အခန်း (၃၃)

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မနက်စောစောတွင် တိုက်ရှန်းမြို့၌ အကြီးဆုံး ဆေးဆိုင်

ဖြစ်သော ဆေးပင်တစ်ရာဆိုင်၏ သပ်ရပ်သော အမိုးပြားများပေါ်မှ ပထမဆုံးနေရောင်ခြည် ဖြာကျလာသည်။

"ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း "

မြို့၏ မနက်ခင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို ခေါက်သံများက ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

ဤအချိန်၌ ဆေးပင်တစ်ရာဆိုင်၏ ပိုင်ရှင် တင်းဖာသည် အိပ်ရာမှ မနိုးသေးဘဲရှိရာ၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်မောကျနေသည့် လက်ထောက်တစ်ဦးသည် မည်သည့် "ခွေးမသား" က မနက်စောစော သူ၏ အိပ်မက်များကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေကြောင်း တီးတိုးရေရွတ်ရင်း တံခါးကို မဖွင့်ချင်ဘဲ ဖွင့်ပေးလိုက်ရသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စုတ်ချာသောအဝတ်အစားများဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား မျက်နှာထားရှိသော ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်များ အများအပြား ရပ်နေကြသည်။

လက်ထောက်သည် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့သည် မြို့တော်ဝန်ပိုင်ဆိုင်သည့် ဆိုင်များမှ ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်များဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့် ဤမျှစောစော လာရောက်ကြတာလဲ။ တစ်စုံတစ်ရာ အရေးကြီးသောကိစ္စ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"မြန်မြန် သွားပြီး သူဌေးတင်းကို ခေါ်လိုက်ပါ"

ဆေးပင်တစ်ရာဆိုင်၏ လူအားလုံးမှာ ဟူယန်ရွာ ရွာလူကြီး၏ ဒုတိယသား တင်းဖာ ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစ်ကိုမှာ ယခင်က ရွာလူကြီးကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သူ မဟာသိုင်းဆရာ တင်းမော်ဖြစ်သည်။

ဟူယန်ရွာ၏ ဆေးဖက်ဝင်အပင် အရင်းအမြစ်များနှင့် မဟာသိုင်းဆရာ တင်းမော်၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို အားကိုးအားထားပြုကာ ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် တိုက်ရှန်းမြို့တွင် သွေးတိတ်ပန်းရောင်းချမှုကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားခဲ့သည်။

ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ သွေးတိတ်ပန်းကို ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး သူတို့၏ သွေးတိတ်ဆေးကို အတုအယောင်ဟု မှားယွင်းစွပ်စွဲခဲ့သူများမှာ ဤညီအစ်ကိုနှစ်ဦးပင်။

အင်အားသုံး ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် တစ်လလျှင် ငွေဒင်္ဂါး တစ်ရာဖြင့် တိုက်ရှန်းမြို့ရှိ ဆေးဆိုင်အားလုံးကို စည်းလုံးညီညွတ်စေခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အစောပိုင်းက ရွာလူကြီး အဘိုး အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရပြီး ငှက်ပျောဖက်ရွာသို့ သယ်ဆောင်သွားရသည့်အခါ တင်းညီအစ်ကိုတို့သည် မြို့၏ အရက်ဆိုင်ကိုပင် ကြိုတင်မှာယူ၍ စည်ကားစွာ ပျော်ပွဲကျင်းပခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဒွိဒြပ်စင် မှော်ဆရာ မရှိတော့သည့် ငှက်ပျောဖက်ရွာသည် မကြာမီ ပြိုလဲသွားမည်ဟု ယုံကြည်ထားကြသည်။

"သူဌေးတင်း အခက်အခဲကြီး ကျရောက်လာပြီ။ သွေးတိတ်ဆေးတွေကို မြို့ရဲ့ အကြီးဆုံး အရက်ဆိုင်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က အခမဲ့ ပေးဝေနေတယ်"

သွေးတိတ်ပန်းကို သွေးတိတ်ဆေးရည်ပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုကြောင်း လူသိများပြီး ဆေးဆိုင်အများစုသည် သွေးတိတ်ဆေး ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သွေးတိတ်ပန်းကို ဝယ်ယူကြသည်။

သွေးတိတ်ဆေး၏ ဈေးနှုန်းသည် သွေးတိတ်ပန်း၏ ဈေးနှုန်းထက် အဆများစွာ ပိုများပြီး ၎င်းသည် မြို့၏ ဆေးဆိုင်အများစုအတွက် အဓိက ဝင်ငွေအရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။

မြို့တွင်းရှိ အရက်ဆိုင်သည် ကုန်သည်များနှင့် တိုက်ရှန်းမြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားလာသည့် မုဆိုးစစ်သည်တော်အချို့ စုဝေးရာဖြစ်သည့်အတွက် လူအသွားအလာ အများဆုံးနေရာပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ထိုကဲ့သို့သော နေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သွေးတိတ်ဆေးကို အခမဲ့ ပေးဝေနေပြီး ထိုသွေးတိတ်ဆေး၏ အရည်အသွေးသည် ဆေးဆိုင်များမှ ဆေးများထက်ပင် ပိုမိုကောင်းမွန်နေသည်။

မုဆိုးစစ်သည်တော်များနှင့် ကုန်သည်များသည် ချက်ချင်းဆိုသကဲ့သို့ သူတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို ပြောင်းလဲသွားကြပြီး ဤရက်များအတွင်း ဆေးဆိုင်အသီးသီးမှ သွေးတိတ်ဆေးများကို ဝယ်ယူသူ မရှိတော့ပေ။

"ဒါ အမှန်လား။ သွေးတိတ်ဆေး ဖြန့်ဝေနေတဲ့သူရဲ့ နောက်ကြောင်းကို မင်းတို့ စုံစမ်းပြီးပြီလား။ ဒီလောက်များတဲ့ အရေအတွက်နဲ့ သွေးတိတ်ဆေးကို ဘေးနားမှာ ဘယ်သူ ထုတ်လုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ..."

တင်းဖာသည် ထက်မြက်သော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်ရာ သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည့် အခြားဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်များကို စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်ထားပြီး သူ၏ အစ်ကိုကို အကြောင်းကြားရန် လျှို့ဝှက်အစေခံတစ်ဦးကို လွှတ်လိုက်သည်။

"ထပ်ပြီး ကြည့်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဆေးဆိုင်က သက်ကြီးဆေးဖော်စပ်သူကို စစ်ဆေးခိုင်းပြီးပြီ။ ဒါ ငှက်ပျောဖက်ရွာရဲ့ သွေးတိတ်ဆေးပဲ"

ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးက မချင့်မရဲ ဝန်ခံလိုက်သည်။

သူ၏ ဆေးဆိုင်သည် မြို့တွင် နှစ်ပေါင်းရာချီ သက်တမ်းရှိသော ဆိုင်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာမှ ဆေးဖော်စပ်သူသည် အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝသူဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ သွေးတိတ်ဆေးကို ပို့ဆောင်ခဲ့စဉ်က သက်ကြီးဆေးဖော်စပ်သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် အလွန်တရာ ချီးကျူးခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် သက်ကြီးဆေးဖော်စပ်သူကို အလုပ်မှ ထုတ်ပစ်

မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ခြင်း မရှိပါက နောက်ပိုင်းတွင် ငှက်ပျောဖက်ရွာကို စွပ်စွဲရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင် အများအပြားသည်လည်း သူတို့၏ အစေခံများကို ကုန်သည်များအဖြစ် ဟန်ဆောင်စေပြီး လူအုပ်ထဲ ရောနှောစေကာ သွေးတိတ်ဆေးအချို့ကို ရယူစေခဲ့သည်။

သူတို့၏ ဆိုင်များသို့ ပြန်ရောက်၍ စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ၎င်းတို့သည် ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ သွေးတိတ်ဆေးများဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြသည်။

"ငှက်ပျောဖက်ရွာက အဘိုးကြီး မသေသေးဘူးလား"

တင်းဖာသည်လည်း ထူးဆန်းသည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တင်းမော်သည် အကူအညီပေးမည့် မှော်ဆရာတစ်ဦးနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ၏ အချစ်ဆုံးသမီး တင်းလေ ပျောက်ဆုံးနေဆဲဖြစ်ရာ တင်းမော်သည် အရာအားလုံးကို ငှက်ပျောဖက်ရွာကို အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ငှက်ပျောဖက်ရွာက မြို့တွင် သွေးတိတ်ဆေး ရောင်းချနေသည်ကို ကြားသောအခါ သူသည် ဆိုးညစ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒုက္ခရှာနေကြတာပဲ။ ပေးထားတဲ့ အသက်ရှင်သန်ခွင့်ကို တန်ဖိုးမထားကြဘူးကိုး" ဟုပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ပါနဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက မဟာကျိုးမြို့ပဲ။ မြို့တွင်းမှာ အရပ်သားတွေကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်တာ ရာဇဝတ်မှုဖြစ်တယ်"

ဝူကျီတိုက်ကြီးရှိ ဥပဒေများသည် အလွန် သီးသန့်ဆန်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် မဟာကျိုးမြို့တွင် မှော်ပညာနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ပိုင်ဆိုင်သူများသည် မြို့တွင်း၌ အရပ်သားများကို မချွင်းမချန် တိုက်ခိုက်ခွင့် မရှိပေ။

သို့သော်လည်း မှော်ဆရာများနှင့် သိုင်းပညာရှင်များအကြားတွင် လူအများအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိသရွေ့ ကိုယ်ပိုင်အငြင်းပွားမှုများကို ခွင့်ပြုထားသည်။

ဤဥပဒေ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အရပ်သားများ၏ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တောနက်ထဲတွင် နတ်ဆိုးသားရဲများ ရှိပါက နိုင်ငံတော်ဥပဒေများသည် ကိုယ်ပိုင်အငြင်းပွားမှုများမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ထိခိုက်မှုများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။

"ငါက ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှုကိုသာ အားကိုးတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ မဟာကျိုးမြို့ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ငါ သိပါတယ်။ ညီလေး တစ်ခါတစ်ရံ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်ဖို့ မလိုဘူး။ ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆေးဝါးလုပ်ငန်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ဘယ်လိုများ မသိဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ နိုင်ငံတော်အတွင်းမှာ ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ပြီး ဆေးဝါးရောင်းချတာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်ထားတယ်။ မှော်ဘုရားကျောင်းက အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ မှော်ဆရာတွေ ဒါမှမဟုတ် ဆေးဖော်စပ်သူတွေမှသာ ဆေးဝါးထုတ်လုပ် ရောင်းချနိုင်တယ်။ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေကို အနိမ့်ဆုံး ထိန်းသိမ်းထားတာ ဒါမှမဟုတ် အဆိုးဆုံး နှင်ထုတ်ခံရနိုင်တယ်"

မဟာသိုင်းဆရာ တင်းမော်က ပြောလိုက်ရာ မြို့ရှိ ကြီးမားသော သိုင်းခန်းမကြီးများတွင် အမှန်တကယ် နေထိုင်ခဲ့သူတစ်ဦးပီပီ သာမန်လူထက်သာလွန်သော အတွေးအမြင်ကို ပြသလိုက်သည်။

ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင် အများအပြားလည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

သွေးမကျစေဘဲ သတ်ခြင်း ဟူသော မည်မျှပြောင်မြောက်သည့် နည်းဗျူဟာ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ငှက်ပျောဖက်ရွာမှာ သေချာပေါက် ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျတော့မည်ပင်။

တိုက်ရှန်းမြို့ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ယွင်ရှန်းနှင့် ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ ရွာသားအချို့သည် အခန်းနှစ်ခန်းကို ငှားရမ်းထားရာ ၎င်းတို့အား သွေးတိတ်ဆေးရည်ကို အခမဲ့ ဖြန့်ဝေသည့် ယာယီနေရာအဖြစ် အသုံးပြုထားသည်။

ယွင်ရှန်း၏ အတွေးမှာ ရိုးရှင်းသည်။ လူထု၏ မျက်လုံးများက ထက်မြက်ပြီး ရှင်းလင်းသည်။ သွေးတိတ်ဆေး၏ အရည်အသွေးကို ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ဦးတည်းကသာ ဆုံးဖြတ်ခြင်း မပြုနိုင်။ တိုက်ရိုက်အသုံးပြုသူများသာလျှင် ဝေဖန်ရန် အတိုက်ရိုက်ဆုံးသော အခွင့်အရေးကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

သူမသည် ဆေးဝါးကို အခမဲ့ ဖြန့်ဝေရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သွေးတိတ်ဆေးရည်၏ ဖော်မြူလာကို သိရှိပြီးသည့်နောက် ၎င်းသည် ခက်ခဲသောအရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ငှက်ပျောဖက်ရွာတွင် သွေးတိတ်ပန်း အပါအဝင် ပစ္စည်းများ ပေါများစွာ ရှိနေသည့်အတွက် ယွင်ရှန်းသည် ရွာသားများကို ဦးဆောင်ကာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သွေးတိတ်ဆေး ပုလင်း တစ်ထောင်နီးပါးကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အစောပိုင်းက မုဆိုးစစ်သည်တော် အချို့သည် သူမ၏ ဆေးရည်များကို ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

၎င်းကို အသုံးပြုခဲ့သူများသည် နောက်တစ်နေ့တွင် စိတ်အားထက်သန်စွာ အလျင်စလို ပြန်လာကြသည်။ တစ်မနက်ခင်းအတွင်း၌ပင် ကုန်သည်နှင့် မုဆိုးစစ်သည်တော် ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ခန့်သည် သူမထံမှ သွေးတိတ်ဆေးရည်များကို ယူဆောင်သွားခဲ့ကြပြီး ချီးကျူးသံများမှာ အလွန်တရာ ကျယ်လောင်ခဲ့သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းအထိ ယွင်ရှန်းနှင့် ရွာသားအချို့တို့သည် အလုပ်များနေဆဲပင်။

ဈေးသည်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကုန်သည်တစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ဂရုတစိုက်ဖြင့် "ဒီနေရာမှာ သွေးတိတ်ဆေးကို အခမဲ့ ဖြန့်ဝေနေတာ ဟုတ်ပါသလား"

"ဟုတ်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို တစ်ရက်မှာ သွေးတိတ်ဆေး တစ်ပုလင်း ရရှိနိုင်ပါတယ်"

ဈေးသည် အံ့အားသင့်သွားစေလောက်အောင်ပင် ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်ခန့် အရွယ်ရှိ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးထံမှ အဖြေထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် မျက်နှာသွင်ပြင် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ပြုံးနေသော မျက်နှာတွင် ပါးချိုင့်များ ပါရှိသည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ယွင်ရှန်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သွေးတိတ်ဆေး တစ်ပုလင်းကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ဈေးသည်သည် ပုလင်းကိုယူ၍ နှာခေါင်းအောက်၌ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စုဝေးနေသော သံသယများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤ သွေးတိတ်ဆေး တစ်ပုလင်း၏ အရည်အသွေးသည် ဆေးပညာဧကရာဇ် နန်းဆောင်မှ ထုတ်လုပ်သည့် ဆေးများနှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းကို အခမဲ့ ပေးဝေနေသည်။ ဤဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်ပေါ်မြို့ငယ်လေးအနီးတွင် ထူးချွန်သော ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေတာလား။

ဈေးသည်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သမီးလေး ဒီသွေးတိတ်ဆေးကို သမီးရဲ့ ဆရာက လုပ်ပေးတာလား"

ယွင်ရှန်း၏ အသက်အရွယ်အရ သူမသည် အများဆုံး ဆေးပင်စုဆောင်းသူ ကောင်မလေးသာ ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဈေးသည်က သွေးတိတ်ဆေးကို သူမ၏ ဆရာက ဖော်စပ်သည်ဟု သဘာဝအတိုင်း ယူဆခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီဆေးက..." ယွင်ရှန်းက ဖြေရန် စတင်လိုက်စဉ် သူ၏ နောက်ကျောမှ တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်လိုက်ရသည်။

စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ အလုအယက် ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး ဒေသခံ စစ်သားများအုပ်စုတစ်စုသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ အတင်းဝင်ရောက်လာကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် ကြမ်းတမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် သွေးတိတ်ဆေး ပုလင်းကို ရိုက်ခွဲရန် ရည်ရွယ်ကာ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။