အဟောင်း၏ ထွက်ခွာခြင်းနှင့် အသစ်၏ မွေးဖွားခြင်း

ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူ ဟဲလျန်ရှန်း….

ထိုအချိန်တွင် မျက်လုံးတစ်ဖက်ပါ အဖိုးကြီးက ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့၏ စည်းမျဉ်းများအားလုံးကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ၏ နာမည်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူက သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်ပြီး သူ၏ လူငယ်ဘဝ စိတ်ဓာတ်များကို ပြန်လည် ရယူရန် ကြံရွယ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

တစ်ချိန်က သူသည် ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့မှ ထွက်ခွာပြီး အပြင်လောကကို စူးစမ်းရန် တွေးထင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် စည်းမျဉ်းမျိုးစုံနှင့် တားမြစ်ချက်များက သူ့ကို ချည်နှောင်ထားပြီး နေမြဲတိုင်း နေစေရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့သည်။

တာဝန်နှင့် ဝတ္တရားများက သူ၏ ကျောကုန်းကို ကွေးညွတ်စေခဲ့သည်။

ယနေ့အထိ သူ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အနည်းငယ်မျှသာ ပြန်မတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ မည်သည့် အငြိုးအတေး သို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့်မျှ မဟုတ်ဘဲ ဘိုးဘေး နတ်ကွန်းနှင့် ၎င်း၏ နောက်ကွယ်မှ အနီရောင် ခေါင်းတလားကို ကာကွယ်ရန် အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ တွန့်ကြေနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း တည်ကြည်သော အမူအရာတစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။

"ဒါက မင်း သွေးရူးသွေးတန်း လာလုပ်ရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး"

သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် တစ္ဆေအရိပ်များက တိုးပွားလာနေပုံရသည်။

ထိုအရိပ်များထဲတွင် ယောက်ျား မိန်းမများ ကလေးငယ်များနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ ပါဝင်ပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ ထူးခြား ကွဲပြားနေကြသည်။

ထိုသူများမှာ ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့၏ အတိတ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး သေဆုံးပြီးသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော ဖြစ်တည်မှုများ ဖြစ်ကြသည်။

ဟဲလျန်ရှန်းက မည်သို့မှန်းမသိသော သဘာဝလွန် စွမ်းအားတစ်ခုကို အသုံးပြုလျက် ဘိုးဘေး ကမ္ပည်းပြားများကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးချကာ အတိတ်မှ လူများကို ပစ္စုပ္ပန်သို့ ပေါ်ထွက်လာစေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဖြစ်စဉ်မှာ ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်ခြင်းနှင့် ဆင်တူလှသည်။

ထို့ကြောင့် ဟဲလျန်ရှန်းက ဝိညာဉ် ပင့်ခေါ်သူ ဟူသော ဘွဲ့ထူးကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အတိတ်မှ သေဆုံးသွားသူများသည် ပစ္စုပ္ပန်တွင် အချိန်အကြာကြီး တည်ရှိမနေနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် တစ်ချိန်က သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ရှိခဲ့ပြီး တစ္ဆေများကို ထိန်းချုပ်ခဲ့ဖူးသော ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့မှ သူများ ဖြစ်နေပါက အတိတ်မှ တစ္ဆေဆရာများကို ပင့်ခေါ်ရန်မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲပြီး သူတို့ တည်ရှိနိုင်သော အချိန်မှာလည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် တိုတောင်းလှသည်။ အရှည်ကြာဆုံး အချိန်မှာ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာထက် မပိုပေ။

အကယ်၍သာ ဒီလောက်လေးသာ ဆိုလျှင် ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူ ဟူသော ဘွဲ့ထူးမှာ အရေးမပါသော အရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့မှ အခြားသူများ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိရန် မလုံလောက်ပေ။

ဟဲလျန်ရှန်း၏ အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသောအချက်မှာ သူ ဆင့်ခေါ်လိုက်သော အတိတ်မှ သေဆုံးသူများသည် သူတို့ တည်ရှိနေစဉ် အတွင်း သူတို့၏ သဘာဝလွန် စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လျိုစန်း၏ မျက်နှာတွင် တည်ကြည်သော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသော ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အရိပ်များကို ကြည့်နေမိသည်။

"ဒီအဖိုးကြီးက ဒီလို ကစားကွက်မျိုး ရှိနေတာလား"

"အရင်က ယန်ကျန့်နဲ့ ရင်ဆိုင်တွေ့တုန်းကတောင် သူ သူ့ကို အလေးမထားခဲ့ဘူး"

"မဟုတ်ဘူး ဒီလို စွမ်းရည်မျိုးက ပေးဆပ်မှု ရှိရမယ်"

"သူ ဒါကို မသုံးချင်တာ ဖြစ်ရမယ်"

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန် ပြင်းထန်သော မလုံခြုံမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အရေပြားကဲ့သို့သော စက္ကူစများ ကွာကျလာသည်နှင့်အမျှ သေမင်းတမန် အလောင်းကောင်ဟောင်းက တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ယုံကြည်မှု အချို့ တိုးပွားစေသည်။

ထိုအလောင်းကောင်ဟောင်း မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်ကို သူ့ထက် ပိုသိသူ မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ဟဲလျန်ရှန်းဟု အမည်ရသော ထိုအဖိုးကြီး ၎င်းကို ခံနိုင်ရည် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။

ဟဲလျန်ရှန်းက အသံမာမာဖြင့် နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခု နောင်တရရင်လည်း နောက်မကျသေးဘူး"

"ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးနိုင်တယ်"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက နောက်ထပ် အများကြီး အသက်ရှင်နေရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အနာဂတ်က မင်းတို့လို လူငယ်တွေ မျိုးဆက်ပိုင်ဆိုင်တာ"

"ငါနဲ့ သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်တာက တကယ် မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်ပဲ"

ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့မှ အချို့လူများ အနာဂတ်တွင် အပြင်လောကသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် လိုအပ်သဖြင့် သူက အငြိုးအတေးကို နောက်မျိုးဆက်အတွက် မချန်ထားခဲ့လိုပေ။

လျိုစန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြောပြီးပြီ ငါ ရောက်လာမှတော့ လွယ်လွယ်နဲ့ ပြန်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီနေ့က အမုန်းတရားအတွက် ငါ လက်စားချေရမှ ဖြစ်မယ်"

ဟဲလျန်ရှန်းက ခေါင်း အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပြီ"

သို့သော် သူ၏ စကား ဆုံးသည်နှင့် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ တစ္ဆေအရိပ်တစ်ခုက ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ရှေ့တိုးလာပြီး ခဏမျှ တွန့်သွားကာ သူတို့၏ ရှေ့မှောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လျိုစန်း၏ အမြင်အာရုံမှာ ရုတ်တရက် မှောင်မည်းသွားပြီး သူက အမှောင်ထုထဲ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ အမှောင်ထုက သူ့ကို ဝါးမျိုသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် သူက ဖော်မပြနိုင်သော ရေခဲတမျှ အေးစက်မှုကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကျူးကျော်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မမြင်ရသော တစ္ဆေတစ်ကောင်က သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အသုံးမဝင်ပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအခါ တကယ့် တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကာ အေးစက်နေသည်။

ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ မရှိဘဲနှင့်တော့ လျိုစန်းက နတ်ကွန်းသို့ တစ်ယောက်တည်း ထပ်မံ လာရောက်ပြီး အဖိုးကြီးနှင့် အငြင်းပွားရဲမည် မဟုတ်ပေ။

မကြာမီ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အေးစက်သော ခံစားမှုက မီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုသို့သော သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုများက ပြင်းထန်စွာ ရောက်ရှိလာသော်လည်း လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး သူ့ကို အနည်းငယ်မျှပင် သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သူ့ကို ဝန်းရံထားသော အမှောင်ထုကလည်း ဆုတ်ခွာသွားသည်။

မဟုတ်သေးပေ။

ထိုအရာမှာ လျိုစန်းကို အမှောင်ထုက ဝန်းရံထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများက ကန်းသွားပြီး အမြင်အာရုံ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရာများမှာ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် သူ၏ အမြင်အာရုံ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရရှိလာသည်နှင့် လေးလံသော ခြေသံများက သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထိုအသံနှင့်အတူ သံကြိုးများကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆွဲငင်နေသော အသံလည်း ပါဝင်သည်။

လျိုစန်းက မျက်လုံး အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အရိပ်များ ထင်နေသော အမြင်အာရုံထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အနက်ရောင် တစ္ဆေတစ်ကောင်က သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ၎င်း၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးနေပြီး အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သံကြိုးတစ်ချောင်းက ခြင်ခနဲ မြည်ဟည်းသွားပြီး အေးစက် လေးလံသော သံကြိုးက သူ၏ အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်လာကာ သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားတစ်ခုက အစွန်း နှစ်ဖက်မှ ရောက်ရှိလာသည်။ သံကြိုးက တင်းကျပ်လာသည်နှင့်အမျှ လျိုစန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်ညှစ်လိုက်သည်။

သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သိထားရမည်မှာ သူသည် လက်ရှိတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ပုံစံဖြင့် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သာမန် တစ္ဆေဆရာ တစ်ဦး ဤသို့ တိုက်ခိုက်ခံရပါက ချက်ချင်း သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာသည်။

လျိုစန်းက အမူအရာမပြောင်းဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုန်းကန်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို နည်းလမ်းတွေနဲ့ ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး"

ထူးဆန်းသော အလောင်းကောင်ဟောင်းက ထိုအချိန်တွင် နိုးထလာသကဲ့သို့ ထူးကဲစွာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ ရုန်းကန်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သံကြိုးကို ကျွီခနဲ မြည်သွားစေသည်။ တိုက်စားခံနေရစဉ်တွင် သံကြိုးမှာ သိသာသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်နေသည်။

ဟဲလျန်ရှန်း၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ဒီလောက်နဲ့တောင် ဒီကောင့်ကို ချည်မထားနိုင်ဘူးလား"

"ဘန်း"

နောက်တစ်ခဏတွင် လျိုစန်းက သံကြိုးများမှ အားဖြင့် ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို ပြတ်တောက်သွားစေသည်။ ထို ဟောင်းနွမ်းနေသော အလောင်းကောင်ဟောင်း အပေါ်တွင် အမှတ်အသား အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ပြီး အချိန်နှင့်အမျှ လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့သွားသည်။

ဟဲလျန်ရှန်းက သူ၏ နောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဝေဝါးနေသော အရိပ် သုံးခုက လျိုစန်းဆီသို့ အတူတကွ ရွေ့လျားသွားကြသည်။

လျိုစန်းက တန်ပြန် တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ ဆက်လက် ရင်ဆိုင်နေလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ အခြေအနေက အချိန်အကြာကြီး တောင့်ခံထားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ဤအလောင်းကောင်ဟောင်းက ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားသည်နှင့် သူ လုံးဝ ဇာတ်သိမ်းသွားပေလိမ့်မည်။

သူ၏ လက်မောင်းက ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားလာသည်။

လက်မောင်းမှာ မည်းနက်ပြီး ပြာနှမ်းနေကာ အလောင်းကောင် အစက်အပြောက် အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ ဖျောက်ဖျက်၍ မရသော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပြီး မြေမြှုပ်ထားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော အလောင်းတစ်လောင်း ပြန်လည် ထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့သော လက်မောင်းကပင် မြှောက်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အလင်းရောင်ကို လင်းလက်သွားစေပြီး နတ်ကွန်းထဲတွင် စုပုံနေသော ရေများကို တွန်းဖယ် ပျံ့လွင့်စေသည်။

ဟဲလျန်ရှန်းလည်း အလားတူ သက်ရောက်မှု ခံလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟဲလျန်ရှန်းက ထိတ်လန့်ဖွယ် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အသက်ကို ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အလောင်းကောင်ဟောင်းက ထိန်းချုပ်ထားပြီး အတူတကွ ချိတ်ဆက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ထိန်းချုပ်၍မရသော ဤခံစားမှုက သူ့ကို တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားစေသည်။

ရုတ်တရက် လျိုစန်းက ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး မလှုပ်မယှက်နိုင်ဘဲ နေရာတွင် ငြိမ်သက်သွားသည်။

တစ်စုံတစ်ရာသော သဘာဝလွန် စွမ်းအား၏ ပေါ်ထွက်လာမှုက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဝေဝါးသော အရိပ်တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ အနီရောင် ဆေးသုတ်ထားသော လက်သည်းများရှိသည့် လက်တစ်ဖက်က မည်သည့်နေရာမှ ပေါ်ထွက်လာမှန်း မသိဘဲ လျိုစန်း၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ရက်စက်စွာ ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။

မျက်နှာမှာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့ပြီး ခြစ်ရာ ပျက်စီးရာ တစ်ခုမျှ မရှိပေ။

ထို့နောက် တတိယမြောက် ဝေဝါးသော အရိပ်က လျိုစန်း၏ ကျောဘက်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။

မီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းလာပြီး ထိုဝေဝါးသော အရိပ်နှင့် လျိုစန်းတို့ အတူတကွ လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ လီကျွင်း၏ တစ္ဆေမီးတောက်နှင့် တူလှသည်။

သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို လျိုစန်းအပေါ် ကျရောက်လာသည်။ တစ်ခုချင်းစီမှာ သာမန် တစ္ဆေဆရာ တစ်ဦးကို ချက်ချင်း သေဆုံးစေနိုင်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းနိုင်လွန်းလှသည်။

လျိုစန်း ဤမျှ အချိန်ကြာအောင် တောင့်ခံထားနိုင်သည်မှာ အလွန် အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ထိုအချိန်တွင် လျိုစန်းက လောင်ကျွမ်းနေပြီး ရပ်တန့်မည့် လက္ခဏာ မပြပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး မီးရောင် အလင်းတန်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြာပုံတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

သူ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဤသို့ပင် သေဆုံးသွားလေပြီလော။

ဟဲလျန်ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မယုံနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"သူ သေပြီလား"

သူ၏ ရှေ့မှ ပြာပုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မီးရောင် အလင်းတန်း၏ ဖုံးအုပ်မှု အောက်တွင် သူက အမှန်တရားကို ပိုမို၍ မမြင်တွေ့နိုင်တော့ပေ။

"မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ပါပဲ"

"ငါ့ရဲ့ စက္ကူလူသား တစ်ရုပ်ကို သတ်ဖို့ ဒီလောက်တောင် အပင်ပန်းခံနေရတာ"

"ငါ့မှာ ဒီလို စက္ကူလူသားတွေ ဘယ်လောက်များများ ရှိတယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"

နတ်ကွန်းကို ဝန်းရံထားသော နံရံများပေါ်တွင် စက္ကူ လျိုစန်း တစ်ရုပ်ပြီးတစ်ရုပ် အတွင်းသို့ လှန်ဝင်လာကြသည်။ စက္ကူလူသား တိုင်းတွင် အသက်ဝင်နေသော မျက်နှာတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်း၏ အောက်တွင် အစောက လောင်ကျွမ်းသွားသော တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အိုမင်းနေသော တစ္ဆေခန္ဓာကိုယ် ရှိနေသည်။

စက္ကူ လျိုစန်း တစ်ဒါဇင်ခန့် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဟဲလျန်ရှန်းကို တိုက်ရိုက် ဝိုင်းရံလိုက်သည်။

ဟဲလျန်ရှန်းက အစောက အပင်ပန်းခံ သုတ်သင်ခဲ့သော လျိုစန်းမှာ ထို စက္ကူလူသား တစ်ဒါဇင်ထဲမှ တစ်ရုပ်မျှသာ ဖြစ်နေသည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး ခုနတုန်းက…"

ဟဲလျန်ရှန်း၏ ဖြူဖပ်နေသော မျက်လုံးလုံးများက သိမ်မွေ့စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။ အစပိုင်းတွင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသော်လည်း ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။

"သြော် ဒီလိုကိုး အဲ့ဒီ အလောင်းကောင်ဟောင်းကြောင့်ပဲ"

"အရာအားလုံးက စက္ကူလူသား အောက်က အလောင်းကောင်ကနေ မြစ်ဖျားခံတာပဲ"

"အဲ့ဒီ အလောင်းကောင်က နောက်ဆုံး စက္ကူလူသားပဲ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး တစ်ရုပ်တော့ မဟုတ်ဘူး"

လျိုစန်းက ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခု နားလည်သွားပြီ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ"

"ငါ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ငါ သုံးပြီးပြီ"

"သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းထဲက ဘယ်သူနဲ့မဆို ငါ သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်လို့ရတယ် မင်းလည်း အဲ့ဒီထဲက ခြွင်းချက် မဟုတ်ဘူး"

ဟဲလျန်ရှန်း၏ နောက်ကွယ်မှ ဝေဝါးသော အရိပ်က လိမ်ကောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ၎င်းက ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပုံရသည်။

"မင်းက တကယ် အန္တရာယ်များတဲ့ လူပဲ"

"ဒါကြောင့်ပဲ ငါ မင်းကို သတ်ရမှာ"

လျိုစန်းများ အားလုံးက ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ တစ်ရုပ်ချင်းစီတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အေးစက်သော အလောင်းကောင်ဟောင်း တစ်လောင်းစီ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထိုအလောင်းကောင်များ အားလုံးက သူတို့၏ လက်မောင်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ထို ဆွေးမြေ့နေသော လက်ကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။

သဘာဝလွန် စွမ်းအားက နောက်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ မီးခိုးငွေ့များက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နတ်ကွန်းပေါ်မှ ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားများ အားလုံးက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုလဲကျလာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လျိုစန်း၏ လက်မောင်းက အားမရှိစွာ တွဲကျသွားသည်။

သေခါနီး လူတစ်ယောက် နောက်ဆုံး အသက်ရှုလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ထိုအရာမှာ သက်ရှိ တစ်ဦး၏ အသက်ကို အတင်းအကျပ် လုယူနိုင်စွမ်း ရှိသော သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် မည်သည့် တစ္ဆေဆရာကိုမဆို သုတ်သင်နိုင်ပြီး ယခုအခါတွင် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ဒါဇင်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာသည်။

ဟဲလျန်ရှန်းက ထိုသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အလောင်းကောင်ဟောင်း တစ်ဒါဇင်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ သူ ပိုမို မတွေးတောနိုင်မီ အသက်ကို အတင်းအကျပ် လုယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ တစ်ခုလုံး သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားကာ ဆက်လက် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

လျိုစန်းက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စက္ကူလူသား တစ်ရုပ်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ထို့နောက် ဟဲလျန်ရှန်း၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ရန် လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်သည်။

သူက တစ္ဆေဆရာများ ပြန်လည် အသက်ရှင်လာသော ဖြစ်ရပ်များစွာကို မြင်ဖူးသဖြင့် ထိုသို့ ဖြစ်ပွားမည်ကို မလိုလားပေ။

သူ၏ လက်ထဲတွင် အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်သည်နှင့် ယန်ကျန့် ဖြတ်တောက်ခဲ့သော လည်ပင်းမှာ အပြည့်အဝ မကျက်သေးသဖြင့် ထိုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ဖြင့် အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"သေချာပေါက် သေပြီ"

လျိုစန်းက အသက်၏ တည်ရှိမှုကို မခံစားနိုင်တော့သဖြင့် အခြေအနေကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ ဒီနေရာတွင် ဆက်လက် နေရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။

တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး သေဆုံးပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေများ ပြန်လည် နိုးထလာခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူသေခေါင်းကို အလျင်အမြန် ပစ်ချခဲ့ပြီးနောက် သူက လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာရန် စတင်လိုက်သည်။

ပြိုင်ဘက်၏ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုက သူ၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ အပေါင်းအပါများ အနီးအနားတွင် ရှိနေသေးပါက သူ ဇာတ်သိမ်းသွားမည့် အန္တရာယ် ရှိနေသည်။

လူလည်း သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် လျိုစန်းက အန္တရာယ်များသော နေရာတွင် ဆက်လက် နေထိုင်ရန် မလိုလားတော့ပေ။

စက္ကူလူသား တစ်ဒါဇင်က ရေပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားပြီး နံရံကို တက်ကာ သူတို့၏ ခြေသံများက လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြင်ကွင်းတွင်တော့ ဟဲလျန်ရှန်း၏ ခေါင်းပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်က ထိုနေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လူသေခေါင်း တစ်လုံးက ရေပေါ်တွင် မျောနေသည်။

ခဏအကြာတွင်…….

"သေ သေပြီလား"

သူဌေးလျိုက နောက်ဘက် ခန်းမဆောင်မှ ထွက်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။

"ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ဟိုလူငယ်လေးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သူ ဒီလိုပဲ အသတ်ခံလိုက်ရတာလား"

"ဘာလို့ ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်ခြင်းက ဝိညာဉ် အနည်းငယ်ကိုပဲ ပင့်ခေါ်နိုင်ခဲ့ရတာလဲ"

"ပြီးတော့ ဘာလို့ အရေးကြီးဆုံး သူတွေကို မဆင့်ခေါ်ခဲ့တာလဲ"

ဟဲလျန်ရှန်း ထိုသို့ပင် သေဆုံးသွားသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်သလို လက်လည်း မခံနိုင် ဖြစ်နေသည်။

လျိုစန်းဟု အမည်ရသော ထိုသူမှာ အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း တကယ့် တိုက်ပွဲတွင် ဟဲလျန်ရှန်း သေဆုံးမလား ဆိုသည်မှာ အခြား ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက လျိုစန်းကို သေချာပေါက် အတူတကွ ဆွဲခေါ်သွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူဌေးလျို အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် နတ်ကွန်း၏ နောက်ဘက်တွင် အနီရောင် ခေါင်းတလားက ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ပထမဦးစွာ ခေါင်းတလားပေါ်မှ ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားများက ရုတ်တရက် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့ကာ သစ်သား အပိုင်းအစများပုံ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် လေးလံသော ခေါင်းတလား အဖုံးက ရုတ်တရက် ပွင့်တက်သွားသည်။

မိန်းမငယ် အလောင်းတစ်လောင်းက ထထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက ပြင်းထန်စွာ ပွင့်လာသည်။

အနီးအနားမှ မျက်နှာမဲ့လူတစ်ယောက်က ထိုလှုပ်ရှားသံကို ကြားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ သိသည်။ ပြန်လည် ရှင်သန်ခြင်း အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူက အသက်၏ သဲလွန်စ အနည်းငယ်ကို ခံစားမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အနီရောင် ခေါင်းတလားထဲမှ မိန်းမ အလောင်းက အချိန်အတော်ကြာ တောင့်တင်းစွာ ထိုင်နေသည်။ သို့သော် ပွင့်လာသော မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း အသက်စွမ်းအား အချို့ ရရှိလာသည်။

သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ သေပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား"

အရာအားလုံးမှာ ရင်းနှီးသလိုလို မရင်းနှီးသလိုလို ဖြစ်နေသည်။

ရင်းနှီးနေသည်မှာ နေရာမှ ဗိသုကာ ပုံစံများက ထိုက်ဖိန်မြို့မှ ပုံစံများနှင့် အတူတူ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မရင်းနှီးသည်မှာ အရာအားလုံး ရေလွှမ်းမိုးနေပြီး နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမက ရေလွှမ်းမိုးမှုထဲတွင် မလှမ်းမကမ်း၌ ရပ်နေသော မျက်နှာမဲ့လူကို မြင်တွေ့လိုက်သောအခါ မှတ်ဉာဏ်များက ရုတ်တရက် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။