အခန်း (၃၀)

ယွင်ရှန်း ထွက်ခွာတော့မည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယီပိုင်မင်း၏ ခန့်ညားသောမျက်နှာထက်တွင် သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ထိုပြောင်းလဲမှုကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ကြိုတင်မသိခဲ့ပေ။

"မင်း ထွက်သွားတော့မှာလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အိမ်က ငှက်ပျောဖက်ရွာမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ယီပိုင်မင်းသည် ကြောင်ရိုင်းမလေးအကြောင်းကို သူ အလွန်နည်းပါးစွာသာ သိထားခဲ့ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ငါက ငှက်ပျောဖက်ရွာက မဟုတ်ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်တုန်းက ငါ မွေးကင်းစ ကလေးဘဝတုန်းက ဖေဖေက ဒီငှက်ပျောဖက်ရွာကို ခေါ်လာခဲ့တာ"

ယွင်ရှန်းက ယီပိုင်မင်း၏ ဒဏ်ရာများကို ပတ်တီးပြန်စည်းပေးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယီပိုင်မင်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အပေါ် အေးခဲစေသည့် မှော်ပညာကို ရွတ်ဆိုလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားကာ စကားပြောရန်ပင် ခက်ခဲသွားသည်။

သူမသည် ယီပိုင်မင်းအနားတွင် သတိထားစောင့်စည်းမှုများကို မသိလိုက်မသိဘာသာ လျှော့ချပစ်လိုက်မိသည်။

ထိုညက ဖျားနေစဉ် ယီပိုင်မင်းသည် အမေဟု တမ်းတမ်းတတ ခေါ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

သူ၏စကားများအရ ငယ်ဘဝတွင် များစွာခံစားခဲ့ရသည်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

"အဖေက ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားအိမ်ကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ မကြာသေးခင်က ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ငါ့ရဲ့ မိသားစုက အရမ်းဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားတဲ့ မျိုးနွယ်စုလို့ ပြောတယ်။ အဲဒီမှာ ငါ ပိုပြီးကောင်းမွန်တဲ့ ဆေးပညာသင်ကြားမှုကို ရနိုင်မယ်တဲ့"

ယွင်ရှန်းက ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုရင်း ကုသပေးနေခဲ့ရာ ယီပိုင်မင်းသည် နာကျင်မှုကို မခံစားရသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ရံဖန်ရံခါမှသာ ယွင်ရှန်း၏ သိမ်မွေ့သောလက်ချောင်းများက မရည်ရွယ်ဘဲ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိမိသည့်အခါ အသက်ရှူသံ သဲ့သဲ့လေးများနှင့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်အမှန်က ဘယ်လိုပုံစံရှိမလဲ။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယီပိုင်မင်း၏ အေးစက်သောနှလုံးသားတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သူ၏ရှေ့မှ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာကို မြင်လိုသည့် ပြင်းပြသော ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၌ ဉာဏ်ပညာရှိပြီး တောက်ပသည့် မျက်လုံးတစ်စုံ၊ သေးငယ်သော မျက်နှာနှင့် နူးညံ့သော ဆံပင်များ ရှိရမည်ပင်။

ထိုဆန္ဒ၏ နောက်တွင် သူ့ကို လည်ချောင်းပိတ်ဆို့စေသည့် ခံစားချက် တစ်ခုပါ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

စိတ်ကူးနှင့် မြင်ခြင်းသည် ကိုယ်တိုင် မြင်ရခြင်းနှင့် မတူညီသည့်အတွက် ကြောင်ရိုင်းမလေး၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို သူ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထွက်ခွာတော့မည်။

တိုက်ကြီးက ကျယ်ပြောလှသည်ဖြစ်ရာ သူသည် သူမအား ထပ်မံ မြင်တွေ့ရမည့်အခွင့်အရေး ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ယီပိုင်မင်းသည် သူ့နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက မျက်မမြင်ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်အောင် သင်ယူခဲ့ရသော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ သူ၏ အတွေးများကို ထပ်မံ ဖုံးကွယ်မထားလိုတော့ပေ။

သူသည် လက်ကို တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် မြင်ရန် မျက်နှာအနားသို့ လှမ်းကိုင်မိလုဆဲဆဲတွင် မှော်ဘုရားကျောင်း၏ ဝင်ပေါက်မှ ခေါင်းလောင်းကွဲသံကဲ့သို့သော ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တစ်ခုခုမှားနေပြီ မဟာမှော်ဆရာယန် ရွာလူကြီး ဒဏ်ရာရလာပြီ"

ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာအနာအဆာများဖြင့် ရွာသားအချို့သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ရွာလူကြီးကို မှော်ဘုရားကျောင်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။

ထိုနေ့ အစောပိုင်းက ရွာလူကြီးနှင့် ရွာသားအနည်းငယ်တို့သည် သွေးတိတ်ဆေး၏ အရည်အသွေးကို မြို့ရှိ ဆေးဆိုင်တွင် တန်ဖိုးဖြတ်ရန်အတွက် တိုက်ရှန်းမြို့သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ရွာလူကြီးသည် ယွင်ရှန်း၏ ဆေးဖော်စပ်မှုအပေါ် ယုံကြည်မှု အလွန်ကြီးမားခဲ့ပြီး ယခင်က သူတို့၏ သွေးတိတ်ပန်းကို လက်မခံခဲ့သော ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင် အများအပြားကိုပင် လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း ဖော်စပ်ထားသော သွေးတိတ်ဆေး တစ်ဝက်ပုလင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ငှက်ပျောဖက်ရွာသားများ မသိနိုင်သော်လည်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး သွေးတိတ်ဆေး ရောင်းချနေကြသူများက မသိဘဲ နေပါ့မလား။

ဤသွေးတိတ်ဆေး၏ အရည်အသွေးသည် အလွန်မြင့်မားပြီး အညစ်အကြေးများ လုံးဝနီးပါး ကင်းစင်နေသည်။ ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည်မှာ ၎င်း၏ ထိရောက်မှုက ပုံမှန်ဆေးများထက် ၅၀% နီးပါး ပိုကောင်းနေခြင်းပင်။

ထိုကဲ့သို့သော သွေးတိတ်ဆေးမျိုးသည် စျေးကွက်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပါက မည်သူက သူတို့၏ ကိုယ်တိုင်ထုတ်လုပ်သည့် ဆေးများကို အားပေးကြတော့မှာလဲ။

ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်များအားလုံး မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရွာလူကြီးသည် အောင်ပွဲခံရသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မဟာသိုင်းဆရာဖြစ်သူ တင်းလေ၏ ဖခင်သည် ဟူယန်ရွာမှ ရွာသားအုပ်စုတစ်စုနှင့်အတူ မုန်တိုင်းကဲ့သို့ အတင်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဖခင်တင်းက ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ သွေးတိတ်ဆေးအား အခြားနေရာမှ ဝယ်ယူထားသည်ဟု ချက်ချင်း စွပ်စွဲကာ ဆေးပညာဧကရာဇ် နန်းဆောင်မှ ရောင်းချသည့် သွေးတိတ်ဆေးကို အသုံးပြု၍ ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ ထုတ်လုပ်သည်ဟု ဟန်ဆောင်နေကြောင်း စွပ်စွဲခဲ့သည်။

ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်များမှာ ချက်ချင်းပင် အသံပြောင်းသွားကြပြီး ငှက်ပျောဖက်ရွာသားများသည် လိမ်ညာနေသည်ဟု တညီတညွတ်တည်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုကြသည့်အပြင် သွေးတိတ်ဆေးကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ခွဲပစ်ခဲ့ကြလေသည်။

"ဒေါသအရှိန်နဲ့ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး ရွာလူကြီးက ဟူယန်ရွာက လူတွေနဲ့ စပြီး ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ သူတို့က မှော်ဆရာတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ရွာလူကြီးက လွတ်မြောက်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အသုံးမကျတော့ ဟူယန်ရွာက လူတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အလဲထိုးခံလိုက်ရပြီး ရွာလူကြီးလည်း..."

ရွာသားများသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးကြသည်။

ရွာလူကြီးသည် လေဒြပ်စင်နှင့် ရေဒြပ်စင် နှစ်မျိုးစလုံး ပိုင်ဆိုင်သည့် မှော်ဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီးသူ၏ ခွန်အားသည် ဒြပ်စင်တစ်ခုတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် မှော်ဆရာနှစ်ဦးနှင့် ညီမျှသည်။

သီအိုရီအရဆိုလျှင် ပြိုင်ဘက်က မဟာသိုင်းဆရာ ဖြစ်နေစေကာမူ ရွာလူကြီးကို ချက်ချင်း လက်နက်ချစေရန် ခက်ခဲသင့်သည်။

သို့သော်လည်း ရန်ဘက်များက မှော်ဆရာတစ်ဦးကိုပါ ငှားရမ်းခဲ့ပြီး ထိုသိုင်းဆရာနှင့် ပေါင်းကာ သူတို့၏ အင်အားများကို လွှမ်းမိုးခဲ့ကြသည်။ ရွာလူကြီးက အချို့ရွာသားများထံ အကူအညီတောင်းခံသည့်တိုင် ပြိုင်ဘက်များကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

ရွာလူကြီး အခက်အခဲကြုံတွေ့နေရသည့် သတင်းသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာတစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ရွာမှ အိမ်ထောင်စု ရာပေါင်းများစွာသည် မှော်ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

အဖွားလျူ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရွာလူကြီးအား ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ငိုယိုအော်ဟစ်သံများဖြင့်လည်း အချည်းနှီးသာဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။

ရွာသားများထံမှ အဖြစ်အပျက် အားလုံးကို ကြားသိပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် ဒေါသအရှိန် ပြင်းပြင်း တက်လာခဲ့ကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် မကြာမီပင် သူမသည် စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ဟူယန်ရွာမှ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရန်စခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ဖခင်တင်းသည် မှော်ဆရာတစ်ဦးကိုပင် အကူအညီခေါ်ခဲ့သည်မှာ ကြိုတင်ကြံစည်ထားသည့် ပုံရိပ်ပေါ်လွင်နေသည်။

လက်စားချေရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် ဦးစွာလုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ ရွာလူကြီးကို ကယ်တင်ရန်ပင်။

ရွာလူကြီး၏ ဒဏ်ရာများသည် သာမန်ဒဏ်ရာများ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ဖခင်တင်းနှင့် အကူအညီပေးသည့် မှော်ဆရာတို့၏ လက်ချက်ဖြစ်သည်။

ရန်ဘက် မှော်ဆရာသည် မီးဒြပ်စင် မှော်ဆရာ လည်းဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သည့် အတွင်းဒဏ်ရာများအပြင် အခက်ခဲဆုံးမှာ မှော်ပညာဖြင့် ထိခိုက်စေသည့် မီးလောင်ကျွမ်းဒဏ်ရာများဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို လွှမ်းခြုံထားခြင်းပင်။

ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော မီးလောင်ကျွမ်းဒဏ်ရာများကို ကုသရန်မှာ ယွင်ရှန်း၏ လက်ရှိစွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ရွာလူကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ယခင်က သူမအား စောင့်ရှောက်ခဲ့ပုံကို ပြန်လည်

အမှတ်ရကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသည်။

"မဟာမှော်ဆရာယန် ရောက်ရှိလာပါပြီ အားလုံး လမ်းဖယ်ပေးကြပါဦး"

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရွာလူကြီး၏ ဒဏ်ရာများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မီးလောင်ကျွမ်းဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်။ အတွင်းဒဏ်ရာတွေကလည်း အရေးပါနေတော့ မကယ်နိုင်တော့ဘူး"

မဟာမှော်ဆရာယန်က ပြောကြားလိုက်ရာ ရွာလူကြီးအား သေဒဏ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

မှော်ဘုရားကျောင်း၏ မဟာမှော်ဒါရိုက်တာပင်လျှင် အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားလျူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဝီခနဲ မြည်သံဖြစ်ပေါ်ကာ မူးမေ့လဲကျသွားသည်။

ရွာသားများသည်လည်း ရွာလူကြီးကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာများ ညှိုးငယ်နေကြသည်။

သူတို့၏ အားကိုးရာတိုင်အဖြစ် မှတ်ယူထားသည့် ရွာလူကြီးကို အမှန်တကယ် မကယ်တင်နိုင်တော့ဘူးလား။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထူးခြားစွာ ကွဲပြားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး သူ့ကို ကယ်လို့ရတယ်"

မျက်လုံးများအားလုံးသည် ထိုအသံရှင်ဆီသို့ လှည့်သွားကြသည်။

မဟာမှော်ဆရာယန်၏ မျက်နှာအမူအရာက မည်းမှောင်သွားပြီး ပြန်လှန်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ငါက မကယ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောနေတာ။ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ဆိုရင် ကယ်နိုင်ရင်တောင် ရေဓာတ်ခန်းခြောက်မှုကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်။ အတွင်းဒဏ်ရာတွေကို ထည့်မပြောသေးဘူးနော်"

မီးလောင်ဒဏ်ရာများသည် တိုက်ကြီးတွင် ကုသရန် အခက်ခဲဆုံး ဒဏ်ရာများဖြစ်ကြောင်း လူသိများသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူနာသည် ရေဓာတ် ပြင်းထန်စွာ ဆုံးရှုံးပြီး ရေဓာတ် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးရန် လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူကိုယ်တိုင် ရေတိုက်ကျွေးပါက ဒဏ်ရာများ ပိုမိုပုပ်သိုးစေမည်မှာ ဧကန်ပင်။

"ကယ်လို့ရတယ်။ ကျွန်မက ကယ်လို့ရတယ်လို့ ပြောတယ်လေ။ ဒီမီးလောင်ဒဏ်ရာတွေက မီးဒြပ်စင် မှော်ပညာကြောင့်ဖြစ်တာ။ သူ့ရဲ့ မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေကို မှော်ကုထုံးနဲ့ ကုသနိုင်တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာတွေနဲ့ ရေဓာတ်ခန်းခြောက်မှုကို ဂရုစိုက်ပေးမယ်"

ယွင်ရှန်းက သူမရင်ဘတ်ငယ်လေးကို မော့ကာ ကြေညာလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အကြည့်များသည် တည်ကြည်ခိုင်မာနေပြီး သူမ၏ လေသံသည် ငြင်းဆိုရန် နေရာမပေးဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

"မင်းက ကယ်မယ်။ ဘာအချက်နဲ့ ကယ်ခွင့်ရှိလို့လဲ"

ငှက်ပျောဖက်ရွာလေးတွင် မည်သူမျှ မဟာမှော်ဆရာယန်ကို တိုက်ရိုက်မေးခွန်းထုတ်ရဲခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဆေးပင်စုဆောင်းသူ ကောင်မလေးတစ်ဦးက ထိုကဲ့သို့သော လေသံဖြင့် သူ့အား စကားပြောရဲသည်။

မဟာမှော်ဆရာယန်၏ နဖူးတွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာပြီး ယွင်ရှန်းအား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနှစ်ဦးသားသည် နောက်ဆုတ်ရန် ဆန္ဒမရှိသော ဒေါသထွက်နေသည့် နတ်ဆိုးသားရဲနှစ်ကောင် ကဲ့သို့ ရပ်နေကြသည်။

"အသက်ရှင်နေတဲ့ အသက်တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ဘယ်သူမှ အသက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားလို့မရဘူး"

ယွင်ရှန်းက စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းလင်းစွာ အသံထွက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ယခင်ဘဝက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်မှ ပြတ်သားသော နတ်ဆရာဝန်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။