အခန်း (၃၅)

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ စားသောက်ဆိုင်ကြမ်းပြင်တွင် ခင်းထားသော ကျောက်ပြားရှည်ကြီးများသည် ကွဲအက်လျက် ပျံဝဲနေသော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြိုပျက်သွားခဲ့သည်။

အာမေဋိတ်သံများ တစ်ခဲနက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြောက်ပေနီးပါး အရပ်ရှည်သော မဟာသိုင်းဆရာ တင်းမော်သည် သူ၏ ခြေထောက်များကို လွှဖြင့်ဖြတ်တောက်လိုက်သကဲ့သို့ တစ်ဝက်ခန့် ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားခဲ့ပြီး ယွင်ရှန်းနှင့် အရပ်တူသော လူပုတစ်ဦးအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

တင်းမော်၏ မျက်လုံးအိမ်များသည် သိသိသာသာ ပြူးထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် ကျောက်ခဲကွဲများထဲတွင် လှုပ်မရဘဲ မြဲနေသော်လည်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အင်အားမရှိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အခြားသူများ မသိနိုင်သော်လည်း တင်းမော်သည် ထိုရိုက်လိုက်သည့် လက်အောက်တွင် သူ၏ ခြေထောက်များသည် ဆွဲငင်အားဖြင့် ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသော ရေခဲတိုင်များ ကဲ့သို့ဖြစ်သွားပြီး တင်ပါးအောက်ပိုင်းမှ အရိုးအားလုံးက အမှုန့်များအဖြစ် ကြေမွသွားကြောင်း ကောင်းစွာသိထားသည်။

သို့သော် တင်းမော်၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားစေသည့်အရာမှာ သူ၏ရှေ့တွင် လေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော တံဆိပ်ပြားဖြစ်သည်။

ထိုတံဆိပ်ပြားပေါ်တွင် တော်ဝင်ဟူသော စာလုံးကို ထွင်းထုထားသည်။

ထိုတံဆိပ်ပြားကို သစ်သားဖြင့် ထွင်းထုထားပြီး ဆေးနံရံမီးဖိုနှင့် ဆေးပုလင်းတို့ဖြင့် အလှဆင်ထားရာ ၎င်းသည် တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ နာမည်ကျော် ဆေးပညာဧကရာဇ် နန်းဆောင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။

တိုက်ကြီးတွင် ဆရာဝန်များကို အဆင့်အတန်းအလိုက် ခွဲခြားထားပြီး ဆေးသမားမှ စတင်ကာ ဆေးပညာဧကရာဇ် နန်းဆောင်မှ အတည်ပြုထားသည့် ဆေးဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြားကို ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။

တော်ဝင်မိသားစုနှင့် ဆေးပညာဧကရာဇ် နန်းဆောင်တို့က အသိအမှတ်ပြုထားသော အဓိက နိုင်ငံကြီးများတွင်သာ ထူးချွန်သော ဆေးပညာစွမ်းရည် ရှိသည့် တော်ဝင်စာလုံး ထွင်းထုထားသော တံဆိပ်ပြားကို ပိုင်ဆိုင်သည့် တော်ဝင်ဆရာဝန်များရှိပေသည်။

"ဒီ တံဆိပ်ပြားက သွေးတိတ်ဆေး လုပ်ဖို့၊ တိုက်ရှန်းမြို့မှာ ဆေးဝါးရောင်းဖို့ အရည်အချင်းရှိ၊ မရှိကို သိချင်ပါတယ်။ မဟာသိုင်းဆရာတင်း"

ထိုပေါ့ပါးသော အမျိုးသားအသံသည် တင်းမော်၏ မျက်နှာကို ကျယ်လောင်စွာ ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

တင်းမော်၏ ပါးပြင်များက ကြွက်တက်သကဲ့သို့ တုန်ခါသွားသည်။

တိုက်ရှန်းမြို့တွင် မိုက်ရိုင်းစွာ ပြုမူခဲ့သော မဟာသိုင်းဆရာတင်းမော်သည် နောက်လှည့်ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။

ထိုအသံသည် အလွန်ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သာ ရှိနိုင်သော်လည်း

ဝူကျီတိုက်ကြီးကဲ့သို့သော နေရာတွင် အမှန်တကယ် အဆင့်မြင့်သော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်

များသာ နုပျိုမှုကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အချို့သော အံ့မခန်း အင်အားကြီးသူများသည် ငယ်ရွယ်သော ကလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော ပျော်ရွှင်မှုမျိုးကို ခံစားကြသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဘုရားကြီးသည် ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်မည်ဟု မည်သူသိနိုင်မှာလဲ။

တော်ဝင်ဆရာဝန် တံဆိပ်ပြားကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းနှင့်အတူ အံ့မခန်းသော ခွန်အား ပေါင်းစပ်

လိုက်သောအခါ ဟူယန်ရွာနှင့် တင်းမော်မျှသာမက နောက်ထပ် ဆယ်ယောက် ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်လျှင်ပင် ခြိမ်းခြောက်ရန် မလုံလောက်နိုင်ပေ။

"သခင် မဟုတ်ဘူး။ အလွန်ဂုဏ်သရေရှိသော သခင် ဒီလူက သေခြင်းကို မသိသူ တင်းမော်က သခင့်ကို စော်ကားမိသွားတာပါ"

အောက်မှ အလွန်နာကျင်နေသော တင်းမော်သည် ဤဒဏ်ရာသည် နောင်တွင် ဒုက္ခပေးမည်ကို သိထားပြီး သူ၏ မဟာသိုင်းဆရာ စွမ်းရည်များ အကြီးအကျယ် ကျဆင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဤအရာများကို တွေးတောရန် သူ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် အလွန်အမင်း တောင်းပန်နေပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဦးခေါင်းနှင့် နဖူးရိုက်၍ တောင်းပန်နေမိသည်။

"မင်း ငါ့ကို စော်ကားရုံသာမက ငှက်ပျောဖက်ရွာရဲ့ အစ်မကြီးဖြစ်တဲ့ မိန်းကလေးငယ် ယွင်ရှန်းကိုပါ စော်ကားတယ်"

အင်အားကြီးသူက လှောင်ပြောင်ပြောဆိုရင်း မလှမ်းမကမ်းတွင် မျက်နှာသေဖြင့် ရပ်နေသော ယွင်ရှန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို အစ်မကြီးဟု ခေါ်ရမည်ဆိုလျှင် ဤကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားပါက သူ တင်းမော်သည် တိုက်ကြီးပေါ်တွင် ဘယ်လိုလုပ် နေထိုင်သွားနိုင်မှာလဲ။

"ယွန်... အစ်မကြီး အကျိုးဆက်တွေကို မမြင်မိတဲ့ တင်းမော်က အစ်မကြီးနဲ့ ဒီလေးစားထိုက်သူ ကို စော်ကားမိတာပါ"

တင်းမော်က ခြင်သံကဲ့သို့သော အသံဖြင့် တုန်တုန်ယင်ယင် ပြောလိုက်သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် အစ်မကြီး ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို ကြားသောအခါ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အသံကို မြှင့်လိုက်သည့် ယွင်ရှန်းအား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို တော်ဝင်ဆရာဝန်တံဆိပ်ပြားသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူတို့သည် တင်းမော်ကို ဦးစွာ သေချာဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

"ရှင်က ကျွန်မတို့ကို စော်ကားရုံသာမက ရွာလူကြီး အဘိုးကိုလည်း ဒဏ်ရာရစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ငှက်ပျောဖက်ရွာကို ဂုဏ်သရေ ညှိုးနွမ်းစေခဲ့တယ်။ တိုက်ရှန်းမြို့မှာ သွေးတိတ်ပန်းဈေးကွက်ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ဖို့ ကြံရွယ်ခဲ့တယ်။ မဟာကျိုးမြို့ရဲ့ ဥပဒေတွေအရ ဘယ်လို အရေးယူသင့်လဲ..."

ဆေးကျမ်းစာအုပ်ကိုသာ ဖတ်ဖူးသည့် ယွင်ရှန်းသည် မဟာကျိုးမြို့၏ ဥပဒေများကို လုံးဝမသိရှိခဲ့ပေ။

"မြို့တွင်းမှာ မတရား ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားတဲ့ သိုင်းပညာရှင်ဟာ ထောင်သုံးလ ကျခံရမယ်။ ငွေဒင်္ဂါး ၅၀ ပေးဆောင်ရမယ်။ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေသူဟာ ကြိမ်ဒဏ် သုံးရာရိုက်ခံရမယ်။ ငွေဒင်္ဂါး ၅၀ ပေးဆောင်ရမယ်။ ဆေးဝါးပစ္စည်း ကုန်သွယ်မှုကို လက်ဝါးကြီးအုပ်သူဟာ သုံးနှစ် နှင်ထုတ်ခံရမယ်။ ငွေဒင်္ဂါး ၁၀၀ ဒဏ်ရိုက်ခံရမယ်"

ယီပိုင်မင်းသည် မဟာကျိုးမြို့၏ ဥပဒေများကို ဆက်တိုက်ဆိုသကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ပြောပြီးနောက် သူသည် ဘောင်းဘီစိုသွားသော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတစ်ဦးကမူ ထပ်မံ၍ သေးထွက်ကျတော့မလို ဖြစ်သည်အထိ ကြောက်ရွံ့သွားကာ တုန်ယင်လျက် "သင်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား…သင့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား နာခံပါတယ်။ ပြဿနာရှာသူ တင်းမော်ကို မြန်မြန် ဖယ်ရှားပေးလိုက်ကြ" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

မြို့စောင့် တပ်သားအုပ်စုတစ်စုသည် တွန်းလိုက် ဆွဲလိုက် လုပ်သော်လည်း တင်းမော်ကို မြေကြီးပေါ်မှ မရုတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ညိုမှိုင်းသော မျက်နှာဖြင့် ယီပိုင်မင်းထံမှ အကူအညီတောင်းခံရန်မှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

"သခင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

ယီပိုင်မင်းသည် သူ၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး တင်းမော်၏ မေးစေ့ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်ကို ချိတ်ဆွဲမတင်လိုက်ရာ တင်းမော်သည် အလေးချိန်တစ်ခုကဲ့သို့ ပျံတက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ပြုတ်ကျလာသည်။

သူ၏ အောက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ခြေထောက်များသည် အရိုးမရှိသော မြေကြီးတုတ်ကောင်များ ကဲ့သို့ ပျော့ခွေနေသည်။

မြို့စောင့်တပ်သားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့လျက် တင်းမော်ကို ဆွဲယူပြီး ကစဉ့်ကလျား ထွက်ပြေးကြသည်။

တင်းဖာ ဦးဆောင်သော ဆိုင်ရှင်များသည်လည်း ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ တစ်ဦးချင်းစီသည် ယွင်ရှန်းနှင့် ယီပိုင်မင်းတို့၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်၍ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ငုံ့ကာ လေးစားထိုက်သူနှင့် အစ်မကြီး ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

"မြို့ဆေးဆိုင်က သက်ကြီးဆေးဖော်စပ်သူဟာ ဂုဏ်သတင်းကောင်းပြီး ဆေးပညာလည်း ထူးချွန်တယ်။ ကျွန်တော် ရွာလူကြီးကိုယ်စား သူ့ကို ငှက်ပျောဖက်ရွာအတွက် ဆေးဖော်စပ်သူအဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ စီစဉ်လိုက်ပါတယ်။ သူက မြို့အဝင်ဝမှာ စောင့်နေပြီးပြီ။ ဒီကိစ္စ ပြီးတာနဲ့ ထွက်ခွာနိုင်ပါပြီ"

တင်းမော်ကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ယီပိုင်မင်းသည် ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဝိုင်တစ်အိုးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှာယူပြီး သောက်ရန်ပြင်ဆင်သည်။

သူ၏ ပါးစပ်က ဝိုင်ကို မမြည်းစမ်းရသေးမီတွင် သူ၏ နားဘေးမှ စိတ်တိုသောအသံဖြင့် "နင့် ဒဏ်ရာတွေ မသက်သာသေးဘူး။ ပြီးတော့ နင်က ဘယ်အရွယ်မို့လို့ သောက်နေတာလဲ" ဟု ဆူပူကြိမ်းမောင်းကာ ခွက်ကို သူ့လက်ထဲမှ လှမ်းယူလိုက်သည်။

ဆိုးသွမ်းသော ကောင်လေး ပီသ၏။

ယွင်ရှန်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမအား ဝိုင်းရံထားခြင်းမှ ကူညီကယ်ဆယ်ခဲ့သူမှာ ထိုဆိုးသွမ်းသော ကောင်လေးပင် ဖြစ်သည်ကို သူမ မေ့လျော့နေပြီဖြစ်သည်။

ဆူပူသံများ ငြိမ်သက်သွားပြီး စားသောက်ဆိုင်သည် ဧည့်သည်များ ဝိုင်သောက်ခြင်းနှင့် လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးကာ ၎င်း၏ ပုံမှန် အလုပ်များဖြင့် ပြန်လည် စည်ကားလာသည်။

ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ သွေးတိတ်ဆေးနှင့် ပတ်သက်၍ တင်းမော်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု မရှိတော့သည့်အပြင် သက်ကြီး ဆေးဖော်စပ်သူကိုပါ ခန့်အပ်လိုက်ပြီဖြစ်၍ ၎င်းကို အဓိက ဆေးဆိုင်များတွင် ချက်ချင်း စတင်ရောင်းချနိုင်ပြီဖြစ်ရာ ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ အန္တရာယ် ကင်းဝေးပြီဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း အပါအဝင် ရွာသားများသည် သွေးတိတ်ဆေးများကို ထုပ်ပိုးကာ ငှက်ပျောဖက်ရွာသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ရွာသို့ ပြန်ရာလမ်းတွင် ယွင်ရှန်းနှင့် ယီပိုင်မင်းတို့သည် နွားလှည်း တစ်စီးတည်း စီးနင်းလိုက်ပါလာကြသည်။

ယီပိုင်မင်းသည် နွားလှည်းထဲတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်ပစ်ကာ ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းနေပြီး ကြယ်များဖြင့် ပြည့်နေသော ညကောင်းကင်ကို ကြည့်နေသည်။ လှည်းအောက်မှ ဘီးတစ်ဘီးတည်း၏ တဂျုံးဂျုံးမြည်သံ၊ မြက်ခင်းပြင်ထဲမှ ညအင်းဆက်ပိုးကောင်များ၏ ဆူညံသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ညဉ့်လေသည် ယီပိုင်မင်း၏ ချောမောသော ဘေးတိုက်ပုံပန်းကို ပွတ်သပ်သွားရာ မြူမှုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းနှင့် ရေပန်းချီကား ကဲ့သို့ လှပနေသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ယီပိုင်မင်းကို ပို၍ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်လာပြီး တော်ဝင်ဆရာဝန် တံဆိပ်ပြားကို ပြန်သတိရကာ "အဲဒီ တံဆိပ်ပြားကို နင် ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ" ဟု မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

တော်ဝင်ဆရာဝန် တံဆိပ်ပြားသည် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင်ပင် များများစားစား ရှိသည် မဟုတ်ပေ။

"အဲဒီ တံဆိပ်အတုလား။ စားသောက်ဆိုင် ထွက်ပေါက်က ဘယ်ဘက်မှာရှိတဲ့ ဆိုင်တန်းကနေ ကြေးနီဒင်္ဂါး သုံးပြားနဲ့ ဝယ်ခဲ့တာ"

ယီပိုင်မင်းသည် မျက်လုံးတစ်ဝက် မှိတ်ထားကာ အိပ်ချင်မူးတူး ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အတုလား။

တင်းမော်အား အသက်ပင် ထွက်လုနီးနီး ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့သည့် တော်ဝင်ဆရာဝန် တံဆိပ်ပြားသည် အမှန်တကယ်တွင် အတုအယောင်မျှသာ ဖြစ်နေသည်ကို ယွင်ရှန်း မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ၎င်းသည် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ မဟာမှော်ဒါရိုက်တာ၏ တပည့်မျှသာဖြစ်သည့် ယီပိုင်မင်းသည် တော်ဝင်ဆရာဝန်ထံမှ ထိုသို့သော တံဆိပ်ပြားကို ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မှာလဲ။

စကားပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း ယီပိုင်မင်းသည် အိပ်ပျော်သွားပြီး သူ၏ မျက်ခွံပိတ်ထားသည့် ဘေးမှ မျက်တောင်ရှည်များသည် ညဉ့်ကြယ်အလင်းအောက်တွင် လှပသော အရိပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤအချိန်၌ သူသည် စားသောက်ဆိုင်တွင် ယခင်က ရန်လိုခဲ့သော လူငယ်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေပြီး ခဏတာမျှ ယွင်ရှန်းသည် မည်သူက စစ်မှန်သော ယီပိုင်မင်း ဖြစ်သည်ကို ခွဲခြားမသိနိုင်ခဲ့ပေ။

အတုဖြစ်စေ အစစ်ဖြစ်စေ ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမသည် သူမ၏ ဖခင်နှင့်အတူ ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ စိတ်ချလက်ချ ထွက်ခွာနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

အတွေးများစွာဖြင့် ပြည့်နေသည့် ယွင်ရှန်းနှင့် ယီပိုင်မင်းတို့ကို တင်ဆောင်ထားသော လှည်းသည် မသိနိုင်သည့် အနာဂတ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။