နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ရွှယ်အန်း

ထိုအချိန်မှာ...

ယခင် ကျီလဲ့ခန်းမ၏ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင်...

ကျီလဲ့သူတော်စင်မ မုယာသည် ရွှယ်အန်း၏ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ရပ်စောင့်နေခဲ့သည်။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အပြင်ဘက်တွင်သာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ရွှယ်အန်း ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာနိုင်ပါစေဟု တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အလင်းတန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အနီးအနားသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက်...,

ထိုလူများသည် အရပ်အမောင်း၊ ကိုယ်အလေးချိန်နှင့် ရုပ်ရည်အမျိုးမျိုး ကွဲပြားကြသည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထားနှင့် မျက်နှာတွင် အစိမ်းများလွှမ်းနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

မုယာ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို သူမသည် ထိုလူများကို မှတ်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံးသည် ကျီလဲ့ခန်းမ အနီးတစ်ဝိုက်မှ ဂိုဏ်းများဖြစ်သည်။

ဥပမာဆိုလျှင် ဤကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာစိမ်းနှင့်လူမှာ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော တစ္ဆေငိုကြွေးတောင်ထွတ်၏ အကြီးအကဲဖြစ် လီဖော်ထျန်ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဒီကို ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ...

မုယာသည် အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ အကဲဖြတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်လီ... လူအများကြီးနဲ့ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"

မုယာကို မြင်သောအခါ လီဖော်ထျန်သည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် အပြုံးတုတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူတော်စင်မ... ကျွန်တော်တို့အားလုံး ခုနက မြေကြီးတုန်ခါလောက်တဲ့ လှုပ်ခတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရလို့ ဒီကို အမြန်ပြေးလာခဲ့ကြတာပါ၊ ထူးဆန်းလိုက်တာ... ကျီလဲ့ခန်းမက ဒီနေရာမှာ ရှိတာကို ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပျောက်သွားရတာလဲ"

မုယာသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်သွားနိုင်မှာလဲ၊ ဟိုမှာလေ"

ထိုသို့ပြောကာ မုယာသည် ပြားပြားဝပ်သွားသော တောင်ကြားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

လီဖော်ထျန်နှင့် အခြားသူများ လုံးဝ ကြက်သေသေသွားကြသည်။

တစ္ဆေငိုကြွေးတောင်ထွတ်သည် ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

တပည့်များသည် နှစ်ရာ၊သုံးရာခန့်သာ ရှိပြီး ၎င်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် လီဖော်ထျန် ပင်လျှင် ရွှေအင်မော်တယ်တစ်ဝက်အဆင့်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ တစ္ဆေငိုကြွေးတောင်ထွတ်သည် ကျီလဲ့ခန်းမ၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုနှင့် အကူအညီများအပေါ် များစွာ မှီခိုနေရသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သူသည် ကျီလဲ့ခန်းမက မွေးမြူထားသော ခွေးတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။

သို့သော် ဤအချက်က သူ့ကို သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အနီးအနားရှိ ဂိုဏ်းများနှင့်အတူ ပွဲတော်တစ်ခုတွင် အောင်ပွဲခံနေဆဲဖြစ်သည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆို သူသည် သုံးဆယ့်ရှစ်ယောက်မြောက် ကိုယ်လုပ်တော်ကို ယူလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်စွာ ပွဲတော်ကျင်းပနေစဉ်တွင် လီဖော်ထျန်နှင့် အခြားသူများသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြင်းထန်စွာ တိုးလာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစွမ်းအင်၏ အရင်းအမြစ်မှာ ကျီလဲ့ခန်းမ တည်ရှိရာနေရာမှ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့အားလုံး ဤအဖြစ်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသေချာကြချေ။

ထို့နောက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသော ကျယ်လောင်သည့် ပေါက်ကွဲသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

အသံသည် မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ဝေးကွာသော်လည်း လီဖော်ထျန်နှင့် အခြားသူများကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ကြာပြီးနောက်

အသံသည် ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးသွားချိန်

လီဖော်ထျန်နှင့် အခြားသူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ကျီလဲ့ခန်းမမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ"

"ငါတို့ သွားကြည့်သင့်လား"

ဤဂိုဏ်းငယ်လေးများမှ အဖွဲ့ဝင်အားလုံး အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားကြသည်။

အကယ်၍ ကျီလဲ့ခန်းမတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါက ထိုနေရာသို့ အလျင်စလို သွားခြင်းသည် သေမင်းတမန်ထံသို့ ချီတက်ခြင်းနှင့် တူပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လီဖော်ထျန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ မသွားဘူးဆိုရင် ကျီလဲ့ခန်းမရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရမှာမဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားများကြောင့် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည။

ဟုတ်တယ်

အကယ်၍ သူတို့အားလုံး တွန့်ဆုတ်နေပြီး မသွားခဲ့လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် ကျီလဲ့ခန်းမမှ လူများ ရန်လိုလာပါက မည်သူက ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။

"ပြီးတော့ ကျီလဲ့ခန်းမက ကောင်းကင်သုံးခုဂိုဏ်းထဲက တစ်ခုလေ၊ ဘယ်သူက ပြဿနာရှာရဲမှာလဲ၊ ငါထင်တာက အကြီးအကဲတစ်ယောက်ယောက် ကျင့်ကြံမှု အောင်မြင်သွားလို့ ဒီလို ထူးခြားတဲ့ ကောင်းကင်နိမိတ်တွေ ဖြစ်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အခုသွားရင် ကျီလဲ့ခန်းမနဲ့ ဆက်ဆံရေးပိုကောင်းလာနိုင်တယ်"

လီဖော်ထျန်သည် ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်ရည်ရှိသော်လည်း အလွန် စေ့စပ်သေချာသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ဤမျှ နိမ့်ပါးသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာသည့် အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဂိုဏ်းငယ်များမှ လူများအားလုံးသည် လီဖော်ထျန်၏ စကားများမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးကာ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဤလူများသည် ကျီလဲ့ခန်းမသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ အလျင်စလို သွားလေလေ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိလေလေ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ထောင်ချောက်များနှင့် ပုံရိပ်ယောင်များ အားလုံးသည် ကြမ်းတမ်းစွာ ဖျက်ဆီးခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် လမ်းတလျှောက်လုံး ဖျက်စီးသွားသည့်ပုံဖြစ်နေသည်။

ဤအချက်ကြောင့် လီဖော်ထျန်နှင့် အခြားသူများကို တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

သို့သော် သူတို့ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဆက်သွားရန် ချီတက်ရတော့သည်။

အဆုံးတွင်...

ဤလူအုပ်စုသည် ကျီလဲ့ခန်းမ တည်ရှိရာ ယွမ်ဝူတောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မထင်မှတ်စွာ ဤနေရာတွင် တစ်ချိန်က ကြီးမားစွာ တည်ရှိခဲ့သော မြို့တော်ကြီးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ လီဖော်ထျန်နှင့် အခြားသူများ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ငါတို့ လမ်းမှားလာခဲ့တာလား"

"ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဒီနေရာကို ငါ တစ်သက်လုံး မှတ်မိနိုင်တယ်၊ ဘယ်လိုလုပ် မှားနိုင်မှာလဲ"

လီဖော်ထျန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရေကဲ့သို့ လေးနက်နေသည်။ သူသည် လူတိုင်း၏ ငြင်းခုံသံများကို ရပ်တန့်ရန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ပျံသန်းသွားသည်။ ထို့နောက် ကျီလဲ့သူတော်စင်မ မုယာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို ပြားပြားဝပ်သွားသော နေရာသည် ကျီလဲ့ခန်းမ ဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ ပါးစပ်မှ ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဖော်ထျန် အပါအဝင် လူတိုင်း အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

"သူ... သူတော်စင်မ၊ ဒီ... ဒီမှာ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ ဘယ်... ဘယ်သူက လုပ်တာလဲ"

လီဖော်ထျန်သည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးများ ထောင်ထလာပြီး သူ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှ သတိပေးချက်ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ထားသည်။

အကယ်၍ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားမှု ရှိလျှင်ပင် သူသည် လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ကျီလဲ့ခန်းမလို ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ပြားပြားဝပ်သွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် သူ ထိပါးနိုင်သော သူမျိုး မဟုတ်ပေ။

၎င်း၏ လက်ညှိုးတစ်ချက်မျှ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူ့ကို ချေမှုန်းပစ်နိုင်သည်။

သို့သော် သူသည် ဤအခြေအနေတွင် မှန်ကန်သော စကားများကို ပြောရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူတော်စင်သခင်မ၏ အကြည့်စူးစူး တစ်ချက်ကပင် သူ့ကို ဤနေရာတွင် သေဆုံးစေနိုင်သည်။

"အာ... ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလိုက်တာလဲ"

လီဖော်ထျန်က တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို ဤအလယ်ပိုင်းဒေသတွင် အားနည်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ရခြင်းမှာ အချိန်တိုင်း ရေခဲပါးပေါ် လမ်းလျှောက်နေရသလို သတိထားရပြီး မဟုတ်ပါက နောက်ထပ် သေဆုံးမည့်သူမှာ သူဖြစ်နိုင်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မုယာ၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာသည်။

"ဒီညစ်ညမ်းတဲ့ နေရာကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခဲ့တဲ့သူက တကယ့်ကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ"

လီဖော်ထျန်နှင့် အခြားသူများအားလုံး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...

ဘာကြောင့် ဒီအသံက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေရတာလဲ...

သူတော်စင်မက သူမရဲ့ ဂိုဏ်းအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး လက်စားချေမည်ဟု ကျိန်ဆိုနေရမည် မဟုတ်ပါလား...

အဘယ်ကြောင့် သူမသည် ရန်သူကို ချီးကျူးနေရသနည်း

လူများ ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

ထိုစဉ်မှာပင်...

ကောင်းကင်ကြီးသည် ရုတ်တရက် လှိုင်းထသွားသည်။

ထို့နောက် ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ကွဲအက်သွားသည်။

နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းသံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး မီးတောက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင် ပျံထွက်လာသည်။

အစွမ်းထက်သော နဂါး၏ အရှိန်အဝါသည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော မဟာအိပ်မက်တောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

ကြမ်းတမ်းတက်သော သားရဲများသည် ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းများကို မြေကြီးထဲတွင် ဝှက်ထားချင်စိတ် ပေါက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေကြသည်။

လီဖော်ထျန်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများသည် ဤလှိုင်းကြောင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ နောက်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားကြသည်။

သူတို့ မနည်း ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်နှာများသည် စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားပြီး နဂါး၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော ထိုလူကို အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ထိုလူသည် နဂါးဦးခေါင်းပေါ်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေပြီး သူ၏ တည်ရှိမှုသည် တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုရန် ခက်ခဲလောက်အောင် နတ်ဘုရားဆန်လှသည်။

လီဖော်ထျန်နှင့် အခြားသူများ၏ သွားများ တုန်ခါနေသည်။

သူတို့ထဲမှ အချို့သည် နှလုံးသားထဲမှ ထိတ်လန့်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် လူအုပ်ကို တစ်ချက်သာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်ကို မုယာထံသို့ လွှဲကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျီလဲ့ခန်းမကို လုံးဝ ရှင်းလင်းလိုက်ပြီ၊ ဒီနေ့ကစပြီး အဲ့ဂိုဏ်းက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဆက်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီဖော်ထျန်နှင့် အခြားသူများအားလုံး အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အမှန်ပင်..

ဤလူသည် ကျီလဲ့ခန်းမကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူဖြစ်သည်လား...

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မုယာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး ဒူးထောက်ကာ ရှိုက်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မုယာက သခင်ကြီးရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးတရားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”