ဝိညာဉ် ပင့်ခေါ်သူ အသစ်

ဟဲယင်အာက ခေါင်းတလားထဲတွင် ထိုင်နေရင်း မသေမချာရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ အသက်ပြန်ရှင်လာတာလား"

သူမ လက်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြူဖျော့ အေးစက်မနေတော့ဘဲ သက်ရှိတို့၏ နွေးထွေးမှု အရိပ်အယောင်ကို ဆောင်နေသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အရင်နှင့် မတူဘဲ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်။ အတွင်းမှ သဘာဝလွန် စွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားပုံရပြီး အလွန် ထူးခြားသော ဤဝတ်စုံ တစ်ထည်သာ ကျန်ရစ်သည်။

ထိုဝတ်စုံကို သူမ မှတ်မိသည်။ ၎င်းမှာ ထိုက်ဖိန်မြို့မှ အပ်ချုပ်ဆိုင်က ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူဌေးလျို ပြန်ရောက်လာသည်။ သူက နောက်ဘက် ခန်းမဆောင်မှ လှုပ်ရှားသံကို ကြားပြီး မိန်းမငယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩတကြီးဖြင့် ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။ သို့သော် အရာအားလုံးမှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပျက်လာပုံရသည်။

သူဌေးလျိုက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ စကားဆိုသည်။

"သူက ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်တဲ့ နည်းလမ်းကို တခြား သဘာဝလွန် စွမ်းအား တချို့နဲ့ ပေါင်းပြီး မင်းကို အသက်ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်ခဲ့တာ"

"ဒါပေမဲ့ ဟဲလျန်ရှန်း သေသွားပြီ ခုနလေးတင်က လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေသွားတာ"

"မင်း အဆင်ပြေရင် ထွက်လာပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ဦး"

"သူ့ကို မြေမြှုပ်တာ ကူညီလိုက်ပေါ့ ဒီခေါင်းတလားကို ဆက်သုံးလို့ရတာ ကံကောင်းတာပဲ အလကား မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့"

ဟဲလျန်ရှန်း သေပြီလော။

မိန်းမငယ်က ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ အံ့ဩသွားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"အဘိုးဟဲက ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ…"

သူဌေးလျိုက ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်း သေမျိုးချည်းပဲ ဘယ်သူမှ ခြွင်းချက်မရှိဘူး"

"အရင် မျိုးဆက်တွေတောင် အကုန် သွားကြပြီ ငါတို့ လက်တစ်ဆုပ်စာကတော့ ပြောစရာမရှိပါဘူး"

"ငါ မယုံဘူး"

မိန်းမငယ်၏ စိတ်ခံစားမှုများ လှုပ်ရှားလာသည်။ သူမ ဟဲလျန်ရှန်း သေဆုံးသွားသည်ကို လက်မခံနိုင်ပေ။

သူမ အလျင်အမြန် လှည့်ပြီး အနီရောင် ခေါင်းတလားထဲမှ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ သူမ ရေအိုင်ထဲသို့ ယိုင်လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း အနီးအနားမှ အရပ်မြင့်မြင့် မျက်နှာမဲ့လူက လှမ်းထိန်းလိုက်သည်။

မိန်းမငယ်သည် အေးစက် ထိုင်းမှိုင်းနေသော ရေများထဲမှ ဖြတ်ကျော်လျက် ဘိုးဘေး နတ်ကွန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားသည်။

အမှန်တကယ်ပင် နတ်ကွန်းသို့ ရောက်သောအခါ မိန်းမငယ် တွေ့လိုက်ရသည်။ အလယ်တွင် ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းတစ်လောင်း မတ်တပ်ရပ်နေပြီး မလှုပ်မယှက်နိုင်ဘဲ ပြိုလဲမည့် လက္ခဏာ မပြပေ။ လူသေခေါင်း တစ်လုံးကိုတော့ အစောပိုင်းက သူဌေးလျိုက ကောက်ယူပြီး နတ်ကွန်း၏ ပူဇော်ပွဲ တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားကာ အနီရောင် အဝတ်စ တစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ထိုသို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်လိုက်ရသောအခါ မိန်းမငယ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တောင့်ခဲသွားသည်။ မျက်ရည်များက ထိန်းမရနိုင်ဘဲ ကျဆင်းလာသည်။

ဟဲလျန်ရှန်းသည် ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့၏ သက်ကြီးဝါကြီး တစ်ဦးမျှသာ မဟုတ်ပေ။

သူက သူမ၏ အဘိုးလည်း ဖြစ်သည်။

သွေးသား တော်စပ်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူမလည်း 'ဟဲ' မျိုးရိုးနာမည်ကို ယူထားပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုက်ဖိန်မြို့တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ နတ်ကွန်းကို စောင့်ကြပ်သော ဟဲလျန်ရှန်းသည် သူမ၏ ငယ်ဘဝ အရေးကြီးဆုံး အမှတ်တရ အဖြစ် အမြဲ ရှိနေခဲ့သည်။

သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထင်ခဲ့မိပေ။ယနေ့ နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဤနတ်ကွန်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ထိုသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ဖြစ်သည်။

သူဌေးလျိုနှင့် မျက်နှာမဲ့လူတို့ နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ သူတို့ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီးမှ စကားဆိုသည်။

"သိပ် ဝမ်းမနည်းပါနဲ့ ငါတို့လို လူစားမျိုးတွေက မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျ တစ်နေ့နေ့တော့ ဒီလိုပဲ အဆုံးသတ်ရမှာပဲ"

"ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထားလိုက်ပါ သူက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ထပ် အများကြီး အသက်ရှင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အခု သေသွားတာက လွတ်မြောက်ခြင်း တစ်မျိုးလို့တောင် ယူဆလို့ရတယ်"

"အနည်းဆုံးတော့ သူ မင်းကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ် အငြိုးတစ်ခုကို အဆုံးသတ်သွားနိုင်ခဲ့တယ်"

သူဌေးလျို အခုမှ အနည်းငယ် သဘောပေါက်လာသည်။ ဟဲလျန်ရှန်း အဘယ်ကြောင့် လျိုစန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံခဲ့ရသည်ကို ဖြစ်သည်။ ဟဲလျန်ရှန်းက သူ၏ သေဆုံးခြင်းမှတစ်ဆင့် မျိုးဆက်ဟောင်းနှင့် မျိုးဆက်သစ်ကြားမှ ရစ်တွယ်နေသော အငြိုးကို အဆုံးသတ်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့ပုံရသည်။ သို့မှသာ ထိုက်ဖိန်မြို့၏ မျိုးဆက်သစ်များ အပြင်လောကတွင် သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ပေါ်ထွက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍သာ ဟဲလျန်ရှန်းက ယနေ့ လျိုစန်းကို သတ်ပစ်လိုက်ပါက လျိုစန်း၏ နောက်ကွယ်မှ ဌာနချုပ်နှင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် မျိုးဆက်သစ်များက ဟဲလျန်ရှန်းကို အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

အပြန်အလှန် သတ်ဖြတ်နေကြရင်း နောက်ဆုံးတွင် ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့မှ လူအားလုံး ဇာတ်သိမ်းသွားကြပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဟဲလျန်ရှန်းက သူ၏ သေဆုံးခြင်းကို အသုံးချပြီး ပဋိပက္ခ အားလုံးကို အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိန်းမငယ်က ငိုရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်စားချေလိုသော ဒေါသကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူ ဘယ်သူ အဘိုးဟဲကို သတ်သွားတာလဲ"

သူဌေးလျို စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင် နတ်ကွန်း တစ်ခုလုံးတွင် ထူးခြားသော မွှေးရနံ့တစ်ခု ဝေ့ပျံ့လာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူဌေးလျို၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ချက်ချင်း ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် နတ်ကွန်း၏ မထင်မရှား ထောင့်တစ်နေရာတွင် လောင်ကျွမ်းနေသော အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

အမွှေးတိုင်ကို နံရံတွင် ထိုးစိုက်ထားသည်။

သာမန် အမွှေးတိုင်များနှင့် မတူဘဲ ၎င်းမှာ နတ်ကွန်း၏ တန်ဖိုးထားရသော 'ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ် အမွှေးတိုင်' ဖြစ်သည်။

သူဌေးလျိုက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ် အမွှေးတိုင်ကို ထွန်းလိုက်တာလဲ"

ထို့နောက် သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်မှာ ထိုအမွှေးတိုင်က တစ်ဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းပြီးနေပြီ ဖြစ်ပြီး ယခုမှ ထွန်းညှိလိုက်သကဲ့သို့ မဟုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အစောကတည်းက ထွန်းညှိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝေဝါးသော အသံတစ်သံက နတ်ကွန်း အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"နတ်ကွန်းထဲမှာ အော်ဟစ်မနေကြနဲ့"

"ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ် အမွှေးတိုင်ကို ငါ ထွန်းခဲ့တာ"

"ဒါက နောက်ဆုံး ဝိညာဉ် ပင့်ခေါ်ခြင်းပဲ"

ဝေ့ဝဲနေသော မီးခိုးငွေ့များ ကြားမှ မျက်လုံးတစ်ဖက်ပါသော အဖိုးကြီး တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

သံသယ ဖြစ်ဖွယ်မရှိပဲ ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုမှာ ဝိညာဉ် ပင့်ခေါ်သူ ဟဲလျန်ရှန်းပင် ဖြစ်သည်။

သူဌေးလျိုက အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ လက်ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မင်း…"

"မင်းက မင်းကိုယ်တိုင်ရဲ့ ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ် အမွှေးတိုင်ကို အချိန်မီ ကြိုထွန်းထားခဲ့တာပဲ"

"မင်းက သေဖို့ အစကတည်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပေါ့"

ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ် အမွှေးတိုင်သည် တစ်ကြိမ်သုံး သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထွန်းညှိလိုက်သည်နှင့် ၎င်းက သေဆုံးသွားသူကိုဆင့်ခေါ်နိုင်ပြီး ဤလောကတွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာစေနိုင်သည်။ သို့သော် အမွှေးတိုင် တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းစာ အချိန် အတွင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအဖြစ်ကို ပြန်လည် ရှင်သန်ခြင်းဟု မခေါ်ဆိုနိုင်ဘဲ နားလည်ရခက်သော သဘာဝလွန် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

"အဘိုးဟဲ"

မိန်းမငယ်က အံ့ဩ ဝမ်းသာသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားသည်။

ဟဲလျန်ရှန်းက ရင်းနှီးနေသော နတ်ကွန်း ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာများနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အလောင်းကောင်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ ကြင်နာသော အကြည့် အနည်းငယ် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ယင်အာ ငါ့မှာအချိန် မရှိတော့ဘူး"

"ငါ မှာစရာလေးတွေ ရှိတယ် ပြီးရင်တော့ ငါ စိတ်အေးလက်အေး အနားယူလို့ရပြီ"

ထိုမိန်းမငယ်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် နာမည် ရှိသည်။ သူမ၏ အမည်မှာ ဟဲယင်အာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဌာနချုပ်၏ မှတ်တမ်းများတွင်မူ သူမမှာ အပြင်ဘက် လှုပ်ရှားမှုများ အဆင်ပြေစေရန် အမည်ဝှက် တစ်ခုကို အသုံးပြုထားသည်။

ဟဲယင်အာက သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ချုပ်တည်းရင်း နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်သည်။

"ပြောပါ အဘိုးဟဲ"

ဟဲလျန်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ သေဆုံးမှုက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး"

"ငါ့အတွက် ဝမ်းမနည်းပါနဲ့"

"ဒါပေမဲ့ ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုတော့ လက်ဆင့်ကမ်းရမယ်"

"ဒါတွေကြောင့် မြေမြှုပ် ပျောက်ကွယ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး"

"ဒီနတ်ကွန်းကို ငါ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့တယ် ငါ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက အခုထိပဲ"

"ဒါကြောင့် ဒီနောက်ဆုံး အချိန်လေးမှာ ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မင်းဆီ ငါ လွှဲအပ်ခဲ့ချင်တယ်"

"ယင်အာ မင်းက နောက်တစ်ယောက် ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူ အဖြစ် တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်"

ဟဲယင်အာ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားပြီး စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ဟဲလျန်ရှန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အချိန်မှာ အမှန်တကယ် တိုတောင်းလှပြီ။ အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်ပင် မကျန်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ဆက်ပြောသည်။

"ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူ တစ်ယောက် တာဝန်ယူတိုင်း အရင်တစ်ယောက်က သေဆုံးရတယ်"

"ဒါက ဓလေ့ထုံးတမ်းပဲ ဒါက စည်းမျဉ်းပဲ ငါက တတိယမြောက် မင်းက အခု စတုတ္ထမြောက်"

"ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူ အသစ် ဘယ်လို ဖြစ်လာရမလဲဆိုတာ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်"

"မငြင်းပါနဲ့ ဒါက မင်း မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမယ့် အရာပဲ"

ထို့နောက် ဟဲလျန်ရှန်းက တင်းမာသွားသည်။

ဟဲယင်အာက ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ကောင်းပါပြီ အဘိုးဟဲ" "ကျွန်မ အဘိုးအတွက် နတ်ကွန်းကို စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်" "ကျွန်မ ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူ ဖြစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

ဟဲလျန်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ဝိညာဉ် ပင့်ခေါ် တစ္ဆေကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ရမယ်"

"အဲ့ဒါကို ငါ့ရဲ့ ဘယ်ဘက် မျက်လုံးထဲမှာ သိုလှောင်ထားတယ်"

"ငါ့ရဲ့ မျက်လုံးကို ထွင်းထုတ်လိုက်"

"ပြီးရင် အဲ့ဒါကို မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ထည့်လိုက်"

"ဒါက ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူ ဖြစ်လာဖို့ ပထမဆုံး အဆင့်ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်နဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး"

"တစ္ဆေက ပို ကြောက်စရာကောင်းလေ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ဖို့လွယ်လေပဲ"

"ဒါကြောင့် မင်းက သူတို့ ပါးစပ်ဖျားက မူမမှန်တဲ့သူ ဖြစ်လာဖို့ လိုတယ်"

"မင်းအတွက် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ငါ ခင်းပေးခဲ့ပြီးပြီ"

ဟဲလျန်ရှန်း၏ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်က တုန်ခါသွားပြီး အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

"မင်း ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ် တစ္ဆေကို ထိန်းချုပ်နိုင်သွားတာနဲ့ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်ခြင်းရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို သုံးပြီး မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်"

သူဌေးလျိုက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူက အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်လေ"

"သူ့ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ကို ဘယ်လို ပြန်ခေါ်လို့ ရမှာလဲ"

ဟဲလျန်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

"သူ တစ်ခါ သေပြီးသွားပြီ ဒါ လုံးဝ အဆင်ပြေတယ်"

"ဒါက ဝိညာဉ် ပင့်ခေါ်သူရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ" "ဒီအရာအားလုံးကို ပြီးမြောက်ဖို့ အရင်ဆုံး တစ်ခါ သေဆုံးပြီးသား ဖြစ်ရမယ်"

သူဌေးလျို တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဟဲလျန်ရှန်း၏ စကားများ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည်။

အသက်ရှင်နေသူ တစ်ဦးက ဝိညာဉ်ကို ခေါ်၍ မရပေ။ သို့သော် သေဆုံးပြီးသူ တစ်ဦးက ရသည်။

ဟဲယင်အာသည် တစ်ခါ သေဆုံးခဲ့ပြီးသူ ဖြစ်သဖြင့် သူမက ဝိညာဉ်ကို အောင်မြင်စွာ ဆင့်ခေါ်နိုင်သည်။

ဒါက စည်းမျဉ်း လွတ်ပေါက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ကို ခေါ်လိုက်ပါက ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။

ဟဲလျန်ရှန်းက ရှင်းပြသည်။

"မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ကို ပင့်ခေါ်ပြီးတာနဲ့ အဲ့ဒီဝိညာဉ်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ် ပင့်ခေါ်ခိုင်းလိုက်"

"စိတ်မပူနဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ကွဲပြားပေမဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကတော့ ချိတ်ဆက်နေတယ်"

"အရာအားလုံးက ဝိညာဉ် ပင့်ခေါ် တစ္ဆေ ဆိုတဲ့ ကြားခံကနေတစ်ဆင့် ချိတ်ဆက်ထားတာ"

"ဒါကြောင့် ပင့်ခေါ်ခံရတဲ့ ဝိညာဉ်က ပင့်ခေါ်ခြင်း စွမ်းအားကို ဆက်သုံးနိုင်တုန်းပဲ"

"ပင့်ခေါ်ခံရတဲ့ ဝိညာဉ်က အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်ပဲ တည်ရှိနိုင်ပေမဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ရင် ဒီအမွှေးတိုင်ရဲ့ အချိန်က အကန့်အသတ်မရှိ ရှည်လျားသွားလိမ့်မယ်"

"ဒါက ဂီယာတွေလိုပဲ အပြင်ဘက် ဂီယာက တစ်ပတ် လည်လိုက်တိုင်း အတွင်းဆုံး ဂီယာက အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် နှေးကွေးသွားတယ် နောက်ဆုံးတော့ ဆင့်ခေါ်ခံရတဲ့ ဝိညာဉ်က ပျောက်ကွယ်သွားမှာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ၎င်း မပျောက်ကွယ်ခင် အချိန်ကာလက မင်းရဲ့ သက်တမ်းပဲ ငါ ပထမဆုံး ဝိညာဉ် ပင့်ခေါ်သူ ဖြစ်လာတုန်းက အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်ခဲ့တာက ငါ့သက်တမ်းကို နှစ်လေးဆယ် ရှည်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ အသက် ခြောက်ဆယ် ရှင်သန်ပြီးတာနဲ့ မလွဲမသွေ သေရမှာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက မတူဘူး မင်းက သဘာဝလွန် စွမ်းအားရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခုခံဖို့ ဟိုဝတ်ရုံကို အားကိုးထားတယ် ဒါကြောင့် မင်းက ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး မကြာခဏ ပင့်ခေါ်နိုင်တယ်"

"မင်း အနည်းဆုံး အနှစ် တစ်ရာ နေနိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ် ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်တောင် ပိုရှည်နိုင်သေးတယ်"

ဟဲလျန်ရှန်းက ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သူ ဤလျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားမည်ကို မကြောက်ပေ။ ဟဲယင်အာသည် သက်တမ်း အရှည်ဆုံး ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူ ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ သေဆုံးသွားသည်နှင့် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသော လူတိုင်းလည်း တည်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အချိန်က အရာအားလုံးကို မြှုပ်နှံနိုင်သည်။ ခြွင်းချက်မရှိပေ။

အကယ်၍သာ ယန်ကျန့် ဤစကားများကို ကြားခဲ့မည် ဆိုလျှင် သူ အလွန်တရာ အံ့ဩသွားမည်မှာ သေချာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ် ပင့်ခေါ်သူများ၏ ဓလေ့ထုံးတမ်း မဟုတ်ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေများကို ထိန်းချုပ်ပြီး သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟဲယင်အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ"

"ငါ မင်းကို ဒီလမ်းပေါ် တွန်းပို့လိုက်ရလို့ ငါ့ကိုယ်ငါ အပြစ်မတင်ပါနဲ့"

"ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး"

ဟဲလျန်ရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နံရံပေါ်မှ ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ် အမွှေးတိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အပိုင်းအစ သေးသေးလေးသာ ကျန်တော့သည်။

ဟဲလျန်ရှန်းက ဆက်ပြောသည်။

"ထိုက်ဖိန်မြို့က နတ်ကွန်းကို မေ့လိုက်ပါတော့ ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားတွေကို ယူပြီး ထွက်သွားပါ"

"နေရာတစ်ခု ရှာပြီး ပြန်လည် တည်ဆောက်ပါ ဒီဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားတွေရဲ့ ပုံပြင်တွေ ငါ မင်းကို ငယ်ငယ်က ပြောပြခဲ့တာတွေက စိတ်ကူးယဉ် မဟုတ်ဘူး"

"အတိတ်မှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေပဲ လိုအပ်တဲ့ အခါ ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားတွေကို ကြားခံအဖြစ် သုံးပြီး သေဆုံးသွားသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပါ"

"သူတို့က အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး တစ္ဆေဆရာတွေပဲ တစ်ခါ ပြန်လည် နိုးထလာတာနဲ့ သူတို့က မင်းအတွက် ပြဿနာ အားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ ဆင့်ခေါ်ဖို့ ကြားခံ ပစ္စည်း လိုအပ်တယ် ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားက သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး ကြားခံ ပစ္စည်းပဲ"

"ဒါကြောင့် မင်း တစ်ခါပဲ ပင့်ခေါ်နိုင်မယ် အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူတို့ အသက်ရှင်တုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မင်း ပြန်မရှာနိုင်သရွေ့ သူတို့ကို ဒုတိယအကြိမ် ဘယ်တော့မှ ပင့်ခေါ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"တားမြစ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားတွေကိုတော့ ငါ တစ်ခါမှ ပင့်ခေါ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိဘူး ငါ အဲ့ဒါတွေကို မင်းအတွက် ချန်ထားခဲ့တယ် အနာဂတ်မှာ အကူအညီ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ထိုအချိန်တွင် သူဌေးလျို သဘောပေါက်သွားသည်။ ဟဲလျန်ရှန်း အဘယ်ကြောင့် လျိုစန်းကို အပြည့်အဝ အင်အားမသုံးဘဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကို ဖြစ်သည်။

သူက ထိုက်ဖိန်မြို့၏ နောက်ဆုံး လူအနည်းငယ်ကို ပတ်သက်စေလိုခြင်း မရှိသလို ဆင့်ခေါ်ခြင်းအတွက် ကြားခံ ပစ္စည်းတစ်ခုကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးလိုပေ။ စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူ၏ အမွေအနှစ်ကိုလည်း မပျက်စီးစေလိုပေ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ သူ အသက်ရှင်ရန် အချိန် သိပ်မကျန်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူက လျိုစန်း၏ လက်ဖြင့် အသတ်ခံရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

လျိုစန်းက အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။ ဟဲလျန်ရှန်းက အကွက်ချန် ထားခဲ့သော်လည်း ထိုလူငယ်က သူ့ကို အမှန်တကယ် အလဲထိုးသွားခဲ့သည်။

"နောက်ဆုံး တစ်ခုကတော့ ငါ့အတွက် လက်စားမချေပါနဲ့ ငါ့ရဲ့ သေဆုံးမှုက ငါ ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ခဲ့တာ လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားတာက ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူ တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို မေ့လျော့ပစ်ရာ ရောက်တယ်"

"ဒါက ငါ့ကို စိတ်အေးလက်အေး အနားယူနိုင်စေမှာ မဟုတ်ဘူး ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူတွေ တည်ရှိနေတာက နတ်ကွန်းကို စောင့်ရှောက်ဖို့ လောကီရေးရာ ကိစ္စတွေနဲ့ အငြိုးအတေးတွေကို ရှောင်ရှားဖို့ပဲ ငါက စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်ခဲ့တယ် ဒါကြောင့် ငါ သေဆုံးခဲ့ရတယ် ဒါက သတိပေးတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ပဲ"

အဆုံးတွင် ဟဲလျန်ရှန်းက ဟဲယင်အာအား လျိုစန်းကို လက်စားမချေရန် အလေးအနက် သတိပေးလိုက်သည်။ သူမ အငြိုးအတေး ကွန်ရက်ထဲတွင် ညိတွယ်ပြီး ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ် ပင့်ခေါ်သူများ၏ အမွေအနှစ်ကို အဆုံးသတ်သွားမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေသည်။

သူက ထိုက်ဖိန်မြို့၏ နောက်ဆုံး မျိုးဆက် သေဆုံးသွားသည်ကို မမြင်တွေ့လိုသလို ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူများ၏ အမွေအနှစ် အဆုံးသတ်သွားသည်ကိုလည်း မျက်မြင် မတွေ့လိုပေ။

ဟဲယင်အာက စကားများများ မပြောဘဲ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ကတိပေးပါတယ် လက်စားချေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ဟဲလျန်ရှန်း ပြောသမျှ အရာအားလုံးကို သူမ သဘောတူလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဒါက နောက်ဆုံး ပင့်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကြားခံ ပစ္စည်းဖြင့် အကြိမ်များစွာ အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း ထို ပင့်ခေါ်ခံရသော ဝိညာဉ်များက အန္တရာယ်များ သယ်ဆောင်လာသည်။ ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ် အမွှေးတိုင်သာလျှင် အယုံကြည်ရဆုံး ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို လူတစ်ဦးက တစ်ကြိမ်တည်းသာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ယခု ဟဲလျန်ရှန်း မရှိတော့သည်နှင့် သူ၏ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိတော့ပေ။

"အရမ်း ကောင်းတယ် မင်းက အထူးချွန်ဆုံး မျိုးဆက်သစ်ပဲ ဒီနှစ်တွေအတွင်း လှည့်လည်သွားလာရင်း မင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ ဒါက ငါ့စိတ်ကို အေးချမ်းစေတယ်"

ဟဲလျန်ရှန်းက စကားဆုံးသွားပြီးနောက် သူဌေးလျိုနှင့် မျက်နှာမဲ့လူကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် အနာဂတ်မှာ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ရမယ် သူ တကယ် ကြီးပြင်းလာတဲ့အထိ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုထိ သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးပါ သတိရပါ ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့က ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူ တစ်ယောက် ရှိနေသရွေ့ ပြန်လည် တည်ဆောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် အမြဲ ရှိနေတယ်"

သူဌေးလျိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းက သေတာတောင် အနားမနေနိုင်ဘူး ဒီလို တာဝန်မျိုးကို ချပေးခဲ့တယ် ထားလိုက်ပါတော့ ငါ့တည်းခိုခန်းလည်း ရေမြုပ်သွားပြီ သွားစရာ နေရာလည်း မရှိတော့ဘူး တခြားနေရာကို ပြောင်းရွှေ့တာလည်း ကောင်းတာပါပဲ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ သေသွားရင် အလောင်း ကောက်ပေးမယ့် လူတော့ ရှိသေးတာပေါ့ သူ့ သဘောထားက ဘယ်လိုရှိလဲတော့ မသိဘူး"

မျက်နှာမဲ့လူက သူ၏ လက်ဖြင့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

"ငါ့ဘက်က ပြဿနာ မရှိဘူး"

"ကောင်းပြီ ကိစ္စတွေ ပြီးပြတ်သွားမှတော့ ငါ သွားသင့်ပြီ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကောင်းကောင်း စီမံလိုက်ပါ ဘေးဥပဒ် မဖြစ်စေနဲ့"

ဟဲလျန်ရှန်းက ဤသို့ ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူ ဟဲယင်အာကို တစ်ကြိမ် နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သည့် တွယ်တာမှုမျှ မရှိဘဲ ပိုမို ဝေးကွာရာသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

နံရံပေါ်မှ ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ် အမွှေးတိုင်က တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသွားသည်။

မီးခိုးငွေ့များက ဖြည်းညင်းစွာ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ဟဲလျန်ရှန်း၏ ပုံရိပ်ကို တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ဝေဝါးသွားစေသည်။

နောက်ဆုံး အမွှေးတိုင် လောင်ကျွမ်း ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် မီးခိုးငွေ့များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဘာမျှ မကျန်ရစ်တော့ပေ။

ဟဲယင်အာက ဟဲလျန်ရှန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ မငိုကြွေးပေ။ နှုတ်ဆက်ခွဲခွာရခြင်း၏ တွန့်ဆုတ်သော ခံစားမှုတစ်ခုကိုသာ ခံစားနေရသည်။

လျင်မြန်စွာပင် ဟဲယင်အာက စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ပလ္လင်ဆီသို့ ပြန်လှည့်လာပြီး အနီရောင် အဝတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ဟဲလျန်ရှန်း၏ ခေါင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ပွင့်နေသည်။ သေဆုံးရာတွင် စိတ်မဖြောင့်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြူဖွေးနေသော မျက်လုံးလုံး တစ်လုံးက မငြိမ်သက်ဘဲ လှုပ်ရှားနေတုန်းပင် ဖြစ်၏။

စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ဟဲယင်အာက ထို ဖြူဖွေးနေသော မျက်လုံးလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မျက်လုံးတစ်လုံးကို ထွင်းထုတ်လိုက်သည်။

သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး နာကျင်မှုက မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် သူမက ထိုအရာများအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ပေ။

နာကျင်မှုကို ကြံ့ကြံ့ခံရင်း ဟဲယင်အာက ထို ဖြူဖွေးနေသော မျက်လုံးကို သူမ၏ မျက်လုံးပေါက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူသေခေါင်းနှင့် ခေါင်းပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သယ်ဆောင်ကာ နောက်ဘက် ခန်းမဆောင်သို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူဌေးလျိုက နောက်မှ လိုက်သွားရန် ကြံရွယ်သော်လည်း မျက်နှာမဲ့လူက သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

မျက်နှာမဲ့လူက ခေါင်းခါပြပြီး သူ့ကို မသွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူဌေးလျိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နေရာတစ်ခု ရှာကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

"ငါ နားလည်ပါပြီ"

အချိန်များက တစ်စက္ကန့်ချင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မကြာမီ မိုးလင်းလာသည်။

နံနက် ရှစ်နာရီ အတိတွင် ဟဲယင်အာက နောက်ဘက် ခန်းမဆောင်မှ အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ထူးဆန်းနေသည်။ တစ်ဖက်က မည်းနက်နေပြီး တစ်ဖက်က ဖြူဖွေးနေသည်။ ရှင်းပြမရသော ကြောက်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူမ ပတ်လည်တွင် ဝန်းရံနေသည်။

"ဒီအချိန်ကစပြီး ငါက ထိုက်ဖိန်မြို့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူပဲ"

သံသယ ဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ သူမ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ။

ဟဲလျန်ရှန်း၏ အစီအစဉ်ဖြင့် ဟဲယင်အာသည် မည်သည့် အမှားအယွင်းမှ မရှိဘဲ မူမမှန်သူ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ် ဆင့်ခေါ်သူ၏ ဘွဲ့ထူးကို အမွေဆက်ခံလိုက်သည်။

သူဌေးလျိုနှင့် မျက်နှာမဲ့လူတို့ တည်ကြည်သွားကြပြီး သူမ၏ လက္ခဏာနှင့် အဆင့်အတန်းကို အသိအမှတ်ပြုသောအားဖြင့် လက်များကို ဆုပ်ကာ အရိုအသေ ပြုလိုက်ကြသည်။

ဟဲယင်အာက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြား အားလုံးကို ထုပ်ပိုးပြီး ယူသွားပါ"

သူဌေးလျိုက မေးလိုက်သည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး ဒါနဲ့ ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ"

ဟဲယင်အာက ပြန်ဖြေသည်။

"တာယွမ်မြို့ကိုပဲ ငါ ထိုက်ဖိန်မြို့ကို အဲ့ဒီမှာ ပြန်လည် တည်ဆောက်မယ် ဘာလို့ တာယွမ်မြို့ကိုလဲ"

ဟဲယင်အာက ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရင်က ငါ တာယွမ်မြို့ကို တာဝန်ယူခဲ့ရတယ် ပြီးတော့ ငါက ဌာနချုပ်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်လည်း ဟုတ်တယ် ထိုက်ဖိန်မြို့ကို အဲ့ဒီမှာ ပြန်လည် တည်ဆောက်တာက အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်"

သူဌေးလျိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဦးတည်ရာ အသစ်ကို သဘောတူလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဒါက မြို့ကြီး တစ်မြို့ပဲ ရွေးချယ်မှု ကောင်းတယ်"

လျင်မြန်စွာပင် ထိုက်ဖိန်မြို့၏ နောက်ဆုံး လူအနည်းငယ်တို့ အလုပ်များသွားကြသည်။

သူတို့က ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားများ အရေးပါသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်သွားကြသည်။ သူဌေးလျိုကလည်း ရေလွှမ်းမိုးနေသော တည်းခိုခန်းထဲမှ သူ၏ ဝှက်ထားသော ငွေစု စာအုပ်ကို ယူဆောင်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဘိုးဘေး နတ်ကွန်း၏ နောက်ဘက်ရှိ အခန်းထဲတွင် အနီရောင် ခေါင်းတလားက ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုခေါင်းတလားထဲတွင် ဟဲလျန်ရှန်း၏ အလောင်းကောင် ပါဝင်သည်။

သူ့ကို ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့တွင် ချန်ထားခဲ့ပြီး သူ တစ်ဘဝလုံး စောင့်ရှောက်ခဲ့သော နတ်ကွန်းနှင့်အတူ မြှုပ်နှံလိုက်သည်။