ခရီးစတင်ခြင်း

"ယန်ကျန့် နင်က ငါ ဒီဝတ်စုံနဲ့ ပိုလိုက်တယ်ထင်လား ဒါမှမဟုတ် ဟိုတစ်စုံနဲ့ ပိုလိုက်တယ်ထင်လား"

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းယန်က သူ့ရဲ့အဝတ်ဗီရိုကို မဖွင့်လိုက်ပြီး သူဝယ်ထားပြီး တယုတယသိမ်းဆည်းထားသည့် အဝတ်အစားများကို တစ်စုံပြီးတစ်စုံ ထုတ်ဝတ်ကြည့်နေ၏။ သူက မော်ဒယ်ရှိုးပွဲမှ မော်ဒယ်လေးတစ်ယောက်လိုပင် တစ်စုံပြီးတစ်စုံ မရပ်မနား လဲလှယ်ဝတ်ဆင်နေသည်။

အဝတ်အစားတစ်စုံ လဲလိုက်တိုင်း သူက ယန်ကျန့်ကို ပြဖို့ လေးလွှာသို့ ပြေးတက်လာတတ်သည်။

လေးလွှာသည် ရေကူးကန်နှင့် အားကစားခန်းမ ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်တွင် ယန်ကျန့်က ရေကူးကန်ထဲ၌ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ပိုင်း မြုပ်နေသည်။ သူ့အသားအရေများက ဖြူဖျော့ပြီး အေးစက်နေကာ သွေးရောင်မရှိဖြစ်နေကာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘဲ ထုံကျင်ပြီး အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေ၏။

ကျန်းယန်က စကတ်တိုလေးနှင့် ပေါ်လာသည်၊ သူ့ရဲ့ ဖြူဖွေးရှည်လျားသည့် ခြေတံများကို ဖော်ပြနေ၏။ လမ်းပေါ်မှာသာဆို ဘယ်သူမဆို လှည့်ကြည့်သွားမည်မှာ သေချာသော်လည်း ယန်ကျန့်ကတော့ ခဏလေး လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။

"မင်း နည်းနည်းလောက် တိတ်တိတ်နေလို့မရဘူးလား"

"ဒါဆိုလည်း ငါ အကုန်လုံး ဝတ်ပြီးမှ နောက်ကျ နင့်ကို တစ်ခါတည်းပြတော့မယ်"

ကျန်းယန်က ရယ်ကျဲကျဲနှင့် ပြောလိုက်သည်။ ယန်ကျန့်၏ ဂရုမစိုက်သည့် ပုံစံကြောင့် သူ စိတ်မဆိုးသွားပေ။

ကျန်းယန် လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရေကူးကန်ထဲသို့ ရုတ်တရက် နစ်မြုပ်သွားပြီး ရေအောက်ထဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မယုံနိုင်စရာပင်…. တိမ်သည့် ရေကန်ထဲတွင် သူ့ကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။ ရေက သူ့ကို လုံးလုံးလျားလျား မျိုချသွားသလိုမျိုး မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်လေးများ ညင်သာစွာ ဖြာထွက်သွားသည်။

ရေကန်အောက်ခြေ၌ တသသကျန်ရစ်နေသည့် အမှောင်ဓာတ်တစ်ခု လှုပ်ရှားနေသည်။ အောက်ဘက်မှ အမှောင်ထုကြီးက မသိနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ နေရာတစ်ခုခုနှင့် ချိတ်ဆက်နေသလိုမျိုး ကြောက်စိတ်ကို နှိုးဆွနေ၏။

ဒီအခြေအနေက ဘယ်လောက်ကြာသွားသည်မသိပေ။

ဆယ်မိနစ်လောက်လား ဒါမှမဟုတ် နာရီဝက်လောက်လားပင် နောက်ဆုံးတော့ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ကြက်သီးထဖွယ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ရေပူဖောင်းများက ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ရေထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ပေါ်လာသည်၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ပိုင်းက ရေထဲမြုပ်နေတုန်းပင်ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ရေများ စိုရွှဲနေ၏။

သို့သော် သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။

သူ တကယ်ပင် ခုနက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သြော် သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ တိုက်စားထားတဲ့ ရေနယ်မြေတွေက အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်နေတာပဲ တိုက်ရိုက်ထိတွေ့မှု မရှိရင်တောင်မှပေါ့။ ရေသာ ရှိနေရင် သူတို့က ဆက်သွယ်နိုင်တယ်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင် ငါက အိမ်က ရေကူးကန်ထဲက ရေကို ကြားခံအဖြစ်သုံးပြီး တစ္ဆေရေကန်ဆီကိုရော တခြားနေရာတွေကိုပါ ခရီးသွားလို့ရတယ်"

ယန်ကျန့်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူ ထိန်းချုပ်ထားသည့် တစ္ဆေရေကန် သဘာဝလွန်စွမ်းအားအကြောင်းကို သူ ပို၍ နားလည်လာသည်။

၎င်းသည် တစ္ဆေနယ်မြေ၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားထက် ပို၍ ထူးခြားသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေက နေရာတစ်ခုကို လွှမ်းခြုံဖို့ သဘာဝလွန်စွမ်းအား လိုအပ်သေး၏။ သို့သော် ဤစွမ်းအားက ထိုသို့အရာများ မလိုအပ်ပေ။

ခြေထောက်အောက်တွင် ရေအိုင်ငယ်လေး တစ်အိုင်မျှသာ ရှိနေလျှင်ပင် ယန်ကျန့်က ချက်ချင်း ငုပ်လျှိုးလိုက်ပြီး ၎င်းကို ကြားခံအဖြစ်သုံးကာ သူ့အိမ်မှ ရေကူးကန်နှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်သည်။

ထိုအချက်က ယန်ကျန့် ထိန်းချုပ်ထားသည့် တစ္ဆေရေကန် သဘာဝလွန်စွမ်းအား မပြန့်ပွားသေးသည့် အခြေအနေတွင်သာ အကျုံးဝင်သည်။

ထိုသဘာဝလွန်စွမ်းအားသာ အပြည့်အဝ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့လျှင် ယန်ကျန့်က ရေကန်ရေကို ကြားခံအဖြစ် အလွယ်တကူ အသုံးပြုကာ ရေနယ်မြေအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်။ ထိုသို့ထိန်းချုပ်မှုက အကွာအဝေးကို ဂရုမစိုက်ပေ၊ သူသာ ဆန္ဒရှိပါက နိုင်ငံတကာ ရေပိုင်နက်များအထိပင် ပါဝင်နိုင်သည်။

"တော်သေးတာပေါ့ အရင်တုန်းက တစ္ဆေရေကန်ကို အချိန်မီ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လို့။ မဟုတ်ရင် တစ္ဆေရေကန်ထဲက ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေတွေက ရေနယ်မြေတွေကနေတစ်ဆင့် မြို့တွေကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ထိန်းချုပ်မှုက တစ္ဆေရေကန်ကို လုံးလုံးလျားလျား တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အပြင်ဘက်က တခြား ကြားခံနယ်တွေကနေတစ်ဆင့် ဆက်ရှိနေနိုင်သေးပြီး နောက်တစ်ခါ ပြန်ပေါ်လာနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်၏ နှလုံးသားက တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် လေးလံသွားသည်။

သူ ထိန်းချုပ်ထားသည့် တစ္ဆေရေကန် သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို သုံးပြီး ဒေသများကို စည်းခတ်ကာ ရှုခင်းများ ပြောင်းလဲပစ်ခြင်းဖြင့် တစ္ဆေရေကန်ကို ပိတ်ဆို့ခဲ့သော်လည်း သူ ၎င်းကို လုံးဝ စည်းခတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းချက်မှာ တစ္ဆေရေကန်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ၎င်း၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအား ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းထက်မနည်း ပိုင်ဆိုင်ထားမှ ဖြစ်မည်။

အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

"ထားလိုက်တော့။ တစ္ဆေရေကန် ကိစ္စက လောလောဆယ်တော့ ပြီးသွားပြီ။ နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူမှ ကြိုမသိနိုင်ဘူး။ ငါကတော့ တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ သွားရမှာပဲ။ အဲဒီအရာက သိပ်ကို ဆန်းကြယ်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတော့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်တောင် မတော်တဆ အသတ်ခံရနိုင်တယ်။ ငါ လုပ်နိုင်သမျှ အကုန် လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ"

ဆက်မတွေးတော့ဘဲ သူ ရေကူးကန်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းထွက်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်တစ်ကိုယ်လုံး ရေများ စိုရွှဲနေပြီး ရေစက်များက တစက်စက် ကျနေသည်။ သို့သော် ထိုရေများအားလုံးက စုစည်းသွားပြီး သဘာဝတရားနှင့် ဆန့်ကျင်သည့်ပုံစံဖြင့် ရေကူးကန်ထဲသို့ ပြန်စီးဝင်သွား၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြေပြင်ပေါ်၌ ရေတစ်စက်မျှ မကျန်တော့ဘဲ ယန်ကျန့်၏ ကိုယ်လည်း ခြောက်သွေ့သွားသည်။

သို့တိုင် သူ့အသားအရေကတော့ အရင်အတိုင်း ဖြူဖျော့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရေခဲလို အေးစက်နေသည့် ရေကန်ရေလိုမျိုး သွေးရောင် လုံးဝ မရှိပေ။

သဘာဝလွန် တိုက်စားမှုက ပြန်ပြင်လို့မရနိုင်တော့ပေ။

လှည့်စားခြင်းတစ္ဆေပင်လျှင် ယန်ကျန့်၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်တော့ပေ။

အရင်တုန်းကဆို ယန်ကျန့်က လှည့်စားခြင်းတစ္ဆေ၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို သုံးပြီး သာမန်လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခဏမျှ ပြန်ရနိုင်သေးသည်။ သို့သော် အခုမူ သူသာ အသစ်စက်စက် သက်ရှိခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်လျှင်ပင် ထိုခန္ဓာကိုယ်အသစ်က ချက်ချင်း တိုက်စားခံရပြီး အေးစက်သည့် အလောင်းကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

အပူချိန်ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။

အနားယူရန် ငါးလွှာရှိ အိပ်ခန်းဆီသို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

ထိုညတွင် ယန်ကျန့် အိပ်မက်မက်ပြန်သည်။ အိပ်မက်ထဲ၌ သူက သဘာဝလွန် တိုက်စားမှု မခံရသေးသည့် သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သာမန်လူတို့၏ ခံစားချက်များ ရှိနေသည်။

အိပ်မက်ကမ္ဘာက ကျယ်ပြောသည်. သူတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသူတိုင်း သူသွားခဲ့ဖူးသည့် မြို့တိုင်းက တကယ့်အစစ်အတိုင်းပင်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူ အေးတာ၊ ဗိုက်ဆာတာ၊ နာကျင်တာများကို ခံစားရသည်...။ တကယ့်လက်တွေ့ဘဝနှင့် တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ခွေးနက်ကြီးတစ်ကောင်က သူ့ဘေးတွင် အမြဲတမ်း အဖော်ပြုပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်က ယန်ကျန့် ပိုင်ဆိုင်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို ခွေးနက်ကြီး၏ သဘာဝလွန် အိပ်မက်စွမ်းအားက တည်ဆောက်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်၏ ပူးပေါင်းမှုက ဤသို့ထူးခြားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အိပ်မက်ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်က လက်တွေ့ဘဝ၌ သက်ရှိခန္ဓာကိုယ်၏ နွေးထွေးမှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း အိပ်မက်ထဲတွင်တော့ သာမန်ဘဝ၏ အတွေ့အကြုံကို ပြန်ရခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယနေ့မှစ၍ သူက အမြဲတမ်း ထိတ်လန့်နိုးကြားနေစရာ မလိုဘဲ သို့မဟုတ် အတင်း နိုးနေအောင် ကြိုးစားနေစရာ မလိုဘဲ အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်စက်နိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ ညတစ်ညပဲ"

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော ယန်ကျန့်က အိပ်မက်မှ နိုးလာခဲ့သည်၊ ထူးဆန်းသည့် တည်ငြိမ်မှုနှင့် ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အရင်ထက် ပို၍ ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားနေရသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်ပြီး ကြောက်ဖို့ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကတော့ အရင်ကထက် ပို၍ ပုံမှန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ့၏ စိတ်ဝိညာဉ်အပေါ် သဘာဝလွန် ကျူးကျော်မှုက ထိုနေ့တွင်ပင် ပြောင်းပြန်လှန်စပြုလာပုံရသည်။

နေ့ဘက်တွင် ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး ညဘက် အိပ်မက်ထဲ၌ အပန်းဖြေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်က ရှင်သန်ရန် နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန် နိုးပြီလား။ ကျွန်မတို့ တာအောင်းမြို့ကို စထွက်သင့်ပြီလား။ ကျွန်မ လူတိုင်းကို အကြောင်းကြားပြီးပါပြီ ရှင့်ကိုပဲ စောင့်နေတာ"

ဒီအချိန်တွင် ကျန်းလီချင်၏ အသံက အောက်ထပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ ယန်ကျန့်ကို အိပ်ရာထဖို့ ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မနက် ကိုးနာရီထိုးသည့်တိုင် ယန်ကျန့် ငါးလွှာမှ ဆင်းမလာသေးသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းလီချင်က ယန်ကျန့် ငါးလွှာ၌ ရှိနေသေးရဲ့လားဟုပင် စတင် တွေးနေမိပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ငါးလွှာမှ လှုပ်ရှားသံ တစ်စုံတစ်ရာ ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူက ချက်ချင်းပင် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"လာပြီ" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မကြာမီပင် သူ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ကာ အဝတ်အစားလဲပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ဧည့်ခန်းမထဲတွင် ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းလီချင်တို့က အဝတ်အစားဝတ် မိတ်ကပ်လိမ်းပြီး အသင့်စောင့်နေကြပြီ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဖုန်းဂိမ်း ဆော့နေသည်။

"ကျန်းလီချင် မင်း နေခဲ့ ဒီတစ်ခေါက် တာအောင်းမြို့ကို ငါတို့နဲ့ လိုက်မလာနဲ့တော့။ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး ငါ့အမေကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက် နေခဲ့ဖို့ လိုတယ်"

ယန်ကျန့်က ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလီချင် ခဏ တန့်သွားသည်။ ပြီးနောက် နည်းနည်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပုံရသော်လည်း မလွှဲမရှောင်သာသည့်ပုံဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ ကျွန်မ နေခဲ့ပြီး အန်တီ့ကို စောင့်ရှောက်လိုက်ပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးပဲ" ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရပါတယ် ဒါ ကျွန်မ လုပ်သင့်တာပဲ။ ရှင့်တို့တွေ စောစောသွားပြီး စောစောပြန်လာခဲ့ကြပါ လမ်းမှာလည်း ဂရုစိုက်သွားဦး"

ကျန်းလီချင်က နည်းနည်း စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း သူ မညည်းညူခဲ့ပေ။

"ကျန်းယန် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် သွားကြနော်"

ကျန်းယန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မချင် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ ပြန်လာရင် လက်ဆောင် ဝယ်ခဲ့မယ်လေ။ အစ်မ ဝယ်ချင်တာ ရှိရင်လည်း ကျွန်မဆီ စာပို့ထားလိုက်နော်"

"သွားကြစို့"

အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ယန်ကျန့်က ကျန်းယန်နှင့် ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်ကာ ဧည့်ခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မထွက်သွားခင် သူက အက်ရာထနေသည့် လှံတံကို ယူသွားရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

ဘာမဆို ဖြစ်လာနိုင်သဖြင့် သဘာဝလွန်လက်နက်များနှင့် ပစ္စည်းတချို့ကို ယူသွားခြင်းက အမြဲတမ်း ပညာရှိရာ ရောက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း။

သူတို့သုံးယောက်သည် တာချန်းမြို့၏ လေဆိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ယန်ကျန့် ပိုင်ဆိုင်သည့် ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်တစ်စီးက ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ ဝမ်ဘင်း၊ ကျန်းရှန်းကူ၊ ကျန်းဝေ့ နှင့် တခြား လိုက်ပါလာသည့် အမှုဆောင်အရာရှိ တချို့က လေယာဉ်ခန်းထဲ၌ နေရာယူထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

ဒီကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်၏ ဇာစ်မြစ်မှာ တကယ်တော့ ယန်ကျန့် ဂျပန်သို့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြေရှင်းရန် သွားခဲ့ခြင်းနှင့် အဲဒီမှာရှိသည့် တစ္ဆေနှင်ကလပ်နှင့် ဆက်ဆံခဲ့မှုများနှင့် ပတ်သက်နေသည်။

ဂျပန်မှ တစ္ဆေနှင်ကလပ်က ဤသို့ သေးငယ်သည့် ကိစ္စလေးတစ်ခုအတွက် ကပ်စေးမနဲခဲ့ပေ။

လေယာဉ်အတွင်းပိုင်းကို ခမ်းနားထည်ဝါစွာ အလှဆင်ထားသည်။ တစ္ဆေနှင်ကလပ်က မူလက လေယာဉ်ပေါ်၌ ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် ဂျပန် လေယာဉ်မယ်များကို စီစဉ်ပေးခဲ့သော်လည်း ယန်ကျန့်က တစ္ဆေနှင်ကလပ်မှာ ပြဿနာရှိသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူတို့အားလုံးကို အစားထိုး လဲလှယ် ပစ်လိုက်သည်။ လေယာဉ်မှူးကိုပင်လျှင် ဌာနချုပ်မှ လျိုရှောင်ယွိမှတစ်ဆင့် ငှားရမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်၊ ဤသည်က နောက်ကြောင်းရာဇဝင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနှင့် အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိသည်ကို သေချာစေနိုင်မည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန်"

"ယန်ကျန့် မင်း ရောက်ပြီကိုး"

"အစ်ကိုကြီး ဒီမှာ လာထိုင်"

သူ လေယာဉ်ပေါ် တက်လိုက်သည်နှင့် လေယာဉ်ပေါ်ရှိ လူများက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ကျန်းဝေ့ကပင် ယန်ကျန့်ကို သူ့နဲ့အတူထိုင်ရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သေးသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယန် ကျွန်မတို့ကို ဘယ်အချိန် လေယာဉ်ထွက်မလဲ ပြောပြလို့ရမလား"

ထိုအချိန်တွင် လေယာဉ်မယ်တစ်ယောက်က အနားသို့ လာမေးသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေတော့မလို ပြုလိုက်စဉ် လေယာဉ်မယ်ကို မြင်ပြီး တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

"မင်းလား ငါ မင်းကို သိတယ် ငါတို့ အရင်တစ်ခေါက် အဲဒီလေယာဉ်ခရီးစဉ်မှာ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်"

မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ ထိုလေယာဉ်မယ်ကို အရင်က တွေ့ဖူးခဲ့သည်။ သူ ဌာနချုပ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လေယာဉ်စီးတုန်းက လူတချို့ သေဆုံးခဲ့သည့် တစ္ဆေလက် ဖြစ်ရပ်နှင့် ကြုံခဲ့ရစဉ်က ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယန်က တကယ် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ" ဝမ်တုန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တစ်ခေါက်က ရှင့်ရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပါ"

"ဒါတွေက သေးသေးမွှားမွှား ကိစ္စတွေပါ" ယန်ကျန့်က ထိုသို့ အသေးအဖွဲ အကြောင်းအရာများကို ဂရုမစိုက်သည့်ပုံစံဖြင့် လက်ခါပြလိုက်သည်။ သူက တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ သွယ်ဝိုက်၍ဖြစ်စေ လူပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူက ထိုစကားများအပေါ် စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

"အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့။ အခုပဲ တာအောင်းမြို့ကို ထွက်ခွာကြစို့" ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်တုန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ လေယာဉ်မှူးကို သွားအကြောင်းကြားပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"

ထို့နောက် သူ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်၏ လေယာဉ် စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တာအောင်းမြို့ဘက်ရှိ လေဆိပ်ကလည်း ချက်ချင်း သတင်းရရှိသွားသည်။

၎င်းသည် သာမန် လေယာဉ်ခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သင့်၏။

သို့သော် ထိုကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်က သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းမှ တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်ကို သယ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဤလှုပ်ရှားမှုက လူအများအပြား၏ အာရုံကြောများကို လှုပ်ခတ်သွားစေလိမ့်မည်။

"တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့် လာနေပြီ"

တာအောင်းမြို့ သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းက ထိုသတင်းကို မယုံနိုင်လောက်သည့် အရှိန်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဖြန့်ဝေလိုက်ကြသည်။

ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် သတင်းအချက်အလက်နှင့် ထောက်လှမ်းရေး၏ အရေးပါမှုမှာ သူ့အလိုလို သိသာထင်ရှားနေပြီး ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူမျှ အမှောင်ထဲ၌ ဘာမှမသိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့်သူ မဖြစ်ချင်ကြပေ။