ရှင်းကျိ စားသောက်ဆိုင်

ယန်ကျန့်၏ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်သည် တာချန်းမြို့မှ တာအောင်းမြို့လေဆိပ်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

လေယာဉ်ပေါ်တွင် လူအများစုမှာ စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေကြပြီး အထူးသဖြင့် ကျန်းယန်မှာ ဤခရီးစဉ်ကို အပန်းဖြေခရီးတစ်ခုသဖွယ် သဘောထားနေသည်။ သူမသည် လမ်းညွှန်များ ကြည့်ရှုရင်း၊ လည်ပတ်စရာနေရာများ စီစဉ်ကာ ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ် တင်ရန် ပြင်ဆင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စတွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ မပါဝင်ဘဲ သာမန်စီးပွားရေး အငြင်းပွားမှုအချို့သာ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းယန် ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထို့ပြင် ထိုကိစ္စများသည် ယန်ကျန့်အတွက် အသေးအဖွဲမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ဘင်နှင့် ကျန်းရှန်းကူတို့မှာမူ အတော်လေး စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

"အဖေ အပြင်ထွက်တယ်ဆိုတာ ပျော်ဖို့ အဓိကပဲ။ ဂိမ်းထဲမှာ လိမ်တဲ့ကောင်နဲ့ တွေ့လိုက်ရသလို မျက်နှာကြီး မလုပ်ထားနဲ့။ အားလုံးကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူထားတယ်"

ကျန်းဝေ့က မထင်မှတ်ဘဲ သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

လေယာဉ်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းရှန်းကူက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဝိုင်နီတစ်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ အကုန်မော့သောက်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့၏ အတွေ့အကြုံမရှိသော သားကို အာရုံမစိုက်ချင်တော့ပေ။

သူ့ကို စကားများများ ပြောလေ ရှက်စရာ ကောင်းလေ ဖြစ်နေသည်။

" ငါ့အဖေ ဒီလိုပုံစံဖြစ်နေတာ နည်းနည်း စိတ်ပူတယ်။ မင်း သူ့ကို နားချပေးလို့ ရမလား။ သူ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါက အရမ်း လွတ်လပ်တဲ့သူ ဆိုပေမဲ့ လူတွေကို နားချတာက ငါ့အားသာချက် မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို ငါ သိတယ်"

ကျန်းဝေ့က ထပ်ပြီး စိုးရိမ်သွားပြန်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းအဖေက စိတ်ပူနေတာပါ ဒါက သဘာဝကျပါတယ်။ ဦးလေးကျန်း၊စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လိုက်လာတာပဲ"

ကျန်းရှန်းကူက ပြောသည်။

"ဒီကိစ္စက သဘာဝလွန်ကမ္ဘာနဲ့ ပတ်သက်နိုင်တယ်။ ပြဿနာတွေ ပိုကြီးလာရင် ဖြေရှင်းရ ခက်လိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလိုကိစ္စတွေ ပါလာတဲ့ စီးပွားရေး ရှုပ်ထွေးမှုတွေက အရမ်းကို ခက်ခဲရှုပ်ထွေးလို့ပဲ။ ငါ ဒါတစ်ခုတည်းကိုပဲ စိတ်ပူနေတာ"

"စိတ်မပူပါနဲ့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ တစ်ခုခု အဆင်မပြေခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော် ဖြေရှင်းပေးမယ်"

ယန်ကျန့်က သူ့ကို စိတ်မပူရန် အချက်ပြရင်း ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။ ကျန်းရှန်းကူသည် သဘာဝလွန်ကမ္ဘာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု မဟုတ်သည့်အတွက် ထိုအရာကို သဘာဝအတိုင်း ကြောက်ရွံ့နေခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ သာမန် စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် လေယာဉ်သည် တာအောင်းမြို့၏ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အင်ဂျင်၏ ဟိန်းသံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် လေယာဉ်သည် လေဆိပ်သို့ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်ရပ်နားလိုက်သည်။

လေယာဉ်ခရီးစဉ်မှာ ချောမွေ့ခဲ့သည်။

လေယာဉ်တံခါး ပွင့်လာပြီး လူတစ်စုလုံး ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

"ရှောင်ယန် မင်းက တကယ့်ကို ဩဇာတိက္ကမ မရှိဘူးပဲ။ လေယာဉ်ဆိုက်တာတောင် ကြိုဆိုတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ တာအောင်းမြို့မှာ ဘယ်သူက တာဝန်ခံလဲ။ ငါတို့ကို လာနှုတ်ဆက်ဖို့တောင် မလာနိုင်ဘူးလား။ မင်း မနိုင်ရင် ငါ အဖေကြီးရှုန် နာမည်ကို သုံးကြည့်ပါလား။ ငါ့နာမည်က ပိုပြီး အသုံးဝင်လောက်တယ်"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ကို ကြိုဆိုမည့် အထူးဝန်ထမ်း တစ်ယောက်မှ မရှိသဖြင့် သူ ချက်ချင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

"ထွီ"

ရုတ်တရက် ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်ကောင် ငါ့ကို တံတွေးနဲ့ လာထွေးတာလဲ"

"မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို ကြည့်တာလဲ။ ငါ အာဝေ့က တွေ့ကရာ တံတွေးထွေးတဲ့ကောင်မျိုးလား"

ကျန်းဝေ့က စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း လုပ်သလိုပဲ"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ပြောသည်။

ကျန်းဝေ့က ပြန်ပြောသည်။

"ကလေးတွေက သက်သေနဲ့ ပြောရတယ်။ သက်သေမရှိဘဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို စွပ်စွဲလို့ မရဘူး။ မင်းမှာ သက်သေရှိရင် ပြလေ၊ ငါ ဝန်ခံလိုက်မယ်"

"ဖေဖေရှုန်က အလုပ်လုပ်ဖို့ သက်သေမလိုဘူး မင်းပဲ ထွေးတာ ဝန်မခံလို့လည်း အလကားပဲ"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။

"မင်းက ဒီလိုပြောမှတော့ ငါလည်း အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်တော့မယ်။ ခုနက ယန်ကျန့် ထွေးတာ။ ငါ့မျက်စိနဲ့ တပ်အပ်မြင်လိုက်တာ မင်း လက်စားချေချင်ရင် သူ့ဆီ သွားလိုက်"

ကျန်းဝေ့က ရှေ့မှ ယန်ကျန့်ကို ချက်ချင်း လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"မင်းက အဖေကြီးရှုန်ကို သုံးနှစ်သား ကလေးလို့ ထင်နေတာလား။ ငါ့ကို လာလိမ်နေတယ်ပေါ့"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့က ဂရုမစိုက်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ဟကာ လျှာထုတ် ပြောင်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် အငြင်းမခုန်လိုတော့သည့် ပုံစံဖြင့် အမြန် လစ်ထွက်သွားသည်။

"ပြေးမယ် မကြံနဲ့"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က သူ့နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်ပြေးသည်။

သို့သော် ကျန်းဝေ့က အလွန်မြန်သည်။ ရှုန်ဝမ်ဝမ် လုံးဝ လိုက်မမီနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သူ့တွင် တစ္ဆေနယ်မြေ စွမ်းအား မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ပြေးနှုန်းမှာ သာမန်ကလေးတစ်ယောက် အတိုင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပေါ့ပါးပြီး အလွယ်တကူ ချော်လဲနိုင်သောကြောင့် အနည်းငယ် ယိုင်တိုင်တိုင်ပင် ဖြစ်နေသေးသည်။

ကျန်လူများက သူတို့နှစ်ယောက်၏ ရန်ဖြစ်စကားများခြင်းကို သိပ်အာရုံမစိုက်ကြပေ။

"ယန်ကျန့် ငါတို့ အခု ဘယ်သွားကြမလဲ။ မင်းမှာ အစီအစဉ်တွေ၊ စီစဉ်ထားတာတွေ ရှိလား"

ဝမ်ဘင်က ချဉ်းကပ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ထွေထွေထူးထူး အစီအစဉ် မရှိဘူး။ ဟိုတယ်မှာ အရင်ဝင်၊ ပစ္စည်းတွေ ထားမယ်။ ပြီးရင် ခင်ဗျားတို့ အရင်က ငွေရှုံးခဲ့တဲ့ နေရာကို သွားကြည့်မယ်"

ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယန်က သူ၏လက်မောင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ချိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ငါတို့ အရင်ဆုံး တစ်ခုခု သွားစားကြရအောင်လေ။ ငါ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ ဒီက နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် တွေ့ထားတယ်။ သွားစားကြည့်ချင်တယ်"

"ဗိုက်ဆာတဲ့အခါ မင်းပြောတဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှာ စားကြတာပေါ့။ အလျင်မလိုပါဘူး ဖြည်းဖြည်းပေါ့"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းအသာငြိမ့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက လေဆိပ်ရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝေ့ဝဲသွားသည်။

အနားယူ ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်တွင် မဂ္ဂဇင်းဖတ်နေဟန်ဆောင်နေသော ဝတ်စုံပြည့်နှင့် လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် သူ၏ အကြည့်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုလို တင်းမာသွားသည်။

ပြင်းထန်သော အန္တရာယ် အငွေ့အသက်တစ်ခု သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူ ဘယ်သူ့ကို ခိုးကြောင့်ခိုးဝှက် စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိပြီး ပါဝင်သော အန္တရာယ်ကိုလည်း နားလည်ထားသည်။

သို့သော် သာမန်လူများ၏ ခိုးကြောင့်ခိုးဝှက် စောင့်ကြည့်မှုကို ယန်ကျန့်က ဤမျှ သတိထားမိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ္ဆေဆရာများသည် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များကိုသာ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိကြပြီး သာမန်လူများနှင့် သာမန်ကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်တတ်ကြပေ။

ယန်ကျန့်က မည်သည့် အရေးယူမှုမှ မလုပ်ဘဲ ခဏအကြာတွင် ထိုလူကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ အဲ့ဒီ ကြီးကြပ်သူ လော့ရှန်းက ငါ့အပေါ် မလုံမလဲ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူတွေကို ခိုးကြောင့်ခိုးဝှက် တာဝန်ပေးထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလုပ်ရပ်က သူ့မှာ မရိုးသားတဲ့စိတ် ရှိနေမှန်း ပြနေတယ်။ သူ ငါ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို သိချင်ရင် ငါ့ရှေ့မှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထွက်တွေ့သင့်တယ်။ တခြားတစ်ဖက်က ကြည့်ရင် သူ လေဆိပ်ကို မလာတာက ငါ သူ့ကို တကယ် ရှင်းပစ်မှာ ကြောက်နေလို့လား"

"ဒါမှမဟုတ် သူ့နောက်ကြောင်းက မသန့်ရှင်းဘဲ ငါ တစ်ခုခု သိသွားမှာကို ကြောက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ချက်ချင်းဆိုသလို ယန်ကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ တကယ်တော့ သူ၏ တွေးဆချက်များက မမှားယွင်းခဲ့ပေ။

တာအောင်းမြို့ရှိ သာမန် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဟု ထင်ရသော နေရာတစ်ခု၏ အတွင်းတွင် သားရေဂျာကင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းစည်း ပတ်ထားသော အသက် နှစ်ဆယ့်ရှစ် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်ခန့် အရွယ် လူတစ်ယောက်သည် စားပွဲတစ်လုံးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည် သောက်လိုက်၊ ပေါင်မုန့် စားလိုက် လုပ်ရင်း ခပ်ပြင်းပြင်း ဝါးနေကာ မျက်နှာသေဖြင့် သူ့ရှေ့တည့်တည့်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"လော့ရှန်း၊ယန်ကျန့် လေယာဉ်ဆိုက်သွားပြီ။ အခု လေဆိပ်မှာ။တစ်နာရီ ဒါမှမဟုတ် ဒါထက် နည်းတဲ့အချိန်အတွင်း သူ ဒီက တစ်ဖက်ခြမ်းက 'တာရှင်း' အပန်းဖြေမြို့တော်မှာ ပေါ်လာနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီအခါ ဘာဖြစ်မလဲ မသေချာဘူး။ မင်းကတော့ ဒီမှာ ပေါင်မုန့် ထိုင်စားဖို့ စိတ်ရှိနေတုန်းပဲ"

စကားပြောသူမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိ ဝတ်စုံပြည့်နှင့် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး အိပ်ချင်နေပုံရသည်။ သူ့မျက်လုံးများအောက်တွင် မျက်ကွင်းများ ညိုမည်းနေပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကောင်း မအိပ်စက်ရသေးသလို ဖြစ်နေသည်။

"မင်း အပိုစကားတွေ သိပ်များတယ်။ ယန်ကျန့် ဘယ်သွားသွား ငါ ထိန်းချုပ်နိုင်မလား။ သူက တရားဝင် ခေါင်းဆောင်အဆင့် ရှိတဲ့သူ။ တာဟိုင်မြို့မှာတောင် ရဲကျန့်ကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့သူ။ သူ့ကို တွေ့လိုက်တာနဲ့ ငါ အလွယ်လေး အသတ်ခံရနိုင်တယ်။ ငါ အဲ့ဒီအန္တရာယ်ကို မယူနိုင်ဘူး"

လော့ရှန်းက နို့လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ငါနဲ့သူနဲ့ ဘာမှ ပတ်သက်ဆက်နွယ်မှု မရှိဘူး၊ ပဋိပက္ခလည်း မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ဘာပဲပြောပြော ငါက ဌာနချုပ်က လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူ ငါ့ဆီလာပြီး ရန်စမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

"မင်း နယ်မြေထဲမှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းမှာလည်း တာဝန်ရှိတယ်"

ဝတ်စုံပြည့်နှင့် လူငယ်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"တချို့ကိစ္စတွေက မင်း နားပိတ် မျက်စိမှိတ် လုပ်နေရုံနဲ့ လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူး။ ဖြစ်လာမယ့်အရာက နောက်ဆုံးတော့ ဖြစ်လာမှာပဲ"

"ဖြစ်လာတဲ့အခါမှပဲ ဖြေရှင်းကြတာပေါ့"

လော့ရှန်းက သူ့၏ နာနတ်ယို ပေါင်မုန့်ကို စားလို့အပြီး နို့လက်ဖက်ရည်ကို သောက်အပြီးတွင် ထရပ်လိုက်သည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ယန်ကျန့်ရဲ့ နောက်တစ်လှမ်းကို ငါ တော်တော် မျှော်လင့်နေတာ။ ဒါက တာအောင်းမြို့လေးပဲ။ သူ ပွဲကြမ်းချင်ရင် ကြမ်းပါစေ။ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းနဲ့ ယန်ကျန့်ကြားက ကိစ္စတွေ ဘယ်လို အဆုံးသတ်မလဲ ဆိုတာကိုလည်း ငါ သိချင်နေတယ်"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် လော့ရှန်းသည် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ အဝေးကြီး မသွားပေ။ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ 'တာရှင်း' အပန်းဖြေမြို့တော်ဟု ခေါ်သော နေရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။

"ယန်ကျန့် အဲ့ဒီနာမည်က တကယ့်ကို ဩဇာကြီးတာပဲ။ သူ တာအောင်းမြို့ကို ရောက်တာနဲ့ လော့ရှန်းက ချက်ချင်း ကြောက်သွားပြီး သူ့ကို တွေ့ဖို့တောင် မရဲတော့ဘူး။ သူ့သဘောထားက အရင်က ဒီလို မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ် သူ ယန်ကျန့်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် တချို့ နောက်ပိုင်း ရထားလို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားတာလား"

ဝတ်စုံပြည့်နှင့် လူငယ်က ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို အံ့ဩစေတာက ယန်ကျန့်က ဒီတစ်ခေါက် ကျန်းဝေ့ကိုတောင် ခေါ်လာတာပဲ။ သူက ဒီခရီးကို တကယ် အပန်းဖြေခရီးလို့ သဘောထားနေတာ။ တော်တော့်ကို ယုံကြည်မှု ရှိနေတာပဲ။ ဟုတ်ပြီလေ သူ ယုံကြည်မှု ပိုရှိလေ အမှားဖြစ်ဖို့ ပိုလွယ်လေပဲ"

သူသည် ယန်ကျန့်နှင့် အလွန် ရင်းနှီးပုံရပြီး သူနှင့်အတူ ရှိနေသော ကျန်းဝေ့ကိုပင် သိနေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူလည်း ထထွက်သွားပြီး လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ 'တာရှင်း' အပန်းဖြေမြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်နှင့် သူ့အဖွဲ့သည် ဘတ်စ်ကားတစ်စီးကို စီးနင်းရင်း မြို့တွင်းကို ဖြတ်သန်း သွားလာနေကြသည်။

သူတို့ကို လာကြိုမည့်သူ မရှိသလို၊ လူအားလုံး တက္ကစီတစ်စီးတည်းနှင့် မဆံ့သောကြောင့် ဘတ်စ်ကားကိုသာ ရိုးရှင်းစွာ စီးနင်းလိုက်ကြသည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ယန်ကျန့်သည် ပြတင်းပေါက်ကို မှီရင်း အပြင်ဘက်ရှိ မြို့ရှုခင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ စကားစလိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်း ဒီည ညစာစားပွဲတစ်ခု စီစဉ်ရအောင်။ အဲ့ဒီ ပွဲစား ချန်ရှင်း နဲ့ ငါတို့ ကုမ္ပဏီမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်တယ်လို့ ပြောတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူကို ဖိတ်လိုက်"

"ယန်ကျန့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဆက်သွယ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်လို့ ငါစိုးရိမ်တယ်"

ကျန်းရှန်းကူက အနည်းငယ် ခက်ခဲသော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

"ကြားလူတစ်ယောက် ရှာလိုက်။ တခြားတစ်ယောက်ကို သူတို့ဆီ ဖုန်းခေါ်ခိုင်း၊ ဖုန်းဝင်သွားဖို့ပဲ လိုတယ်။ တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်က တာအောင်းမြို့မှာ ညစာ ဖိတ်ကျွေးချင်တယ်၊ ဒီည ခြောက်နာရီ အတိ လာနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်လို့ ပြောခိုင်း။ သူတို့ မလာဘူးဆိုရင်တော့ နောက်ဆက်တွဲကို သူတို့ဘာသာ တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က စကားဆုံးအောင် ပြောပြီးနောက် ထပ်ပြောသည်။

"ကျန်းယန် မင်း ခုနက ပြောတဲ့ နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင် နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

ကျန်းယန်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ရှင်းကျိ စားသောက်ဆိုင်တဲ့"

"ဒါဆို အဲ့ဒီမှာပဲ လုပ်မယ်"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကူက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

"ဒါဆို ငါ ကြားလူကနေတစ်ဆင့် ဖုန်းခေါ် ကြည့်လိုက်မယ်"

ဝမ်ဘင်က ပြောသည်။

"ငါလည်း ကြားလူတချို့ သိတယ်။ ခင်ဗျား ဆက်သွယ်လို့ မရရင် ကျွန်တော် ကူညီနိုင်တယ်"

"တာချန်းမြို့က ဥက္ကဋ္ဌမားက သူတို့ကို သိတယ်။ သူ ဆက်သွယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်"

ကျန်းရှန်းကူက ပြောရင်း ဖုန်းတစ်လုံးကို ခေါ်ဆိုနေပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာခင်မှာပင် ဖုန်းလိုင်း ချိတ်ဆက်သွားသည်။ တစ်ဖက်မှ ဥက္ကဋ္ဌမားဟု ခေါ်သူသည် အလွန် ဖော်ရွေယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပြီး သတင်းစကား ပါးပေးမည်ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဥက္ကဋ္ဌမားထံမှ အကြောင်းပြန်လာသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကျန်း အဲ့ဒီ ချန်ရှင်းက အခု ပြည်ပမှာ ရောက်နေလို့ မလာနိုင်ဘူးတဲ့။ ပြီးတော့ သူပြောတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူကလည်း အရေးပေါ် ကိစ္စရှိလို့ မတက်ရောက်နိုင်ဘူးတဲ့"

"ယန်ကျန့် သူတို့ ငြင်းလိုက်တယ်"

ကျန်းရှန်းကူက မျက်နှာရှုံ့မဲ့ရင်း ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ထိုအချိန်တွင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီလောကမှာ တကယ် မသေမှာ မကြောက်တဲ့လူတွေ ရှိနေသေးတာပေါ့။ ဥက္ကဋ္ဌမားကို သတင်းတစ်ခု ထပ်ပို့ခိုင်းလိုက်။ သူတို့ကို စဉ်းစားချိန် ဆယ်မိနစ် ပေးမယ်။ ဆယ်မိနစ် ပြည့်တာနဲ့ ငါ ကိုယ်တိုင် လာရှင်းမယ်"

"ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ"

ကျန်းရှန်းကူက နောက်တစ်ကြိမ် ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

ဥက္ကဋ္ဌမားက ထပ်မံ ကြိုးစားပေးမည်ဟု ပြောပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဆက်သွယ်ပေးခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် တစ်ဖက်လူက သဘောတူလိုက်ပြီး ဒီည ခြောက်နာရီတွင် တွေ့ဆုံရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြောလာသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံမှုကို ယန်ကျန့် ကိုယ်တိုင် အာမခံချက် ပေးရန် မျှော်လင့်ကြောင်း ပြောလာသည်။

"ဈေးကိုင်ရဲသေးတယ်။ ရှောင်ယန် ဒီလူနှစ်ယောက်က သိပ်မောက်မာတာပဲ။ မင်း တစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်၊ အဖေကြီးရှုန် ချက်ချင်း သွားရိုက်ပစ်မယ်"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က အလွန် ဒေါသထွက်နေပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

"ကလေးတစ်ယောက်က ဒီလောက် အကြမ်းမဖက်ရဘူး။ မင်း လိမ္မာအောင် နေ။ မဟုတ်ရင် မင်းအမေ သိသွားရင် မင်းကို အိမ်စာတွေ ပိုပေးလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဦးလေးကျန်း ဖုန်းချလိုက်တော့။ ဘာမှ ဆက်မပြောနဲ့တော့။ ဒီလိုလူတွေနဲ့ စကားပြောနေတာ အချိန်ဖြုန်းတာပဲ။ စိတ်မပူနဲ့ သူတို့ လာလိမ့်မယ်"

"ဒါက ဘာလို့လဲ။ သူတို့ မလာရင် ငါတို့မှာ ကောင်းတဲ့ ဖြေရှင်းနည်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ဘင်က မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ရှေ့မှာတော့ သူတို့ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ပြေးပြေး၊ ဘယ်တော့မှ လုံခြုံမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ကြောက်နေကြပြီ။ ဒီလို ဈေးကိုင်တယ် ဆိုတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေတာပဲ"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့က သဘာဝလွန်ကမ္ဘာက လူတွေတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး။ မဟုတ်ရင် သူတို့ ငါ့ကို ဒီလို စကားပြောရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ပြောထားတဲ့အတွက် သူတို့ ဘယ်လိုလူမျိုးကို ရန်စမိမှန်းတော့ သိလောက်မှာပါ။ သူတို့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက် ချိတ်ဆက်မှုတွေနဲ့ဆို အချက်အလက်တချို့တော့ ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်"

သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင်တော့ ဤလူနှစ်ယောက်သည် သေလူများ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဒီည ညစာစားပွဲသည် ဟုန်မန်စားပွဲ (ထောင်ချောက်) မဟုတ်ဘဲ နောက်ဆုံး ညစာစားပွဲသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်မကြည်မလင်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူ့ဘေးရှိ ကားပြတင်းပေါက် အတွင်းမှ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ နိမ့်နိမ့်လေး ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းလည်း ဒေါသထွက်နေတာလား"

ယန်ကျန့်က သူ့ရှေ့ရှိ ကားပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကားပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် အစွယ်ဖွေးဖွေး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ကြည့်နေသော အနက်ရောင် ခွေးကြီးတစ်ကောင်၏ အရိပ် ထင်ဟပ်လာပုံရသည်။

ကျန်းရှန်းကူနှင့် ဝမ်ဘင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ဒီလိုလူမျိုးတွေကို သမားရိုးကျ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ကိုင်တွယ်တာက အသုံးမဝင်ဘဲ၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိတဲ့ သဘာဝလွန် နည်းလမ်းတွေကိုသာ သုံးဖို့ လိုအပ်ပုံရသည်။

ယန်ကျန့်က ဘာကြောင့် အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်တဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးနေရသလဲ ဆိုတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။

ဒါက တကယ်ကို ထိရောက်သည်။

အကြမ်းဖက်မှုက ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ပေမဲ့၊ ပြဿနာ ဖြစ်စေတဲ့ လူတွေကိုတော့ ရှင်းပစ်နိုင်သည် မဟုတ်လား။