အခန်း (၂၉)

မှော်စမ်းသပ်ကျောက်သလင်းကို မှော်ပညာအလင်းပွင့်စေရန်အတွက် အသုံးပြုကြသည်။

လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း ယွင်ရှန်းသည် ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်းတွင် အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခဲ့သော်လည်း ထိုကျောက်သလင်းမှာ အလင်းရောင် တစ်စက်မျှပင် မထွက်ပေါ်ဘဲ အကြိမ်တိုင်း မှေးမှိန်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

ယင်းသို့ အလင်းမထွက်ခဲ့ဖူးသည့် မှော်စမ်းသပ်ကျောက်သလင်းကို သူ၏ဖခင်က အဘယ်ကြောင့် ထပ်မံထုတ်ယူလာခဲ့ပါသလဲဟု ယွင်ရှန်းမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"မင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒီမှော်စမ်းသပ်ကျောက်သလင်းဟာ မှော်ဒြပ်စင်တွေကို စစ်ဆေးဖို့မဟုတ်ဘဲ မှော်ဝိညာဉ်ကို စမ်းသပ်ဖို့ပဲ"

ယန်ခန်းဟိုင်သည် သူ၏ ကြည်လင်သောမျက်ဝန်းများ၌ ခန့်ညားလေးစားဖွယ် အမူအရာဖြင့် တည်ကြည်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်၌ ယန်ခန်းဟိုင်သည် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သည့် မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ အနှစ်သာရကို ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်သည်။

သူသည် ဂုဏ်သရေရှိ မျိုးရိုးနောက်ခံမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူရရှိခဲ့သည့် မှော်နှင့်ဆိုင်သော ဗဟုသုတများမှာ ခေတ်နောက်ကျနေသော ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်းမှ အချက်အလက်များနှင့် မိုးနှင့်မြေပမာ ကွာခြားခဲ့သည်။

သူ ဆက်လက်ပြောကြားလိုက်သည့် စကားများသည် မှော်ကမ္ဘာနှင့်ပတ်သက်၍ ယွင်ရှန်း၏ နားလည်မှုကို လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ခဲ့လေသည်။

တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြောရမည်ဆိုပါလျှင် ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် မှော်ဒြပ်စင်များ ခေါင်းပါးနေသည် မဟုတ်ပေ။

လေ၊ ရေ၊ မြေကြီးထဲ နေရာတိုင်းသည် မှော်ဒြပ်စင်များဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိသည်။ မှော်ဆရာများသည် သာမန်လူများနှင့် ကွာခြားသည်မှာ သူတို့တွင် မှော်ဒြပ်စင်များကို အသုံးချနိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိနေခြင်းပင်။

ယေဘုယျအားဖြင့် မှော်ဒြပ်စင်များကို အသုံးချနိုင်သည့် ဤစွမ်းရည်ကိုပင်လျှင် မှော်ဝိညာဉ်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ခေတ်မီအတွေးအခေါ်အရဆိုလျှင် မှော်ဝိညာဉ်သည် စွမ်းအားထုတ်လုပ်သည့် ဂျင်နရေတာနှင့်တူပေသည်။ ၎င်းသည် အမျိုးမျိုးသော သဘာဝအရင်းအမြစ်များ မှော်

ဒြပ်စင်များကို မှော်စွမ်းအင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ မှော်ဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သိုလှောင်ထားရှိပြီး အစွမ်းထက်သော မှော်ပညာအမျိုးမျိုးအဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲပေးနိုင်

စွမ်းရှိသည်ဟူ၍ပင်။

လူတစ်ဦး၏ မှော်ဝိညာဉ် အင်အားကို ဆုံးဖြတ်ရာတွင် အချက်များစွာရှိ၏။ မွေးရာပါအရည်အချင်းအပြင် လူအများစု၏ မှော်ဝိညာဉ်များသည် အမွေဆက်ခံခြင်းမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှေးဟောင်းမှော်ဆရာမျိုးနွယ်စုများမှ အင်အားကြီးမားသည့် မှော်ဆရာများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မှော်ဆရာတစ်ဦးနှင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၊ မှော်ဆရာအချင်းချင်း သို့မဟုတ် ဆင့်ခေါ်ရှင်တစ်ဦးတို့ ပေါင်းစပ်ရာမှ မှော်ဝိညာဉ် ဗီဇပြောင်းလဲမှုဟူသည့် အခြေအနေလည်း ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။

မှော်ဝိညာဉ် ဗီဇပြောင်းလဲမှုသည် ကောင်းကျိုးဖြစ်စေနိုင်သကဲ့သို့ ဆိုးကျိုးလည်း ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ကောင်းသော ဗီဇပြောင်းလဲမှုသည် အလွန်အင်အားကြီးသော မှော်ဝိညာဉ်ကို မွေးဖွားပေးနိုင်သော်လည်း မကောင်းသော ဗီဇပြောင်းလဲမှုဖြစ်ပါက မှော်မျက်စိကန်းသူများဖြစ်

တက်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မှော်ဝိညာဉ်မရှိသည့် မှော်ဆရာ၏ သားသမီးများကို မွေးဖွားလာစေနိုင်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် မကောင်းသော မှော်ဝိညာဉ် ဗီဇပြောင်းလဲမှု၏ နမူနာတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

အကြောင်းမှာ ယန်ခန်းဟိုင်နှင့် ဟူကျိုးရှန်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ထူးခြားသည့် အရည်အချင်းရှိသော မှော်ဆရာများဖြစ်ကြပြီး ဟူကျိုးရှန်းကိုယ်တိုင်မှာလည်း တိုက်ကြီးတွင် ရှားရှားပါးပါး တွေ့ရခဲသည့် ရာဇလှံတံအဆင့် ဆင့်ခေါ်ရှင်ဖြစ်လင့်ကစား သူတို့၏ သမီး ယွင်ရှန်း၏ မှော်ဝိညာဉ်မှာ ကံမကောင်းသည့် ဗီဇပြောင်းလဲမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ခန်းဟိုင်၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ယွင်ရှန်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူမသည် လရောင်မြက်ကို သောက်သုံးပါသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် မှော်စွမ်းအင်ကို မစုစည်းနိုင်ရခြင်းကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူမ၌ မှော်ဝိညာဉ် ကင်းမဲ့နေခြင်းပင်။

ဝိညာဉ်မဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ပင် သူမသည် ဤဘဝတစ်လျှောက်လုံး မှော်ပညာကို လေ့ကျင့်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်း မှော်ပညာကို သင်ယူတာကို ငါ အမြဲတမ်း ကန့်ကွက်ခဲ့တာပါ"

ယန်ခန်းဟိုင်က ယွင်ရှန်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ယွင်ရှန်းအပေါ် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူနှင့် ကျိုးရှန်းတို့၏ ပေါင်းစပ်မှုသည် ကျိန်စာသင့်သော ပေါင်းဖက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

"ကံကောင်းတာက မင်း ဆေးပညာဘက်မှာ အရည်အချင်းရှိနေတယ်။ မင်းရဲ့ သွေးတိတ်ဆေးက ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အကောင်းဆုံး အရည်အသွေးပဲ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် မင်းကို ငှက်ပျောဖက်ရွာကနေ ခေါ်သွားပြီး မဟာကျိုးပြည်ထောင်ရဲ့ မြို့တော် ယူကျင်းမြို့ကို သွားကြမယ်လို့ ငါ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်"

ငှက်ပျောဖက်ရွာသားများပင် မသိနိုင်သည့် သွေးတိတ်ဆေးအား ယန်ခန်းဟိုင်သည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိမြင်လိုက်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် သူ့သမီး၏ ဆေးပညာအရည်အချင်းကို အမှန်တကယ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ခြင်းပင်။

ဤကလေးငယ်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျဆုံးမှုကြောင့် ကွယ်ပျောက်နေစေသင့်သည်မဟုတ်ပေ။ သူမအား ပိုမိုစနစ်ကျသော ဆေးပညာလေ့လာမှုများအတွက် ဆေးပညာဧကရာဇ် နန်းဆောင်သို့ မျိုးနွယ်စုမှ ထောက်ခံပေးသင့်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

မှော်ပညာနှင့် လုံးဝဆက်စပ်မှု မရှိစေကာမူ သူမသည် ဆေးပညာအရည်အချင်းဖြင့် မိသားစုနှင့် နိုင်ငံတော်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းသည် ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သမီးအတွက် နောက်ဆုံးပြုပေးနိုင်သည့် အရာပင်ဖြစ်သည်။

ယူကျင်းဆိုသည်မှာ မဟာကျိုးပြည်ထောင်၏ မြို့တော် တည်ရှိရာနေရာပင် ဖြစ်သည်။

ဝူကျီတိုက်ကြီးသည် အင်အားကြီးနိုင်ငံများ ပေါများရာ မြေဖြစ်ပြီး ကြီးမားသည့် နယ်ပယ်များ၊ သေးငယ်သည့် နိုင်ငံများစွာဖြင့် ပြန့်ကျဲတည်ရှိလျက်ရှိရာ ထိုနိုင်ငံများအနက် မဟာကျိုး၊ ဟို့ချင်၊ ဖုန်လိုင်၊ ရှန်းကျူနှင့် ထန်ယွမ်တို့မှာ အထင်ရှားဆုံးသော လက်အောက်ခံပြည်နယ်ကြီး ငါးခုဖြစ်သည်။

ခြောက်နှစ်အရွယ် ယွင်ရှန်းသည် တိုက်ရှန်းမြို့သို့ နေ့တစ်ဝက်ခရီးထက် ပိုမရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမ၏ဖခင် ယန်ခန်းဟိုင်က ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ ထွက်ခွာပြီး မဟာကျိုး၏ မြို့တော် ယူကျင်းမြို့သို့ ဦးတည်ကြမည်ဟု မမျှော်လင့်ဘဲ ပြောကြားလာသောအခါ အံ့အားမသင့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

မည်သည့် သာမန်ကလေးမဆို ထိုသတင်းကို ကြားလျှင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြမည် ဖြစ်သော်လည်း နှစ်ဘဝနေထိုင်ခဲ့ပြီး အလွန်ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုရှိသည့် ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ယွင်ရှန်းသည် ယန်ခန်းဟိုင်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

သူမ ဖခင် စကားများတွင် ပျော်ရွှင်မှုမပါဝင်ဘဲ ဝမ်းနည်းခြင်း အရိပ်အယောင် တစ်ခုကိုသာ တွေ့ရှိနေရသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ထိုလေသံကို အလွန်ရင်းနှီးသည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူမ၏ အဖိုးသည် ဆုံးပါးခြင်းမပြုမီ ရက်အနည်းငယ်အလို၌ အိပ်ရာဘေးသို့ ခေါ်ကာ ထိုကဲ့သို့သော လေသံမျိုးဖြင့် အလားတူစကားများကို ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။

မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူမ၏ရင်ထဲတွင် တွယ်ငြိနေကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုင်အောင် ပျောက်ကွယ်မသွားနိုင်ဖြစ်နေသည်။

"ဖေဖေ သမီးတို့ ဘာလို့ ယူကျင်းမြို့ကို သွားရမှာလဲ"

ယွင်ရှန်းသည် ယန်ခန်းဟိုင်အား သူမ၏ မျိုးရိုးနောက်ခံနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခါမျှ ပြောကြားဖူးသည်ကို မကြားခဲ့ရဖူးသောကြောင့် ဖခင်တစ်ဦးတည်းသာ ဆွေမျိုးအဖြစ် ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ယန်မျိုးနွယ်က ယူကျင်းမှာ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ မျိုးနွယ်ပဲ။ မင်းအဖိုး၊ မင်းရဲ့ ဒုတိယဦးလေးနဲ့ တတိယအဒေါ်တွေအားလုံး ရှန်းကျင်းမှာ နေထိုင်ကြပြီး သူတို့တွေအားလုံးက မဟာကျိုးမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေချည်းပဲ"

သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပေါ်လာသည့် စိုးရိမ်စိတ်အရိပ်အယောင်ကို မသိကျိုးကျွန်ပြု၍မရသော ယန်ခန်းဟိုင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရှန်းအာသည် အလွန်အသိဉာဏ်ရှိပြီး ထိုကဲ့သို့ အရေးကြီးသည့် သတင်းစကားကို ရရှိခဲ့သည့်တိုင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ ရှိနေသည်။

နှစ်များတစ်လျှောက် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အေးစက်ခက်ထန်စွာ ပြုမူမှုသည် လောကီကိစ္စများကြောင့် မတုန်လှုပ်နိုင်သည့် သူမ၏ အရည်အချင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားအရ ယူကျင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီး မိသားစုအရေး ကမောက်ကမမှုများကို ရင်ဆိုင်ရပါကပင် လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ချပြီးသောအခါ ယန်ခန်းဟိုင်၏ အမိန့်မှာ ပြတ်သားနေသဖြင့် ယွင်ရှန်း၌ ထပ်မံ ငြင်းဆိုရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘဲ လိုက်နာရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် ယန်ခန်းဟိုင်အား နောက်ထပ် တစ်လခွဲ အချိန်တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမသည် ရွာသားများနှင့် သွေးတိတ်ဆေးကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စီစဉ်ပေးခဲ့မှ ဖြစ်မည်။

ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ ရွာလူကြီးက သူတို့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့ပုံကို ထည့်စဉ်းစား၍ ယန်ခန်းဟိုင်သည် ယွင်ရှန်း၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူခဲ့သည်။

စိတ်ခံစားမှုမျိုးစုံဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် ကျန်ရှိသည့် သွေးတိတ်ဆေး တစ်ဝက်ပုလင်းကို ရွာလူကြီး၏ အဖိုးထံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းနှင့် သူမ၏ဖခင် မကြာမီ ထွက်ခွာတော့မည်ကို သိရှိရသောအခါ ရွာလူကြီးသည် မခွဲခွာချင်သော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် သွေးတိတ်ဆေးအား အရည်အသွေး စစ်ဆေးခိုင်းရန် တိုက်ရှန်းမြို့သို့ ပို့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ယန်ခန်းဟိုင်က မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်ခြင်းကို တားမြစ်ထားလင့်ကစား ယွင်ရှန်းသည် ဘုရားကျောင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးထွက်သွားခဲ့သေးသည်။

ယီပိုင်မင်း၏ ဒဏ်ရာများကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ ပါးစပ်က စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းသည်ဟု ယူဆသော်ငြားလည်း သူမသည် အပ်နှံထားသော ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ခွဲစိတ်ပြီးလူနာသည် အပြည့်အဝ ပြန်လည် နာလန်ထူနိုင်ရန် သေချာအောင် ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။

"ပျောက်သွားပြီလား။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက ထူးခြားတယ်။ မင်းက ပိုးဟပ်တစ်

ကောင်လိုပဲ"

ယီပိုင်မင်း၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများမှာ တစ်ညတွင်းချင်း သိသိသာသာ ပြန်လည်

ကောင်းမွန်လာသည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ ယွင်ရှန်းသည် အံ့အားသင့်စွာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်

သည်။ သူ၏ အနာကျက်နိုင်စွမ်းသည် မဲမဲလေးနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

မဲမဲလေးသည် အမှန်တကယ်တော့ နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံသည် လူသားများထက် သာလွန်ကောင်းမွန်သည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် မဲ့တင်းတင်းမျက်နှာထားဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား တစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သားရဲအရိုးစုတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချပေးလိုက်ပြီး "ဒီသားရဲနွားရဲ့ အရိုးတွေက မင်းရဲ့ ကုသမှု အတွက် အဖိုးအခပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ယွင်ရှန်းက သူ၏ ပုပ်သိုးနေသော အသားများကို လှီးဖြတ်ရာတွင် ရွှေရောင်ကြံ့ဝက်၏ စွယ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဓားကို အသုံးပြုခဲ့သည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ပါးစပ်ထောင့်များ လှုပ်သွားသည်။ ဤလူသည် မည်သည့် အရသာမျိုးရှိ၍ ဤကဲ့သို့သော အရာကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရတာလဲ။

သို့သော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် ယီပိုင်မင်းကို နားလည်မှုလွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆယ်နှစ်ကြာ အသက်ရှင်ခဲ့သော မြေခွေးယဲ့သည် မိန်းကလေးတစ်ဦးအား ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ဆောင်ပေးခြင်းဖြစ်ရာ မည်သည့်အရာကို ပေးသင့်သည်ကို မသိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယွင်ရှန်း၏ နှစ်သက်မှုများကို သာမန်မိန်းကလေးများ၏ စံနှုန်းများဖြင့် တိုင်းတာ၍မရပေ။

သို့သော် သူမသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အလောင်းနွားအရိုးများကို ထိလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏မျက်နှာက အပြုံးပန်းများဖြင့် ဆင်မြန်းသွားသည်။

ဤအရိုးများကို အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော အရိုးအပ် သို့မဟုတ် အရိုးဓားများ ဖန်တီးရာတွင် အသုံးပြုနိုင်ပြီး ရွှေရောင်ကြံ့ဝက်၏ စွယ်များထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်သည်။ သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ၎င်းတို့သည် အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်းရာချီ သက်တမ်းရှိ နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်၏ အရိုးများ ဖြစ်ရမည်။

"ဒါကို ကျွန်မ ဘယ်လို လက်ခံနိုင်မှာလဲ။ အားနာလို့ ယူလိုက်ပါ့မယ်"

ယွင်ရှန်းက ပြောပြီး သားရဲအရိုးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ယူလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက ကောင်းပေမယ့် နောက်တစ်ခါ အဆိပ်မသင့်အောင် သတိထားဖို့ လိုသေးတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ ထွက်သွားတဲ့အခါ မင်းရဲ့ ရောဂါကို ကုသပေးမယ့်သူ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"