အခန်း (၃၂)

အလင်းမှော်ကုထုံး ပြုလုပ်နေသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ယွင်ရှန်းသည် ဘေးမှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယန်ဒါ မဟာမှော်လမ်းညွှန်က နောက်တစ်ဆင့် ကုသမှုကို သူမအား ပြောင်လှောင်သရော်သည့် ပုံစံဖြင့် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သောအခါ သူမသည် အနည်းငယ်မျှပင် တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ရွာလူကြီးကို သယ်ဆောင်လာသည့် ရွာသားနှစ်ဦးအား ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဦးလေးလီ၊ ကျွန်မအတွက် သန့်ရှင်းပြီး ပါးလွှာတဲ့ ကျူရိုးတံ အနည်းငယ်နဲ့ လက်မောင်းအရွယ်အစားရှိတဲ့ ဝါးပိုး အပိုင်းအစအချို့နဲ့ အကောင်းဆုံးသော အရက်အချို့ကို ပြင်ဆင်ပေးပါ"

"ဦးလေးကျောက် ကျွန်မအတွက် ဆားနဲ့သကြား၊ ရေနွေးအများအပြားနဲ့ အဖြူရောင်ချောင်းကျောက် အနည်းငယ်ကို ပြင်ဆင်ပေးပါ"

ယွင်ရှန်း တောင်းဆိုနေသည့် ပစ္စည်းများက ကုသမှုနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ပုံရသည်။

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ဘေးမှနေ၍ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ယွင်ရှန်းသည် မည်သည့် ဆူပူမှုမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်မည်ကို သိလို၍ စပ်စုနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယီပိုင်မင်းသည်လည်း ယွင်ရှန်းနှင့် မဟာမှော်ဆရာယန်တို့၏ အငြင်းပွားသံကို ကြားပြီးနောက် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မဟာမှော်ဆရာယန်က အန္တရာယ်ရှိသော အနက်ရောင် မှော်ဆရာဖြစ်ကြောင်း အပြည့်အဝ သိလျက်နှင့်ပင် သူနှင့် ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ထိုညက သူမ ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ယွင်ရှန်းရဲ့ လက်အောက်မှာ ပျောက်ကင်းအောင် မကုနိုင်ခဲ့တဲ့ လူနာတစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး"

သူမ၏ ထိုယုံကြည်ချက်နှင့် မာနထောင်လွှားမှုက ဘယ်နေရာကနေ ဆင်းသက်လာခဲ့တာလဲ။

သူမသည် ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း တောင်းဆိုသည့် ပစ္စည်းများသည် လျင်မြန်စွာ ပြင်ဆင်ပြီးစီးခဲ့သည်။ မှော်ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် အဖွားလျူ အပါအဝင် လူတိုင်းသည် ရွာလူကြီး၏ ကုသမှုရလဒ်များကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ရွာလူကြီးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည့် ရွာသားများသည်လည်း ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ရွာလူကြီး ဒဏ်ရာရသောအခါ သူတို့သည် တိုက်ရှန်းမြို့မှ ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦးကိုလည်း ရှာဖွေခဲ့ကြဖူးရာ သူတို့အားလုံးနီးပါးသည် မဟာမှော်ဆရာယန်ကဲ့သို့ပင် သူ၏ ဒဏ်ရာကို မကယ်တင်နိုင်တော့ကြောင်း ပြောခဲ့ကြသည်။

ရွာလူကြီး၏ အသက်ကို ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ အမှန်တကယ် အပ်နှံနိုင်ပါမည်လော။

မှော်ဘုရားကျောင်း အတွင်းဘက်တွင် ယွင်ရှန်းသည် လုံးဝ အသင့်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် ကုသမှုသည် ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ခွေးကို ကုသခြင်းထက် များစွာ ပိုမိုခက်ခဲသည်။

ယွင်ရှန်း လုပ်ဆောင်မည့် အလုပ်မှာ ဝူကျီတိုက်ကြီး၏ နားလည်မှုထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် မှော်ဘုရားကျောင်း အတွင်း၌ လူလေးဦးသာ ရှိနေသည်။

ရွာသားနှစ်ဦးသည် ဆေးပညာနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှမသိပေ။ မဟာမှော်ဆရာယန်သည် မှော်ကုထုံးနှင့် မှော်ဆေးပညာကို သိသော်လည်း ရှေးဟောင်းဆေးပညာနှင့် ပတ်သက်၍ အသိပညာ နည်းပါးသည်။ ယီပိုင်မင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် မျက်မမြင် ဖြစ်သည့်အပြင် အခြေအနေ ပိုမိုဆိုးရွားလာပါက ဤဆေးကုသနည်းများကို သူမ၏ မိခင်ထံမှ အမွေဆက်ခံရရှိသည်ဟု ပြောဆိုနိုင်သည်ဟု ယွင်ရှန်းက စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမနှင့်အတူ ဆောင်ထားသည့် အရိုးအပ်များနှင့် ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် သားရဲအရိုး ခွဲစိတ်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှု အလွန်အကျွံကို မပြခဲ့ပေ။

ယွင်ရှန်း တွေးထားသည့်အတိုင်းပင် ရှေးဟောင်းဆေးပညာနှင့် မှော်ကုထုံးတို့သည် ကမ္ဘာနှစ်ခုပမာ ကွာခြားသည်။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာတစ်လျှောက် ၎င်းတို့နှစ်ခုသည် အပြိုင်အဆိုင် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း မည်သည့် မှော်ဆရာ သို့မဟုတ် ဆရာဝန်မျှ အချင်းချင်း ကူးလူးဆက်ဆံ၍ နားလည်အောင် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် ဆားနှင့်သကြားကို အမှုန့်ပြုထားသော အဖြူရောင်ချောင်းကျောက်နှင့် ရောစပ်လိုက်သည်။ အဖြူရောင်ချောင်းကျောက်သည် ဝူကျီတိုက်ကြီးရှိ သာမန်လူများ ဖက်ထုပ်အမျိုးမျိုး ပြုလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် အထူး အချဉ်ဖောက်ကျောက် ဖြစ်ပြီး ယခုခေတ်တွင် မုန့်ဖုတ်ဆော်ဒါဟု လူသိများသော ဆိုဒီယမ် ဟိုက်ဒရိုဂျင် ကာဗွန်နိတ် ဒြပ်စင်များ ပါဝင်သည်။

ရေဓာတ်ခန်းခြောက်ခြင်းသည် ဝူကျီတိုက်ကြီးတွင် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိသည့် အခြေအနေဖြစ်ပြီး ရေဒြပ်စင် အဆင့်မြင့်မှော်ပညာကို ကျွမ်းကျင်သည့် မြင့်မြတ်သော မှော်သခင်မှသာ ကုသနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ထိုအဆင့်ရှိ မြင့်မြတ်သော မှော်သခင်များမှာ ငှက်ပျောဖက်ရွာတွင် ရှိရန် မဆိုထားဘိ. တစ်နိုင်ငံလုံးတွင်ပင် လက်ချိုးရေတွက်ရုံသာ ရှိသည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်များသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက မြင့်မြတ်သော ဘွဲ့အမည်များ ချီးမြှင့်ခံရပြီးဖြစ်၍ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ငှက်ပျောဖက်ရွာကဲ့သို့ နေရာသို့ သာမန်လူများကို ကုသရန် လာရောက်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ရွာလူကြီးကို မကယ်တင်နိုင်ဟု အမိန့်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆား၊ သကြားနှင့် တွင်းထွက်အမှုန့်များဖြင့်သာ ဘယ်လိုဆေးဝါးမျိုးကို ဖော်စပ်နိုင်မှာလဲ။ ရှေးဟောင်းဆေးပညာတွင် ထိုသို့သော ဆေးပစ္စည်းမျိုး ရှိလို့လား။

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ယွင်ရှန်းက ရွာလူကြီးအား ဆေးရည် အနည်းငယ် ပါးစပ်ဖြင့် ခွံ့တိုက်သည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း မကြာမီပင် သူမသည် ခွံ့တိုက်ခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ ရွာလူကြီး၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျယ်လာနေပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲကာ သွေးခုန်နှုန်း အားနည်းလာနေသည်။ ၎င်းသည် ပြင်းထန်သော ရေဓာတ်ခန်းခြောက်မှုကြောင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ခြင်း၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်။

ဆားနှင့် ဂလူးကို့စ်ဖြင့် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးရည်ကို ပါးစပ်မှ တိုက်ကျွေးခြင်းဖြင့် ရေဓာတ်

ပြန်ဖြည့်တင်းခြင်းက မလုံလောက်တော့ပေ။ ယွင်ရှန်းသည် အဆိုးဆုံးအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရွာလူကြီးကို ကျောပေးလှဲစေပြီး အစွန်းနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ထားကာ အလယ်တွင် အပေါက်ဖောက်ထားသည့် ဝါးပိုးတစ်ပိုင်းနှင့် ပျော့ပြောင်းသော ကျူရိုးတံ တစ်ခုကို ယူကာ ၎င်းနှစ်ခုကို ဆက်သွယ်၍ ယာယီ သွေးကြောသွင်းပိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော ရေဓာတ်ခန်းခြောက်မှုသည် သွေးကြောအတွင်း ရေဓာတ်ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်သည်။

အရည်ကို တိုက်ရိုက်အစားထိုး ဖြည့်တင်းခြင်းသည်သာ ယခု တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာ ဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်း၏ လှပသော မျက်ခုံးမွှေးများ တွန့်ချိုးသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက ဆေးထိုးအပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမအတွင်းရှိ အရိုးကျောက်စိမ်း နည်းစနစ်စတင် အသက်ဝင်လာကာ သူမ၏ အတွင်းအားကို ပျော့ပြောင်းသော ကျူရိုးထဲသို့ တိတ်တဆိတ် သွင်းယူလိုက်သည်။

ထိုကျူရိုးသည် ချက်ချင်းဆိုသကဲ့သို့ သတ္တုအပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ တင်းမာသွားပြီး ရွာလူကြီး၏ သွေးကြောထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

အရိုးကျောက်စိမ်း နည်းစနစ်၏ အာနိသင်ကြောင့် ဝါးပိုးအတွင်းရှိ ဂလူးကို့စ်နှင့် ဆားရည်ဖျော်ရည်သည် ရွာလူကြီး၏ သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် ဆုံးရှုံးသွားသော ရေဓာတ်များကို လျင်မြန်စွာ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။

ဝါးပိုးမှ သွင်းလိုက်သည့် ဆားနှင့် ဂလူးကို့စ် ဖျော်ရည်ကြောင့် ရွာလူကြီး၏ သွေးခုန်နှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။ ယခင်က မနည်းမနဲ မြင့်တက်နေခဲ့သော သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ယခုအခါ သိသိသာသာ ပိုမိုလှိုင်းထလာပြီး ဖြူဖျော့နေသော နှုတ်ခမ်းများလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း အရောင် ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သည်။

ရွာလူကြီးသည် အခက်အခဲဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အားပျော့သော အသံဖြင့် "ရှန်းအာ သမီးလား" ဟု ခေါ်လိုက်သောအခါ သွေးကြောသွင်းပိုက်ကို ကိုင်ထားသော ယွင်ရှန်း၏ လက်က အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

အခက်ခဲဆုံး အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသည့် အတွင်းဒဏ်ရာများအတွက်မူ သူမသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဆေးဝါးဝိညာဉ် မြင့်မြတ်အပ်ဖြင့် အကြိမ်များစွာ ထိုးသွင်းကုသပေးရန်သာ လိုအပ်တော့သည်။

ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် သွားချိုင့်များ ပေါ်လာကာ သူမသည် ရွာလူကြီး၏ နားနားသို့ ငုံ့ကိုင်းပြီး "ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ် ရွာလူကြီး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ကြောင်အလျက် ရပ်နေခဲ့သည်။ ယီပိုင်မင်းနှင့် ဘုရားကျောင်းမှ ရွာသားနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ တစ်ဦးက ရှေ့သို့တိုးကာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး အခြားတစ်ဦးက ကျန်ရွာသားများကို သတင်းကောင်း ပြောပြရန် အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် ဘုရားကျောင်းသည် ဆူညံသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ရွာသားများသည် ရေလှိုင်းပမာ တိုးဝင်လာကြသဖြင့် ဘုရားကျောင်းတံခါးများပင် တုန်ခါကာ ပြိုကျလုနီးနီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အဖွားလျူသည် ယိုင်ထိုးထိုးဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သတိရလာသော ရွာလူကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ရွာလူကြီးကို အနားယူရန်အတွက် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် နာလန်ထူရန် လိုအပ်ကြောင်း ရွာသားများအား အချက်ပြလိုက်သည်။

အဖွားလျူသည် ရွာလူကြီးထံ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး နှစ်များစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည့် လက်အစုံ နှစ်စုံမှာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ ၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များက သူတို့ ကတိပြုခဲ့သည့်အတိုင်း ဆံပင်ဖြူသည်အထိ အသက်ကြီးသည်အထိ ငှက်ပျောဖက်ရွာ၌ သူတို့၏ ဇာတိမြေတွင် အတူတကွ နေထိုင်သွားရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ အောင်မြင်မှုက မဟာမှော်ဆရာယန်၏ ကျဆုံးမှုကို ဆိုလိုခြင်းပင်။

သူသည် ရွာလူကြီးကို ကုသရန်အတွက် မှော်စွမ်းအင်ကို ကုန်ဆုံးခဲ့ရသော်လည်း ငှက်ပျောဖက်ရွာသားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရွာလူကြီးကို ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ သူမဟုတ်ဘဲ ယွင်ရှန်းသာ ဖြစ်သည်။

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် မနာလိုမှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဤမြင်ကွင်းကို သက်သေခံရင်း ယွင်ရှန်းအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ စကားအနည်းငယ်သာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ်။ ငါတို့ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

ယွင်ရှန်းသည် ဘေးသို့ တိမ်းရှောင်သွားခဲ့ပြီး ဆေးကုသမှုပြုလုပ်ကာ အသက်ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ သူမ မဟုတ်သည့်အတိုင်း ဘေးလူတစ်ဦးကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤခွဲစိတ်ကုသမှုသည် ယွင်ရှန်းအတွက် အကျိုးအမြတ် မရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ကုသမှုကာလအတွင်း သူမ၏ အရိုးကျောက်စိမ်း နည်းစနစ် တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားမိပြီး သူမ၏ အခြားသော ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်များလည်း အမျိုးမျိုးသော အတိုင်းအတာအထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဆေးပညာနှင့် ယန်မျိုးနွယ်၏ မိသားစု အမွေအနှစ်နည်းစနစ်တို့သည် အမှန်တကယ်ပင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် လျစ်လျူရှုဟန် ပြုနိုင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်မည်ဆိုပါက သဲလွန်စတစ်ခုကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့လိမ့်မည်။

သူမ၏ အကြည့်များသည် နတ်ဆိုးသားရဲ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အာရုံစိုက်ပြီး ထိန်းချုပ်ထားကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အင်အားစုစည်းနေခဲ့သည်။

ရွာလူကြီး၏ ဒဏ်ရာများက အချည်းနှီးဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ဟူယန်ရွာသားများသည် သွေးကြွေးကို သွေးဖြင့် ပြန်ဆပ်ရမည်မှာ သေချာသည်။