ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး လောင်ကျွမ်းစေခြင်း

ထို့နောက် ရွှယ်အန်း ဖျက်ဆီးခဲ့သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေရှိ အက်ကွဲကြောင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပိတ်သွားပြီး သူ့အလိုလို ပြန်ပြင်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် ၎င်းသည် မူလအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် ချူလဲ့လဲ့၏ စွမ်းအားအရှိန်အဝါသည် ပိုလို့ပင်ပြင်းထန်လာပြီး၊ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေနှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။

"စွမ်းအားရှင်၊ နင် ဝင်လာတဲ့အချိန်ကတည်းက ကျွန်မက ကျိုးပဲ့သွားတဲ့ နေရာလွတ်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ပြင်နေခဲ့တာ၊ အခု ဒီနေရာနဲ့ ကွေ့ယီကြားက ဆက်သွယ်မှုကို ကျွန်မ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ၊ ရှင် ထွက်သွားလို့မရတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ကျွန်မက အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရား ပဲ"

သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် ချူလဲ့လဲ့သည် အလွန် မာနကြီးသော ရယ်သံကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

ဖန်ချင်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများအားလုံးသလည်း အောင်နိုင်သူများ၏ အပြုံးများကို ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ချူလဲ့လဲ့၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော စွမ်းအင်လှိုင်းအောက်တွင် ရွှယ်အန်း၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဓားချီများသည် ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချူလဲ့လဲ့ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် သူမသည် အရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ရွှယ်အန်း ပတ်လည်ရှိ ဓားစွမ်းအင်များသည် တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ၎င်း၏ အရှိန်အဝါသည်လည်း အနိမ့်ဆုံးသို့ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။

"အခု ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်စမ်း၊ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်တစ်စကို ချန်ထားခဲ့ဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးနိုင်တယ်၊ နင့်ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ သိမ်းပိုက်မယ်"

ချူလဲ့လဲ့၏ မျက်လုံးများသည် လောဘကြီးစွာဖြင့် တောက်ပနေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို ရွှယ်အန်း၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်အစွမ်းထက်လွန်းသောကြောင့် သူမသာ ၎င်းကို သိမ်းပိုက်ရယူနိုင်ခဲ့ပါက ဤကျိန်စာသင့်နေသော နေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ပိုလိုဘပင် ရှေ့ဆက်တိုးကာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ကောင်းကင်ဘုံတာအိုကိုပင် ထိုးနှက်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ရွှယ်အန်းက ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းက အရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောရဲတယ်လား"

"ဒီနေ့ အရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အစစ်အမှန်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မင်းကို ငါ ပြမယ်"

ရွှယ်အန စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ့ပတ်လည်ရှိ ဓားစွမ်းအင်များသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ကြည်လင်တောက်ပသော ကျောက်စိမ်းပမာ ကြာပန်းများကဲ့သို့ ခဲသွားသည်။

ကြာပန်းများ ပေါ်လာသည့်အခိုက်အတန့်တွင်...

ယခင်က ဖိနှိပ်ခံထားရသော အရှိန်အဝါသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် မြင့်တက်လာသည်။

ချူလဲ့လဲ့ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင်...

ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဖြူရောင်နှင့် အနီရောင် မီးတောက်နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတက်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကွဲစမ်း"

ရွှယ်အန်း၏ အမိန့်အတိုင်း မီးတောက်နှစ်ခုသည် သူ၏ မျက်လုံးများမှ ပန်းထွက်လာပြီး သူ့ပတ်လည်ရှိ ဓားချီသည် ကြာပန်းများနှင့်အတူ မီးပင်လယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ချူလဲ့လဲ့နှင့် အခြားသူများဆီသို့ လှိုင်းလုံးကြီးများသဖွယ် တိုးဝင်သွားသည်။

ချူလဲ့လဲ့သည် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ရိုးရှင်းလိုက်တာ၊ ပျက်စီးစမ်း"

လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မီးပင်လယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အားနည်းသွားစေရန် စတင်လုပ်ဆောင်သည်။

"ရွှယ်အန်း နင်က ဒီလောက်စွမ်းရည်လေးနဲ့ပဲ ကြွားဝါရဲတာလား၊ သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့"

ချူလဲ့လဲ့သည် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဤအခိုက်တွင် ရွှယ်အန်းသည် အဆုံးမရှိသော မီးပင်လယ်အလယ်တွင် ကြာပန်းများ ဝန်းရံလျက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပမာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

ထို့နောက် သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မီးတောက်‌တွေ နဂါးပုံပြောင်း..."

ဘုန်း!

တသီးတခြားစီရှိနေသော အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် မီးတောက်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက်သွားပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော မီးလျှံနဂါးပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

နဂါးပုံသဏ္ဍာန်သည် အနီနှင့်အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး အသေးစိတ်ကျကာ အသက်ဝင်လှသော်လည်း ၎င်း၏ ဦးခေါင်းသာလျှင် ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးရှိ ဓားချီကြာပန်းများသည် နတ်နဂါး၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်သွားပြီး ဦးခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ ခိုင်ခံသွားစေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသကဲ့သို့ပင်...

ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် ဦးခေါင်းနှင့် မီးတောက်အစုံ ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် အရိုင်းဆန်သော နဂါးကြီးတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ နဂါးမျက်လုံးများသည် ချူလဲ့လဲ့နှင့် အခြားသူများကို အမြင့်မှ ငုံ့ကြည့် နေသည်။

နဂါး၏ ဩဇာအရှိန်အဝါ ရောက်ရှိရာနေရာတိုင်းတွင် လေဟာနယ်တောင် ကျိုးပဲ့သံ သေးသေးလေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအရာသည် ချူလဲ့လဲ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားစေသည်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

သူမသည် ဤနယ်မြေကို ယခင်ကလို လွယ်ကူစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူမသည် နဂါး၏ မျက်လုံးများဖြင့် အကြည့်ခံလိုက်ရသောကြောင့် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်ကျရောက်တော့မည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအရာသည် သူမတစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် အနည်းငယ် ပျင်းရိသလို သမ်းဝေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒီကိစ္စကို အဆုံးသတ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ၊ ဒီနေရာကို မီးရှို့ပြာချလိုက်"

သူ၏ အမိန့်အရ...

နတ်နဂါးသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်ခါစေသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ချူလဲ့လဲ့သည် မလဲကျအောင် မနည်းထိန်းထားရသော်လည်း ဖန်ချင်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများမှာမူ မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ပေ။

ထို့နောက် နတ်နဂါးသည် ၎င်း၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ပွင့်လင်းမြင်သာသော ရွှေရောင်မီးတောက် တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

နေရာမှာ အတော်လေး အလှမ်းဝေးသော်လည်း ချူလဲ့လဲ့သည် ရွှေရောင်မီးတောက်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားသော အပူချိန်ကို ခံစားရဆဲဖြစ်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူမ၏ အမွှေးများကို မီးလောင်သွားစေနိုင်လောက်သည်ဟု ထင်ရသည်။

"ဒါက..."

ချူလဲ့လဲ့ မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ရွှေရောင်မီးတောက်များသည် ဘွန်း ကနဲ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ချူလဲ့လဲ့နှင့် ဖန်ချင်းဟွမ် အပါအဝင် အခြားသူများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"မ... မဖြစ်ဘူး..."

ဖန်ချင်းဟွမ်နှင့် အကြီးအကဲများသည် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်ခံစားနေရကာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားရုန်းကန်ကြသည်။

သို့သော် ရွှေရောင်မီးတောက်များသည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

၎င်းတို့ ရောက်ရှိရာနေရာတိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော နေမင်းမှ အရည်ပျော်သွားသလို အပူချိန်မျိုးဖြင့် အရာအားလုံးကို အရည်ပျော်စေပြီး ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို မီးရှို့ပြာချပစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤအကြီးအကဲများသည် အသက်တစ်ရှိုက်မျှပင် မခံနိုင်ဘဲ ဘာမျှမရှိတော့သည့်တိုင် လောင်ကျွမ်းသွားကြသည်။

ဖန်ချင်းဟွမ်သည် အနည်းငယ် ပိုကြာကြာ ခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်စစီ လောင်ကျွမ်းမသွားမီ အော်ဟစ်သံတစ်ခုသာ ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

"သခင်မ... ကျွန်မကို ကယ်ပါ‌ဦး"

ဖန်ချင်းဟွမ်သည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချူလဲ့လဲ့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပင် မကာကွယ်နိုင်တော့ဘဲ၊ အတားအဆီးတစ်ခုကို မနည်း ထိန်းသိမ်းထားရသဖြင့ ရွှေရောင်မီးတောက်များ၏ ဒဏ်ကို ခဏတော့ မခံစားရပေ။

ထို့ကြောင့် သူမမြေးတပည့်၏ အကူအညီတောင်းသံကို ကြားသောအခါ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

အဆုံးတွင် ဖန်ချင်းဟွမ်သည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ အော်ဟစ်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြိုကျကာ ဘာမျှမရှိတော့သည့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ရွှယ်အန်း မင်း နှလုံးသားက အရမ်း ရက်စက်တာပဲ"

ချူလဲ့လဲ့သည် နာကျည်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းက ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ကျီလဲ့ခန်းမက အင်မော်တယ်တွေ၊ ဘိုးဘေးတွေအဖြစ် တက်လှမ်းဖို့ စိတ်ခံစားမှုတွေကို စွန့်လွှတ်ရမယ်ဆို၊ ဒါဖြင့် ဘာလို့ အခု သေမှာကြောက်တဲ့စိတ်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ရတာလဲ"

ဤစကားကြောင့် ချူလဲ့လြဲ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး ထိုအခိုက်တွင် မီးလျှံနတ်နဂါးသည် ၎င်း၏ အမြီးဖြင့် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

ဧရာမအမြီးကြီးသည် ချူလဲ့လဲ့၏ အတားအဆီးပေါ်သို့ တည့်တည့် ထိမှန်သွားသည်။

သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် အတားအဆီးသည် ပြင်းထန်စွာ ကွဲကြေသွားပြီး ရွှေရောင်မီးတောက်များသည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် မြင့်မားသော်လည်း ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းရွှေမီးတောက်ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အသက်ရှိုက်ချိန် အနည်းငယ်အတွင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိုင်နဲ့ကာ လောင်ကျွမ်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အဆုံးတွင် ချူလဲ့လဲ့သည် သူမ၏ နောက်ဆုံးအော်ဟစ်သံကို ပြုလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နတ်နဂါးသည် ၎င်း၏ ခေါင်းကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ရွှယ်အန်းသည် ၎င်းအပေါ်သို့ တက်လှမ်းကာ၊ ကောင်းကင်အထက်တွင် ရပ်လျက် အကန့်အသတ်မရှိသော ရွှေရောင်မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို အေးစက်စွာ ငုံ့ကြည့်က ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း မသေသေးဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကမ္ဘာက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရဲ့ ပုံဖော်ပြသမှုတစ်ခုဖြစ်နေလို့ပဲ၊ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ မပျက်စီးသရွေ့ မင်း ဆက်ရှိနေမှာပဲ ဟုတ်တယ်မလား"

ထိုစကားများနှင့်အတူ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် တုန်ခါသွားပြီး အေးစက်သော အသံတစ်ခုသည် လဟာနယ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထွက်လာသည်။

"ရွှယ်အန်း လူတစ်ယောက်က အလွန်အကျွံ မသတ်သင့်ဘူး၊ အခု နင် ငါ့ရဲ့ ကျီလဲ့ခန်းမက လူတွေကို လုံးဝ ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီပဲ ဘာထပ်လိုချင်သေးလို့လဲ"

"ငါ ဘာမှမလိုချင်ဘူး၊ မင်းကို သဘောမကျလို့ သတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ"

"ရွှယ်အန်း မင်း တကယ် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ ငါ ဝန်ခံတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာကို ငါတစ်ယောက်တည်း ထိန်းချုပ်ထားတာ၊ မင်း ငါ့ကို ဖျက်ဆီးလို့မရဘူး"

ချူလဲ့လဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

"အိုး၊ ဟုတ်လို့လား၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရှေ့မှာတော့ ဖျက်ဆီးလို့မရတဲ့ အရာဆိုတာ ဘာမှမရှိဘူး"

"နင်... နငခ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ"

ချူလဲ့လဲ့၏ အသံထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါနေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နတ်နဂါးသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ရွှေရောင်မီးတောက်များသည် ကောင်းကင်ပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"ဒီကမ္ဘာက မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်ဆိုရင်တောင် ငါ ဒီကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် အဆုံးမရှိသော ရွှေရောင်မီးတောက်များသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအနှံ့ လျှံတက်လာပြီး အရာအားလုံးကို စတင် လောင်ကျွမ်းတော့သည်။

ဤ အစွမ်းထက်သော ရွှေရောင်မီးတောက်များရှေ့တွင် ဤကမ္ဘာသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး တဖျစ်ဖျစ် ကျိုးပဲ့သံများလည်း ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအရာသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပျက်စီးထိခိုက်မှုများ စတင်ခံစားနေရပြီ ဖြစ်ကြောင်း လက္ခဏာဖြစ်သည်။

"ရွှယ်အန်း ငါ မှားသွားပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခုလောက် ပေးပါ၊ ငါ နောက်ထပ် မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး"

ချူလဲ့လဲ့သည် အဆုံးတွင် ကြောက်လန့်လာပြီး အသနားခံလာသည်။

ရွှယ်အန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကလည်း မင်း တစ်ချိန်က တခြားသူတွေအပေါ် အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တဲ့အရာပဲ၊ ကောင်းကင်ကို လောင်ကျွမ်းစမ်း"

ဘုန်း!

ရွှေရောင်မီးတောက်များ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေလည်း ကွဲကြေသွားသည်။