တူညီသော သော့ခလောက်

Vol. 78 Ch. 1149

တာအောင်းမြို့ရှိ ဇိမ်ခံဟိုတယ်တစ်ခု၏ အတွင်းတွင်…..

"ဝိုး ဒါ တကယ် အံ့ဩစရာပဲ ယန်ကျန့် ဒီ သမ္မတခန်းကုတင်ကို ကြည့်ပါဦး အရမ်းကြီးပြီး အရမ်းပျော့တာပဲ။ နင် စမ်းကြည့်ချင်လား"

ကျန်းယန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လူးလိမ့်နေသည်။ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသော ယန်ကျန့်ထံသို့ ဆွဲဆောင်မှု အငွေ့အသက် အနည်းငယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က သူမကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ ဤအခန်းသည် ဟိုတယ်၏ အထပ်မြင့်တွင် ရှိပြီး တာအောင်းမြို့ကို အပေါ်စီးမှ မြင်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်လာပြီး သူသည် မြို့တော်ကို စူးစမ်းချောင်းမြောင်းနေသည်။ မြို့တော်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ဖုံးကွယ်ထားသော အရာများအားလုံးကို သူ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ဖော်ထုတ်ပြနေသည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် သူ မချောင်းမြောင်းနိုင်သော နေရာအချို့လည်း ရှိနေသည်။

လုံခြုံသော အိမ်အချို့၊ အိမ်အိုတစ်လုံး၊ ငှားရမ်းထားသော တိုက်ခန်းတစ်ခန်း၊ ဗီလာတစ်လုံးနှင့် 'တာရှင်း' အပန်းဖြေမြို့တော်ဟု ခေါ်သော နေရာတစ်ခု။

ဤနေရာများထဲမှ အချို့ကို ရွှေဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားပြီး အချို့မှာ သဘာဝလွန် နှောင့်ယှက်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ သူ၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ပင်ထားသည်။ အချို့နေရာများကမူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုနှင့် ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေပြီး တစ္ဆေများ ရှိနေကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြနေသည်။

ထို သာယာစည်ပင်နေပုံရသော မြို့တော်၏ အောက်ခြေတွင် မသိရှိသေးသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အချို့ တည်ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"တာရှင်း အပန်းဖြေမြို့တော်။ဝမ်ဘင်နဲ့ ကျန်းရှန်းကူတို့ အရင်က သွားခဲ့တဲ့ နေရာက အဲ့ဒီမှာပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်။ တကယ်ပဲ သဘာဝလွန် နှောင့်ယှက်မှု ရှိနေတာပဲ။ ဒါဆို သူတို့ ဆိုးဆိုးရွားရွား ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာက ကံမကောင်းလို့ မဟုတ်ဘဲ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်ပေါ့။ ငါ သံသယဝင်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ဒါက ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ"

ယန်ကျန့်က သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကူနှင့် ဝမ်ဘင်တို့၏ ဘီလီယံချီ တန်ဖိုးရှိသော ပိုက်ဆံကြောင့်သာ တစ်ဖက်လူက သဘာဝလွန် စွမ်းအားများကို အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းရှိ လူတိုင်းသည် တာချန်းမြို့ရှိ ရှန်ထုံမျှော်စင်သည် ယန်ကျန့်၏ နေရာဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

"နင် ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ။ အဲ့ဒါက ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလို့လား။ တစ်နေကုန် ပြတင်းပေါက်မှာ ရပ်နေတာ ကြည့်လို့ မဝဘူးလား"

ကျန်းယန်က နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စူလိုက်ပြီး ညည်းညူရင်း လျှောက်လာသည်။

သူမလည်း အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ရှုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ရှုခင်းက သိပ်မရှိလှသော်လည်း ခဏအကြာတွင် ငြီးငွေ့စရာ ဖြစ်လာသည်။

ယန်ကျန့်က ထိုအချိန်တွင် သူ၏ အကြည့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး လှည့်မေးလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းက လူတွေနဲ့ ထိတွေ့ရနိုင်တယ်။ မင်း ကြောက်ရင် အခု လေယာဉ်နဲ့ ပြန်လို့ရတယ်"

"ဟင်"

ကျန်းယန်က မျက်တောင် ပုတ်ခတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ပိုလို့တောင် ပြန်မသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ"

"ဘာလို့လဲ"

ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"မင်း သတ္တိတွေ ပိုရှိလာလို့လား"

ကျန်းယန်က သူ့လက်မောင်းကို ကိုင်ရင်း တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်သည်။

"ရှင့် ဘေးနားထက် ပိုလုံခြုံတဲ့နေရာ ဘယ်မှာ ရှိတော့မလဲ။ နင်သာ ငါ့ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ရင် ငါ ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့က ငါ့ကို ဒုက္ခပေးချင်ရင် နင့်ကို အရင် ကျော်ရမှာ။ သူတို့က ငါ့ကို တကယ် လာတိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းနေနေ အလကားပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"မင်း ပိုတော်လာတာပဲ"

ယန်ကျန့်က သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ငါက မတုံးပါဘူး"

ကျန်းယန်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ယန်ကျန့် အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူ့ဘေးရှိလူများသည် အမြဲတမ်း လုံခြုံနေမည် ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်ကို ကျော်ပြီး သူ့လူများကို ပစ်မှတ်ထားလောက်အောင် မိုက်မဲသူ မရှိပေ။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေပြီး ပိုကြီးမားသော ပြဿနာများကိုသာ ဖြစ်စေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တကယ့် ခြိမ်းခြောက်မှုများမှာ တစ္ဆေဆရာများသာ ဖြစ်ပြီး သာမန်လူများမှာ ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိပေ။

အရင်တစ်ခေါက် ကျန်းဝေ့ကို စုန့်ရန်က ပြန်ပေးဆွဲသွားစဉ်က စုန့်ရန်သည် သူ့ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်ရဲဘဲ သူလိုချင်တာ ရသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

စုန့်ရန်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အကျိုးအမြတ် ရရှိရန်သာ ဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်ကို ရန်စကာ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်၏ လိုက်လံ အမဲလိုက်ခြင်းကို ခံရရန် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မင်း မတုံးဘူးဆိုရင် ဟိုတယ်မှာပဲ နေခဲ့။ ငါ အခု တစ်ယောက်တည်း အပြင် ခဏထွက်မလို့"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါတို့ အတူတူ ခရီးထွက်ကြမယ် ဆို ဘာလို့ ငါ့ကို မခေါ်သွားတာလဲ"

ကျန်းယန်က မေးသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းက အရမ်းပွားတာ ငါ့အမေနဲ့ တူတူပဲ။ ခြောက်နာရီ ညစာစားချိန်ကျရင် ငါ ပေါ်လာခဲ့မယ်။ ဝမ်ဘင်နဲ့ ကျန်းရှန်းကူကို အသင့်ပြင်ခိုင်းထားလိုက်။ နေရာက အရင်အတိုင်းပဲ ရှင်းကျိ စားသောက်ဆိုင်မှာ"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလင်းနီတစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်မှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မည်သည့် ခြေရာမှ မကျန်ခဲ့ပေ။

ကျန်းယန်သည် ထိုသို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းများကို အံ့ဩခြင်း မရှိတော့ပေ။ သို့သော် သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယဝင်လာသည်။

"ငါက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းနေလို့လား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ သူ ငါ့ကို ဖြတ်ချင်လို့ အဲ့ဒီလို ပြောသွားတာ။ ငါ အလိမ်မခံနိုင်ဘူး။ ငါသာ နေ့တိုင်း ဆွံ့အနားမကြား တစ်ယောက်လို နေရင် ငါ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားမှာ သေချာတယ်။ သူ့ကို ပိုပြီး တွယ်ကပ်နေမှ သူ ငါ့ကို ပိုဂရုစိုက်လာမှာ"

သူမသည် စိတ်ကူးယဉ်နေရင်း ယန်ကျန့်ကို အနိုင်ရရန် ဇွဲရှိရှိ ကြိုးစားနေသည်။

ဒါက သူမ၏ ဘဝအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အပြောင်းအလဲဖြစ်ပြီး ကျန်းယန်သည် ထိုအထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်စွာ နစ်မြောနေသည်။

ယန်ကျန့် ဟိုတယ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် တာအောင်းမြို့ထဲတွင် လျှောက်မသွားပေ။ သူသည် ဤမြို့နှင့် မရင်းနှီးသလို၊ ၎င်း၏ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း သူစိမ်းဆန်သလို ခံစားနေရသည်။ တာချန်းမြို့တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့သူတစ်ယောက် အနေဖြင့် သူ ဒီနေရာနှင့် အံမဝင်သလို ခံစားနေရသည်။

သို့သော် သူ နေရာအချို့ကို စူးစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် သူသည် မြေအောက် လုံခြုံသောအိမ်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

"အဆင့်မြင့် လုံခြုံရေးအိမ်တစ်ခုပဲ"

ယန်ကျန့်က မျက်လုံး အနည်းငယ် မှေးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို အေးစက်နေသော သတ္တုတံခါးပေါ် တင်လိုက်သည်။

တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲကိုင်ရင်း သူ အားဖြင့် ဆွဲလိုက်သည်။

လေးလံသော သတ္တုတံခါးသည် ချက်ချင်း ပုံပျက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အနီရောင် မီးများ လင်းလက်လာကာ အချက်ပေးသံများ မြည်လာသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်က ဂရုမစိုက်ဘဲ လုံခြုံရေးအိမ်၏ တံခါးကို အတင်းအကျပ် ဆက်လက် ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ အတွင်းသို့ ဝင်သွားသောအခါ အစားအသောက်၊ ရေ နှင့် ရှင်သန်မှုဆိုင်ရာ ပစ္စည်းကိရိယာအချို့ သိုလှောင်ထားသည့် မြေအောက်ခန်းကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ၊ ပန်းချီကားများ နှင့် ရွှေများကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းအချို့လည်း ရှိနေသည်။

" သိုလှောင်ဖို့ပဲ သုံးတဲ့ လုံခြုံရေးအိမ်လား။ အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် ဆောက်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ့စိုးရိမ်မှုက မလိုအပ်ဘူးပဲ"

ပတ်ပတ်လည် ခပ်သွက်သွက် လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ယန်ကျန့်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ ထွက်သွားသည်မှာ မကြာသေးပေ။

လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းများနှင့်အတူ လူများ အလျင်စလို ရောက်ရှိလာကြသည်။

"အပြင်ဘက်က အချက်ပေးသံ မမြည်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လုံခြုံရေးအိမ် အတွင်းထဲက အချက်ပေးသံ မြည်လာတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ပြီး လုံခြုံရေးအိမ်ကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်သွားတာ"

အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အသက် သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် ရင့်ကျက်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ အတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေသည်။

သူ ဘာပစ္စည်းမှ မပျောက်ဆုံးကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ပင်မတံခါးသာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

"သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းက တစ်ယောက်ယောက် ဒီနေရာကို ရောက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ သူက ရန်မစသင့်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ"

ထိုလူက အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မရှင်းပြနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေသည်။

လုံခြုံရေး အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော်လည်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်သလို လွယ်ကူစွာ ဝင်ထွက် သွားလာခဲ့ပုံရသည်။

"သွားပြီး စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေကို စစ်ဆေးလိုက်"

ရင့်ကျက်သော လူက သတိပြန်ဝင်လာပြီး မည်သူ ဤနေရာသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်ကို ကြည့်ရှုရန် ဗီဒီယိုဖိုင်များကို ပြန်လည်စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် အခြားနေရာတစ်ခုကို စုံစမ်းရန် ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်များတွင် မှားယွင်းမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသည်ဟု သူ မထင်ပေ။

သူသည် ဝှက်ထားသော အန္တရာယ်များကို စစ်ဆေးရန်နှင့် လုံခြုံသောအိမ်ထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို သေချာအောင် လုပ်ရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယ နေရာမှာ လုံခြုံသောအိမ် မဟုတ်ဘဲ တာအောင်းမြို့၏ မြို့ဟောင်းပိုင်းရှိ လူနေ တိုက်အဆောက်အအုံ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ၂၄ ထပ်ရှိသော အဆောက်အအုံဟောင်း တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုပြင်မှု မရှိခြင်း နှင့် အထောက်အကူ ပစ္စည်းများ မပြည့်စုံခြင်းတို့ကြောင့် လူနေ နည်းပါးသည်။ အတိတ်ကို စွဲလန်းနေသော အဘိုးအဘွားအချို့ နှင့် ငွေရေးကြေးရေး အခက်အခဲကြောင့် ယာယီ နေထိုင်နေသော အငှားသမား အချို့သာ ရှိသည်။

သို့တိုင်အောင် အဆောက်အအုံသည် လူအပြည့် မရှိပေ။

ယန်ကျန့်သည် အဆောက်အအုံ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး အတွင်းသို့ မဝင်ပေ။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေသူများက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော သူ့ကို စူးစမ်းသလို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်သွားကြသည်။

"လူငယ် အခန်းငှားဖို့ ရှာနေတာလား။ ငါ့မှာ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ရှိတယ်၊ ဈေးပေါပေါနဲ့ ငှားမယ်"

အဘိုးကြီး တစ်ယောက်က သူ့ကို ပြုံးရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောပေ။

ထိုအချိန်တွင် အနီးအနားမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သတိပေးလိုက်သည်။

"လူငယ် ဒီမှာ မငှားနဲ့။ မကြာသေးခင်က ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ လူငယ်လေးတွေ ပျောက်သွားတာ တော်တော်များပြီ။ အဘွားကြီးတစ်ယောက် ပြောတာတော့ သူ စင်္ကြံတွေထဲမှာ တစ္ဆေတွေ တွေ့တယ်တဲ့။ ဒီနေရာမှာ မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာတွေ ရှိနေတယ်။ ညဘက်တွေဆိုရင် လူထူးဆန်းတွေက တစ်ခုခုကို ရှာနေသလိုမျိုး ခန်းမတွေထဲမှာ လျှောက်သွားနေကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်"

"ဒီနေရာက တော်တော် ထူးဆန်းတယ်။ ငါ့စကား နားထောင်ရင် တခြားနေရာကို အမြန် သွားရှာတာ ပိုကောင်းမယ်"

"ဘာ ထူးဆန်းတာတွေလဲ။ အဲ့ဒီ အဘွားကြီးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ နားမထောင်နဲ့။ ငါ ဒီမှာ ကြီးလာတာ။ တကယ်လို့ တစ္ဆေတွေ ရှိခဲ့ရင် ငါ အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ပါ့မလား"

အဘိုးကြီးက အကျယ်ကြီး ပြန်အော်ပြောလိုက်သည်။

"အရင်က မရှိခဲ့တာက အခု မရှိဘူးလို့ ပြောလို့မရဘူးလေ"

အမျိုးသမီးက ပြန်ပြောသည်။

သူ၏ စီးပွားရေးကို နှောင့်ယှက်သဖြင့် ဒေါသထွက်နေသော အဘိုးကြီးက ဆဲရေးတိုင်းထွာတော့သည်။ အမျိုးသမီးကလည်း နောက်မဆုတ်ဘဲ နှစ်ယောက်သား အဆောက်အအုံ အောက်တွင် ရန်ဖြစ်နေကြတော့သည်။

ယန်ကျန့်က မျက်နှာသေဖြင့် ရှိနေပြီး အဆောက်အအုံကို ဆက်လက် စစ်ဆေးနေသည်။

သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ တစ္ဆေမျက်လုံးက အတွင်းသို့ ထိုးဖောက် ကြည့်ရှုလာသည်။

တစ်ထပ်ပြီး တစ်ထပ် စူးစမ်းနေသည်။

အနီးကပ် အကွာအဝေးတွင် ယန်ကျန့်သည် အရာအားလုံးကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။

သို့သော် သူ ပထမထပ်၊ ဒုတိယထပ်၊ တတိယထပ် စသည်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေစဉ် ဆယ့်ရှစ်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ။

ရုတ်တရက် အခန်းတစ်ခန်း၏ တံခါးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

တံခါးကို တင်းကျပ်စွာ သော့ခတ်ထားသည်။ အသက်အရွယ် အမျိုးမျိုးရှိသော သော့ခလောက် ခုနစ်လုံး သို့မဟုတ် ရှစ်လုံး ရှိပြီး၊ အဟောင်းဆုံးမှာ သံချေးတက်နေသော ကြေးဝါသော့ခလောက် အဟောင်းကြီး ဖြစ်သည်။ အသစ်ဆုံးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကမှ တပ်ဆင်ထားပုံရပြီး မည်သူမှ ဖွင့်မရအောင် သေချာစေရန် လုပ်ထားပုံရသည်။

ထို့အပြင် တံခါးသည် အလွန် ခိုင်ခံ့ပြီး အပြင်ဘက်တွင် သံတံခါးတစ်ခု ရှိသည်။ အင်အားသုံး ဖျက်ဆီးခြင်း မပြုဘဲ ဖွင့်ရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။

"အတွင်းထဲမှာ သဘာဝလွန် အရာတစ်ခုခု ရှိနေတာလား"

ယန်ကျန့်က အဟောင်းဆုံး ကြေးဝါသော့ခလောက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ထိုကြေးဝါသော့ခလောက် အမျိုးအစားကို မြင်ဖူးသည်။

အရင်က ထူးဆန်းသော အိမ်ကြီးထဲတွင် အစ်မဟုန် နေထိုင်ခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အခန်းတံခါးတွင် တူညီသော ကြေးဝါသော့ခလောက် တစ်လုံးကို သူ တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် အိမ်ကြီးထဲမှ ကြေးဝါသော့ခလောက်မှာ ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း ဒီတစ်ခုမှာ သံချေးများ၊ ဖုန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"တူညီတဲ့ သော့ခလောက်ပဲ၊ သော့တွေက အချင်းချင်း ဖလှယ်လို့ ရနိုင်တယ်။ ငါ ဖွင့်နိုင်လောက်တယ်"

ယန်ကျန့်က စိတ်ထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ ထိုအကြံကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

ဒါက တာအောင်းမြို့ ဖြစ်သည်၊ သူ၏ တာချန်းမြို့ မဟုတ်ပေ။ သူ ပြဿနာ ရှာဖွေရန် မလိုအပ်ပေ။

အကယ်၍ သူ ထို ကြေးဝါသော့ခလောက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထူးခြားသော အရာတစ်ခုခု ထွက်လာခဲ့ပါက၊ ဒီနေရာ၏ တာဝန်ခံအတွက် သူ အမှိုက် ရှင်းပေးရလိမ့်မည်။

မစွန့်စားတာ ပိုကောင်းသည်။

တွေးတော မနေတော့ဘဲ ယန်ကျန့်က လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။

သူ မချောင်းမြောင်းနိုင်သော တတိယ နေရာသို့ သူ ဦးတည်လိုက်သည်။

တတိယ နေရာမှာ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး တစ်လုံးဖြစ်ပြီး စွန့်ပစ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား ၎င်းကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ထားပြီး စားသောက်ဆိုင်အဖြစ် ဖွင့်လှစ်ထားကာ လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဧည့်သည် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ စီးပွားရေးမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားပုံရသည်။

ယန်ကျန့်က စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်လိုက်စဉ် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ရင်းနှီးသော အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ မီးလောင်နေသော အလောင်းဆီနံ့ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က မျက်နှာကျက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆီမီးခွက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အနံ့၏ ရင်းမြစ်မှာ ထိုနေရာမှ ဖြစ်သည်။

"စားသောက်ဆိုင်က အလောင်းဆီမီးခွက်ကို ထွန်းထားတယ်၊ ဒါက လူအရှင်တွေအတွက် ချက်ပြုတ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လူသေတွေအတွက်လား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ဝေ့ဝဲသွားပြီး စားသုံးသူများ၏ စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများကို လေ့လာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။