ထောင်ချောက်

"အလုပ် အလုပ် အလုပ်သွားရတာနဲ့ အချိန်အတော်ကြာ ဝေးကွာနေခဲ့တာပဲ ကုမ္ပဏီက လူတွေတောင် ငါ့ကို မေ့လောက်နေပြီ ထင်တယ်"

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းယန်မှာ အလွန်တရာ တက်ကြွနေပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

သူမ၏ ဇာတိမြေမှ အိမ်သစ်နှင့် လုံခြုံသောအိမ် တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းများ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် သူမ၏ ယခင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သော ဘဝကို ပြန်လည် စတင်ရန် စိတ်မရှည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ ဇာတိမြေမှာ အလွန် ပျင်းစရာ ကောင်းလှပြီး မြို့ပြမှာ ပိုမို အသက်ဝင် လှုပ်ရှားနေသည်။

ယန်ကျန့်က ကားမောင်းနေပြီး ထုံးစံအတိုင်း သူ ကုမ္ပဏီသို့ တည့်တည့်မသွားဘဲ တာချန်းမြို့၏ ခရိုင်ပတ်လည်တွင် ကားပတ်မောင်းနေသည်။

တာဝန်ခံ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူက တာချန်းမြို့၏ လုံခြုံရေးကို အာရုံစိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တာချန်းမြို့တွင် လီယန် ထုံချန်နှင့် ဟွမ်ကျီယာတို့ ရှိနေသဖြင့် လုံခြုံရေးမှာ သေချာပေါက် အာမခံချက် ရှိနေသည်။ ယန်ကျန့် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်မနေပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကားပတ်မောင်းသော အကျင့်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

အလွန် လျင်မြန်စွာပင် ကားက ကုမ္ပဏီ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ယန်ကျန့် ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းလီချင်တို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

သူတို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ကုမ္ပဏီ၏ ဝင်ပေါက်တွင် လူအများအပြား စုရုံးနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုအထဲတွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာ အချို့လည်း ပါဝင်နေသည်။

"ဒါ သခင်လေးယန်ရဲ့ ကားပဲ သခင်လေးယန် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီ ငါတို့ ဒီနေ့လည်း သူ့ကို မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ"

"တကယ် ယန်ကျန့်ပဲ"

သူ၏ ပေါ်ထွက်လာမှုက လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ သူ အလုပ်ကိစ္စ ခရီးစဉ်ဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် အတွင်း ကုမ္ပဏီတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံရသည်။ ရောက်ရှိလာသော လူများမှာ ကုမ္ပဏီ ဝန်ထမ်းများသာ ဖြစ်ကြပြီး သူ၏ အဖွဲ့သားများ မဟုတ်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနှင့် ပတ်သက်မှု မရှိသင့်ပေ။

ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာလို့ မင်းတို့အားလုံး ဝင်ပေါက်မှာ ငါ့ကို လာစောင့်နေကြတာလဲ"

"ကျန်းလီချင် ဘာဖြစ်နေလဲ မင်း သိလား"

ကျန်းလီချင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း မသိဘူး ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်မ ကုမ္ပဏီမှာ မရှိဘူး"

"အိမ်မှာ အန်တီ့ကို အဖော်လုပ်ပေးနေခဲ့တာ"

ကျန်းယန်ကလည်း အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို မကြည့်နဲ့ ငါ အခုမှ အိမ်ပြန်ရောက်တာ ငါ ဘာမှ မသိဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် လူတစ်ဦးက လူအုပ်ထဲမှ တိုးထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်နေပြီး စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ယန်ကျန့် ကုမ္ပဏီမှာ ပြဿနာတက်နေတယ်"

သူ၏ အမည်မှာ ဝမ်ဘင် ဖြစ်ပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အဖေ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် ယန်ကျန့်၏ ကုမ္ပဏီတွင် အထွေထွေ မန်နေဂျာ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကုမ္ပဏီ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများမှာ သူ၏အပေါ်တွင် လုံးဝ မူတည်နေသည်။

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"အကျိုးအမြတ် မယူဘဲ ပရဟိတနီးပါး လုပ်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီကလည်း ပြဿနာ တက်နိုင်သေးတာလား"

ဝမ်ဘင်က ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အသံကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။

"ဒီအခြေအနေက ပြောရတာ နည်းနည်း အခက်အခဲ ရှိတယ် ငါ ထင်တာတော့ ရုံးခန်းထဲ ပြန်ရောက်မှ ဆွေးနွေးသင့်တယ်"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆို ရုံးခန်းထဲမှာပဲ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

ကျန်းလီချင်က ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းကို ဘေးဖယ်ပေးရန်နှင့် ယန်ကျန့်၏ လမ်းကို မပိတ်ဆို့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"လမ်းလေး ဖယ်ပေးကြပါဦး"

ယန်ကျန့်က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားရာ မည်သူမျှ သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန် အမှန်တကယ် မဝံ့ရဲကြပေ။ သူတို့က သူ့ကို ခဏမျှ ပုံဆောင်သဘော ဝန်းရံလိုက်ကြပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ လူစုခွဲသွားကြသည်။ အခြားသူများကို ပိတ်ဆို့ခြင်းက သင့်ကို မောင်းထုတ်ခံရရုံသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယန်ကျန့်ကို ပိတ်ဆို့ခြင်းက သင့်အသက်ကိုပင် ဆုံးရှုံးသွားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူက အုပ်စုတစ်စုကို ကုမ္ပဏီထဲသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားပြီး သီးသန့် ဓာတ်လှေကားဖြင့် ရုံးခန်းသို့ တက်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်က လက်ဟန်ပြပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ထိုင်ကြပါဦး သူတို့ကို ကော်ဖီ တစ်ခွက်စီ လိုက်ချပေးပါ"

ကျန်းလီချင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းယန်ကို ဘားဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။

ရုံးခန်းသို့ လိုက်လာသော လူများမှာ မများလှပေ။ ကုမ္ပဏီ၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင် အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ကျန်းဝေ့၏ အဖေ ကျန်းရှန်းကူးလည်း ပါဝင်သည်။

သို့သော် ကျန်းရှန်းကူးမှာ ယနေ့ မျက်နှာမကောင်းလှပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ မအိပ်စက်ရသေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ အလွန် ဖိအားများနေပုံရပြီး တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

ယန်ကျန့်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ကုမ္ပဏီ ကိစ္စတွေက ငါနဲ့ ပတ်သက်ဖို့ မလိုပါဘူး ငါ ကုမ္ပဏီရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို သိပ် စိတ်မဝင်စားဘူး ဒါက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် တစ်ခု ဆိုရင်တော့ ငါ ကူညီပေးလို့ ရတယ်"

ဝမ်ဘင်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ တိတိကျကျ ပြောရရင် ဒါက ကုမ္ပဏီ ကိစ္စလည်း တကယ် မဟုတ်ဘူး ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ပြဿနာ တစ်ခုပါ"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ပြဿနာ ဟုတ်လားဘာ ကိစ္စလဲ တိတိကျကျပြော"

"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကနေ စရလိမ့်မယ် ကိစ္စရဲ့ အကြောင်းအရင်းက စီးပွားရေး ဖလှယ်ပွဲ တစ်ခုကြောင့်ပဲ ဥက္ကဋ္ဌကျန်းနဲ့ ငါ ကုမ္ပဏီက အမှုဆောင် အရာရှိကြီး တချို့နဲ့အတူ အဲ့ဒီ ဖလှယ်ပွဲ အစည်းအဝေးကို တက်ရောက်ခဲ့ကြတယ်"

ဝမ်ဘင်က ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။

ကိစ္စမှာ မရှုပ်ထွေးပေ။

၎င်းမှာ ယန်ကျန့်၏ ကုမ္ပဏီမှ ရှယ်ယာရှင် အမှုဆောင် အရာရှိများစွာ အသိုင်းအဝိုင်း အတွင်းမှ စီးပွားရေး စုဝေးပွဲ တစ်ခုကို တက်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော စီးပွားရေး စုဝေးပွဲမှာ မူလက အလွန် ပုံမှန် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ဘင်နှင့် ကျန်းရှန်းကူးတို့ ချန်ရှင်း အမည်ရှိ ပွဲစားတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထို ချန်ရှင်းက ဝမ်ဘင်နှင့် ကျန်းရှန်းကူးတို့ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ တစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပြီး ယန်ကျန့်၏ ကုမ္ပဏီတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ရည်ရွယ်ထားသော ငွေပမာဏ အများအပြား ရှိသည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူတို့ တာအောင်းမြို့တွင် တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

တွေ့ဆုံပြီးနောက် ထို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူက ဝမ်ဘင်နှင့် ကျန်းရှန်းကူးတို့ကို သူ၏ ကုမ္ပဏီနှင့် လုပ်ငန်းခွင်များသို့ လိုက်လံ ပြသခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူက သူတို့ကို မြို့၏ နာမည်ကြီး ကာစီနို လောင်းကစားရုံတွင် အပန်းဖြေ အနားယူရန် နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းတို့ ရှုံးခဲ့တာပေါ့"

ကျန်းရှန်းကူးက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ပြီးတော့ ပမာဏကလည်း များတယ်"

"ဒါဆို မင်းတို့ အကုန် ပြောင်သွားတာပေါ့"

ယန်ကျန့်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့က အရမ်း ပျော်သွားတာလား ဒါမှမဟုတ် ထောင်ချောက် ဆင်ခံလိုက်ရတာလား"

ဝမ်ဘင်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ထောင်ချောက် ဆင်ခံရတာ ဖြစ်သင့်တယ် အဲ့ဒီတုန်းက ဥက္ကဋ္ဌကျန်းရော ငါရော နှစ်ယောက်လုံး မူမမှန်တဲ့ စိတ်ခံစားမှု အခြေအနေမှာ ရှိနေခဲ့တယ် နည်းနည်း ထိန်းချုပ်မှု လွတ်နေသလိုပဲ ပြီးတော့ ယုတ္တိမတန်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေခဲ့တယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"တခြားသူရဲ့ နယ်မြေထဲ ဝင်သွားမှတော့ မင်း ရှုံးသည် ဖြစ်စေ ထောင်ချောက် ဆင်ခံရသည် ဖြစ်စေ ရလဒ်က အတူတူပဲ မင်းတို့ ကုမ္ပဏီကိုတောင် သက်ရောက်မှု ရှိတဲ့အထိ ဆိုးဆိုးရွားရွား ရှုံးခဲ့တာဆိုတော့ ဒါက နည်းနည်း မူမမှန်ဘူး ထင်တယ် ဒါပေမဲ့ ဒါက တရားမဝင် ဖြစ်နေမှတော့ မင်းတို့ သိပ် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး သူတို့ အကြွေး လာတောင်းရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းရှန်းကူးက ခေါင်းမော့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီအတိုင်းသာ ထားလိုက်ရင် ပျက်စီး ဆုံးရှုံးမှုက အကြီးအကျယ် ဖြစ်လိမ့်မယ် အနည်းဆုံးတော့ ငါ ဒေဝါလီ ခံသွားရလိမ့်မယ် မင်း ဝင်ပါပြီး ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းက ပိုက်ဆံကို တခြားသူဆီမှာ ရှုံးခဲ့တာ ငါက ဝင်ပါပြီး အဲ့ဒါကို ပြန်ယူပေးလို့ မရဘူး ဒါမှမဟုတ် ငါ ကိုယ်တိုင် ဝင်ပြီး မင်းအတွက် ပြန် နိုင်အောင် လုပ်ပေးရမှာလား"

သူ ဤသို့ ပြောရင်း ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ အဲ့ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တွေ မလုပ်ဘူး"

"မင်းတို့ လောင်းကစား သွားလုပ်တယ် ဆိုကတည်းက တခြားသူတွေ ချမှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို လက်ခံလိုက်တာပဲ မင်းတို့ ပထမ ခြေလှမ်းမှာကတည်းက ရှုံးနေပြီ နောက်ပိုင်း ဘယ်လို နိုင်နိုင်တော့မှာလဲ"

"ငါက တခြားသူတွေ လိုက်နာဖို့ စည်းမျဉ်းတွေ ချမှတ်တဲ့သူ ဒါကြောင့် မင်းတို့ကို ထောင်ချောက် ဆင်ခဲ့တဲ့ သူတွေနဲ့ လောင်းကစား လုပ်တဲ့အထဲ ငါ ဝင်မပါဘူး လုယက်တာကလည်း အလုပ် မဖြစ်ဘူး"

"လောင်းကစား လုပ်တာကလည်း မှားတယ် ဒါက ဘာ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်မှ မပါဝင်မှတော့ ငါက အတင်းအကျပ် ဝင်စွက်ဖက်လိုက်ရင် အဓိပ္ပာယ်က ပြောင်းသွားလိမ့်မယ် လူတွေ သေသွားနိုင်တယ်"

"ဒါက ပိုက်ဆံ နည်းနည်းပါးပါး ကိစ္စပဲ ရှုံးသွားပြီ ဆိုတော့လည်း ထားလိုက်ပါတော့ ဒီကိစ္စကနေ သင်ခန်းစာ ယူလိုက်ပေါ့ ငါ တာအောင်းမြို့က တာဝန်ခံဆီ နောက်မှ ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ် ဒါဆို ပြီးသွားပြီ"

သူက တရားဝင် သဘောမျိုးသာ ဖြေရှင်းပေးလိုက်ပြီး ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရင်းနှီးမှုကြောင့် ထိုကိစ္စတွင် သူ့ကိုယ်သူ ဝင်မပါစေခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်၏ ဤချဉ်းကပ်ပုံက ကျန်းရှန်းကူးနှင့် ဝမ်ဘင်တို့ကို အခက်တွေ့စေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။

အစည်းအဝေးခန်း အတွင်းမှ လေထုက အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းလီချင်က သူတို့ကို ကော်ဖီ လာချပေးသည်။

"ကော်ဖီ သောက်ပါဦး"

သို့သော် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး သောက်ချင် စိတ်မရှိကြပေ။

ယန်ကျန့်က ပြတ်သားပြီး ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ကျန်းယန် အောက်ထပ်ဆင်းပြီး လျိုရှောင်ယွိကို သွားခေါ်"

"သူ့ကို တာအောင်းမြို့က တာဝန်ခံနဲ့ ငါ့ကို ဆက်သွယ်ခိုင်း"

ကျန်းယန်က ရုံးခန်းထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ ငါ လျိုရှောင်ယွိကို အခု သွားရှာလိုက်မယ်"

မကြာမီ လျိုရှောင်ယွိ ရောက်လာပြီး ယန်ကျန့်ကို ဖုန်းတစ်လုံး ကမ်းပေးသည်။

"တာအောင်းမြို့က တာဝန်ခံအတွက် အော်ပရေတာကို ကျွန်တော် ဆက်သွယ်ပြီးပါပြီ သခင်လေးယန် ကြိုက်တဲ့အချိန် ဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်"

ယန်ကျန့်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ခေါ်လိုက်"

လျိုရှောင်ယွိ အချိန် မဖြုန်းဘဲ ဌာနချုပ်မှ အော်ပရေတာကို ဆက်သွယ်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

မကြာမီ ဖုန်းလိုင်း ချိတ်ဆက်မိသွားသည်။

"ဟဲလို ခေါင်းဆောင်ယန် ကျွန်တော်က တာအောင်းမြို့က တာဝန်ခံ လော့ရှန်း ပါ ခေါင်းဆောင်ယန် ကျွန်တော့်ကို ဘာများ အကြံဉာဏ် ပေးစရာ ရှိလို့လဲ မသိဘူး"

ဝဲသော လေယူလေသိမ်းဖြင့် အသံတစ်သံက တစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ အနည်းငယ် ရှတတ ဖြစ်ပြီး နက်ရှိုင်းနေသည်။ သူ၏ လည်ချောင်း ကျန်းမာရေး မကောင်းသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ယန်ကျန့်ပါ အခြေအနေက ဒီလို ငါ့ ကုမ္ပဏီက လူတချို့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မင်းရဲ့ မြို့ကို သွားခဲ့ပြီး ဒုက္ခ နည်းနည်း ရောက်သွားတယ် ငါ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်စေချင်တယ် မင်း ဒါကို ကူညီ ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်"

တာအောင်းမြို့မှ တာဝန်ခံက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး ဒါ ဘာမှ ကိစ္စ မရှိပါဘူး မင်းအတွက် ဒါကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ ငါ မင်းကို အကြွေး တစ်ခု တင်သွားတယ် အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ကို ဆက်သွယ်ပါ"

လော့ရှန်းက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ပြီး အလွန် ယဉ်ကျေးပုံရသည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန် မင်း အရမ်း ကြင်နာတတ်တာပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး အနာဂတ်မှာလည်း ဒီဆက်ဆံရေးကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားပေးပါ"

ဖုန်းချပြီးနောက် ယန်ကျန့်က ကျန်းလီချင် ကမ်းပေးသော ကိုကာကိုလာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယူလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"အနာဂတ်မှာ ကုမ္ပဏီကိုပဲ ကောင်းကောင်း စီမံခန့်ခွဲ ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေက ထပ်မဖြစ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"

ဝမ်ဘင်နှင့် ကျန်းရှန်းကူးတို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"နားလည်ပါပြီ"

သူတို့ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ခံစားခဲ့ရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဒေဝါလီ မခံလိုက်ရပေ။ ထိုအရာကိုပင် ကံကောင်းခြင်းငယ် တစ်ခုဟု ယူဆရသည်။

သို့သော် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပြီးဆုံးပြီး မကြာမီမှာပင် ဖုန်းက ထပ်မံ မြည်လာသည်။

လျိုရှောင်ယွိက ဖုန်းကို ယန်ကျန့်ထံ ကမ်းပေးသည်။

"ဒါ တာအောင်းမြို့က တာဝန်ခံ လော့ရှန်း ဆီက ဖြစ်နိုင်တာက ခေါင်းဆောင်ယန် အတွက်ပဲ"

ယန်ကျန့် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ငါ ယန်ကျန့်ပါ"

လော့ရှန်းက အရင်က ယဉ်ကျေးမှုကို ပျောက်ဆုံးစေလျက် အသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန် ငါ တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး ငါ မင်းကို ဒီကိစ္စမှာ မကူညီနိုင်တော့ဘူး မင်းရဲ့ လူတွေ အကြွေးတင်တဲ့ ပမာဏက တော်တော်လေး များတယ် ငါ ထင်တာတော့ မင်း အရင်ဆုံး ပိုက်ဆံကို ပေးချေပြီးမှ ငါတို့ ဆက်ဆွေးနွေးတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့အားလုံးက လေးစားရမယ့် လူတွေပဲလေ အကြွေး မဆပ်ဘဲ နေတာက မကောင်းဘူး မဟုတ်လား"

ယန်ကျန့်က အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ အကြွေး ဘယ်လောက် တင်နေလို့လဲ"

လော့ရှန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"မများပါဘူး ရှန်ထုံ မျှော်စင် တစ်လုံးစာပါပဲ ခေါင်းဆောင်ယန်မှာ ဒီလို အဆောက်အဦး တစ်လုံး မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ် အကြွေးကို ကျေအောင် ဒါကို သုံးလိုက်တာ ဘယ်လိုလဲ"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း ငါ့ရဲ့ ရှန်ထုံ မျှော်စင်ကို လိုချင်တာလား ပြဿနာ မရှိဘူး ငါ မနက်ဖြန် လာခဲ့မယ် မင်းနဲ့ လွှဲပြောင်း စာရွက်စာတမ်းတွေ လက်မှတ် လာထိုးမယ်"

လော့ရှန်းက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန် ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့ လောင်းကြေးက လောင်းကြေးပါပဲ ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ မျှတမှု ရှိသင့်တယ် တာဝန်ခံ တစ်ယောက် အနေနဲ့ ငါက မျက်နှာလိုက်လို့ မရတဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"အေး အေး ရတယ် ဒါဆို တရားဝင်ပဲ ဖြေရှင်းကြတာပေါ့"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း ဖုန်းချလိုက်သည်။

ရုံးခန်းထဲမှ အခြား လူတိုင်းက သူတို့ နှစ်ဦးကြားမှ တိုတောင်းသော စကားပြောဆိုမှုကို နားထောင်ပြီး ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြသည်။ ထို့နောက် အားလုံးက ယန်ကျန့်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တစ်ဖက်လူက ယန်ကျန့်၏ အဆိုပြုချက်ကို ငြင်းပယ်ပြီး သူ့ကို မျက်နှာသာ မပေးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်က မြို့ အရာရှိ တစ်ဦးကိုပင် မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဖြစ်သွားသနည်း။

လျိုရှောင်ယွိလည်း အံ့ဩမိသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုတာဝန်ခံ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်မိသည်။ သူ ယန်ကျန့်၏ အဆောက်အဦးကို အမှန်တကယ် သိမ်းပိုက်လိုနေသလော။ ထိုအရာမှာ သေလမ်းရှာခြင်း မဟုတ်လော။

ယန်ကျန့်က သူ၏ ကိုကာကိုလာကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေခဲ့တာ တကယ်ပဲ မင်းတို့ ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်သွားခဲ့တာပဲ သူတို့ ကစားချင်နေမှတော့ ငါလည်း သူတို့နဲ့ လိုက် ကစားပေးရမှာပေါ့ သူတို့ ရှုံးနိုင်လောက်တဲ့ အထိ တတ်နိုင်ကြပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဝမ်ဘင်က မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြံရွယ်ထားလဲ"

ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ် ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ခရီးတစ်ခု ထွက်ပြီး သူတို့နဲ့ နောက်တစ်ခါ သွား ကစားလိုက်ရုံပဲ ဒါက ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး အချိန်ဖြုန်းစရာ တစ်ခုခု ရတာပေါ့" စကားမစပ် မင်းတို့ ခရီးသွားချင်လား"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက ကျန်းလီချင်နှင့် ကျန်းယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းယန်က ချက်ချင်းပင် ကလေးဆန်စွာ ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"သွားချင်တာပေါ့"