ်ကြည့်သောသူသည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လင်းလောင်စစ်အား မေးလိုက်၏။

အကယ်၍ လင်းမိသားစု အိမ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ရောင်းချမည် ဆိုပါက သူ့ဘက်မှ တိုက်ရိုက်ပင် ဆုံးဖြတ်၍ ဝယ်ယူလိုက်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် အကယ်၍ အိမ်၏အစိတ်အပိုင်း အချို့ကိုသာ ရောင်းချမည် ဆိုပါကမူ သူ စဉ်းစားရပေတော့မည်။

အကြီးဆုံးလင်း၏ မျက်နှာရိပ် ပြောင်းသွား၏။ လင်းလောင်စစ် ငြင်းဆန်တော့မည်ကို မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသဖြင့် ဦးစွာ ပြောလိုက်သည်မှာ "မရောင်းနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး"

လင်းလောင်စစ်၏ မကျေမနပ်ဖြစ်သော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း အကြီးဆုံးလင်းသည် လင်းလောင်စစ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အိမ်ကြည့်သောသူအား ပြောလိုက်သည်မှာ "ဒါပေမဲ့ အိမ်မကြီးမှာ အခု အဘိုးကြီးက နေနေလို့ပါ။ အိမ်ရောင်းမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့တွေ အဘိုးကြီးနဲ့ သွားတိုင်ပင်ရဦးမယ်"

အိမ်ကြည့်သောသူသည် အကြီးဆုံးလင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ ပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်ထံသို့ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်၏။

လင်းလောင်စစ်သည် အမှတ်မထင် ငြင်းဆန်လိုသော်လည်း အကြီးဆုံးလင်း၏ မျက်စောင်းထိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လင်းလောင်အာ့၏ဆွဲခြင်းကိုပင် ခံလိုက်ရသေး၏။

"အရင်ဆုံး ငြင်းဖို့ မလောနဲ့ဦး။ ခဏနေရင် အဘိုးကြီးနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးမှ ထပ်ပြော" လင်းလောင်အာ့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။

လင်းလောင်စစ်သာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ငြင်းဆန်ဝံ့ပါက သူက လက်ပါတော့မည့် အမူအရာ ဖြစ်၏။

ခြံဝန်းထဲမှ ကျန်ရှိသော လူများသည်လည်း အသီးသီး မကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် မိမိအား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သော် လင်းလောင်စစ်၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသံ မထွက်ဝံ့တော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တိုင်ပင်ရုံမျှသာ ဖြစ်၏။ ခဏနေ၍ သူတို့အဖေကသာ သဘောမတူပါက အဖေ့အိမ်ကို ဘယ်သူက အတင်းအကျပ် ထိုးရောင်းရဲမှာလဲ။

အိမ်ကြည့်သောသူသည် လင်းလောင်စစ်က ပြန်လည် ချေပခြင်း မပြုသည်ကို မြင်သော် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ကျွန်တော် အရင်ဆုံး လျိုမိသားစုအလုပ်ရုံကို သွားလိုက်ဦးမယ်။ ခင်ဗျားတို့ တိုင်ပင်ပြီး အဖြေထွက်လာမှ ကျွန်တော့်ကို ထပ်သွားခေါ်လိုက်"

လင်းမိသားစုဝင်များသည် ခေါင်းညိတ် ခါးကိုင်းလျက် အကြိမ်ကြိမ် ဟုတ်ကဲ့ဟု ဆိုကာ အိမ်ကြည့်သောသူအား ပို့ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

အိမ်ကြည့်သောသူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထပ်မံ ရပ်တန့်လိုက်၏။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ညနေစောင်း ရောက်ရင် ကျွန်တော် ပြန်တော့မှာ။ အချိန်ကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ နည်းနည်း အမြန်လုပ်ကြ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့" အကြီးဆုံးလင်းက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

အိမ်ကြည့်သောသူအား လင်းမိသားစု အိမ်ကြီး အပြင်ဘက်အထိ ပို့ဆောင်ပြီး ထိုသူ ဝေးကွာသွားသည်အထိ မျက်စိဖြင့် လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပြီးမှ အကြီးဆုံးလင်းသည် ကျောပြင်ကို ပြန်လည် မတ်လိုက်ပြီး လူအများထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"လူကြီးမင်းလီက ညနေစောင်းရင် ချင်းရှီမြို့ကို ပြန်တော့မှာ၊ ဒီကိစ္စ ဆွဲထားလို့ မဖြစ်ဘူး။ အခုပဲ အဖေ့ကို သွားရှာမယ်၊ လောင်ဝူရဲ့ အိမ်နဲ့ အိမ်မကြီးရဲ့ ကိစ္စကို တိုင်ပင်ရမယ်" ဟု အကြီးဆုံးလင်းက ပြောလေသည်။

"အင်း" လင်းလောင်အာ့က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံ၏။

လင်းလောင်စစ်မှာမူ အနည်းငယ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေသည်။ မယှဉ်နိုင်ရာ အတူတကွ အိမ်မကြီး သို့ လိုက်ပါသွားရုံသာ တတ်နိုင်၏။

ဤအချိန်တွင် အိမ်မကြီး ၌ လင်းသာ့ချွေ့သည် အိမ်ခန်းကို ရှင်းလင်းနေ၏။ မနေ့က ညနေစောင်းတွင် လင်းလောင်စစ်နှင့် လင်းလောင်စစ် ငှားရမ်းခဲ့သော လူများ၏ အကူအညီဖြင့် အိမ်မှ သေဆုံးသူ နှစ်ဦးအား တောင်ပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပြီး ဖြစ်၏။ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် အလွန် ပင်ပန်းသောကြောင့် သူသည် အိမ်ကို ရှင်းလင်းရန် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ စောစောစီးစီးပင် အိပ်စက်လိုက်၏။ ယနေ့ နံနက် စောစော ထလာပြီး အနည်းငယ် လန်းဆန်းလာသည်ဟု ခံစားမိမှ အိမ်ခန်းကို စတင် ရှင်းလင်းနေခြင်း ဖြစ်၏။

ရှင်းလင်း၍ မပြီးသေးမီပင် လူတစ်စုံတစ်ယောက် အိမ်မကြီး ဘက်သို့ လာနေသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

လင်းသာ့ချွေ့သည် တံမြက်စည်းကို ကိုင်ဆောင်ရင်း အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လျင်မြန်စွာပင် အကြီးဆုံးအိမ်၊ ဒုတိယအိမ်မှ လူများနှင့် လင်းလောင်စစ်တို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်မှ လူများကို မြင်တွေ့ချိန်တွင် သူသည် မူလက အနည်းငယ် တင်းမာနေသေး၏။ သို့သော် လူအုပ်ထဲတွင် လင်းလောင်စစ်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသော် လင်းသာ့ချွေ့၏နှလုံးသားသည် ချက်ချင်း တော်တော်လေး တည်ငြိမ်သွား၏။

"အဖေ၊ ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် တံမြက်စည်း လှဲနေတာလဲ။ သာ့ကျွမ်းကို ကူခိုင်းလိုက်လေ" အကြီးဆုံးလင်းက လင်းသာ့ချွေ့ကို မြင်သော် လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ပြီးနောက် သူ့အဖေပြောသည်ကို မစောင့်ဆိုင်းဘဲ လင်းသာ့ကျွမ်းသည် ပြေးသွားပြီး လင်းသာ့ချွေ့ လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကို လှမ်းယူရန် ပြု၏။

သူ့ရှေ့သို့ တိုးကပ်လာသော မြေးကြီးကို ကြည့်ရင်း လင်းသာ့ချွေ့သည် အနည်းငယ် တွန်းလှန်လိုစိတ်ရှိပြီး လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကို လွှဲပေးရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

"အာ... အဘိုး၊ ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်တော့်အဖေ၊ ဦးလေးလတ်နဲ့ လေးလေးတို့က အဘိုးနဲ့ တိုင်ပင်စရာ ကိစ္စ ရှိလို့တဲ့" ဤသို့ပြောရင်း လင်းသာ့ကျွမ်းသည် လက်ဆန့်၍ လုယူလိုက်၏။

လင်းသာ့ချွေ့သည် သဘာဝအတိုင်း လင်းသာ့ကျွမ်းကို လုမယှဉ်နိုင်သည့်အပြင် လင်းသာ့ကျွမ်း၏ စကားကို ကြားရသဖြင့် လင်းသာ့ချွေ့သည် တံမြက်စည်းကို ဆက်လက် ကိုင်ထားလိုစိတ် များများစားစား မရှိတော့ဘဲ လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းသည် လျင်မြန်စွာပင် လင်းသာ့ကျွမ်း၏ လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

"သွားရအောင်၊ အဖေ..." လင်းလောင်အာ့က ရှေ့သို့ တိုး၍ လင်းသာ့ချွေ့၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

အကြည့်သည် အိမ်အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ထိုအလောင်း နှစ်လောင်း မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သို့သော် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မလုံမလဲ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ရာ အကြည့်ကို ခြံဝန်းကြီးထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့တွေ ဟိုဘက် သွားပြောကြမယ်" ခြံဝန်းကြီးထဲမှ ထိုကျောက်စားပွဲကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ပြောရင်း လင်းသာ့ချွေ့၏စကားပြန်ကိုပင် မစောင့်ဆိုင်းဘဲ လင်းသာ့ချွေ့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ကျောက်စားပွဲ ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ သွားလေ၏။

လင်းလောင်စစ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သို့သော် လူအများ၏နောက်သို့ လိုက်ပါ၍ သွားရုံသာ တတ်နိုင်၏။

မကြာမီပင် လူအများ ကျောက်စားပွဲအနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

"အဖေ၊ ထိုင်" လင်းလောင်အာ့က လင်းသာ့ချွေ့ကို ထပ်ဖိချလိုက်ပြီး ကျောက်စားပွဲအနီးမှ ကျောက်ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်စေ၏။

"အစ်ကိုကြီး၊ လောင်စစ်၊ မင်းတို့လည်း ထိုင်" ပြီးနောက် အကြီးဆုံးလင်းနှင့် လင်းလောင်စစ်အား ပြောလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးလင်း ဝင်ထိုင်သည်ကို မြင်သော် လင်းလောင်စစ်သည်လည်း ကျောက်စားပွဲအနီးသို့ သွားရောက် ထိုင်ချလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင်မှ လင်းလောင်အာ့ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

ထိုင်ချပြီးနောက် အကြီးဆုံးလင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ စပြောမည်ကိုစောင့်ဆိုင်းနေ၏။

ဤအချိန်တွင် လင်းသာ့ချွေ့ အပါအဝင် လူအားလုံးနီးပါး၏ အကြည့်တို့သည် အကြီးဆုံးလင်း၏ မျက်နှာထက်သို့ စုစည်း ရောက်ရှိနေကြ၏။

"အဖေ၊ ကိစ္စကဒီလိုပါ..." ပြီးနောက် အကြီးဆုံးလင်းသည် 'ရူယီစားသောက်ဆိုင်' မှ လူတစ်ယောက် အိမ်လာကြည့်သည့် ကိစ္စ၊ ထို့အပြင် လင်းမိသားစု အိမ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ဝယ်ယူလိုကြောင်း တောင်းဆိုသည့် ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် ကြားပြီးသော် ဒေါသကြောင့် ကိုယ်ပါ တုန်ယင်လာ၏။ ဒီမသိတတ်တဲ့ကောင်တွေက ဘာပြောချင်တာလဲ။ သူ့ကို အိမ်မကြီးရော လောင်ဝူရဲ့အိမ်ကိုပါ ရောင်းခိုင်းစေချင်နေတာလား။ အိမ်မရှိတော့ရင် သူ့လိုအဘိုးကြီးကို အမိုးမဲ့အကာမဲ့ လေထဲမိုးထဲမှာ မြောက်လေကိုရှူပြီး အိပ်စေချင်တာလား။

"အဖေ၊ အရင်ဆုံး မလောပါနဲ့ဦး။ အိမ်မကြီးနဲ့ လောင်ဝူရဲ့ အိမ်ကို ရောင်းပြီးရင် အဖေနေဖို့အတွက် ကောင်းကောင်း စီစဉ်ပေးရမှာပေါ့" အကြီးဆုံးလင်းက ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် အလျင်အမြန် လက်ဆန့်၍ လင်းသာ့ချွေ့၏ တုန်ယင်နေသော လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်၏။

လင်းသာ့ချွေ့က အကြီးဆုံးလင်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မျက်နှာထား ကောင်းမွန်ခြင်းကား မရှိပေ။

"ဘာကို ရောင်းမှာလဲ။ အိမ်မကြီးမှာ ငါ နေမှာ။ မင်းတို့ ငါ့အတွက် နေထိုင်စရာ စီစဉ်ပေးစရာ မလိုဘူး" သားကြီးနှင့် သားလတ် ဒီမသိတတ်သော သားနှစ်ယောက် သူ့ကို ဂရုစိုက်မည် ဆိုလျှင်သာ ထူးဆန်းပေတော့မည်။

သာ့ရှီရွာမှ ထွက်ခွာပြီး သူတို့နှင့်အတူ ပိုင်ရှန်းရွာသို့ သွားရမှာလား။ သူ့လို အဘိုးကြီးတစ်ယောက်၊ သူတို့၏ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရပါက ဘယ်လောက်ကြာကြာများ အသက်ရှင်နိုင်တော့မှာလဲ။ စတုတ္ထကောင်၏ အိမ်မှာမူ မဆိုးလှပေ။ သို့သော် စတုတ္ထအိမ်က သူ့ကို လက်ခံမည့် သဘော လုံးဝ မရှိပေ။ သူသည်လည်း စတုတ္ထအိမ်ကို သွားရောက် အနှောင့်အယှက် ပေးလိုခြင်း မရှိပေ။ သူသည် အိမ်မကြီးတွင်သာ နေထိုင်မည်။ ပြီးတော့ စတုတ္ထကောင်က သဘောတူထားပြီး ဖြစ်၏၊ မကြာမကြာ သူ့ထံသို့ လာရောက် ကြည့်ရှုမည်၊ ဒါကပဲ တော်တော်လေးကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့၏ ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် လင်းလောင်စစ်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ထောက်ခံလိုက်၏။ အကြီးဆုံးလင်းနှင့် လင်းလောင်အာ့တို့မှာမူ ချက်ချင်း မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားကြ၏။

"အဖေ၊ ဒီလောက် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လို့ မရဘူးလေ" လင်းလောင်အာ့က အသံကို မြှင့်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့က လင်းရှောင်... သခင်မလေးလင်း ပြောတဲ့ စကားကို အဖေလည်း ကြားခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဒုတိယအိမ်နဲ့ အကြီးဆုံးအိမ်ကို သုံးရက်အတွင်း သာ့ရှီရွာကနေ ထွက်သွားဖို့ ကန့်သတ်ထားတယ်။ ဒီအတွက်ကြောင့် ကျွန်တော်နဲ့ အစ်ကိုကြီးက လက်ထဲက မြေကို ဈေးနှုန်းသက်သက်သာသာနဲ့ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ။ အခု ဒီအိမ် ဖြေရှင်းလို့ မရတာပဲ ကျန်တော့တယ်။ ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ 'ရူယီစားသောက်ဆိုင်' က လူက ကျွန်တော်တို့ လင်းမိသားစုရဲ့ ဒီအိမ်ကြီးကို သဘောကျပြီး အိမ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ဝယ်ယူဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။ အဖေကတော့ ပူးပေါင်းပေးဖို့စိတ်ကူးမရှိဘူးလား

အဖေက ကျွန်တော်တို့ ဒုတိယအိမ်နဲ့ အကြီးဆုံးအိမ်ရဲ့ အသက်ရှင်လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်မလို့လား" လင်းလောင်အာ့က အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာဖြင့် လင်းသာ့ချွေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

လင်းသာ့ချွေ့အား ကြောက်လန့်၍ ခေါင်းပင် မဖော်နိုင်လုမတတ် ဖြစ်သွားစေ၏။

လင်းလောင်စစ်က လင်းလောင်အာ့ကို တားဆီးရန် ပြင်လိုက်စဉ် အကြီးဆုံးလင်းက ဦးစွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"လောင်အာ့၊ မင်း ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ" ပါးစပ်မှ လင်းလောင်အာ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရင်း အကြီးဆုံးလင်းက ထရပ်ကာ လင်းလောင်အာ့ကို ဆွဲ၍ ပြန်ထိုင်စေ၏။ "အဖေ့မှာလည်း အဖေ့ရဲ့ အခက်အခဲ ရှိတာပေါ့။ အဖေက ငါတို့တွေရဲ့ အသက်ရှင်လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်မယ်လို့ ပြောတာက အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းသွားပြီ။ ကိစ္စကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုင်ပင်လို့ ရပါတယ်၊ ထိုင်ပြီး ပြော"

လင်းလောင်အာ့သည် "ဟွန်း" ဟု အသံတစ်ချက် ပြုကာ ခေါင်းလွှဲသွား၏။

အကြီးဆုံးလင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် မတတ်နိုင်ခြင်း အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လင်းသာ့ချွေ့ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်၏။ ပြီးတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဆိုသည်မှာ၊ "အဖေ၊ အဖေလည်း ညီလေးကို စိတ်မြန်တယ်လို့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံရလို့ နည်းလမ်း မရှိတော့လို့ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့တွေ အဖေ့ကို လာရှာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

အကြီးဆုံးလင်းသည် လင်းသာ့ချွေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်သည် အိမ်ကြီးအတွင်းသို့ တစ်ပတ် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။

"လင်းမိသားစုမှာ အခု အဖေကလွဲရင် ကျွန်တော်တို့ အကြီးဆုံးအိမ်၊ ဒုတိယအိမ်နဲ့ စတုတ္ထအိမ်စုပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အကြီးဆုံးအိမ်နဲ့ ဒုတိယအိမ်က ပြောင်းရွှေ့တော့မယ်။ လောင်စစ်ဘက်ကလည်း အိမ်အသစ်က တော်တော်လေး ဆောက်ပြီးနေပြီ။ ရက်အနည်းငယ် ကြာရင် သူတို့လည်း ပြောင်းရွှေ့သွားကြတော့မယ်

အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အဖေ တစ်ယောက်တည်း လင်းမိသားစု အိမ်ကြီးကို စောင့်နေရုံနဲ့လည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး မဟုတ်လား" ဤသို့ပြောရင်း အကြီးဆုံးလင်းက လင်းသာ့ချွေ့ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်၏။ "အဖေလည်း အသက်ကြီးလာပြီ။ အခု လောင်ဝူနဲ့ အမေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဘေးမှာ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မယ့် လူတစ်ယောက်မှ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့တွေလည်း စိတ်မချဘူး"

လင်းသာ့ချွေ့သည် ခေါင်းမော့၍ အကြီးဆုံးလင်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း အကြည့်မှာမူ အေးစက်နေ၏။ အကယ်၍ ယခင်ကအတိုင်းသာဆိုလျှင် သူသည် သားကြီး၏စကားများကြောင့် လိမ်လည်ခြင်းကို ခံရပေမည်။ သို့သော် ဤမျှ ကိစ္စများစွာ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူသည် မည်သူက စိတ်ရင်းမှန်၊ မည်သူက ဟန်ဆောင်နေသည်ကို မခွဲခြားနိုင်ဘဲ နေဦးမည်လား။ အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်တို့ အမှန်တကယ် သားသမီးဝတ္တရား ကျေပွန်သော စိတ်ရှိမည် ဆိုပါက ယခင်က သူတို့၏ အမေနှင့် ညီငါးအား အိမ်တွင် ဒီအတိုင်းပစ်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ ယခု သူ့အား ဒါတွေလာပြောနေခြင်းမှာ သူ့အား အိမ်မကြီးနှင့် လောင်ဝူ၏အိမ်ကို ရောင်းချရန် သဘောတူစေလို၍သာ ဖြစ်၏။

"လောင်စစ်က သဘောတူပြီးပြီ။ မကြာမကြာ ငါ့ကို လာကြည့်ပေးလိမ့်မယ်"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ အိမ်ရောင်းရန် သဘောတူမည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိပေ။

ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် အကြီးဆုံးလင်း၏မျက်နှာထက်တွင် ချက်ချင်း အမည်းရောင်အရိပ်များ လွှမ်းခြုံသွား၏။ လင်းလောင်အာ့မှာမူ ကျောက်စားပွဲကို လက်ဖြင့် တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်၏။ လင်းသာ့ချွေ့အား ခေတ်မမီ၊ နားမလည်သူဟု ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ် အကြီးဆုံးလင်း၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် ထပ်မံတားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရ၏။

ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့် လင်းလောင်အာ့ကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက် အကြီးဆုံးလင်းသည် လင်းသာ့ချွေ့ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အဖေ အိမ်ကို မရောင်းရင် ကျွန်တော်တို့တွေရဲ့ အိမ်လည်း ရောင်းလို့ မရဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် တို့တွေ ပိုင်ရှန်းရွာကို သွားရောက်ပြီးရင် အိမ်ဆောက်ဖို့ ပိုက်ဆံ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" အကြီးဆုံးလင်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ မျက်နှာထက်တွင် ခုနက ဖော်ရွေမှု မရှိတော့ပေ။

လင်းသာ့ချွေ့သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး စကားပြန် မပြောပေ။

အကြီးဆုံးလင်းသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် ခါးသီးစွာ တစ်ချက် ပြုံးလိုက်၏။

"အဖေသာ ကျွန်တော်တို့တွေကို ဒီလို ဖိအားပေးမယ်ဆိုရင် လောင်အာ့တစ်ယောက်တည်း ရူးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ရူးသွားရလိမ့်မယ်" ဤသို့ပြောရင်း အကြီးဆုံးလင်း၏ မျက်နှာထက်မှ အမူအရာသည် လုံးဝ ညိုမှောင်သွား၏။

အိမ် ရောင်းမထွက်ပါက သူတို့ ပိုင်ရှန်းရွာသို့ သွားရောက်လျှင် ဘဝကို ဖြတ်သန်းရန် အလွန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သူတို့ ဖြတ်သန်း၍ မရပါက အခြား မည်သူ့ကိုမျှလည်း ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ခွင့် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

လင်းသာ့ချွေ့သည် အကြီးဆုံးလင်း၏အမူအရာကြောင့် လန့်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်ကာ အမှတ်မထင် လင်းလောင်စစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အကြီးဆုံးလင်းနှင့် လင်းလောင်အာ့တို့သည်လည်း လင်းသာ့ချွေ့၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ပါ၍ လင်းလောင်စစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။ လင်းလောင်စစ်သာ သူတို့ကို စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်စေမည့် စကားတစ်စုံတစ်ရာကို ပြောဝံ့ပါက သူ့အား လုံးဝ အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်သော အမူအရာ ဖြစ်၏။

လင်းလောင်စစ်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အလားတူ ကြောက်ရွံ့နေပြီး လင်းသာ့ချွေ့အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောကြားလိုသော်လည်း နှုတ်မဖွင့်နိုင်ခဲ့ပေ။

"အဖေ၊ အိမ်မကြီးနဲ့ လောင်ဝူရဲ့အိမ်ကို ရောင်းပြီး ပိုက်ဆံကို ကျွန်တော်တို့ အကြီးဆုံးအိမ်နဲ့ ဒုတိယအိမ်ကို ခွဲပေး။ ပြီးတော့ အဖေ ကျွန်တော်တို့တွေနဲ့ အတူတူ ပိုင်ရှန်းရွာကို အသက်ကြီးပိုင်း အနားယူဖို့ လိုက်ခဲ့" လင်းလောင်အာ့က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

အမှန်တော့ ယခင်က သူ တွေးထားသည်မှာ အဘိုးကြီးအား သူတို့ ဒုတိယအိမ်နောက်သို့ လိုက်စေပြီး အိမ်ရောင်းရငွေကိုလည်း သူတို့ ဒုတိယအိမ်က ယူရန် ဖြစ်၏။ သို့သော် ယခု သူသည် အစ်ကိုကြီးနှင့် တစ်ဖွဲ့တည်းဖြစ်ရာ ငွေကို မိမိဘာသာ မျိုချလိုက်ပါက အကြီးဆုံးအိမ်က သေချာပေါက် သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ငွေကို အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် အညီအမျှ ခွဲဝေလိုက်ပြီး အဘိုးကြီး၏အသက်ကြီးလျှင်အနားယူသည့် ကိစ္စကိုလည်း တစ်အိမ်လျှင် ထက်ဝက်စီ တာဝန်ယူလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်၏။

အကြီးဆုံးလင်းသည်လည်း လင်းသာ့ချွေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လင်းလောင်အာ့၏ အဆိုပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်၏။

"မသွားဘူး။ ငါ သာ့ရှီရွာကနေ မထွက်သွားဘူး" စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း လင်းသာ့ချွေ့က ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်ကို မယုံကြည်ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ဤအသက်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ပိုင်ရှန်းရွာသို့ သွားရောက်ပါက အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်တို့ အိမ်အသစ် မဆောက်လုပ်မီအချိန်အထိ အမိုးအကာမဲ့ နေထိုင်ရပေမည်။ သူ၏ ဤအရိုးအိုကြီးများက ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် သာ့ရှီရွာတွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်လာခဲ့၏။ ဤနေရာတွင် ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နေလျက် ဘာကြောင့် ထို လူစိမ်း၊ နေရာစိမ်း ဖြစ်သော ပိုင်ရှန်းရွာသို့ ဒုက္ခ သွားခံရမှာလဲ။ မကြားကောင်းသော စကားတစ်ခွန်း ဆိုရလျှင် သူ သာ့ရှီရွာတွင် အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရပါက ရွာသူကြီးအား တရားမျှတမှု ရအောင် လုပ်ဆောင်ခိုင်းနိုင်သေး၏။ လူစိမ်း၊ နေရာစိမ်း ဖြစ်သော ပိုင်ရှန်းရွာသို့ သွားရောက်ပါက ဘယ်သူက သူ့သေရေးရှင်ရေးကို ဂရုစိုက်မှာလဲ။

"ခင်ဗျား..." လင်းလောင်အာ့သည် ဒေါသအလွန်ထွက်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထရပ်လိုက်၏။

လင်းသာ့ချွေ့အား ကြောက်လန့်၍ လည်ပင်း ကျုံ့သွားသည်ကို မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသဖြင့် လင်းလောင်စစ်သည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူလည်း ထရပ်လိုက်၏။

"တိုင်ပင်မယ်ဆိုရင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တိုင်ပင်ကြပါ။ ဒီလိုမျိုး အဖေ့ကို ထပ်ပြီး ခြောက်လှန့်နေဦးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဦးလေးလီကို သွားခေါ်တော့မယ်" လင်းလောင်စစ်က စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် စတုတ္ထသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် စတုတ္ထသားဘက်သို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်လိုက်၏။ ဤအမူအရာသည် လင်းလောင်အာ့နှင့် အကြီးဆုံးလင်းတို့အား မီးထတောက်မတတ် ဒေါသခိုးဝေသွားစေသည်။

အကြီးဆုံးလင်းက ဦးစွာ ဒေါသကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး လင်းလောင်အာ့ကို တစ်ချက် ဆွဲကာ ထိုင်၍ ပြောဆိုရန် ပြောလိုက်သည်။

လင်းလောင်အာ့ကတော့ "ဟွန်း" ဟု အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်ပြီး မျက်နှာလွှဲကာ ထိုင်ချလိုက်၏။

"အဖေက ကျွန်တော်နဲ့ လောင်အာ့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုရင် ဒါဆို လောင်စစ်ဘက်ကရော" ဤသို့ပြောရင်း အကြီးဆုံးလင်းက လင်းလောင်စစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ "လောင်စစ်က သာ့ရှီရွာကနေ ထွက်ခွာသွားစရာ မလိုဘူး။ ပြီးတော့ ချက်ချင်း အိမ်အသစ် ပြောင်းတော့မယ်" ဟု အကြီးဆုံးလင်းက ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးကြီး၏အမူအရာသည် ရှင်းလင်းစွာပင် သံမှိုရိုက်သကဲ့သို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်၏။ ထပ်မံ၍ ဖိအားပေးနေလျှင်လည်း မည်သည့် ရလဒ်မျှ ရရှိရန် ခက်ခဲလှ၏။ အဘိုးကြီးက သူတို့ကို မယုံကြည်မှတော့ သူတို့နှင့်အတူ ပိုင်ရှန်းရွာသို့ လိုက်ပါရန် ဆန္ဒမရှိမှတော့ သူ့အား စတုတ္ထကောင်ထံသို့ စီစဉ်ပေးရုံသာ ရှိတော့၏။ အဘိုးကြီးကသာ အိမ်ရောင်းရန် သဘောတူမည်။ သူတို့အား အိမ်ကို ချောမွေ့စွာ ဖြေရှင်းခွင့် ပြုမည် ဆိုပါက အိမ်ရောင်းရငွေကို စတုတ္ထအိမ်အား နည်းနည်းပါးပါးပေးကမ်းလိုက်ရလည်း ဘာမျှ မဖြစ်ပေ။ သူတို့ ငွေ လုံးဝမရရှိခဲ့လျှင် နောင်တွင် အဘိုးကြီးကို စတုတ္ထအိမ်ထံသို့ ပစ်ထားလိုက်ပြီး သူတို့လည်း ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ပေ။

လင်းလောင်အာ့သည် ဤစကားကို ကြားသော် လင်းလောင်စစ်ကို ကြည့်သော မျက်နှာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွား၏။ သို့သော် အကြီးဆုံးလင်း၏စကားကို ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ လက်ရှိတွင် လင်းမိသားစု၏ အိမ်များကို ဖြေရှင်းပစ်ရန်မှာမှ ကိစ္စကြီး ဖြစ်၏။ သို့မဟုတ်ပါက ပိုင်ရှန်းရွာသို့ သွားရောက်လျှင် သူတို့ အိမ်အသစ် ဆောက်ရန် ငွေထုတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းသာ့ချွေ့၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး လင်းလောင်စစ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ စကား မဆိုခဲ့ပေ။ လင်းလောင်စစ်၏အိမ်သို့ သွားရန် သူလည်း ဆန္ဒရှိ၏။ သို့သော် လင်းလောင်စစ်က ယခင်ကတည်းက သူ့ကို ပြောထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏၊ စတုတ္ထအိမ်က သူ့ကို လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ လင်းလောင်စစ်က သူ့အား အိမ်မှ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီးခါစ ဖြစ်ရာ သူသည်လည်း စတုတ္ထကောင်အား အခက်တွေ့စေရန် အားနာမိ၏။

လင်းလောင်စစ်မှာမူ မျက်မှောင် တင်းတင်း ကြုတ်ထား၏။ ကိစ္စများ နောက်ဆုံးတွင် ဤသို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

အကြီးဆုံးလင်းမှာမူ ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"အဖေ စကားမပြောမှတော့ ကျွန်တော်တို့တွေ အဖေ သဘောတူတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်တော့မယ်"

ပြီးနောက် လင်းသာ့ချွေ့ စကားပြောသည်ကို မစောင့်ဆိုင်းဘဲ အကြီးဆုံးလင်းက လင်းလောင်စစ်ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်၏။

"ငါနဲ့ လောင်အာ့က ထွက်သွားရတော့မယ်။ အဖေ့မှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ သားဆိုပြီး ကျန်တော့တာ။ အဖေ့ကို မင်းနောက် လိုက်ခိုင်းတာက အစကတည်းက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ နောင်ဆို ငါနဲ့လောင်အာ့ မရှိတော့ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ကိစ္စ အားလုံးကို မင်းက တာဝန်ယူရမယ်။ ဒီ အိမ်မကြီးနဲ့ လောင်ဝူရဲ့အိမ်ကို ရောင်းလို့ ရတဲ့ ငွေအားလုံး မင်းကို ပေးမယ်။ နောင်ဆို မင်းက အဖေ့ကို အသက်ကြီးအိုမင်းတဲ့အထိ စောင့်ရှောက်ပြီး သေဆုံးတဲ့အထိ တာဝန်ယူရမယ့် ငွေအဖြစ် သဘောထားလိုက်

။သခင်မလေးလင်း ရှိနေတော့ နောင်ဆို ငါနဲ့လောင်အာ့က သာ့ရှီရွာကို ပြန်လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်လားက်ဘူး။ အဖေ့ကို မင်းဆီ အပ်ခဲ့ရတာ ငါနဲ့ မင်းအစ်ကိုလတ်လည်း စိတ်အေးရပါတယ်"

လင်းလောင်အာ့သည် လင်းလောင်စစ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာအပြည့် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း စကား မဆိုခဲ့ပေ။

လင်းသာ့ချွေ့မှာမူ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ငှက်ကုလားအုတ်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေ၏။ ဒီကိစ္စကို အကြီးဆုံးနဲ့ဒုတိယကောင်က မဖြစ်မနေ ဒီလိုရလဒ်ရအောင်လုပ်မည်ဆိုပါက သူ့တွင်လည်း နည်းလမ်းမရှိပေ။ အကယ်၍ လောင်စစ်နဲ့အတူ စတုတ္ထအိမ်မှာ သွားနေနိုင်မည်ဆိုလျှင်လည်း သူ့အတွက် တကယ်တော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

လင်းလောင်စစ်မှာမူ မျက်မှောင် တင်းတင်း ကြုတ်ထား၏။

"မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော်..." လင်းလောင်စစ် ငြင်းဖို့ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားမဆုံးသေးခင်မှာပဲ လင်းသာ့ချွေ့မှလွဲ၍ လူအားလုံး၏ မျက်လုံးပြူး၍ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

***