အခန်း (၃၁)

"ပြောစကားကတော့ ဖြောင့်မတ်ပြီး လှပသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရွာလူကြီးရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပါဦး။ ဘယ်သူ့အမှားလဲ။ မင်းလို ဆေးပင်စုဆောင်းသူ ကောင်မလေး တစ်ယောက်က ဆရာဝန်တွေတောင် မကုနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသနိုင်မယ်တဲ့လား"

မဟာမှော်ဆရာယန်က လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကြိုးစားရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်။ မကြိုးစားရင်တော့ သေရုံပဲရှိတယ်။ မဟာမှော်ဆရာယန် ဖျားနာနေတာက ရှင့်ရဲ့ မိသားစုဝင်ဆိုရင် ဘယ်ရွေးချယ်မှုကို ရွေးမလဲ"

ယွင်ရှန်းသည် မဟာမှော်ဆရာယန်နှင့် ထပ်မံငြင်းခုန်ခြင်းမပြုတော့ပေ။ သူမသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိသူဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကုသမှုတစ်ခု အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိသော့ချက်သည် လူနာကိုယ်တိုင်၌ မတည်ရှိဘဲ သူတို့၏ မိသားစုတွင်သာ တည်ရှိနေတတ်သည်။

သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် အဖွားလျူထံတွင် မြဲမြံစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အဖွားလျူကို ရွာသားများက အစောပိုင်းကတည်းက နှိုးထားပြီးဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်း၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် သူမသည် အသက်ကယ်ရှင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ သူမအား ဖက်

တွယ်လိုက်သည်။

"ရှန်းအာ သမီးပြောတာ အမှန်လား။ အဘိုးကြီးကို တကယ် ကယ်လို့ရနိုင်သေးလား"

ရိုးသားသည့် ရွာသားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူတို့သည် မှော်ပညာ သို့မဟုတ် ကုသမှုများကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့၏ ရွာလူကြီး ထပ်မံ နိုးထလာနိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်ကြသည်။

"ဒါဆို ကယ်ပေးပါ ရှန်းအာ။ သမီးက အဖွားလျူကိုတောင် ကယ်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ အဘိုးကြီးကိုလည်း သမီး ကယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ အဖွား ယုံတယ်။ မဟာမှော်ဆရာယန် ဒီအဘွားကြီးက ရှင့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ရှန်းအာပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးပါဦး။ ရလဒ်က ရှင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် သေတာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

အဖွားလျူသည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ခဏတာ စိတ်ထိခိုက် အားငယ်ခဲ့ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူမ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက အဘိုးကြီး စစ်မှုထမ်းနေချိန်တွင် အန္တရာယ်ရှိသည့် အခိုက်အတန့်များကို သူမ မကြုံဖူးဘဲ နေပါ့မလား။ အကြိမ်တိုင်း သူမ၏မိသားစုမှ အဘိုးကြီးသည် အဆင်ပြေစွာ ပြန်လာနိုင်ခဲ့သည်။

သူ စစ်မှုထမ်းဘဝမှ အနားယူသောအခါ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမကို စိုးရိမ်စေတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး မရွေ့လျားနိုင်သည်အထိ အသက်ကြီးသည်အထိ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါပြီး သူတို့၏ဇာတိမြေ ငှက်ပျောဖက်ရွာတွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်သွားမည်ဟုပင် ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ရွာသားများလည်း အဖွားလျူ၏ ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်ကြောင့် ကူးစက်ခံရပြီး သူတို့အားလုံးက ရွာလူကြီးကို ကယ်ဆယ်ပေးရန် မဟာမှော်ဆရာယန်အား စုပေါင်းတောင်းပန်ကြသည်။

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် အပြင်ပန်းတွင် များများစားစား မပြောသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲမှ ယွင်ရှန်းကို အလွန် မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရွာလူကြီးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူသည် အလင်းမှော်ပညာကို အသုံးပြုရမည်မှာ သေချာသည်။ သူ့လို မဟာမှော်ဆရာ အဆင့်ရှိသူပင်လျှင် အလင်းမှော်ပညာကို တစ်ကြိမ် အသုံးပြုပြီးပါက ခန္ဓာကိုယ်က အချိန်အတော်ကြာ အားနည်းသွားသည်ကို ခံစားရမည်ပင်။

သူသည် ယီပိုင်မင်းဆိုသည့် ကောင်လေးအတွက် မှော်ဝိညာဉ် အစားထိုးကုသမှုကို ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်နေချိန်တွင် သူ၏ မှော်စွမ်းအင်ကို ကုန်ခမ်းစေရမည်။ ၎င်းမှာ ဂုဏ်နိမ့်သော ရွာသားတစ်ဦးကို ကယ်တင်ရန်အတွက်ဖြစ်သည်။

ဟင်း ယွင်ရှန်း ဒီအကြွေးကို နောက်မှ ရှင်းကြတာပေါ့။

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ရွာသားများ၏ တောင်းဆိုချက်ကို မကျေမချမ်းဖြင့် သဘောတူလိုက်လေသည်။

သူသည် အကူအညီပေးရန်အတွက် ယွင်ရှန်းနှင့် ရွာသားနှစ်ဦးကိုသာ ထားခဲ့ပြီး ကျန်ရွာသားအားလုံးကို ထွက်သွားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်း ကုသမှု အဆင့်များအတွက် သူမကို လိုအပ်သည့်အတွက် ယွင်ရှန်းကို ထားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် သူ၏ မှော်လှံတံကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ မှော်လှံတံပေါ်တွင် မှော်

ဝိညာဉ်ကျောက်နှစ်လုံး တပ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ မဟာမှော်ဆရာ အဆင့် မှော်ပညာ ကျင့်ကြံမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

သို့သော် သူ၏ မှော်လှံတံပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်များ၏ အရောင်များက ယွင်ရှန်း သိထားသည့် သဘာဝမှော်ဒြပ်စင် လေးမျိုးနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အရောင်များ မဟုတ်ဘဲ ဟန်ပိုင်ယုနှင့်တူသော ဘဲဥပုံ ဝိညာဉ်ကျောက် နှစ်လုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း၏ မှော်လှံတံနှင့် ပတ်သက်၍ အခြေခံအကျဆုံး နားလည်မှုသည် ရွာလူကြီး အဘိုးထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွာလူကြီး အဘိုးသည် မှော်ဘုရားကျောင်း၌ ဉာဏ်ပွင့်လင်းရန် လာရောက်ကြသည့် ကလေးများကို ဝူကျီတိုက်ကြီးတွင် မှော်ဆရာ အဆင့်မှစ၍သာ မှော်လှံတံ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

မှော်လှံတံသည် ကြွယ်ဝမှုနှင့် ခွန်အားကို ပြသသည့် သင်္ကေတတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

မှော်လှံတံ၏ အဆင့်သည် ၎င်းကို ပြုလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် နတ်ဆိုးသားရဲ အရိုးနှင့် သက်ဆိုင်သကဲ့သို့ မှော်ဝိညာဉ်ကျောက်များနှင့်လည်း ဆက်စပ်နေသည်။

မှော်ဘုရားကျောင်းတွင် စစ်ဆေးမှုအောင်မြင်ပြီး မှော်ဆရာလက်မှတ် ရရှိပြီးနောက် လူတစ်ဦးချင်းစီအတွက် မှော်လှံတံကို မှာယူပြုလုပ်ရန် မှော်ပစ္စည်းဆိုင်သို့ သွားနိုင်သည်။ မှော်ဆရာများအတွက် မှော်လှံတံကို မှော်စွမ်းအင်ရှိသည့် မှော်ဝိညာဉ်ကျောက်များဖြင့် မြှုပ်နှံထားပြီး မြှုပ်နှံထားသည့် နတ်ဆိုးသားရဲ ဝိညာဉ်ကျောက် အရေအတွက် များလေလေ မှော်ဆရာ၏ အဆင့်

မြင့်လေလေဖြစ်ကာ ပြီးပြည့်စုံသော မှော်ဝိညာဉ် ကွင်းဆက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

မှော်ဆရာ အဆင့်မှ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သည့် မှော်နတ်ဘုရားအဆင့်အထိ မှော်လှံတံတွင် မြှုပ်နှံထားသည့် နတ်ဆိုးသားရဲ ဝိညာဉ်ကျောက် အရေအတွက်များရှိသည်။

မှော်ဆရာ (၁)၊ မဟာမှော်ဆရာ (၂)၊ မှော်သခင် (၃)၊ မြင့်မြတ်သော မှော်သခင် (၄)၊ ကောင်းကင်မှော်ဆရာ (၅)၊ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်ဘုရင် (၆)၊ မှော်ဧကရာဇ် (၇)၊ မှော်နတ်ဘုရား အဆင့် (၈)။

ယေဘုယျအားဖြင့် မီးဒြပ်စင် မှော်ဆရာတစ်ဦးသည် မီးအမျိုးအစား နတ်ဆိုးသားရဲ ဝိညာဉ်ကျောက်များ ကို မြှုပ်နှံထားမည်ဖြစ်ပြီး အခြားမှော်ဒြပ်စင်များအတွက်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရွာလူကြီးကဲ့သို့ လေနှင့်ရေ ဒွိဒြပ်စင် မှော်ဆရာဖြစ်ပါက သူ၏ မှော်လှံတံပေါ်တွင် သူ အထူးပြုသည့် အဓိက မှော်အမျိုးအစား ဖြစ်သည့် နတ်ဆိုးသားရဲ ဝိညာဉ်ကျောက် အမျိုးအစား တစ်ခုတည်းကိုသာ ရွေးချယ် တပ်ဆင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ရွာလူကြီးသည် ကိုယ်တိုင် ရေဒြပ်စင် နတ်ဆိုးသားရဲ ဝိညာဉ်ကျောက် ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

၎င်းသည် သူ၌ ကျင့်ကြံမှုနှစ်ခုရှိသော်လည်း မှော်လှံတံကို အသုံးပြုသောအခါ သူ၏ ရေမှော်

စွမ်းအင်သည် လေမှော်စွမ်းအင်ထက် ပိုမိုအားကောင်းသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ငှက်ပျောဖက်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာသည့် အချိန်မှစ၍ အခြားသူများရှေ့တွင် သူ၏ မှော်ဂုဏ်သတ္တိကို တစ်ခါမျှ ထုတ်ဖော်ခဲ့ခြင်း မရှိသေးပေ။ ဤသည်မှာ ယွင်ရှန်းက သူ မှော်ပညာကို ဖော်ထုတ်သည်ကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

မှော်လှံတံက ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြယ်တာရာ အလင်းရောင် ဖြင့် တောက်ပသော မှော်အစီအရင်ကို ဖွဲ့စည်းရန်အတွက် ဥက္ကာခဲများ ကဲ့သို့သော အဖြူရောင် မှော်ဒြပ်စင်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရေသည် အပြာ၊ မီးသည် အနီ၊ လေသည် အစိမ်း၊ မြေသည် အဝါရောင်ဖြစ်သည်။ ထို အဖြူရောင်သည် အလင်းမှော်ဒြပ်စင်ကို ဖော်ပြနေခြင်းပင်။

မဟာမှော်ဆရာယန် ရွတ်ဆိုသည်နှင့်အမျှ မှော်အစီအရင် ပြီးစီးသွားသည်။ ရေပိုးကောင် အရွယ်အစားရှိသည့် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းမှော်ဒြပ်စင်များသည် အဖြူရောင် မြူခိုးလွှာကဲ့သို့ ရွာလူကြီး၏ မီးလောင်ကျွမ်းဒဏ်ရာ ပြင်းထန်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် ယွင်ရှန်း တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အံ့ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ရေပိုးကောင် အရွယ်အစားရှိသည့် မှော်ဒြပ်စင်များသည် အလွန်တက်ကြွနေကြပြီး သူတို့၏ ဒြပ်စင် အမြီးများ ကို လှုပ်ရမ်းကာ ရွာလူကြီး၏ အရေပြားထဲသို့ အပြိုင်အဆိုင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေကြသည်။

မီးကျွမ်းသွားသော အရေပြားများ ပွင့်အက်လာသည်။ ခြောက်သွေ့၍ သေနေသော အသားများ ကွာကျသွားသည်။ ခြောက်သွေ့သွားသော သွေးကြောများ ပျော်ဝင်သွားပြီး နွေဦးမိုးရွာပြီးနောက် ဝါးမျှစ်များ ကဲ့သို့ ပန်းရောင် အသားသစ်များ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသက်စွမ်းအား ပြည့်ဝသော သွေးကြောများနှင့် ချောမွေ့သော အရေပြားများသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

အလင်းမှော်ပညာလား။

ဤသည်မှာ မှော်ပညာ၏ စွမ်းအားကို ယွင်ရှန်း တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရသည့် ဒုတိယအကြိမ်ပင်ဖြစ်သည်။

ပထမအကြိမ်မှာ ယီပိုင်မင်းက မီးမှော်ဝံပုလွေကို အသုံးပြု၍ ဟူယန်ရွာမှ တင်းလေကို စားသုံးစေခဲ့သည့် အချိန်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအကြိမ်မှာ သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းပင်။ ၎င်းကို မှော်ပညာ၏ အထွတ်အထိပ်ဟု လူသိများသည့် အလင်းဒြပ်စင် ကုသနည်းပညာဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

သို့သော် ပထမအကြိမ်တွင် ယွင်ရှန်းသည် သေဆုံးခြင်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရသည်။

အလင်းဒြပ်စင်သည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ၎င်းသည် မှော်ဆရာထံမှ ထိန်းချုပ်မှု အထူးလိုအပ်သည့် အလိုအပ်ဆုံးသော မှော်ပညာ ပုံစံလည်း ဖြစ်သည်။ ဤကုသမှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ပို၍ပင် နွမ်းနယ်သွားပုံရပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင်ပင် သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ပိုကြီးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် မှော်အစီအရင် အတွင်းရှိ ရွာလူကြီး၏ မီးမှော်ပညာကြောင့် လောင်ကျွမ်းခဲ့သော အရေပြားမှာ များစွာ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီး အနည်းဆုံးတော့ အပြင်ပန်းကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သူတစ်ဦးနှင့် မတူတော့ပေ။

သို့သော် ရွာလူကြီး၏ အခြေအနေမှာ များစွာ တိုးတက်လာခြင်း မရှိသေးပေ။ သူသည် သတိမေ့မြောနေဆဲဖြစ်ပြီး အသက်ရှူနှုန်းနှင့် သွေးခုန်နှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာနေသည်။

၎င်းသည် အရင်းအမြစ်ကို မကုဘဲ ရောဂါလက္ခဏာများကိုသာ ကုသခြင်း နှင့် ဆင်တူနေသည်။ မဟာမှော်ဆရာယန်၏ အလင်းမှော်ပညာ အဆင့်ကိုသာ အားကိုးခြင်းဖြင့် ရွာလူကြီး၏ ဒဏ်ရာများကို အပြည့်အဝ ကုသနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

"ကဲ... မင်း အလှည့်ရောက်ပြီ"

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာကို ပြသခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နတ်ဆိုးဆန်သော အမှုအရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ခင်မင်ရင်းနှီးသည့် တိုတောင်းသော လအနည်းငယ်အတွင်း ယခင်က ပေးခဲ့သည့် သွေးတိတ်ဆေး အပါအဝင် ယွင်ရှန်းသည် ဆေးပညာတွင် အံ့မခန်းသော အရည်အချင်းကို ပြသခဲ့သည်။ ထိုအရည်အချင်းမျိုးကို မဟာမှော်ဆရာယန်သည် သူ၏ ငယ်စဉ်နှစ်များတစ်လျှောက် အမြဲတစေ ရှာဖွေခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျဉ်းမြောင်းသူဖြစ်ပြီး ဤအချိန်တွင် မှော်ဘုရားကျောင်းမှ မှော်ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် ဒဏ်ရာရသူကို ပြန်လည်ကျန်းမာလာစေရန် မျှော်လင့်ခြင်းမပြုသည့်အပြင် ရွာလူကြီးသည် အလွန်ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးသွားစေရန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန္ဒပြုနေခဲ့သည်။

ထိုသို့ဖြစ်မှသာ သူသည် ငယ်ရွယ်ပြီး အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သည့် မိန်းကလေးအား စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူ့အတွက်မူ အရည်အချင်းတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားနေသည်။